Hoe ver wil je gaan?

[Chablis]

Zoals ik er nu nog steeds tegenaan kijk zou ik zo ver mogelijk willen gaan om een kindje te krijgen. Echter, ik realiseer me dat als alle pogingen zouden mislukken ik ergens zou moeten stoppen. Maar wanneer dat moment zal zijn.,..... ik weet het niet.

 

 

 

Een tijdje geleden heb ik hier met een ex-collega over gesproken die ook met IVF/ICSI bezig is en zij stoppen na de 3e (evt. mislukte) poging (waar ze nu midden inzit!). Voor mij klinkt een 3e poging nog alsof ik dan niet alles geprobeerd zou hebben. En ik zou dan ook graag verder willen gaan dan dat. Ik blijf het zegen. Het is jammer dat in NL slechts 3 pogingen vergoed worden (evt. 4 als je bij Unive verzekerd bent).

 

 

 

Adoptie hebben we het eigenlijk nog niet echt over gehad en ik heb er zelf ook nog niet echt over nagedacht.

[Gast Butterfly]

@Henne; Helemaal eens met je puzzel-voorbeeld. Het is een ontzettend belangrijk stuk van je levenspuzzel, ik denk dat het zelfs in het hart van de puzzel zit bij het merendeel van de mensen. En als je dan op een gegeven moment steeds maar heel hard je best moet doen om dat die stukjes te laten passen en het lukt niet, dan is dat frustrerend om inderdaad nog maar te zwijgen over het maken van een nieuwe puzzel.

 

Als je voor die nieuwe puzzel staat, heb je geen idee waar je moet beginnen, waar zijn de randjes en wat wordt de kern ??

 

Voor onszelf hadden we eigenlijk al vrij snel zoiets van; kinderen horen in ons beeld, hoe het ook loopt. Het hoeven niet eens onze eigen kinderen te zijn .... als ze maar in het beeld voorkomen. Gelukkig hebben we ook veel vrienden met kinderen die bij ons komen logeren en op die manier hebben we toch een "puzzel-stukje" dat passend is, het zit alleen niet meer in de kern ... ook niet nu we onze pogingen nog gaan doen. Daarvoor zijn we te voorzichtig geworden denk ik, want het kan net zo goed niet lukken. Russisch roulette noem ik het tegenwoordig maar :?.

 

 

 

@sofie, .. het klinkt misschien een beetje raar, maar de tijd kan soms ook je vriend zijn toch ? Ook al lijken dingen nu een wirwar en niet op zijn plaats te vallen, als je het probeert even de tijd te geven dan kan het zomaar zijn dat er ineens een lampje boven je hoofd aan gaat !

 

Als je gevoel nu zegt een pauze te nemen, waarom zou je dat niet doen dan ?? Tis nogal wat hoor, steeds, die hele behandeling vol spanning, emoties, en lichamelijk ongemak.

 

Ben het ook helemaal met je eens dat het forum hier geweldig is !! Toen wij 10 jaar geleden bezig waren voelde ik me zo alleen !! Zulke forums als deze bestonden toen niet en je kon alleen maar naar bijeenkomsten van het FIOM, maar die drempel is zo hoog. Internet is veel toegankelijker.

 

Ik denk zelfs dat als ik toen gebruik kon maken van zo'n forum als dit, dat ik wel de kracht had om door te gaan toen. Gewoon omdat je hier leest dat je niet de enige bent, dat je troost en kracht haalt uit andermans verhalen. Maar goed, tis goed nu zo ... what's done, is done. ;)

 

 

 

Meiden, bedankt voor het delen van jullie verhaal, ik heb er zelf heel veel aan !!!! Fijn weekend !

[EDR]

Hallo allemaal,

 

Wat een mooie discussie is dit.

 

Mijn man en ik zijn zeven jaar getrouwd en hebben altijd open gestaan voor kinderen. We hadden zoiets van: komen ze direct dan is het goed...duurt het nog even dan is dat ook prima. Ze kwamen dus niet. Vorig jaar januari zijn we voor het eerst in het ziekenhuis geweest en we kregen direct bij het eerste gesprek te horen dat spontaan kinderen krijgen er voor ons niet in zou zitten. Mijn man zijn zaad was dramatisch. Ik was heel naief voordat we gingen...ik dacht, een pilletje ofzo en we gaan weer. Had er nooit bij stil gestaan dat het wel eens erger zou kunnen zijn aangezien ik uit een enorm vruchtbare familie kom. Ik heb 17 neefjes en nichtjes en mijn man 6. We moesten voor een tweede semenonderzoek maar de term icsi was al gevallen. Voordat we het gesprek n.a.v. dat onderzoek hadden hebben we samen veel gelezen en gepraat en toen onze grenzen getrokken. Mijn man en ik zijn christen en we wilden ons goed verdiepen in wat wel of niet kan vanuit onze overtuiging. Het kan zijn dat er mensen zijn die ons belachelijk vinden maar ieder zijn ding toch? Wij zien een embryo als het begin van menselijk leven en willen dat niet verloren laten gaan. Daarom hebben we besloten om icsi te doen en alleen datgene te bevruchten wat ook teruggeplaatst wordt. Dus niet invriezen. Ook stoppen we na de derde poging. In zwolle wilden ze ons niet helpen dus zijn we naar utrecht door verwezen. Hier plaatsen ze bij vrouwen onder de 36 jaar de eerste twee pogingen maar 1 embryo terug. Dat betekende voor ons dus dat we 1 eicel zouden laten bevruchten. We hadden dus eigenlijk al nooit verwacht dat we een terugplaatsing zouden hebben maar we hadden een topembryo. Ik ben heel benieuwd hoe het verder gaat.

 

Er zullen misschien mensen zijn die zeggen: wedden dat je terugkomt op eerdere beslissingen als de derde keer is mislukt! Mijn man en ik hebben daarom voordat we begonnen aan wat voor behandeling dan ook besloten hoever we wilden gaan. Ik denk dat als je eenmaal in de trein bent gestapt je doordendert. Zonder hieraan een waardeoordeel te hechten hoor!!! Begrijp me niet verkeerd.

 

Ik weet niet hoe de toekomst zal zijn. Als die zonder kinderen zal zijn dan lijkt me dat heel erg maar niet hopeloos! Ik hou van mijn man, zielsveel. We genieten heel bewust van alles wat we krijgen en dat hebben we de afgelopen jaren ook gedaan. Ik geniet van al mijn neefjes en nichtjes. Ik geloof in een toekomst, al zullen we die dan heel anders vorm moeten gaan geven dan veel andere mensen maar ik denk dat dat kan. het zal altijd een zere plek blijven maar dat het goed komt weet ik zeker, met of zonder kinderen. Ik bedoel het niet vroom maar ik ben dan benieuwd wat God voor me in petto heeft. Ik zeg vaak tegen Hem: verras me maar!

 

Ik voel me hier vaak een broekie omdat ik, vergeleken met anderen, nog maar zo weinig voor de kiezen heb gehad. Ik hoop ook niet dat ik anderen voor het hoofd stoot maar het enige wat ik ook tegen anderen wil zeggen is dat ik geloof dat gelukkig zijn zonder kinderen ook kan.

 

Liefs Esther

[Tammy]

Hoi Esther,

 

 

 

Ik vind het heel knap van jullie om hier toch aan te beginnen, ondanks jullie geloof. Sommigen hebben hier echt al vanalles meegemaakt, maar zoals je kunt zien komen er ook goede berichten. Wij zijn ook pas net begonnen, wij mochten alleen eerst met iui beginnen. Dus over icsi weet ik niet veel.

 

Veel hoop houden en geloven in een goede afloop.

 

 

 

Ben wel nieuwschierig.....hoe heeft jullie omgeving hierop gereageerd of is het jullie geheimpje???

 

 

 

Kuzzz

[EDR]

Hoi Tammy,

 

We zijn vanaf het begin heel open geweest over de reden van onze kinderloosheid en de manier waarop we aan deze behandelingen zijn begonnen. Ook hebben we heel duidelijk verteld welke grenzen we voor ons zelf aan deze behandelingen hebben gesteld. We krijgen eigenlijk alleen maar positieve reacties. Ik ken welgeteld drie mensen die vraagtekens hierbij zetten. Deze komen echter van mensen die geen idee hebben wat icsi inhoud. Verder zijn er ook mensen die ons moeilijk vinden doen hoor, ook christenen. Het is denk ik heel persoonlijk en het gaat erom welke definitie je hanteert van leven. Datgene wat ik uit de bijbel haal en waar ik rust bij heb is voor mij goed. Een ander kan daar weer heel anders over denken.

 

Voor jullie ook spannend hoor!! Je mag een dag voor mij testen!

 

Groetjes esther

[Gast Butterfly]

He Esther,

 

 

 

Wat je schrijft is wel herkenbaar voor me.

 

Ik ben ook erg christelijk opgevoed en ik vond het toen we eenmaal in de molen zaten ook heel moeilijk om na te denken over die etische kant; wanneer begint het leven en mogen wij als mensen daar wel zo over beslissen. En ik zat heel erg met de vraag; als het nu lukt met een poging en na zoveel jaar worden de ingevroren bevruchtte eicellen vernietigd omdat wij ze niet gebruiken, heb ik dan geen 'moord' op mijn geweten ? Want zo'n eicel kan een baby worden. Ja ik weet het, het klinkt heel zwart/wit maar ik voelde dat toen zo. Bij ons in het zkh was het verplicht om de bevruchtte eicellen in te laten vriezen als het er meer geschikte waren.

 

Hoe hebben jullie dat dan gedaan ?? Want er rijpen meerdere eicellen en met icsi worden alle goeie toch geinjecteerd (wij deden ook icsi) ? Hadden jullie geen meerdere goed bevruchtte eicellen nu met deze poging dan ?

 

Persoonlijk was ik nogal boos op God eigenlijk, mij was altijd geleerd dat kinderen een zegen zijn om te mogen krijgen .. een soort van geschenk van God ... dus ik dacht bij mezelf; nou mooie God, wat hebben wij dan misdaan dat wij deze zegen niet mogen ontvangen ?

 

 

 

Gelukkig ben ik daar nu na al die tijd wel vanaf. Ben er van overtuigd dat God zich er niet mee bemoeit, dat het tijd en toeval is wat ons allemaal kan overkomen. Ik heb nu ook minder moeite met de hele behandeling ook de etische kant; tenslotte ben je bezig met nieuw leven maken en niets anders dan dat.

 

Ik ben ook wel heel benieuwd hoe de mensen in jou omgeving, die ook christelijk zijn neem ik aan, reageren. Wij hadden best wel veel weerstand van anderen want die vonden ook dat de behandeling eigenlijk niet kon. Dat was best heel moeilijk.

 

Ik ben nu niet meer zo met het geloof bezig en dat geeft mij wel veel rust.

 

 

 

Groetjes !

[EDR]

Allereerst...wat gaaf dat jullie zo reageren. Ik was bang dat ik negatieve reacties zou krijgen.

 

Butterfly: Ik ben begonnen met een lagere hoeveelheid puregon omdat ik niet zoveel eicellen nodig zou hebben. Ik had vier eicellen en 1 eicel en 1 zaadcel hebben ze gebruikt in het lab. Hieruit groeide dus een embryo. Wat voor ons al super was want dat hadden we nooit verwacht. Onze kansen zijn wat dat betreft natuurlijk wel verkleint. De rest van de eicellen zijn niet gebruikt. Vandaar dus dat we niet meerdere embryo's hadden. De enige ziekenhuizen die dit doen, voor zover ons is verteld, zijn utrecht, groningen en maastricht. Bij andere ziekenhuizen is het verplicht om alle eicellen te laten bevruchten.

 

Ik kan me je boosheid goed voorstellen hoor. Ik snap er soms ook niks van.

 

Toch is het goed. Mijn man en ik hebben een rotstart gehad van ons huwelijk, twee jaar huwelijkstherapie gehad en we zijn nu gelukkig. Mijn man is twee keer zijn baan kwijtgeraakt en elke keer kwam alles goed. Je kunt zeggen...toeval. Voor mij zijn het zegeningen. God is zo goed voor ons en ik ervaar zoveel zegeningen eigenlijk. Een grote zegen mis ik maar ik ervaar het zo dat ieder mens zijn rugzakje heeft en in ieder rugzakje zit wat. Ik ben zelf wijkverpleegkundige en kom heel veel in aanraking met ziekte en dood. Achter elke deur schuilt een verhaal en vaak relativeert me dat. Ik heb het zo goed vergeleken bij zoveel andere mensen. Nogmaals, dat maakt verdriet niet minder maar anders.

 

Veel mensen uit mijn omgeving zijn christelijk. Weerstand ervaar ik niet, al zullen er ongetwijfeld mensen zijn die ons niet begrijpen en datgene wat wij doen afkeuren maar dat geeft niet. Ik weet dat het goed is. En, heb ik al eerder gezegd geloof ik, vaak zijn degene die dit zeggen de mensen die fijne gezinnetjes hebben en geen notie ervan hebben wat kinderloosheid is. Het is natuurlijk makkelijk praten vanaf de zijlijn.

 

Ergens in de bijbel staat: een ieder zij in zijn eigen gemoed ten volle overtuigd. Ouderwets zin misschien maar het komt erop neer dat als ik dit met God heb besproken en het voelt goed dan is het goed.

 

Groetjes

[Gast Butterfly]

Hoi Esther, thanks voor je reactie. Doet me goed zoiets eens te horen van iemand anders die ook een christelijke achtergrond heeft.

 

Ik wist ook trouwens niet dat het kon; 1 eicel en 1 zaadcel alleen doen.

 

Jullie hebben inderdaad daarmee best een risico genomen "je kansen verkleint" maar goed, als je nu een topembryo terug hebt, dan is het voor dit moment goed inderdaad. Ik vind het knap dat je in al je emoties rondom de kinderloosheid en de keuzes die je tegenwoordig hebt, toch ook rationeel kan denken en ergens grenzen kan trekken om op die manier je religieuze overtuiging geen geweld aan te hoeven doen.

 

 

 

Je hebt ook gelijk hoor, wbt die zegeningen .. ik zag alleen maar het gemis van het kind destijds en niet wat we wel aan goede dingen hadden .. wij hebben geen vervelende start van ons huwelijk gehad, we hebben ook geen andere nare 'extreme' problemen gehad, we hadden en hebben nog steeds, geen nare ziektes - al onze familieleden nog in leven en om ons heen, alles wat ons hartje begeert, alleen dat kindje ontbreekt.

 

Nu kan ik inderdaad wel denken aan alle goede dingen die we hebben en daar erg tevreden mee zijn. In die zin zijn we ook niet zo gefocusd meer op de behandeling op zichzelf. We willen heel graag proberen of het nog kan lukken maar niet meer ten koste van alles (klinkt mss raar).

 

 

 

Ik vind je laatste zin heel goed en krachtig; ik heb er echt wat aan; je bepaalt voor jezelf naar God toe of het goed is ja/nee en als het goed voelt voor jou, dan is het goed.

 

 

 

Bedankt voor het delen ! Ik zeg net tegen mijn man; kijk, zo kan het dus ook.

 

 

 

Ik hoop van harte dat het lukt met deze poging voor jullie !!!

[Nousje]

Hoe lang we doorgaan...geen idee.

 

Momenteel zitten we in de fase van we stoppen ermee maar dit komt ook omdat we vandaag weer te horen hebben gekregen dat de poging gestopt moet worden.

 

Het blijft in mijn hoofd spoken...we hebben een IVF poging gehad waarbij alles mee zat en we inmiddels een bijna 5 jaar oud zoontje hebben.

 

Nu zit echt alles tegen en krijgen we klap naar klap te verwerken..maar wanneer stop je. Aan het begin zeiden we we beginnen nooit aan IVF en inmiddels hebben we toch al diverse pogingen ondernomen. Helaas is er geen punktie uit gekomen en staan we weer voor poging 1.

 

Zelf hebben we ene deadline voor ons zelf als ons zoontje 6 jaar word dan stoppen we ermee. Maar elke poging is nu erg zwaar en ik zit aan het randje van...het hoeft van mij niet. Volgens het ziekenhuis ben ik erg lastig te stimuleren en kan het nog wel 3 keer of elke keer voortijdig worden afgeblazen...ga je jezelf dan nog steeds door deze martelgang heen worstelen...het antwoord voor mij is een volmondig JA.

 

Het is ooit 1 keer gelukt en daar houden we ons aan vast. Ook denken we over andere opties na zoals adoptie...want we hebben nog zoveel liefde over voor nog een kindje.

 

Tot nu toe valt het tegen maar misschien bij de volgende poging...zo verleg je toch iedere keer weer je grenzen...maar wanneer deze bereikt is...we wachten het maar af. Eerst even rust van alles en ook deze 'mislukking' weer verwerken.

[Annerie]

Allereerst...wat gaaf dat jullie zo reageren. Ik was bang dat ik negatieve reacties zou krijgen.

 

Butterfly: Ik ben begonnen met een lagere hoeveelheid puregon omdat ik niet zoveel eicellen nodig zou hebben. Ik had vier eicellen en 1 eicel en 1 zaadcel hebben ze gebruikt in het lab. Hieruit groeide dus een embryo. Wat voor ons al super was want dat hadden we nooit verwacht. Onze kansen zijn wat dat betreft natuurlijk wel verkleint. De rest van de eicellen zijn niet gebruikt. Vandaar dus dat we niet meerdere embryo's hadden. De enige ziekenhuizen die dit doen, voor zover ons is verteld, zijn utrecht, groningen en maastricht. Bij andere ziekenhuizen is het verplicht om alle eicellen te laten bevruchten.

 

Ik kan me je boosheid goed voorstellen hoor. Ik snap er soms ook niks van.

 

Toch is het goed. Mijn man en ik hebben een rotstart gehad van ons huwelijk, twee jaar huwelijkstherapie gehad en we zijn nu gelukkig. Mijn man is twee keer zijn baan kwijtgeraakt en elke keer kwam alles goed. Je kunt zeggen...toeval. Voor mij zijn het zegeningen. God is zo goed voor ons en ik ervaar zoveel zegeningen eigenlijk. Een grote zegen mis ik maar ik ervaar het zo dat ieder mens zijn rugzakje heeft en in ieder rugzakje zit wat. Ik ben zelf wijkverpleegkundige en kom heel veel in aanraking met ziekte en dood. Achter elke deur schuilt een verhaal en vaak relativeert me dat. Ik heb het zo goed vergeleken bij zoveel andere mensen. Nogmaals, dat maakt verdriet niet minder maar anders.

 

Veel mensen uit mijn omgeving zijn christelijk. Weerstand ervaar ik niet, al zullen er ongetwijfeld mensen zijn die ons niet begrijpen en datgene wat wij doen afkeuren maar dat geeft niet. Ik weet dat het goed is. En, heb ik al eerder gezegd geloof ik, vaak zijn degene die dit zeggen de mensen die fijne gezinnetjes hebben en geen notie ervan hebben wat kinderloosheid is. Het is natuurlijk makkelijk praten vanaf de zijlijn.

 

Ergens in de bijbel staat: een ieder zij in zijn eigen gemoed ten volle overtuigd. Ouderwets zin misschien maar het komt erop neer dat als ik dit met God heb besproken en het voelt goed dan is het goed.

 

Groetjes

 

 

 

Hoi Esther, wat fijn om te lezen dat jullie ook voor 1 eitje hebben gekozen. Wij hebben precies hetzelfde gedaan, ookin het UMCU. Helaas is vandaag duidelijk geworden dat onze 2e ICSI mislukt is. Maar, het goede nieuws was dat ook bij bij poging 1 een topembryo hadden en ik daar 9 weken zwanger van ben geweest! Poging 2 is nu dus helaas mislukt, het embryo is niet ingenesteld. Heel verdrietig allemaal, nu hebben we nog maar 1 poging te gaan, het voelt al zo definitief....

 

 

 

groetjes Annerie

[EDR]

Hoi Annerie,

 

Joh wat heftig dat je bij poging 1 een miskraam hebt gehad!!! En nu nu geen innesteling. Zwaar hé! Ik vind het wel heel bijzonder om te lezen dat jullie het net zo doen als wij. Waarom als ik vragen mag? Ik heb me suf gezocht op andere forums om te kijken of er meer mensen zijn die deze keuzes maken maar heb ze niet gevonden. Ik zou het super vinden om je verhaal te horen, als je dat wilt natuurlijk.

 

Wij hadden ook bij poging 1 een topembryo en ik vond het toen wel heel heftig hoor dat het misging. Voor jou is dit natuurlijk de 2e keer en nog zwaarder, ook omdat het de 1e keer mis is gegaan.

 

Ik hoor graag van je!!!

 

groetjes esther