Ga naar inhoud

lage hcg waarde, iemand ervaring hiermee?


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hallo meiden,

De waarden was 444...ik zou afgelopen vrijdag 6,4 weken zijn....dus dan was de waarden te laag..ze ziet ook nergens iets ..maar er is wel iets ergens....komende donderdag weer terug weer bloedprikken..volgens de arts is het 100% niet goed...wel gek om alle symptomen te voelen..de steekjes ontzettende last van afscheiding (sorry voor de vieze praat)...en dan weten dat er iets niet goed is....

 

Ik heb op 14 oktober een bloeding gehad (innesteling)? dus dan zou ik nu nog geen 6 weken zijn.....het blijft dus nog onzeker

 

bedankt voor jullie interesse

  • Reacties 70
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

@demi.......tjee wat spannend zeg. Kan me helemaal voorstellen dat je je nu erg onzeker voelt. Er moet toch wel iets zijn met een HCG van 444 zou je toch zeggen.

Maar helaas kan een BBZ toch ook nog steeds. Ik hoop heel erg voor je dat de innesteling te laat was en je daarom nog niks kon zien.

 

Ik heb zelf vorige zwangerschap met 5 weken ook een echo gehad ivm geschiedenis BBZ. Toen was er wel al mooi een vruchtzakje in de baarmoeder te zien. Helaas werd het toen ook weer een miskraam.

Succes de komende dagen!!!!

Geplaatst

demidepemie,

jammer dat je nu nog steeds in onzekerheid zit. Donderdag weet je weer wat meer, succes en hou je taai.

Geplaatst

Luna, Ik wil je alleen laten weten dat ik volg je verhaal en duim heeeeel erg voor je! Ik hoop dat je geduld wordt beloond en dat de echo goed eruit zal zien. Waneer moet je weer ?

Geplaatst

heey Kris74,

 

lief dat je voor me duimt en dat je me volgt. Ik moet donderdag voor een echo. Ik ben aan de ene kant wel nieuwsgeirig, aan de andere kant wil ik het eigenlijk niet weten.

Heb gisteren echt een baaldag gehad, was zo verdrietig om de situatie. Ik las wel op internet ook een aantal succesverhalen, en dat geeft me eerlijk gezegd ook weer wat hoop. Maar ben ook wel realistissch genoeg om te weten dat het ook fout kan aflopen. Die gevoelens maken me eerlijk gezegd GEK.

 

Ik lees dat jij een missed abortion gehad hebt, hoe was je daar achter gekomen? en hoelang heeft het geduurd voordat je je miskraam kreeg?

 

Ik heb nog steeds last van mn borsten, misselijkheid, lust mn avondeten niet, sommige dingen smaken anders. Had jij ook gewoon zwangerschapssymptomen?

 

xxx Luna

Geplaatst

Luna ik wil je ook sterkte wensen.

ik hoop zo dat het goed is, maar wil je ook geen valse hoop geven.

Bij mij was het vruchtje ook te klein, wel met hartslag. Dat is helaas een MK geworden. Volgens de gyn moet het 9 mm wezen met 7 weken.

Ik heb ook me suf gesurft op internet, om hoop te vinden. Het komt voor dat er wonderen gebeuren, en ik hoop dat jou beebje z'n wondertje is.

Maar houd er ook rekening mee dat het mis kan zijn.

 

ik heb al met al 10 dagen in onzekerheid gezeten, toen begon ik te vloeien en wist ik dat het voorbij was.

 

meis, ik geef je een knuffel, alleen al voor de onzekerheid, want die is moordend!

Demidepemie voor jou hetzelfde!

 

liefs joske

Geplaatst

hoi luna

Dit is killing he??? ik weet het helaas..ook ik moet donderdag in iedergeval weer bloedprikken...en hopen dat de waarden nu heel hoog is en dat er een kleintje heeeeeeeeel kleintje te zien is....

Ik duim voor je

 

Ik heb voor mezlef wel zoiets van als het niet goed is laat het dan snel zijn afgelopen..want dit is helemaal slopend...natuurlijk hoop ik op iets positiefs absoluut...

 

sterkte

Geplaatst

Joske, bedankt voor het delen van je ervaring. Ik lees dat je 3x een miskraam hebt meegemaakt, poeh wat lijkt me dat ongeloofelijk zwaar zeg. Hebben ze geen onderzoeken gedaan waarom het toch een aantal keer gebeurd is? Ik hoop ook op een wonder, maar hou er zeker rekening mee dat het ook afgelopen kan zijn. Als dat zo is, wil ik het ook zo snel mogelijk achter de rug hebben eigenlijk. Ik weet niet of ik wel pillen zou willen gebruiken, zou het liever natuurlijk willen laten gebeuren. Maar ik las ook op een forum dat iemand pas na een hele poos een spontane miskraam kreeg terwijl ze al vroeg wist dat het niet geod zat. Ik heb nog 3 cryo''s en zou die ( mag 2 terugplaatsen) dan zo snel mogelijk willen laten terugplaatsen. Maar ja, eerst nu maar zekerheid hebben. Soms denk ik, waarom willen we alles zo zeker weten? Stel ik kreeg geen bloedtest ( wat ze in sommige ziekenhuizen niet doen), had ik niet geweten wat er aan de hand was, tot mn 1ste echo. Maar ja, dan komt de klap harder aan, alhoewel je je daar toch nooit al teveel op kan voorbereiden.

 

Demidepemie, ik hoop op goed nieuws voor je, donderdag wordt een spannende dag voor ons beide, ik hoop voor ons op het beste! succes nog met wachten....

 

XXX luna

Geplaatst

Ik ben met je mee eens Luna. Soms te veel wetenschap maakt ons alleen maar onzeker. Zal een hoop ellende bespaard blijven als we niet meteen alles willen weten. Doe ik zelf ook hoor! Meteen google pakken als er wat is en mezelf gek maken met alle verschillende ervaringsverhalen en overvloed van informatie.

Ik kwam pas erachter dat het mis was bij de eerste echo. Alhoewel ik had al een tijdtje niet zo fijn gevoel bij omdat ik had geen last van zwangerschap kwaaltjes. Maar er werd gezegd dat het kan en dat ik maar blij moest zijn dat ik me goed voelde. Toch na de echo gingen we zo goed als verdoofd van de verdriet naar huis om even na te denken of ik curretage wilde of afwachten tot de miskraam zelf op gang komt. Een week later hadden we de tweede echo maar toen was ik erg ziek van een nogal heftig buikgrip dus de curretage werd uitgesteld tot ik me weer beter voelde. Ondertussen is de miskraam wel zelf begonnen ongeveer een dag of 10 na de eerste echo.

Vandaag weer op controle geweest en mijn baarmoeder is weer schoon en leeg. Wij gaan nu een paar maanden rust houden en gaan voor de volgende cryo poging ergens in de voorjaar.

Dit is mijn korte verhaal. Maar ik zie in je handtekening dat jij hebt ook de nodige voorgeschiedenis. Wat voor 2 operatie's had je in 2008?

Geplaatst

Het is begrijpelijk dat je even rust wil, het is ook niet niks wat je meemaakt...Gelukkig is je baarmoeder schoon en leeg, lees ook wel eens verhalen dat er nog wat achterblijft, en dat alles zo alleen maar lastiger wordt.

 

Mn operaties in 2008 waren dramatisch. Ik had een infectie opgelopen bij mn 1ste ivf, kwam er 2 dagen achter nadat ik mocht testen. Ik had hoge koorts en voelde me doodziek. Bleek dat ik een flinke abces had zitten in mn eierstok. Ik kreeg eerst een kijkoperatie, om de abces op deze manier aan te pakken met antibiotica, kreeg ook een drain. Ik bleef 1 week lang nog koorts houden (lag in totaal bijna 3 weken in ziekenhuis). Na 1 week besloten ze een buikoperatie te doen, en kreeg toen weer een drain. Gelukkig ging het toen beter. Ik liep de risico om mn enigste eierstok kwijt te raken. Wat voelde ik me ellendig toen, negatieve test en ook nog eens doodziek. Heb bakken met antibiotica gehad en het kostte me 1 jaar voordat ik weer mn energie terug had. Daarnaast ook nog 2x een operatie gehad om een endometriosecyste te verwijderen. En toen ik 15 was had ik een dermoid cyste, ( cyste met haar en tanden..behhh..) en mn eierstok moest ook verwijderd wroden. Heb dus een mooie buik vol met littekens, maar ja, alles voor een kind zeg ik dan maar. Alhoewel ik me deze week voor het eerst echt afvroeg, hoeveel kan ik nog hebbben, en hoever wil ik gaan? Moet ik niet misschien het hoofdstuk afsluiten? Kan me voorstellen dat het ergens rust geeft. Maar ja, eerst dit maar afwachten, en ik hou wel hoop voor mn cryo's.

 

Lang verhaal geworden, sorry..

Hoop echt voor je dat je nieuwe cryo terugplaatsing je een geweldige zwangerschap en een mooi gezond kindje oplevert!

 

xxx Luna

Geplaatst

Jeetje als ik je verhaal lees krijg ik kippenvel! Mijn misgelopen kijkoperatie vorige jaar was een soortgelijk verhaal. Wel met andere omstandigheden maar eigenlijk een onverwachte complicatie met alle gevolgen van dien.

Na mijn 2e ivf poging moest ik een kijkoperatie ondergaan. Vanwege verklevingen in mijn buikholte hebben ze per ongeluk mijn dunne darm doorgeprikt. Ik werd dus 2 uur later wakker met een litteken van 15 cm. Ik schrok me kapot! Na een paar dagen mocht ik naar huis maar een week later ging het helemaal mis. Ik kon geen eten of drinken binnen houden en was erg verzwakt. Bleek dat ik een bloeduitstorting in mijn buik had die op mijn darm drukte waardoor het eten/drinken niet meer door kon lopen. Weer een operatie dus.... en maanden lang ziektewet.

Na de 3e poging een longontsteking opgelopen hiermee 3 weken in ziekenhuis geleken.

Ik vraag me dus ook vaak af hoe ver kan ik nog door gaan? wat is verstandig? Zijn deze complicaties soms tekenen van mijn lichaam dat ie hier niet meer tegen kan? Ik vind het zo moeilijk om op te geven en ook jouw verhaal geeft me zoveel hoop. Want zo zie ik dat anderen ook kracht hebben om door te gaan ondanks soms dramatisch tegenslagen.

Geplaatst

pff wat een ellende heb je meegemaakt zeg, denk je "even" voor een kijkoperatie naar het ziekenhuis te gaan, loopt het gewoon uit de hand. Wat een pech kan je hebben he..

Ik heb altijd heel veel kracht gehad, wist eigenlijk gewoon dat ik toch moeder zou worden, een gevoel die ik sterk voelde. Wist dat het erg moeilijk zou gaan, maar het zou lukken. Maar zoals ik al schreef begin ik voor het eerst echt na te denken of ik dit allemaal wel nog aankan. Ik merk echt aan mn lijf dat het veel te verduren heeft gehad. Door die rot endometriose zit in deze situatie. Het is zo vervelend, kan ook niet echt een pauze houden zonder medicijnen. Mn "verplichte" pauze van afgelopen jaar bestond uit maandelijkse hormoonprikken om kunstmatig in de overgang te blijven om de endometriose zo rustig mogelijk te houden. Dus met allen bijwerkingen van dien ( opvliegers, depressief voelen, stemmingswisselingen, pijn aan gewrichten) probeerde ik mn hoofd boven water te houden. Ik werk ook op een kinderdagverblijf, en ook nog eens op een babygroep. Doe ik al bijna 10 jaar, maar begin me nu echt af te vragen of ik dit nog wel aankan. Het wordt lichamelijk toch wat te zwaar, veel tillen en bukken etc, krijg gewoon last van buikpijn. En tja, zorgen voor baby's terwijl ik denk...waar blijft mijn baby!?! Al deze dingen bij elkaar beginnen me gewoon zwaar te worden.

 

Maar je hebt dus verklevingen? is dat de reden waarom je in de MM zit?

Geplaatst

Lieve meiden,

 

vandaag moest ik voor een echo, julllie raden het nooit...er klopte een hartje!! Beeb is 13mm, ik ben precies op schema, 7 weken en 5 dagen en de hartslagen waren hartstikke goed! Ik kan het nog nauwelijks geloven!! Ik had dit echt niet verwacht..dit is echt een wonder!!

 

Mn dag kan niet meer stuk! Over 2 weken weer een echo, en nu maar hopen dat alles goed blijft gaan!!

 

veel liefs van een gelukkige luna!

Geplaatst

Luna, godzijdank geld mijn verhaal ook voor jou.

Van harte gefeliciteerd!!!

 

En nu proberen te genieten, ik weet hoe moeilijk dat nu is maar je bent echt zwanger!

Zwanger!!!!

Jippie.

 

Liefs,

Vanessa

Geplaatst

Woooooaahhhh!! Super! Ik ben erg blij voor je.Zie je wel? Uiteindelijk komt het allemaal goed! Geniet van je zwangerschap jij hebt het verdiend!

 

Dit geeft de rest van ons de hoop dat wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Dikke knuffel,

Kris

Geplaatst

Dank je wel kris74!! Ik ben erg blij en geniet ervan, heb dat de afgelopen weken nauwelijks gedaan. En toch blijf ik het afwachten, eerst maar de 12 weken behalen. Pff, helemaal na het lezen van Henne's verhaal...wat een klap zeg...

 

Kris74, ik hoop ook echt voor jou dat eerstvolgende poging slaagt en je zwanger wordt en blijft!! Geld trouwens voor alle dames op de forum!!

 

Dikke knuffell!!!

Gast
Dit topic is nu gesloten voor nieuwe reacties.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden