voorstellen met een vraag

[mama f]

Hallo dames,

 

Ik heb een poosje rondgekeken op dit forum. Interessant hoor. Ik zie goede en minder goede berichten. Vooral veel mensen die met elkaar meeleven.

 

 

 

Ik heb een vraagje. Ik ben 34,5 jaar en heb een dochter van 7 uit een eerder huwelijk (was wel een prematuurtje). Daarvoor heb ik ook al een dochter gehad, die bij de geboorte is overleden (ook te vroeg geboren). Beide keren ben ik op natuurlijk wijze na één keer proberen zwanger geworden.

 

 

 

Nu heb ik een nieuwe man en die heeft ook al een dochter. Zij is nu 5, en de moeder is destijds ook in één keer zwanger geworden.

 

Samen hebben we dus twee mooie meisjes. Op zich een heel gelukkig (samengesteld) gezinnetje zijn we dus. Nu knaagt er toch nog een behoorlijke kinderwens bij mij, dus toch maar weer aan het proberen gegaan. Na 2 jaar is er echter er nog niets gebeurd. We hebben alle tests gedaan in het ziekenhuis, maar er kan geen oorzaak gevonden worden. Onbegrepen primaire infertiliteit noemen ze dat (omdat we nog nooit van elkaar zwanger zijn geweest). We mogen door voor IUI, of meedoen aan een onderzoek waarin we eventueel ook mee mogen doen met IVF als je voor die testgroep wordt ingedeeld.

 

 

 

Ik twijfel heel erg of we het moeten doen...

 

We hebben al twee fijne kinderen. Dus we zijn al behoorlijk gezegend en mogen écht heel blij zijn met wat we hebben. En bovendien ook nog behoorlijke lastige, emotioneel beladen zwangerschappen achter de rug. En het klinkt allemaal zo onnatuurlijk... alsof ik het niet zou moeten/mogen willen. Of dat het mij niet gegund zou zijn of iets van die strekking....

 

 

 

Herkent iemand dit gevoel en deze twijfels? Hoe gaan jullie daarmee om?

 

 

 

Liefs Mama F

[ursela]

Hei, welkom op dit forum. Dat zijn moeilijke vragen die je jezelf stelt. Ik herken me maar een klein beetje in jouw beschreven gevoelens. Ik dacht ook lang dat het hele ivftraject niets voor mij was, dit vanwege al die rotmedicijnen in je lichaam stoppen mij erg tegen stond. Maar op een gegeven moment is de wens zo groot dat je daar jezelf over heen zet.

 

De wens voor een kindje van jullie beiden, een derde is net zo legitiem als de wens voor een eerste, vierde, etc. Die wens is niet minder of anders.

 

Veel succes in ieder geval.

[Meiske74]

hallo mama F

 

 

 

welkom hier, zoals Ursela al schtrijft moeilijk vragen hoor, alleen jij en je man kunnen voelen hoe groot de wens is van jullie samen. Dat je 2 beladen zwangerschappen hebt gehad geloof ik direct, ook ik ben mijn kinderen recent verloren vanwege een vroeggeboorte maar de wens om weer zwanger te raken is nog groter geworden dan die al ooit geweest was...juist doordat ik ze gedragen heb en op de wereld gezet heb. Maar goed, in jullie situatie zijn er al 2 kinderen en alleen jij kan voor jezelf bepalen of je een zeer spannende zwangerschap nogmaals aandurft, ik neem aan van wel: jullie hebben inmiddels geprobeerd om zwanger te raken.Is bij jou overigen de reden van de vroeggeboortes bekend?Ik kan me verder voorstellend a td e wens naar een derde of vierde kindje net zo groot kan zijn als naar een eerste.

 

De vraag of alles zo moet lopen als dat het loopt is erg moeilijk, ik vraag het met heel erg vaak af!

 

Maar wat de behandelingen betreft, persoonlijk vind ik ze te doen (wij zijn aangewezen op icsi) maar ik kan niet voor een ander spreken. De een zit er naar 3 ivf-behandelingen lichamelijk doorheen en de bij de ander "knapt" iets na 6 pogingen, het is voor ieder zo verschillend. Zelf bekijk ik het van poging tot poging.

 

 

 

Het is moeilijk, ook omdat er geen duidelijke oorzaak is, erg lastig maar ik denk als ik in jullie sitatie zat, met de grote wens ik ook nog niet langer zou wachten op hulp van het ziekenhuis, je kan zomaar weer een tijd verder zijn.

 

Of het dan IUI wordt of IVF...starten met IUI en eventueel na bijvoorbeeld 6x overstappen indien het nog nodig is?

 

 

 

ik wens je heel veel succes !!

 

groetjes

 

Babeth