Vierde IVF poging? Of 'uitbehandeld'?

[Snoes]

Hallo, ik ben Snoes, ik ben inmiddels alweer 39 jaar. Sinds 4,5 jaar probeer ik zwanger te worden. Nu ben ik 5 IUI's, 3 IVF behandelingen en 1 miskraam verder. Wij vallen in de categorie onverklaarbaar onvruchtbaar. Wel is er een vermoeden van vroege overgang, dat laat ik binnenkort testen.

Onze derde poging is zojuist mislukt en ik zou graag willen weten hoe anderen hier mee omgaan? Tot hoe ver wil je gaan? Tot hoe ver moet je gaan? Ik vind het erg moeilijk om mijn droom voor een kindje op te geven. Aan de andere kant vind ik ook dat ik realistisch moet blijven. Het einde van de MMM is voor mij in zicht.

Hoe gaan jullie hier mee om?

[Henne]

Hoi Snoes, wat een weg hebben jullie ook al afgelegd.... Tot hoever wil je gaan vraag je? Tja, dat is echt helemaal aan jullie zelf. In Nederland worden drie pogingen door de verzekering vergoed, hierdoor ligt er ook een soort 'magische grens' bij die drie pogingen. Maar dit is puur een verzekeringstechnisch getal en geen medisch onderbouwd getal. Die drie is ook geen verplichting, niet om ze vol te maken en niet om erna te stoppen. Of je stopt of doorgaat hangt in mijn ogen af van:

- Heeft het medisch gezien nog zin, is er nog een reeele kans, hoe klein ook? Een vriendin van me had zulke slechte FSH en AMH waardes, dat het voor haar niet meer reeel was om door te gaan. Overigens kan extra onderzoek of een second opinion in een ander ziekenhuis hier erg zinvol zijn!

- Aansluitend daarop: is het nog mogelijk om iets 'anders' te doen, andere hormonen een ander protocol etc.? Soms kan dat de resultaten enorm verbeteren. Wij zijn zelf na de 3e poging overgestapt naar en ander ziekenhuis én op andere hormonen, met veel betere resultaten.

- Kun je het fysiek en emotioneel nog opbrengen?

- En ook niet onbelangrijk: is het financieel mogelijk?

- Tot slot: ben je er klaar voor om te stoppen of niet?

 

Wat ik persoonlijk zeker niet zou doen is 'doorgaan op hetzelfde recept'. De appeltaart is met dit recept blijkbaar niet lekker en niet gaar dus er moet iets aan gewijzigd worden aan de ingredienten, de bakker of de baktijd ;-) Neem eerst de tijd om de teleurstelling van deze poging te verwerken en ga dan samen in gesprek, ook met het ziekenhuis en evt. een ander ziekenhuis over jullie opties. Wat ons erg geholpen heeft is om er geen limiet aan te hangen, we hebben nooit gezegd 'dit is de laatste keer', maar bekijken het telkens opnieuw op basis van bovenstaande punten: heeft het nog zin, moeten/kunnen we iets veranderen, kunnen we het nog opbrengen en hoe voelt het als we zeggen dat we stoppen. Tot nu toe kwamen we altijd weer uit op doorgaan.

 

Zelf zeg ik altijd dat stoppen moeilijker is dan doorgaan, maar dat is voor iedereen anders en ik weet ook heel zeker dat ik zelf nog niet aan stoppen toe ben. Hoewel dat punt wel steeds dichterbij komt juist omdat het me fysiek en mentaal zwaar begint te vallen. En dat heeft dan niks te maken met 'reeel' zijn, hoop is niet irreeel zeker niet als je zwanger bent geweest en er geen duidelijke reden is waarom dat niet nog een keer zou gebeuren! Het heeft te maken met wat je gevoelsmatig én praktisch nog aankan. En dat kunnen jullie alleen zelf voelen en beslissen. Veel sterkte en neem je tijd!

 

Henne

[Snoes]

Hallo Henne, wat fijn dat je reageert. En wat je schrijft is ook waar. De enigen die dit kunnen beslissen zijn wij zelf. In de 3 IVF pogingen heb ik verschilldende hormonen 'mogen' proberen en inmiddels zijn wij ook al overgestapt naar een ander ziekenhuis. Bij de eerste IVF poging was het meteen raak; ik was zwanger! Ik kon mijn geluk niet op. Vijf heerlijke weken en 1 goede echo lang zweefde ik op mijn roze wolk. Tot ik nog een echo kreeg; met 9 weken. Toen was het hartje zojuist gestopt. Een week later hebben ze het weg gehaald. De 2e poging; helemaal geen bevruchtingen, mijn wereld op zijn kop! Wel een punctie en geen terugplaatsing. De 3e poging; 2 mooie bevruchtingen, beide teruggeplaatst. En nu is het einde verhaal, ben gisterochtend ongesteld geworden.

Ik denk dat het verstandig is dat ik die bloedtest laat doen om te weten hoe het is met die vroege overgang en een gesprek met de arts. En even laten bezinken ook... Maar het is zo'n teleurstelling. Bah.

[elinorac]

Hoi Snoes,

 

Henne heeft wijze woorden geschreven (doet ze meestal), het ligt inderdaad aan een aantal dingen. Maar je vraagt hoe gaan jullie ermee om?

Ik ben een lichtend voorbeeld van de aanhouder wint maar helaas is dat niet altijd zo. Ik was ook 39 bij het intakegesprek en dacht aan 3 pogingen zeker genoeg te hebben. Toen de derde poging mislukt was, was er geen twijfel bij mij: ik wilde doorgaan. Gelukkig was mijn vriend het ermee eens, al moet ik zeggen dat het voornamelijk mijn ding was. We hadden al een dochter en hij vond het wel goed zo. Na de vierde mislukte poging zijn we nog eens serieus gaan praten in het Maasstad en daar vertelden ze dat ze in principe, onder onze omstandigheden, achter 6 pogingen staan, daarna zouden ze niet meer meewerken. Ik was bang dat mijn vriend het niet meer wilde, maar gelukkig ging hij akkoord met poging nummer 5 en zie het resultaat!

Ik ben dus heel erg blij dat ik niet na de 3 verzekerde pogingen gestopt ben, maar nogmaals: garanties heb je helaas niet dat het alsnog lukt als je doorgaat.

 

Succes met je beslisiing!

[Snoes]

Hoi Elinorac, ten eerste; van harte gefeliciteerd met je tweeling! Wat een droom die uit is gekomen en wat goed dat je zo volhardend bent geweest. Het doet me goed te lezen dat volhouden dus ook vruchten kan afwerpen!

Maar het is ook wat je zegt; ik heb geen garanties. Als iemand me zou zeggen dat ik zeker te weten een keer beloond word, dan zou ik het achter elkaar allemaal doen. Voor nu wacht ik even het bloedonderzoek af. Want als blijkt dat ik inderdaad begonnen ben met de overgang; dan worden mijn kansen wel heel klein. Ik heb in al die jaren ook maar 4 bevruchtingen gehad en dus 1 miskraam. In de ogen van de artsen is dat een vrij magere score bij 3 IVF pogingen en daar kan ik ze geen ongelijk in geven.

Aankomende week moet ik het ziekenhuis bellen dat de poging mislukt is en maak ik een afspraak voor een gesprek. Misschien dat de uitslag van de test, samen met de opinie van de arts, ons kan helpen een beslissing te nemen.

Mijn twijfel komt overigens niet voort uit het feit dat ik niet meer vezekerd zou zijn. Ik ben aanvullend verzekerd (heel ongebruikelijk!, maar Unive heeft dat voor mensen die bij Defensie werken) en krijg tot 5 IVF pogingen vergoed. Ik weet dat dat voor velen van jullie ongelooflijk moet zijn dat ik dan nog twijfel. Maar mijn twijfel komt, omdat ik het zo ontzettend zwaar vind. Omdat ik zo weinig oogst, is het iedere keer spannend of er uberhaupt een punctie zal zijn. Ik ben een waar hormoonmonster en verander in een chagrijnig en vervelend mens. Onze relatie; wij zijn nu 7 jaar samen, staat al 5 jaar in het teken van zwanger worden. En omdat er geen aanwijsbare reden is, maakt het me heel onzeker. Mijn man steunt me in alles, wil ook heel graag een kind, maar hij heeft wel gezegd dat hij het absoluut niet erg zou vinden om nu te stoppen. Hij is de onzekerheid en de teleurstellingen maand na maand, net als ik, heel erg moe....

Vergeef mij mijn wat sombere gevoelens.. Het is ook pas gisteren dat ik ongesteld werd en ook voor de zekerheid getest. Negatief dus. Misschien dat ik over een paar dagen alweer wat frisser tegen de situatie aankijk, maar voor nu ben ik vooral heel erg teleurgesteld in mijn lijf.

[kira]

Snoes moeilijk he! Ik snap je wel helemaal. Wij zijn nu met onze vijfde poging bezig, met idd andere ingredienten, zoals henne het zo mooi neer schreef. Wij zijn de afgelopen 3 jaar wel 5 keer zwanger geweest,overigens 4 keer spontaan, maar helaas niet blijven zitten. Het is per persoon en per situatie verschillend hoe met de behandelingen en het resultaat om te gaan. En eigenlijk weet je het zelf wel, denk ik, maar het is fijn om te weten hoe anderen het ervaren. Ik zou ook het bloedonderzoek afwachten en nu al bedenken wat als ik een hele lage AMH heb? Wil ik dan stoppen of toch door evt met andere medicatie. En wat zijn de alternatieven.... Misschien ecd of adoptie?