toekomstplanning zonder zekerheid

[mijnbaby]

Wij hebben het geluk gehad dat we meteen naar de eerste TP zwanger raakte, ik heb de IVF poging als erg zwaar ervaren, al die hormonen en al die ziekenhuis bezoekjes......

 

Tijdens ons poging waren ook al veel mensen in ons omgeving zwanger of kregen net een kindtje, ik moet heel eerlijk zeggen dat ik iedereen kinderen gun en ondanks dat ik het zo graag wilde kon ik toch wel overweg met de zwangere in me omgeving, tuurlijk wil je het diep in je hart zoooo graag maar ik kon/kan dat op dat moment gelukkig wel uitzetten....

 

 

 

Volgens mij is het belangrijk om niet al te veel te plannen, ivf is net een lot uit de lotterij je weet nooit wanneer het raak is....... Gewoon door gaan met je leven en je bezigheden en als het raak is heb je nog 9 maanden om dingen in te plannen....

 

 

 

Dames ik hoop dat het gauw raak is voor jullie allemaal!

[Esk]

Ik ben pas een paar dagen lid en zag dit topic en vond het zo herkenbaar dat ik toch nog even wilde reageren. Ik heb met kippevel verschillende verhalen gelezen in dit topic en als ik dat zo lees, dan ben ik echt blij dat wij gezond zijn. Ik vind het ontzettend knap van MichelleM hoe zij in het leven staat. Petje af!

 

 

 

Wat betreft dit topic. Wat is dit ontzettend herkenbaar. Wij leven nu ook al twee jaar ons leven waarin we niet weten of we wel of geen kinderen gaan krijgen. We proberen zoveel mogelijk dingen wel te doen als we dat willen, maar toch hebben we altijd rekening te houden met ziekenhuisplanningen en dergelijke. Mijn man is ook veel meer ingesteld om dingen juist niet te doen omdat dat "straks zo leuk is met de kinderen", terwijl ik zoiets heb van "dan kunnen we toch nog een keer?".

 

 

 

Toch breekt het mij wel op dat je niet weet waar je aan toe bent. Ik ervaar het fysieke gebeuren (spuiten, echo's e.d.) als veel minder zwaar dan het emotionele gebeuren. Want wat als we dadelijk wel uitbehandeld zijn? Hoe dan verder? Manlief wil hier helemaal niet over nadenken of over praten, terwijl ik merk dat ik er wel meer mee bezig ben en er ook sterk rekening mee hou. Ik heb mezelf, in mijn hoofd wel degelijk een grens gesteld en dat helpt me om de route te lopen.

 

 

 

Manlief had laatst een goede vergelijking over de hele ongewenste kinderloosheid/vruchtbaarheidsbehandelingen: Hij zei dat het voelde alsof iedereen een vakantiereis met het vliegtuig boekte (wij ook) en dat we allemaal voorpret hebben over wat gaat komen. En dan gaan we allemaal inpakken, ontieglijk vroeg opstaan om naar het vliegveld te gaan en komen we eindelijk aan op het vliegveld, moeten we ook nog 's ontzettend lang wachten, veel langer als de rest. En dan vertellen ze ook nog 's dat we maar 10% (of 20%) kans hebben om uberhaupt te gaan vliegen! Als dat voor iedereen zou gelden, dan zou toch niemand een reis boeken? Maar wij doen dat wel, want we doen al die behandelingen (boeking/wachten) en we weten niet eens of de reis wel doorgaat (zwangerschap/baby).

 

 

 

Wat betreft vriendschappen: ik zie kinderen van iemand anders toch nog wel anders als kinderen van mezelf. Dat betekent ook dat ik het moeilijk vind om anderen te misgunnen (zonder dat vervelend te bedoelen) wat ik zelf (nog) niet heb. Ik heb het dus niet heel moeilijk met mensen die kinderen hebben of die zwanger zijn. Ik heb 2 beste vriendinnen, de ene is zwanger van de tweede en de ander zit in een zelfde soort traject als ik. Dat maakt het toch makkelijker, want zij begrijpt het gewoon helemaal. De zwangere vriendin doet haar best om het te begrijpen, maar kan dat natuurlijk niet helemaal, maar dat is niet erg, het gaat om de wil en de moeite. Ik zeg het ook gewoon als ik geen zin heb om over mijn situatie te praten of als ik geen energie kan opbrengen om te vragen naar haar zwangerschap. Dat maakt dat het geen moeilijk onderwerp is. Toch vind je dan ook momenten waarop je baalt. Toen ze vertelde van haar zwangerschap heb ik wel even giftig gedacht dat ze me wel had mogen vertellen dat ze was gestopt met de pil, zeker gezien dat ze wist van ons. Maar ja, niet iedereen staat bij dat soort dingen stil en ik moet het toch leren handelen.

 

 

 

Nou ja, een heel verhaal, misschien ook meer om even te ventileren, maar dit is zo'n beetje hoe ik er tegenaan kijk.

[klappie]

Lieve Michelle,

 

Bedankt voor het delen van je verhaal, het helpt mij relativeren.

 

Ik vind jou een hele moedige vrouw en heb veel bewondering voor je.

 

Ik wens jou van harte alle goeds.

[Zwaan]

Wat een herkenbare berichten. En Michelle: ik weet even niet wat ik moet zeggen. Sterkte met alles wat je nu meemaakt!!

 

Wat het topic betreft: wij hebben ook jaren alles in het teken gezet van kinderen krijgen. Je gaat er toch vanuit dat het wel eens een keer gaat lukken en we wilden daar op voorbereid zijn. Huis met babykamer, auto waar de kinderwagen achterin kan, werk dat makkelijk te combineren is met een kind en ga zo maar door. Bij de behandelingen steeds rekening houden met vakanties: waar ga je naar toe, stel je bent zwanger en je zit in een ver land waar ze niet zo ver zijn met de medische voorzieningen als hier. Dat soort dingen. En nu zijn we nog steeds kinderloos. We zijn nu met KID bezig. Als je er meer van wilt lezen moet je maar even onder dat topic kijken. We pakken het nu anders aan. Ik wil er ook niet meer zo mee bezig zijn. Heel veel dingen die je plant kun je toch wel weer terugdraaien als er wel kinderen zouden komen. Bijvoorbeerd van de babykamer hebben we een mooie logeerkamer gemaakt. En als er wel een kind komt dan veranderen we het weer. Ik merk dat ik er nu veel relaxter in sta dan eerst. Of dat nu ligt aan dat we ons leven er niet meer zo op inrichten of gewoon omdat we al heel veel jaartjes bezig zijn weet ik niet. Maar het voelt wel beter zo. Veel succes met jullie behandelingen! Groetjes van Zwaan