Ga naar inhoud

Het Verloop Van De Miskraam,missed Abortion En Bbz


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Och lief Jessi toch, ik snap zo goed hoe de lege buik je verdrietig maakt en de angst dat het misschien nooit lukt op de loer ligt. Maar vraag het aan je gyn, jouw kansen liggen heel erg goed. Als je 28 bent, je eerste poging meteen al raak was, nou dan hoef je echt 1000000x minder ongerust te zijn dan ik ooit was. Je kunt dus zwanger worden je bent heel jong en hebt nog veel kansen! Ik was op een gegeven moment 38 had al 9 terugplaatsingen achter de rug en stond nog met lege handen. Ik zeg zeker niet dat het goed komt, want dat weet niemand, maar vraag het maar aan je gyn, de kans dat het bij jou wel gaat lukken is behoorlijk hoog. Iedereen kan pech hebben en een miskraam krijgen. 30 procent van de zwangerschappen loopt uit op een miskraam, vergeet dat niet. Mijn zus hheft twee kinderen maar ook twee miskramen gehad en zo ken ik er nog heel veel. Zelf heb ik ook al een m.a. gehad voor mijn zoon werd geboren. En lees maar hier hoeveel mensen na een positieve test alsnog van het bankje vallen. Volgende keer hoor jij daar gewoon niet bij, daar moet je van uit gaan! Hou je hoofd in de wind en je tanden op elkaar,

elke mislukking brengt je een stap dichter bij je kindje!

 

Je moet er wel in blijven geloven hoor. Nu even moeilijk maar je vertrouwen komt wel weer terug. Echt. Denk niet waarom zou het mij wel lukken maar denk: waarom zou het mij Niet lukken!!

 

heel veel liefs en sterkte meis

noor

  • Reacties 1,2k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Ik sluit me aan bij Noor Jesi, probeer het positieve te zien: het was gelukt én je hebt nog twee cryo's én nog vijf kansen én je bent nog betrekkelijk jong.... Het komt niet vanzelf, dat is een hele stomme opmerking van mensen. Maar probeer te vertrouwen dat het wél komt. Mijn eerste zwangerschap was van de 7e terugplaatsing en deze zwangerschap van de 9e.....en: van een cryo! Als cryo's goed ontdooien heb je een prima kans op zwangerschap en een poging zonder prikken en punctie is gewoonweg een verademing!

 

Je hebt nu verdriet en je bent boos en dat is normaal en logisch en dat mag. Het ziekenhuis bellen is een goed idee, even je hart bij iemand luchten die er objectief tegenaan kijkt kan heel erg helpen. Bij mij zei de gyn gelijk na de cuettage dat we zeker door moesten gaan, dat dit enorme pech was geweest maar dat het feit dat we zwanger waren geworden zoveel meer positief was dan de missed abortion negatief. Hij heeft me daarmee enorm veel hoop gegeven en de moed om door te gaan. Ik hoop dat wij dat ook een beetje aan jou kunnen geven.

 

Henne

 

P.S. Vandaag voor het eerst zelf uit bed en ontbijtje gemaakt. Ben er moe van, maar het gaat toch maar mooi weer!

Geplaatst

Meiden, het gaat echt heel rot hier. De pijn die ik gisteren had is vandaag alleen nog erger geworden. Ik heb zo'n pijn in m'n buik, het lijkt wel of ze een mes erin ronddraaien. Zelfs met Naproxen 500 en Paracetamol, krijg ik de pijn niet onderdrukt. Ik ga morgenvroeg meteen weer het ziekenhuis bellen. Maak me echt ongerust :(.

Geplaatst

Daar zou ik idd snel over bellen tochikweer! In theorie kan het dat je de 'restjes' zelf aan het opruimen bent, maar dan nog mag dat niet zo'n pijn doen. Pfff, het gaat wel lekker hier he....

Geplaatst

Ik ga zo bellen en ik hoop dat ik vandaag nog kan komen. Pffft...wat een hel. Net of de hele toestand al niet naar genoeg was zonder deze ellende! Bedankt voor jullie steun meiden!!

Geplaatst

ik ga heeeeel hard voor je duimen!!! moet nu gaan werken in r mc donald huis, maar als ik om 5uur thuis ben hoop ik goed nieuws van je te lezen!!! Toi toi toi

 

noor

Geplaatst

Ik duim mee, heel erg veel sterkte....wel een tip: neem een tasje met spullen mee, pjyama enzo. Je wilt natuurlijk niet blijven, maar als het moet heb je dat in ieder geval geregeld. Ik heb het de laatste weken telkens mee heen en weer gesleept nadat ik vorig aar onverwacht opgenomen werd.

 

Och meis, waar moeten we toch allemaal doorheen hè. Gaat je man mee, o iemand anders? Nogmaals sterkte.

Geplaatst

Ik heb een baarmoederontsteking. Mocht naar huis met een antibioticakuur en pijnstillers en vrijdag weer terug op controle. Ben zo blij dat ik niet weer hoefde te blijven!! Jullie duimen heeft geholpen!! Bedankt hoor meiden. Ik ga nu even in bed liggen want ze hebben me daar al wat pijnmedicatie gegeven en daar ben ik erg suf van. Maar goed ik lig wel in m'n eigen bed en dat is heerlijk!!

 

Knuffel voor jullie allemaal!

Geplaatst

toch ik weer, ik lees net van je pijn :mad:

wel goed dat je zo snel naar ziekenhuis mocht,dat ze direct hebben gezien wat er aan de hand is, en dat je nu onder controle bent.

hopelijk zal de pijn snel verminderen eens je met de antibiotica bezig bent en is deze nare periode dan echt wel gedaan.

 

henne, ik heb het ziekenhuis gebeld maar hoef niet langs te komen.

mijn buikpijn is weg, vezels en stolsels heb ik niet meer verloren.

ik heb nu alleen meer bloedverlies, terwijl ik eerst niets had maar dat is mogelijk zeggen ze.

dus gewoon controle wachten op 4 juni en hopen dat dan alles goed is.

Geplaatst

Lieve lieve meiden.

 

Dit is toch zo verschrikkelijk topic en helaas kan ik er over mee praten.

Ik wil jullie heel veel sterkte wensen.

 

Liefs Jessica

Geplaatst

Tochikweer, mozes kriebel! Nou jij hebt ook Murphy en zijn ganse familie op bezoek zeg! Een baarmoeder ontsteking, lekker is dat! Maar wel fijn dat je het nu weet. Arm prulleke toch. Ik hoop dat je er snel van af bent.

 

Jessi, blij te horen dat je fysiek wat opknapt. Ben je nog wel aan de pil nu?

 

Henne, heeft de stijgende lijn doorgezet?

 

Ik ben net terug uit het r mc donald huis en ben er ergvan opgeknapt in die zin dat mijn zelfmedelijden nu compleet over is. Wat die mensen daar meemaken met hun kindjes is zo erg, dan is je eigen sores daar maar heel nietig bij. Arme drommels, wat een doffe ellende maken sommige mensen mee. Ze hebben dan wel een kindje maar geloof me dat je er met veel niet wilt ruilen. Je eigen hummel zo te zien lijden met uitzicht op vaak helemaal niets, een leven lang ziekenhuis in en uit, nee dat gun je geen mens op aarde. brrrr....

 

nou ik ga evenkoken, tot later

 

noor

Geplaatst

Jullie zijn echt lief allemaal!! Ja ik vind het ook heftig hoor deze nasleep. Was vanmorgen ook echt depri. Toen belde m'n lief en als zo vaak zei hij weer precies het goede om me beter te laten voelen. Hij zei, natuurlijk ben je depri, moet je kijken wat we de laatste tijd meegemaakt hebben. Als je nu vrolijk zou zijn zou ik me meer zorgen maken. :) Daar had hij helemaal gelijk in!

 

We moeten hier gewoon doorheen meiden. De ene dag zal het beter en makkelijker gaan dan de andere. Net als Noor die ziet hoe moeilijk ouders het hebben met doodzieke kinderen in het Ronald Mc Donald huis. Niet dat je je eigen ellende dan vergeet, maar het relativeert wel. Ik ben blij dat je dit verteld hebt Noor. Het zet je even weer met beide voeten op de grond.

 

Natuurlijk is dit moeilijk, rot en pijnlijk. Natuurlijk zijn we verdrietig. En dat mag ook. Maar we hebben allemaal nog een kans op een wonder! En m'n vriend zei vandaag ook, ik wil het nog 1x proberen, maar niet ten koste van alles. Als ik zie wat jij de laatste tijd meegemaakt hebt, en wat voor aanslag het is op je lijf. We hebben elkaar en we hebben het goed met elkaar. Dat is het allerbelangrijkste. Ook weer waar. Als je in zo'n rotperiode dichter naar elkaar toe groeit is dat fijn en is er toch nog iets moois voortgekomen uit zo'n rottijd.

 

Pfff...ik orakel maar door geloof ik. Liefs voor jullie allemaal!

Geplaatst

Tochikweer wat een geweldige vriend heb je. Mijn man is net zo, die kan me altijd weer uit de put halen en ik mag altijd bij 'm uithuilen. We zijn heel dicht naar elkaar toe gegroeid de laatste jaren en doen dit echt helemaal samen, al heb ik er dan de lichamelijke hinder van.

 

Hier begin ik echt op te krabbelen, niet meer de behoefte om alleen maar te liggen, nog wel erg moe. Beetje in de clinch met m'n baas over werk, maar daar probeer ik me weinig van aan te trekken. Ben wel erg onrustig nog. Kan fysiek nog niet echt iets doen voor de afleiding en ben mentaal niet rustig genoeg om bijvoorbeeld te gaan zitten lezen. Komt ook nog wel weer. Kijk vooral vooruit en niet achteruit, de volgende zwangerschap moet geluk brengen....

Geplaatst

Zo ben vandaag van vakantie terug gekomen en ik lees meteen wat jullie meiden weer hebben moeten meemaken.

Sterkte hoor met opknappen!! En het is zeker niet niks hoor zo'n BBZ! Zowel fysiek als mentaal heb je toch wel even de tijd nodig.

 

Bij mij is de BBZ al weer 2 jaar geleden. Fysiek had ik de eerste dagen ook echt wel veel last. Nog meer van mijn schouders als van mijn buik destijds. Maar ik ging toen 2,5 week na de operatie trouwen en ik wou per se toen weer helemaal fit zijn. Dus ik heb ook wel fijn mijn rust genomen. (hoewel een week later heb ik wel mijn "aangepaste" vrijgezellendag gehad; superleuk maar ook erg vermoeiend).

Emotioneel heb ik iets meer tijd nodig gehad. In het begin heb ik me vooral op de bruiloft en huwelijksreis gestort. Maar daarna kwam pas het rouwen om mijn kindje echt op gang. Mijn HCG was toen al iets van 12.000 en ze hebben me met spoed op vrijdagmiddag moeten opereren. Gelukkig had ik een oplettende arts-assistent die per se na mijn "miskraam"het HCG wou meten. Ik had totaal nergens last van en dacht dus dat ik niet meer zwanger was. Op donderdag belden ze dus dat ik op vrijdag moest komen voor een echo. Ik wou dit nog naar maandag verschuiven omdat ik dan een dag vrij had. Maar gelukkig mocht dit niet anders had ik volgens de arts redelijke kans gehad dat ik het niet had kunnen na vertellen.

 

@ Henne; ik put ook wel hoop uit jouw verhaal!! Wij hebben nu ook al 5 verse embryoos en 2 cryoos TP gehad en nog steeds niks blijven plakken. Nu nog 2 cryoos over en ik hoop dus ook echt dat ik daar een kansje mee heb. De beslissinlg om straks nog een 4e en evt. 5e poging te gaan doen wordt ook ondersteund door de verhalen van meiden waar het dan wel nog lukt.

Geplaatst

hoi wannebemom wat fijn dat je zo een opkettende arts had zeg. je hoort helaas vaak het tegenovergestelde. wanneer ga je de cryo's terug laten plaatsen?

 

Tochikweer, fijn dat je relatie zo goed is. ik ben ook heel erg naar mijn hub toe gegroeid door alle ellende en weet nu nog meer wat een rots in de branding het is. in tijden van nood leer je wie echt belangrijk voor je is, een cliche maar zo waar...

 

henne ik heb je dat document gestuurd hoor.

 

liefs

noor

Geplaatst

wannabemom, jij hebt ook al een heel traject afgelegd. Ik hoop zo hard dat je grootste wens binnenkort in vervulling gaat en dat het goed mag blijven gaan.

aan de andere meiden wat goed dat jullie zo op jullie mannen kunnen terugvallen. ik moet zeggen dat mijn man me ook wel steunt in die hele traject van behandelingen maar ik heb wel gemerkt dat mijn man deze miskraam anders heeft ervaren dan ik. voor mij, zijn we echt ons kindje kwijt, maar mijn man ziet dat niet zo. hij bekijkt dat anders, het was nog vroeg zegt hij, en waarschijnlijk was er iets mis met het vruchtje, was het niet gezond of zo; was deze baby niet bestemd voor ons en moeten we gewoon verder proberen tot het nog eens lukt en alles goed blijft gaan. mijn man heeft het ook moeilijk om over emoties te praten, soms mis ik dat wel maar ik probeer dat te compenseren door er met mijn moeder en mijn zusje over te praten, en met jullie hier op het forum.

Geplaatst

Noor dank je wel voor het document, ga er vandaag eens rustig naar kijken (met mn beste Duits haha)

 

Wannabemom, jullie hebben ook al veel achter de rug zeg, poeh... Wat is het prothrombinegen, heeft iets met stolling te maken neem ik aan? Moet je nu bloedverdunners spuiten tijdens de pogingen? Zo zuur dat ze pas na een aantal miskramen achter zoiets komen. Ben erg blij dat ze bij ons na één missed abortion al onderzoeken hebben gedaan.

 

Jessi het is lastig als je beiden anders omgaat met verwerken. Mijn man is ook geen prater, dat doe ik meer hier of met vriendinnen, moeder, zus. Maar hij blijft wel heel optimistisch en is er altijd voor me als ik wel verdrietig ben. Moet trouwens wel zeggen dat hij ook wel heeft léren praten. Als we nu bijvoorbeeld eens bij IKEA zijn en over de kinderafdeling lopen, dan zegt hij daar iets over. Vroeger had hij dat helemaal niet door.

 

En natuurlijk heeft hij gelijk dat het waarschijnlijk niet goed was (hoeft trouwens niet, kijk naar mij en Wannabemom...), maar daarom is het verlies niet minder erg. Ik dacht de vorige keer ook: we hebben nog geen naam, weten niet wat het was, het was nog geen kindje, het is een mislukte poging... Maar dat is gewoon niet zo. Deze keer voelt het wel anders, er heeft niks in mijn baarmoeder gezeten, we hebben nog geen mooie echo's gehad en ik wist al vanaf 4,5 week dat het waarschijnlijk niet goed zat. Dat maakt voor mijn gevoel wel iets uit. Maar het blijft toch enorm zwaar.

 

Praat er hier in ieder geval maar veel over. Ik zag nog je vraag over msn. Msn heb ik niet, wel hyves, als je me wilt vinden moet je even een pb'tje sturen dan geef ik je m'n echte naam ;-)

Geplaatst

Oh meiden wat een toestanden hier. Ik moet om 11 uur weer in het ziekenhuis zijn. Ik ging vanmorgen ineens heel veel bloed verliezen. sloten met bloed. en dat na 2x pillen , een curettage en een baarmoederontsteking. Nu trek ik 't even echt niet meer. Wat is er nu weer aan de hand? Ben helemaal duizelig en misselijk. Voel me zo ellendig. Wanneer stopt dit nou eens?

Geplaatst

Hi meiden, ben zo blij! Mijn hcg stond gisteren op 53! het moet onder de 5 komen, maar het is dus al enorm gedaald van de 2500 vlak voor de operatie. Hoop er met een dag of tien, twee weken dus 'vanaf' te zijn. Dan kan ik ook weer een menstruatie verwachten en kunnen we hoop ik snel verder. Het lijkt er in ieder geval op dat het dit keer geen heel erg lang slepend gebeuren gaat worden. Hè, wat een opluchting zeg!

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden