Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Lieve Draakje,

 

Ik heb hier ook aangestaan zoals je weet.

 

Wel van tevoren al besproken dat wij zelf nog een paar behandelingen gingen doen, dus ja de druk was wel hoog, maar misschien iets minder hoog.Terwijl dat geld dat hadden wij ook niet liggen of zo...

 

 

 

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, mij heeft het allemaal erg geholpen om de 3e keer door te komen:

 

Ik zou echt veel afleiding gaan zoeken, ga iets doen , liefst qua beweging, in de aanloop naar en tijdens de behandeling. je ontspant ervan, je krijgt een betere conditie, beter over jezelf voel je je , betere bloedsomloop en doorbloeding.

 

In mijn geval werkte dat.

 

 

 

Ik weet niet of je al wat doet, bv wandelen of zwemmen of zo ?

 

 

 

Alle uren dat je niet , negatief, aan de behandeling denkt zijn meegenomen.

 

Dus of het nu bewegen is of wat anders dat afleid.......

 

 

 

Probeer t te laten gaan, probeer alleen prositief te denken over deze poging.

 

 

 

Op een teteurstelling kun je je denk ik toch nooit goed voorbereiden . Dan kun je net zo goed van t positieve uitgaan.

 

 

 

Maak er een 'mantra'van desnoods: " deze keer gaat het gewoon lukken, kom op kleintje(s) doe jullie best, jullie kunnen het'"

 

 

 

Dat was mijn gedachte als ik het ff niet zag zitten of er negatief over dacht...dan kwam mijn vechtlust ophoog en dach tik : als ik al 3 jaar kan knokken, kunnen mijn eitjes ook knokken ( voor hun bestaan).

 

 

 

Misschien wat zweverig maar ik was ook radeloos he na 2 vruchteloze pogingen. Iniedergeval hielp het mij positief te blijven, want mijn 2e poging was ik alleeen maar vreselijk bang voor teleurstelling en mega nagatief, dat was zo'n vreselijk verrot gevoel, dat wilde ik echt niet meer meemaken. De 'strijd'leek toen al bij voorbaad verloren...

 

 

 

Ik ga kei hard voor je duimen!

 

liefs van mij, toitoitoi

 

lentezon

Geplaatst

hey allemaal,

 

 

 

lentezon, dank je voor je bericht!

 

 

 

ik moet zeggen dat ik heel anders aan deze poging ben begonnen dan de eerste 2.

 

ik ben relaxt en heb goede hoop!

 

in mijn achterhoofd denk ik er natuurlijk aan dat het de laatste vergoede poging is maar toch denk ik positiver dan eerst!

 

 

 

we zijn ook niet naar belgie gegaan omdat ik dan echt het gevoel had dat ik deze poging geen kans van slagen gaf!

 

we gaan pas naar belgie als het echt mis is en dat hopen we natuurlijk van niet!

 

 

 

we gaan gewoon keihard duimen dat het goed komt!

 

 

 

dank jullie meiden voor alle steun!!!

  • 4 maanden later...
Geplaatst

Ik las net in wat reacties dat sommigen het aantal behandeling dat vergoed wordt door de verzekering te weinig vinden.

 

 

 

Wat zou volgens die mensen een beter aantal behandelingen zijn?

 

 

 

Net zo lang door gaan tot er sprake is van een zwangerschap?

 

Een echte grens van bv 5? Of meer, of juist minder?

 

 

 

Wat ik uit de literatuur begrijp is dat de kans van slagen afneemt naarmate de leeftijd van de vrouw hoger is en ook als het na een aantal behandelingen niet gelukt is, dan is de kans niet erg groot dat het een eventuele volgende keer wel zou lukken.

 

Ik heb hier (in een ander topic) iemand horen zeggen dat er procentje er 1 is. Dat is natuurlijk ook zo maar op welk punt moet je stoppen met de behandelingen? Je kan niet eeuwig door blijven gaan en op een gegeven moment zal je moeten accepteren dat het er helaas echt niet in zit op die manier. Voor sommigen is adoptie een mogelijkheid maar wellicht niet voor iedereen.

Geplaatst

hoi loesje,

 

 

 

toevallig was dit ook een onderwerp op een ander forum. Ik heb laatst een mail gestuurd naar het ministerie. ik zou zeggen dat vrouwen het zelf voor het zeggen mogen hebben, zolang het advies van de arts wordt opgevolgd of tenminste voor een groot deel meetelt in de beslissing.

 

 

 

kan even geen langer mail sturen...

 

groetjes mamalou

Geplaatst
Ik las net in wat reacties dat sommigen het aantal behandeling dat vergoed wordt door de verzekering te weinig vinden.

 

 

 

Wat zou volgens die mensen een beter aantal behandelingen zijn?

 

 

 

Net zo lang door gaan tot er sprake is van een zwangerschap?

 

Een echte grens van bv 5? Of meer, of juist minder?

 

 

 

Wat ik uit de literatuur begrijp is dat de kans van slagen afneemt naarmate de leeftijd van de vrouw hoger is en ook als het na een aantal behandelingen niet gelukt is, dan is de kans niet erg groot dat het een eventuele volgende keer wel zou lukken.

 

Ik heb hier (in een ander topic) iemand horen zeggen dat er procentje er 1 is. Dat is natuurlijk ook zo maar op welk punt moet je stoppen met de behandelingen? Je kan niet eeuwig door blijven gaan en op een gegeven moment zal je moeten accepteren dat het er helaas echt niet in zit op die manier. Voor sommigen is adoptie een mogelijkheid maar wellicht niet voor iedereen.

 

 

 

Loesje, wat is eeuwig door blijven gaan? Tegen stellen die zwanger willen worden (spontaan) wordt juist gezegd dat ze geduld moeten hebben. Een jaar is gemiddeld, eerder mag je niet opgeven. Dat zijn dan wel 12 (twaalf!!!!) pogingen. Wij hebben het ruim een jaar spontaan geprobeerd toen bleek dat het zaad belabberd was. We hebben nooit een eerlijke kans gehad en nu krijgen we dus drie kansen want icsi is de enige optie. Hoeveel stellen zijn er in vredesnaam met drie maanden sponaan al zwanger? Een kwart? Ivf is ontwikkeld om ons te helpen. Dan vind ik het een beetje slap om na drie pogingen te zeggen dat het niet meer gaat lukken en dat je je daar maar bij neer moet leggen. Geen weldenkende arts zal tegen een gezond stel zeggen dat ze het maar op moeten geven na drie maanden.

 

 

 

Ik zeg niet dat er 12 ivf's vergoed zouden moeten worden. Dat is denk ik voor een vrouw ook niet gezond meer en er zullen ook weinig stellen zijn die dat emotioneel en sociaal trekken. Maar er mag best eens beter over nagedacht worden hoe weinig kansen je eigenlijk krijgt als het spontaan niet gaat. Waarom komt er geen proef waarbij -pak 'm beet -zes pogingen worden vergoed. Ga eens kijken of dat uitmaakt. Onderzoek eens hoeveel stellen die zes keer volhouden. En leidt dat dan ook tot meer successen. Heeft de indicatie voor ivf daar nog invloed op?

 

 

 

We hebben het uiteindelijk toch vooral over een verzekeringsverhaal. Ik ben erg benieuwd naar het medische verhaal. Want zolang je zelf betaalt mag je vaak nog door, dus ergens moet het wel zin hebben. Of doen artsen dat ook om de eigen pot te spekken? Dat zou dan wel heel triest zijn.

 

 

 

Henne

Geplaatst

ik vind drie ook te weinig !

 

als je bedenkt wat je jaarlijks aan ziektekosten betaald ... bij de een lukt het met 1 keer de ander heeft wat meer nodig.

 

laat het over aan het echtpaar in combinatie met advies van de artsen inderdaad.

 

 

 

verminderde vruchtbaarheid vind ik persoonlijk een chronische ziekte, net als bijvoorbeeld suikerziekte .. je lichaam doet iets niet wat het in een 'gezonde' situatie wel zou doen. mensen met chronische ziekten krijgen toch ook gewoon vergoeding van wat nodig is, eventueel aangevuld door een kleine eigen bijdrage .. ik zou niet eens moeite hebben met een eigen inkomensafhankelijke kleine bijdrage na bijvoorbeeld 3 tot 6 pogingen. maar de overheid gaat nu beslissen over jou leven ... niet iedereen heeft een vette portomonnee en kan het financieel aan om zelf een ivf behandeling te bekostigen.

 

 

 

en dan hoor je nog wel eens het argument; ja maar mensen die geen insuline nemen komen in een levensbedreigende situatie. ok, dat is waar .. maar wat denken ze nou wat het psychisch met je doet als je je levensdoel in duigen ziet vallen omdat je samen geen gezin zult vormen ? ik was op den duur echt wel zover dat ik voor het medicijnkastje stond hoor, ... ook levensbedreigend .. niet dan ??

 

 

 

adoptie is niet voor iedereen mogelijk, mss vanwege de kosten, mss vanwege morele overtuiging of mss vanwege het gevoel dat je dan toch geen eigen kind hebt. (dat laatste speelde bij ons heel erg mee, wij vonden adoptie alleen aanvaardbaar voor onszelf als we het door de ogen van het kind bekeken; in de belangen van het kind. wij waren alleen met ons eigen belang bezig ... willen we een kind - niet wil het kind ons ?? snappie .. wij zouden adoptie niet overwegen als we zelf kinderen zouden hebben gekregen, dus vonden de motivatie voor adoptie niet zuiver).

 

 

 

en natuurlijk, ik ben het met je eens .. er zijn grenzen .. maar ik vind dat je die zelf moet zoeken en vinden voor je persoonlijke situatie. met de wetgeving die er nu is, word het in de meeste gevallen toch opgelegd.

 

 

 

maar waarschijnlijk zullen de meningen hierover flink uiteen lopen.

 

 

 

succes met je studie ! want daar gebruik je het waarschijnlijk voor denk ik ?

 

 

 

ps. uiteraard niet de wet, maar de verzekering bedoel ik ;)

Geplaatst
Je kan niet eeuwig door blijven gaan en op een gegeven moment zal je moeten accepteren dat het er helaas echt niet in zit op die manier.

 

 

 

 

 

:doh: ik vind dit overigens niet zo'n goed uitgekozen zin. .... het is te eenvoudig om te zeggen ; je moet accepteren dat het er helaas echt niet in zit .... was het maar zo eenvoudig, dan zou die hele 3 pogingen discussie waarschijnlijk niet eens nodig zijn want dan zouden we allemaal met weinig moeite tot die conclusie komen; helaas .. het zit er niet in.

 

 

 

Sorry hoor, maar het is geen rondje staatsloterij ... :ohmy:

  • 1 maand later...
Geplaatst
Dat is natuurlijk ook zo maar op welk punt moet je stoppen met de behandelingen? Je kan niet eeuwig door blijven gaan en op een gegeven moment zal je moeten accepteren dat het er helaas echt niet in zit op die manier.

 

 

 

Dit is denk ik voor iedereen verschillend. Ieder stel zit er namelijk anders is.

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden