Jump to content

Wachtbankje stress...week 2 en geen klachtjes...


Tinkerbell1
 Share

Recommended Posts

Hallo dames!

Ik heb even jullie hulp nodig. Gister was een week na de TP. Op 17 juli mag ik testen.

In de eerste week had ik allerhande klachtjes, vanaf de punctie al hele zere borsten, een opgezette buik en ook een napijn die ik wel herken van de puncties die ik eerder had. Nu aan het begin van week 2 heb ik eigenlijk nergens meer last van. Mijn borsten zijn wel wat groter maar bijna geen pijn meer en ik heb geen typische zwangerschapsklachtjes. In mijn eerdere wachtweken was dit altijd het moment waarop ik dan eigenlijk al opgaf dat het goed af zou lopen. Nu wil ik graag positief blijven maar weet er eigenlijk te weinig vanaf om dat echt voor mezelf te kunnen beargumenteren. Ik kan me voorstellen dat die klachten in de eerste week ook te doen hadden met de punctie en de pregnyl. Ik had al pijnlijke borsten op de punctiedag.

 

Ik gebruik nu geen pregnyl meer alleen utrogestanbolletjes. Ik ben erg benieuwd naar ervaringen van jullie. Hadden jullie al echt zwangerschapssymtomen aan het begin van week 2?

 

Thanx!

Link to comment
Share on other sites

Hoi Tinkerbell

 

Wat spannend is dat elke keer weer he

 

Maar maak je nog niet te druk om wat je voelt (is moeilijk weet ik) ik had ook in de eerste week allerlei kwaaltjes door die bollen en de 2de week hield het op ik dacht ook dat het weer niet gelukt was en was eigenlijk al bezig met wt te doen hierna.

Maar aan het eind van de 2de week werd ik misselijk en heb ik getest en ja ie was knalpositief.

Ook is het zo dat er heel veel vrouwen zijn wat geen kwaaltjes krijgen en er zijn er ook heel erg veel waar bij de kwaaltjes pas rond de 6/7 weken beginnen. Ik kreeg ook niet eerder pijnlijke borsten als dat

 

Dus geef het niet op want het kan echt alle kanten nog op en je hoeft ook echt niks te voelen hoor

 

Heel veel succes hopelijk een knalpositieve test volgende week

Link to comment
Share on other sites

Niet opgeven Tinkerbel! Ik heb zelf de eerste week erg veel kwaaltjes daarna niet. Ik wordt meestal echt misselijk vanaf week 6 of 7, eigenlijk voelde ik bij de mislukte pogingen van alles en bij de geslaagde pogingen niks. Het zegt echt niks, het ene mens is anders dan de andere en heeft meer klachten dan de ander.

Hou nog even vol, volgende week is dichterbij dan je denkt!

Succes!!! An

Link to comment
Share on other sites

Bedankt voor jullie reacties! Voel me meteen weer wat positiever....

Dit is mijn vierde TP, zou zo mooi zijn als het een keer raak zou zijn. Maar je kunt je dat bijna niet voorstellen als het al een aantal keren misgegaan is. Heb nog nooit een positieve test in handen gehad. Het moet er toch een keer van komen??? Hope so...

Link to comment
Share on other sites

Meid ik voelde ook echt niets!! alleen de avond van w8dag 10 ongikrampen, verder niets. Ik was ook heel zeker van dat ik niet zwanger was...., toch dus, en ook nog van een 2ling.

Overigens kan ik me nog heel goed herinneren dat bij mijn eerste verse TP ik me mega zwanger voelde! en dus niet was.

 

Zelfs nu voel ik niet super veel, af en toe een vleug van een weeïg gevoel, maar nagenoeg niet dus wel wat vollere boobs.

moeilijk dat wachten!!

Link to comment
Share on other sites

Dion en Sorpresa, bedankt voor jullie berichtjes.

Ik zit nu op wachtdag 10. Heb vandaag de hele dag heel laag in mijn buik aan één kant een stekerig gevoel. Moeilijk uit te leggen. Geen ongy kramp maar wel een trekkend stekend gevoel. Verder ben ik zo nu en dan wel echt doodmoe en is mijn irritatiegrens errug snel bereikt ;-) maar dat kan ook door de hele behandeling komen of door die utrogestanbollen. Die schijnen erg verradelijk te zijn.

 

Je hoopt eigenlijk op de één of andere manier bevestiging te vinden. Zo'n test lijkt een stuk minder eng als je het gevoel hebt dat het wel goed za zitten. Maar helaas zit dat er niet in denk ik want verder ben ik kiplekker tot nu toe. Maar fijn om te horen dat jullie ook nooit echt enorme zwangerschapsklachten hebben gehad en de test als een positieve verrassing kwam!

Link to comment
Share on other sites

Hi Tinkerbell,

Ik heb bij mijn doorgaande zwangerschap waaruit mijn zoontje is geboren pas echte duidelijke zwangerschapsklachten gekregen na een week of 8. Verder bij die en alle andere terugplaatsingen alleen de typische symptomen van de medicatie, beetje moe, beetje misselijk, beetje krampen, etc. Het zegt dus niks hoor! Houd vol. Pas als je menstruatie losbarst weet je dat het niet is gelukt en zelfs dat zegt niet altijd alles... En anders gewoon toch een testje wagen....

X, Floor

Link to comment
Share on other sites

Hier hetzelfde gehad.

Precies wachtdag 8 verdwenen mijn zere borsten/tepels.

Had 4 dagen na TP verschrikkelijke pijn in m'n onderrug en steken in mijn lies. Verder veel plassen, raar dromen, lustte geen koffie meer. Dacht echt dat het goed zat. De rugpijn en zere borsten verdwenen en ik kreeg roze slijm en later ook bruinverlies.

Helaas ben ik gisteren op de officiele testdag ongesteld geworden. :(

Volgens het ZH zat er wel HCG in mijn bloed, maar te weinig om een zwangerschap aan te tonen.

Hopelijk volgende cyclus een TP van onze enige cryo.

 

Ik hoop dat jij wel positief test! Geen bloed geeft moed!

Liefs,

RooDje

Link to comment
Share on other sites

Ik kon gisteravond niet meer wachten en heb een test gedaan (wachtdag 12 vanaf de dag van TP) maar helaas negatief...heb er eerlijk gezegd geen vertrouwen in dat er nog iets gaat veranderen voor maandag. Dat is de dag dat ook van het ZH mag testen.

Heb behalve steken onderin mijn buik ook geen klachten.

 

Bij mijn allereerste IVF in eigen cyclus had ik tot en met de testdag 2 streepjes alleen werden die steeds lichter. Ik had toen vooral pijnlijke borsten. Toen is er m.i wel een innesteling geweest. Ik was toen ook echt heel erg moe. Nu niks, dus ik verwachte eerlijk gezegd ook geen positief bericht maar hoopte natuurlijk net als bij de voorgaande reacties bij het 'groepje zonder klachtjes toch zwanger' te horen. Helaas, het lijkt er niet in te zitten! Duimen voor een wondertje maandag en anders op naar de cryo's!

 

Waar ik soms wel angstig van word is dat we nu4x een verse topper hebben terug gehad. En het nog steeds niet raak is. Mijn man heeft een slechte zaadkwaliteit maar bij mij lijkt alles in orde. Mooi dik baarmoederslijmvlies, goede kwaliteit eicellen en een hele stabiele cyclus. En toch....elke keer geen innesteling. Bah, niks aan!

Link to comment
Share on other sites

Balen dat het mss niet gelukt is! Maar ja het blijft een loterij he en waarom het soms keer op

keer niet lukt zullen we nooit weten... Maar het hoeft maar 1 keer te blijven plakken!

Gelukkig heb je nog cryo's. Genoeg dames die meer vertrouwen op cryo's dan op vers hoor :-)

Link to comment
Share on other sites

Hè verdorie Tinkerbell, wat ontzettend vervelend! De keren dat ik op wachtdag 12 nog negatief testte had ik ook niet echt veel hoop meer. Toen ik zwanger was van mijn zoontje testte ik na de verse terugplaatsing op wachtdag 10 dik positief en de laatste keer die in een miskraam eindigde was de test al op wachtdag 6 positief, maar dat was dan ook een cryo.

 

Maar goed. Het blijft frustrerend als het niet lukt, misschien wordt het wel steeds frustrerender, maar er hoeft er inderdaad maar eentje te blijven zitten en wel goed door te groeien! Ik heb nu, na de geboorte van mijn zoontje, ook al weer in totaal vier embryo's teruggeplaatst gekregen zonder succes. De laatste cryoterugplaatsing eindigde in een vroege miskraam en dan ga je ook wel aan je lichaam twijfelen. Het is gewoon balen, maar er zijn ook zat vrouwen zwanger geraakt van cryo's en bovendien zijn de kindjes die geboren worden uit cryo's zelfs 'gezonder' schijnt, dan kindjes die geboren worden uit een verse terugplaatsing. Dus wanhoop niet!

 

Houd je taai en heel veel succes gewenst!

 

Floor

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Het blijft spannend....ik heb dus afgelopen vrijdag een bloed test gedaan en er is HCG... Maar het is maar 16. Dat is de ondergrens van wat ze willen zien. Dus komende woensdag weer bloed geven.... PFFFFF extra heftige verlengde wachtweken op deze manier!
    • Lieve dames! Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen. Maar daardoor heb ik van alles gemist!! @Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet 😍 en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde? 😉 of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed? @Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie @Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan.  @Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig. @Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen. Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid. Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel.  Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam😒. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden. Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!!  IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar..... Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft. Dus lieve dames... weer spannend!! Liefs    
    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use