Jump to content

ICSI en diabetes?


seef74
 Share

Recommended Posts

Hoi Seef,

 

Wij zijn nu ook bezig met ICSi en ik heb diabetes en reumatoïde artritis. Voor mij zitten de wachtweken er bijna op, mag donderdag testen. Ben super zenuwachtig... Ik heb veel buikpijn en moest vanacht overgeven. Dat vind ik eng, hoe moet dat nu als ik over ga geven net na het eten en mijn lichaam wel vol met insuline zit?

Met spuiten had ik niet veel moeite, ervaring helpt!

 

Groet dolfijn

Link to comment
Share on other sites

hai dolfijn,

 

bedankt voor je reactie. toch nog iemand hier met diabetes...begon bijna te denken dat ik de enige ben, terwijl je het tegenwoordig zoveel hoort.

ik heb er gelukkig ook niet heel veel last van, alleen het nog meer bewust zijn en controleren van mn bloedsuikerwaarden vind ik wel eens vervelend.

 

spannend dat de wachtweken voor jullie bijna over zijn, succes.

ik heb morgen de punctie, ook heel spannend dus!

 

ik heb ook al een tijdje een verminderde eetlust en af en toe ben ik misselijk. maar ik heb mezelf in de loop der jaren aangeleerd dat je toch moet eten ook al ben je ziek of misselijk e.d.

dan eet ik meestal vla of yoghurt, dat lukt dan meestal wel.

even aan je internist of diabetesverpleegkundige vragen wat je moet doen als je net gespoten hebt en je moet overgeven, dat kunnen zij je vast wel vertellen!

 

groetjes seef

Link to comment
Share on other sites

Ik controleer me inderdaad ook helemaal gek... Er was ook een flinke discussie tussen internist en biometrist over gewenste hb1ac... Uiteindelijk ben ik met 6,6 begonnen. Hoe zit dat bij jou?

 

Veel succes met de punctie morgen! Ik vond het een naar gevoel en had een dag een gevoelige buik, maar nu vind ik het wachten belastender.

 

Ik heb inderdaad over twee weken een afspraak met de diab verpleegkundige, als er goed nieuws is, kan ik haar meteen bestoken met vragen ;)

 

Groet en succes!

Link to comment
Share on other sites

dat is een mooie waarde, 6.6

mijn internist heeft altijd gezegd dat de waarde onder de 7.0 moest zijn.

echter normaal gesproken zit ik al die jaren al rond de 6.8 of 6.9 en de laatste keer, een week of 6 terug zat ik ineens op 7.1

paniek want ik kon me daarin niet herkennen, had niet het gevoel dat ik ineens gemiddeld hogere suikers had.

de internist vond het geen belemmering om te starten en rond de tijd van de meting zou het in ieder geval nog een paar weken duren voordat we zouden starten.

uiteindelijk is het toch iets sneller gegaan.

eigenlijk had ik vorige week een belafspraak met de internist en had ik mn bloed moeten prikken, maar ik kon het even niet opbrengen, naast alle andere ziekenhuis bezoekjes en al het geprik.

eerst de punctie en hopelijk een terugplaatsing achter de rug, dan ga ik weer bloedprikken en een afspraak met de internist maken.

 

hoe lang heb jij al diabetes?

en heb jij nog ondervonden dat je bloedsuikers uit evenwicht waren door de hormonen voor de icsi? insuline is tenslotte ook een hormoon...

 

groetjes

Link to comment
Share on other sites

Hoi Seef,

 

De internist vond 7 ook prima, maar de biometrist vond 6,5 noodzakelijk. Ik zat altijd rond de 7 en heb erg mijn best moeten doen om het naar beneden te krijgen. Ik ben erg gevoelig voor insuline, een eenheid meer of minder scheelt meteen 3 mmol. Ik heb geen pomp en er was geen tijd meer daar naar over te stappen omdat we haast hebben en het een tijd duurt voordat je weer goed ingesteld bent. Heb jij een pomp?

 

Ik heb reuma sinds 1999 en diabetes sinds 2003, dus al weer een tijdje. Ik heb met alle reumamedicatie moeten stoppen voordat ik zwanger mocht worden, we zaten dus al voordat we het zelf geprobeerd hadden in de medische molen en zijn na drie maanden met de voorbereidingen van ICSI gestart. Voor mij is er wel de stress dat elke dag de reuma in volle hevigheid terug kan komen.

 

Ik heb geen schommelingen gehad door de hormonen, alleen voor de punctie zat ik erg hoog, maar dat zal wel stress zijn geweest...

 

Succes straks!

Link to comment
Share on other sites

hai dolfijn,

wat is een biometrist als ik vragen mag, nog nooit van gehoord namelijk.

nee ik heb geen pomp, ik vind het nog steeds een eng idee om de hele dag met een naald in mn buik rond te lopen. en over het algemeen ben ik goed ingesteld, dus zolang er geen noodzaak is voor een pomp doe ik het niet. ik heb sinds mn 19e diabetes en ben nu 37.

 

vervelend zeg dat je ook nog reuma hebt. kan me voorstellen dat het t extra zwaar maakt zeker omdat je met die medicijnen hebt moeten stoppen.

ik zelf heb ook een slecht werkende schildklier, waar ik nu sinds eind vorig jaar medicijnen voor heb gekregen. en ik voel me stukken beter...en dat wist ik eerst ook niet, maar het is heel belangrijk dat je schildklier goed is als je zwanger wil worden.

 

nou de punctie viel me reuze mee, gelukkig maar. heb nu alleen een flink zeurende buikpijn dus heb net nog maar een paracetamol genomen.

 

jij mag al bijna testen, spannend zeg. heb je niet de neiging om eerder te testen? voel je je nog goed, ik bedoel nog geen tekenen van ongesteld worden?

Link to comment
Share on other sites

Fijn dat de punctie bij je meeviel, terugplaatsing is een eitje daarbij vergeleken, dus dat komt goed! Doe maar lekker rustig aan.

En nou maar hopen dat je een mooie opbrengst hebt!

 

Bij ons in Eindhoven wordt de hele ISCI procedure begeleid door biometristen en een fertiliteitsarts, dat is dus helemaal gescheiden van de gynaecologie, wel fijn, zit je niet tussen de zwangeren...

 

Ik denk hetzelfde over een pomp, ik wil niet zo'n kastje aan mijn lijf. Toch zie ik bij een vriend dat het toch wel handig is. Maar dat is een man, die hoeft geen jurkjes en strakkere shirts aan! ;-)

Toch zou een pomp wel beter zijn volgens de internist omdat ik dan van de, minder goed in te stellen, langwerkende insuline af. Maar nu is het even te laat.

 

Ik ben zeker wel zenuwachtig en heb allerlei klachten, maar niet echt klachten die overeen komen met een menstruatie. Ik ga pas morgenavond meten; dan weet ik zeker dat de utrogestan uit mijn lijf is, dan is manlief er bij en hoef ik niet meteen te gaan werken... Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar dat wordt wel steeds lastiger...

 

Ik ben trouwens 34.

 

Groet!

Link to comment
Share on other sites

Hoi Seef,

 

Ik had een lichtblauw streepje, wat dus betekent dat ik zwanger ben... En toch geloof ik het (nog) niet... Maar ook nog steeds geen ongi klachten, dus dat is wel weer positief! Jammer dat na die wachtweken de onzekerheid nog niet voorbij is!

Van mijn darmklachten ben ik weer af, zal dus toch van de utrogestan zijn gekomen....

Binnenkort nog maar eens een test doen, al ben ik bang dat ik het pas ga geloven na de echo van 2 januari.

 

Ben maar wel alvast begonnen met acht keer per dag bg controleren...

 

Jij ook heel veel succes met wachten, zorg dat je veel te doen hebt, dan gaat de tijd sneller voorbij!

Link to comment
Share on other sites

oh dolfijn, wat super voor jullie. van harte gefeliciteerd, dat is het allermooiste kerstkado wat jullie konden krijgen!

 

wat bedoel je met 8x per dag bg controleren?

 

pfff wachten duurt lang, maar geduld is een schone zaak...dus vandaag maar wachtdag 6 doorkomen en morgen weer verder...

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
    • @Hopefulness hoe is het afgelopen meis? Ik kon een tijdje niet inloggen en kan niet zien of ik wat van je berichten gemist heb.    
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use