Ga naar inhoud

Zo snel al afgelopen


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hoi Miki,

 

 

 

Hou je ons op de hoogte van de onderzoeken? Lijkt me inderdaad erg vreemd; is weer een hele andere fase waar je in zit. Zo ga je van het een in het ander. Ik hoop zo voor je dat ze iets kunnen vinden en dat het de volgende keer allemaal goed gaat!!

 

Enne...ik heb ooit mijn haar rood geverfd in een fase dat ik heel verdrietig was i.v.m. niet zwanger worden; het was inderdaad ook een soort afleiding of zo. Blijkbaar heb je behoefte aan dat soort dingen. Een advies: NIET DOEN! Was een totale mislukkig en heeft me een rib uit mijn lijf gekost om er weer redelijk toonbaar uit te zien.

 

 

 

Neel

  • Reacties 71
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Hi lieve Miki,

 

Wat ontzettend verdrietig dat het weer mis is gegaan... De afgelopen dagen geen tijd gehad voor forum maar ik schrik van alle berichten die ik tegenkom!

 

Ik wil jullie samen heel veel sterkte wensen om deze dreun te boven te komen. Want hoewel het voor de "buitenwereld" al snel weer verleden tijd zal zijn, is dat voor jullie niet het geval. Hoe pril de zwangerschap ook is, de droom van een kindje in je armen is zo enorm. Het kost tijd en energie om die droom los te laten.

 

Ook wij hebben alle mogelijke onderzoeken gehad maar daar is geen reden voor de (vroege) miskramen uit gebleken. Wel slik ik nu in een lage dosis aspirine. Tot op heden nog niet met goed resultaat. Laat alle onderzoeken uitvoeren die mogelijk zijn zodat je zoveel mogelijk antwoorden hebt om dit verlies te kunnen verwerken. Je verzekering dekt volgens mij al deze onderzoeken.

 

Fijn dat jullie deze keer wél serieus worden geholpen en dat je nu niet langer de roepende in de woestijn bent! Ik wens jullie een fijn weekend samen toe, huil samen als dat nodig is en houdt elkaar vooral stevig vast deze dagen!

 

 

 

Lieve groet,

Geplaatst

Hoi Miki,

 

mmm ja in het "vrijen-zadel" nou ik moet zeggen dat ik er wel weer zin in heb ja, maar weet nou niet meer wat de gyn gezegd had wanneer het weer mocht. Maar het spookt dus wel door mn hoofd dat ik mn mannetje vandaag of morgen maar ga bespringen, hahaha. Ik heb gelukkig 0 last van die curretage alleen op de dag zelf wat bloedverlies gehad en de dag erna 3 druppels en nu niets meer en ook geen napijn ofzo. Je leest het wel eens anders. 24 december voor controle. Ik ga zo meteen ff lekker de stad in , ga flink geld uitgeven heb ik besloten, vanavond 2 verjaardagen en maandag ga ik weer aan het werk. Gisteren heb ik trouwens een hoofdmassage laten doen, echt een aanrader was heerlijk, het lijkt alsof de stress erzo uitvloeit, k ga volgende week weer. Ben blij dat ik me wat beter voel, het leven gaat toch verder, het verdriet zal moeten slijten. Met goede moed verder. K had trouwens vorige week een mailtje naar Dusseldorf gestuurd maar k heb nog geen antwoord gekregen. Vind ik toch wel weer raar en dan bekruipt mij weer het gevoel dat dat het dan waarschijnlijk ook niet is. Nou ja we zien wel.

 

Meid ik wens je veel sterkte, ik weet het is moeilijk, maar we hebben geen keus. Het zal wel ergens goed voor zijn.

 

Misschien mogen we wel een heeeeel klein beetje trots zijn op ons lichaam dat het zorgt voor een natuurlijke selectie, wat niet goed is wordt afgestoten. Hoeveel kindjes lopen er wel niet op deze aardbol waar alles aan mankeert? Dat wens je toch ook niemand toe. Het is een hele andere benadering van de hele situatie maar mij helpt het een heel klein beetje om er mee om te gaan.

 

Het is wel weer een heel verhaal geworden.

 

Meis probeer een beetje te genieten van het weekend.

 

Liefs

Geplaatst

Heyhey,

 

 

 

Hier alles naar omstandigheden oké.

 

Ik verlies nog een beetje bloed maar verder gaat het wel. Sowieso lichamelijk.

 

Geestelijk gaat het redelijk, maar ik kom het liefst nog niet te veel bekenden tegen (we wonen in een klein stadje, dus de kans is groot).

 

Ik heb nl. geen zin om iedere keer m'n verhaal te moeten vertellen en "zielig" te zijn, terwijl men toch eigenlijk niet begrijpt wat het met je doet.

 

Door de vele tegenvallers in dit traject en andere gebeurtenissen in m'n leven, behoed ik mij iedere keer weer tegen de pijn en teleurstelling en probeer het achter me te laten. Wel hoort deze miskraam ergens bij top van m'n ellende in ieder geval.

 

 

 

Maar goed, we moeten weer verder...

 

Vanaf volgende week stort ik me dan ook weer volledig in de muziek en pak ik m'n werk weer op, alsof er niks is gebeurd.

 

M'n masker gaat weer op en ben ik de vrolijkheid zelve.

 

 

 

Je gevoel om eens iets heel anders te gaan doen met je haar, herken ik wel een beetje. Alleen heb ik het met m'n werk.

 

Wat zou ik op dit moment alles eens over een hele andere boeg willen gooien. De vraag is alleen of ik daar gelukkiger van wordt.

 

 

 

Meiden, hou jullie taai, probeer van het weekend te genieten en doe iets leuks...

 

Vanavond gaan we lekker even de kroeg in en neem ik m'n eerste biertje weer na een paar weken.

 

Ik hoop dat ie smaakt.

 

 

 

@Zonneschijn, hou de buikpijn in de gaten en anders bellen!

 

 

 

Liefs,

 

Martha.

Geplaatst

Dank weer meiden, fijn zoveel herkenning en begrip.

 

 

 

@ marion, je maakt me aan het lachen. Tnx. ;-) En je hebt een mooi punt daar. Ga ik me ook aan vast houden. Veel plezier bij het bespringen van je kerel. Gaat hier denk ik ook gauw gebeuren! :-P

 

 

 

@ Mart, ook hier veel bekenden (woon in het centrum). Dus ik weet hoe lastig het is om je er weer tussen te begeven. Het masker gaat hier ook vaak op, alhoewel het ook heel bevrijdend voelt om soms zonder masker ertussendoor te s(l)ippen. Fijn dat je muziek hebt, alhoewel ik het niet zelf maak, voor mij is het ook een soort troost. Denk dat zelf zingen helemaal helend kan werken. Geniet ervan! Leg deze ervaring erin, dan raak je nog meer mensen denk ik. Of is dat te intens, nu het nog vers is?

 

 

 

Hier wordt de pijn en het vloeien minder (alhoewel 't soms nog wel met een heftige golf terug is). Maar ik duik ook weer het leven in! Zo familie voor de lunch en daar ga ik geen verstoppertje voor spelen. Met hun hoop ik op echt contact. Met genoeg anderen blijft het bij formaliteiten. Vanavond misschien zelfs nog een feestje! Alhoewel dat allemaal jonge ouders zijn en dus wel ff bikkelen wordt. Als dat online jurkje vandaag nog wordt bezorgd, ga ik... anders moet ik er nog ff over nadenken. ;-)

 

 

 

Enfin, zo leven wij voort!

 

 

 

Fijn weekend, veel liefs -M

Geplaatst

hey dames ik heb in oktober de 2e icsi gehad en een tp van 2 emmies

 

eind oktober werd ik ongi en test was negatief

 

nu werd ik gisteren weer ongi en leek het net alsof er een vruchtzakje bij zat

 

kan iemand precies beschrijven hoe dit eruit moet zien?

 

was ik misschien dan toch zwanger? heb na de test op de 1e ongi dag geen andere test meer gedaan het ziekenhuis zei dat dit niet nodig was

 

dus geen test gedaan 14 dgn na tp

 

wie weet hier iets van

 

groetjes sandra

Geplaatst

Hey Sandra, beetje geruststellingen kunnen vinden al? Wat zeggen de artsen? Meer info, dan ik beschrijf op pagina 1 van deze topic, kan ik je helaas niet geven.

 

 

 

@ Siebje, ik las nog hoe moeilijk het voor je is. Ik ben weer actief bij de counseler. Zij helpt me echt "recht te doen aan mijn emotie", ook dat het ok is om re blijven rekenen hoever je zou zijn enzo. Hoop heel erg dat jij hiervoor ook de tools om ermee om te gaan hebt gevonden. Hou moed meid en als je eens wilt beppen, weet je me te vinden he?

 

 

 

@ Neel... tnx voor de tip. Ik ga nu erg twijfelen over dat rode haar. Heb de afspraak over 2 weken staan. Kan ik nog ff denken. En heb alvast een knalrode lipstick gekocht. Helpt al wat. Kleed me ook extra sexy nu. Erg behoefte aan! Hihi...

 

 

 

@ Celeste, jullie veel herkenning dus. Helaas onderzoeken zonder resultaat! De aspirine is dat nu wel op recept of eigen initiatief? Hopen dat het een keer aanslaat meid.

 

 

 

@ Keesje, ik las dat jij na zoveel onrust toch 2 emmies in je buik hebt zitten. Gelukkig meid. Lekker broeden en vertrouwen nu hoor!

 

 

 

@ EDR, precies wat je zegt. Maar wat na de '1e verdrietgolf' overblijft nu, is wel hoop. Iets dat ik ergens al begraven had. Maar die hoop geeft ook zoveel onrust weer. Mijn lijf is 1 brok spanning, iets dat ik net een beetje had kunnen loslaten. Maar ben me er nu direct van bewust en zal vast ook weer slijten. Hoe gaat het met jouw/jullie verwerking? Eigenlijk begeleiding bij? Ik wel hoor. Broodnodig. Heftige materie. Sterkte jij ook.

 

 

 

En hoe gaat het nu eigenlijk met Mart, Zonneschijn en Manon???

 

 

 

Liefs, -M

Geplaatst

@Marion: las toevallig net dat je een mailtje had gestuurd naar Düsseldorf, had ik zelf ook gedaan vorige week woensdag. Maar toen ik het mailtje later heb doorgestuurd naar de secretaresse van dr. Scholtes heeft ze me gister opeens gebeld. Dus ik weet niet naar welk emailadres je het hebt gestuurd maar je moet maar eens op de site kijken naar het emailadres van Irma Hoestlandt (geloof ik) of het emailadres van dr. Scholtes zelf. En zet daar dan je telefoonnummer in dan bellen ze je terug! Ik heb trouwens een intakegesprek daar op 12 januari. Eerder kon niet, maar daarna kan de behandeling wel meteen beginnen. Hoop dat je daar wat aan hebt. Je kan trouwens ook gewoon bellen naar die mevrouw Hoestlandt want die spreekt nederlands. Sorry heel verhaal!

 

 

 

@Miki: best gek eigenlijk he dat je zo kort na een miskraam alweer vooruit kan kijken. En zo gaat het elke keer merk ik, na elke tegenslag denk ik dat dat de top is van wat ik aankan, maar een dag later ga ik al weer vooruit kijken en oplossingen verzinnen! Sterkte ermee en wees idd maar lekker lief voor jezelf!

Geplaatst
hey dames ik heb in oktober de 2e icsi gehad en een tp van 2 emmies

 

eind oktober werd ik ongi en test was negatief

 

nu werd ik gisteren weer ongi en leek het net alsof er een vruchtzakje bij zat

 

kan iemand precies beschrijven hoe dit eruit moet zien?

 

was ik misschien dan toch zwanger? heb na de test op de 1e ongi dag geen andere test meer gedaan het ziekenhuis zei dat dit niet nodig was

 

dus geen test gedaan 14 dgn na tp

 

wie weet hier iets van

 

groetjes sandra

 

 

 

Hoi Sandra, ik heb geen flauw idee hoe zoiets eruit ziet. Maar ik ben ook weer net ongesteld en bij mij zat er ook van alles bij en ik ben nu ook voor de 2e keer ongesteld geworden na de mislukte cryobehandeling. Ik vroeg mij ook af wat dit allemaal was. Nu heb ik well utrogestan gebruikt dus ik dacht zelf dat het daarvan was, van hupsakee, bolletjes worden niet meer gebruikt dus de bekleding eruit.(Dat rijmt.) Groet Joy1:icon_scratch:

Geplaatst

Jaja, hier ben ik weer even. Heb de afgelopen dagen even geen tijd gehad om te reageren.

 

Hier hobbelen we "gewoon" wat door. We houden de moed erin zeg maar.

 

Afgelopen zaterdagavond even naar ons stamkroegje geweest om de boel even van ons af te zetten. Dat hadden we dus beter niet kunnen doen!

 

Een goede kennis van me kwam net diezelfde avond met het prachtige nieuws dat ze zwanger was (12 weken)...Iedereen haar feliciteren en ik huilen.

 

Ik kon me dus niet goed houden, hoezeer ik het ook probeerde.

 

Natuurlijk heb ik haar ook gefeliciteerd en gezegd dat ik oprecht blij voor hun ben. En dat ben ik ook, maar MANNN, wat kwam dat hard aan.

 

Gelukkig waren ook zij heel begripvol en zagen ze er tegenop om het ons te vertellen.

 

Het is hun zonder dat ze er echt mee bezig waren "overkomen" en pas na 9 weken hadden ze het door...daar zit je dan met je miskraam:icon_pale:

 

Goed, dat hebben we dan ook weer overleefd en ik ben deze week weer "lekker" aan het werk.

 

"Lekker" tussen aanhalingstekens omdat we op onze afdeling momenteel in een behoorlijke negatieve flow zitten. De een heeft nog vervelender nieuws dan de ander (een vader die op sterven ligt, een collega die net gehoord heeft dat ie Parkinson heeft, een zwager die zodanig in elkaar geslagen is dat ie het kantje boord heeft gehaald en ik zei de gek...).

 

We zijn met allemaal vrouwen bijelkaar dus het is hier een groot tranendal...haha...en tussen de bedrijven door houden we de humor erin, met beide benen op de grond!

 

 

 

Ik heb nog niet al jullie verhalen kunnen lezen, maar ik leef met jullie allemaal mee hoor, zowel in blijdschap als in het verdriet.

 

 

 

X, Martha.

Geplaatst

Hoi meiden, sjee ben je er ff 2 dagen niet, denken jullie dat we niets te doen hebben ofzo, sja moet toch alles weer lezen he!!! hahahaha ach houd me van de straat.

 

 

 

@ Hanneke, thanx voor de tip over Dusseldorf, k heb een mailtje rechtstreeks naar Scholten zelf gestuurd, k zal m nog wel een keertje sturen.

 

 

 

Ben me ook even op de zorgverzekeringen aan het storten. Er zijn er toch nl een aantal die uit de aanvullende verzekering het eea vergoeden vanaf poging 4, interessant.

 

 

 

Ben afgelopen weekend lekker uit mn bol gegaan, 2 verjaardagen op zaterdag gehad dat resulteerde in een flinke hoofdpijn en nadorst op zondag.........

 

 

 

Maandag weer voor het eerst aan het werk gegaan, k zag wel op om collega's weer te zien maar het ging wel aardig. Ik merkte wel aan mezelf dat de afleiding veel goed doet. Donderdagavond ga ik weer een heerlijke hoofdmassage laten doen, vanaf vrijdagochtend weer zwemmen en vanaf zaterdagochtend lesje yoga voor de rust in mn hoofd, als dat gaat lukken.

 

Voor de rest wachten we eerst het evaluatie gesprek af in Leiderdorp voor we besluiten wat we gaan doen, doorgaan, stoppen, we weten het nog niet.

 

 

 

@ Martha, hoeveel pogingen heb jij nog? of moet je al zelf betalen? Ik vind het nl zo belachelijk dat er maar 3 pogingen worden vergoed.....

 

 

 

Voor nu, meiden zet m op, we laten ons niet gek maken. !!!

Geplaatst

Hoi Marion,

 

 

 

Het is inderdaad belachelijk dat er maar 3 pogingen worden vergoed.

 

Geld kan op dit gebied dus zeker gelukkig maken.

 

 

 

Ik ben verzekerd bij het IZA en daar geldt: een andere partner, 3 nieuwe pogingen.

 

Wat dat betreft hebben we echt heel veel geluk.

 

Op het moment hebben we wel wat problemen met het UMCG. Het schijnt dat zij een code op een rekening hebben gezet wat de terugplaatsing betreft. En deze "code" wordt niet vergoed door het IZA.

 

Heel apart.

 

Ik ben nog in afwachting van een antwoord op een brief die ik heb geschreven aan het UMCG (op hun aanraden) en we hopen op een misverstand.

 

We zitten er nl. niet op te wachten dat we bij elke terugplaatsing € 450,00 moeten betalen.

 

Je zult er maar 12 in de vriezer hebben....

 

 

 

Wanneer we deze behandelingen niet vergoed zouden krijgen, dan denk ik dat we er niet eens aan waren begonnen.

 

Misschien ook wel trouwens, ik weet het eigenlijk niet, maar zeker geen 3 pogingen.

 

 

 

X, Martha.

Geplaatst

Meiden, niet vervelend bedoeld hoor maar zijn we niet een beetje off topic in miki's topic? Misschien vind Miki dat helemaal niet erg, dan heb ik niks gezegd...

 

 

 

Miki...met mij gaat het prima. Wij hebben geen begeleiding ofzo. Momenteel heb ik ook helemaal niet het gevoel dat ik dat nodig heb. We praten er samen veel over. Genieten van alles wat we wel hebben en hebben samen ook regelmatig verdriet. De tranen stromen momenteel wat vaker dan anders maar dat geeft niet.

 

Herkenbaar wat Hanneke tegen je zegd...een mens is zo veerkrachtig, naast verdriet zo snel weer in staat om rechtop te komen staan en weer door te gaan!

 

Wel heel erg goed van jullie dat je gewoon erkend dat je nu even een steuntje in de rug nodig hebt. Waaruit bestaat die counseling?

Geplaatst

Ik doe gewoon ff mee offtopic! ;-) Ik zeg: hadden we maar 12 in de vriezer Mart. Dan sluit ik desnoods wel een lening af voor die 450,- per keer! Liever dat dan elke keer weer opnieuw de maximale hormoonriedel, een punctie en de 4.000 euro die het ons per poging gaat kosten, ivm geen cryo's tot nu toe.

 

 

 

Enfin... voorlopig maar geen poging doen uberhaupt. Voor ons zie ik er echt even geen meerwaarde meer in.

 

 

 

@ Mart, wij ook veel mensen om ons heen die het heel moeilijk hebben met pittige zaken. Het lijkt wel de tijd!

 

 

 

Wel goed om te horen dat we allemaal weer het zadel inzitten (ook al gaat dat gepaard met de nodige nieuwe emotionele klappen). Jij ook lekker aan de zuip Marion! Wij ook al dit weekend. De kater duurde alleen wel erg lang dit keer, uche uche uche.

 

 

 

Heel goed dat jij je tranen kan laten lopen Esther. Iets dat ik lang niet kon, het overkwam me opeens. Nu wat meer in banen geleid, door meer erkenning te hebben voor mijn gevoel. Daar helpt die counseler me bij. Maar bij jullie klinkt het alsof dat al vanzelf gaat.

 

 

 

En inderdaad, we kunnen zoveel hebben! Iedereen heeft wel iets moeilijks inj zijn bestaan. Het enige wat wij kunnen doen is er zo goed mogelijk mee omleren gaan...

 

 

 

Liefs! -M

Geplaatst

Sorry, het was niet m'n bedoeling om over te gaan op een ander onderwerp.

 

Het was een antwoord op een vraag. Daar is dit forum toch ook voor?

 

 

 

@Miki,

 

Natuurlijk heb ik liever een vracht cryo's na een behandeling, dan een volledige behandeling met alles erop en eraan zonder cryo's.

 

De eerste 3 keer met m'n ex heb ik die ook nooit gehad.

 

Het was de laatste keer een enorme surprise dat ze er nu wel waren.

 

Nog een vraagje over dit onderwerp en dan hou ik erover op, krijgen jullie dan geen derde poging vergoed?

 

 

 

Het lijkt misschien wel zo dat de verwerking bij ons vanzelf gaat, maar dat is helaas niet zo. De tranen komen ook hier nog regelmatig, alleen liever niet waar anderen bij zijn.

 

Waar het om gaat is dat we het een plekje kunnen geven en hoe we dat doen, dat maakt niet uit. Ieder doet het op zijn eigen manier.

 

En ik hoop dat de counseler je/jullie ermee kan helpen.

 

 

 

@Esther

 

Ik heb begrepen dat jullie de keuze hebben gemaakt om er helemaal mee stoppen. Het lijkt me vreselijk moeilijk om die stap te zetten.

 

Vind je het dan niet moeilijk om nog op deze site mee te babbelen? Of helpt dit je juist?

 

 

 

X, Martha.

Geplaatst

No problemo hoor Mart. Op dit forum ligt alles ook gewoon dicht bij elkaar.

 

 

 

Toch bijzonder voor je, nu wel cryo's! Wie weet wat die laatste gaat doen, hou geloof hoor.

 

 

 

Wij hebben nog een 3e poging. Maar omdat de keren dat het wel aansloeg, in onze eigen cyclus was, weet ik niet of ik nog geloof in ivf voor ons. Eerst die nieuwe onderzoeken en wat meer rust in onze koppies.

 

 

 

Want ook hier nog aangeslagen hoor. Ook meer op onszelf in het verdriet, dan bij anderen. Is ook iets van ons 2. Het maakt ons samen wel sterker, merk ik. Zoiets heftigs delen met elkaar.

 

 

 

Hebben jullie dat ook?

Geplaatst

Wij hebben dat ook inderdaad. We vinden het momenteel heerlijk veel bijelkaar te zijn, lekker tegen elkaar aan te kruipen en lief voor elkaar te zijn. Nog méér als anders:-)

 

Zoals je zegt, het is iets van ons 2 en daar moet je ook samen doorheen.

 

Een ander kan je verdriet nooit voelen zoals je het zelf voelt.

Geplaatst

Hi Miki,

 

 

 

De asprine die ik slik is op recept van één van mijn gyn. Niet mijn behandelende gyn want die ziet er niet zoveel heil in... Hoezo verwarrend?!

 

In verband met verklevingen na bevalling en curretages ben ik bij collega-gyn terecht gekomen en hij vindt dat ik gezien mijn historie de aspirine beter wel kan slikken. Ik heb vertrouwen in beide artsen maar na wat zoekwerk blijkt dat aspirine toch een verschil kan maken en dus slik ik het braaf elke dag!

 

 

 

In een bericht wat verder in dit topic vraag je je af of een IVF nog wel zinvol is omdat je wel zwanger wordt in een gewone cyclus en niet in een IVF. Heel herkenbaar! Na de geboorte van onze zoon* ben ik met 3 keer zwanger geweest na ovulatie inductie maar niet in de 2 IVF pogingen. Ik ervaar dat als heel vreemd: alles uit de kast halen maar geen resultaat. Toch weer terug naar de ovulatie inductie? Of toch door met IVF?! Pfff, moeilijke afwegingen hier maar die schuiven we door naar volgend jaar!

 

 

 

En je haren rood verven... alleen doen als je dit al vééééel langer wilde;-) Niet in deze emotioneel verwarrende tijd! Uit eigen ervaring weet ik dat je daar echt wel spijt van krijgen;-)

 

 

 

Groetjes,

Geplaatst

He Celeste,

 

 

 

Jullie hebben ook veel meegemaakt zeg!

 

 

 

Verwarrend dat sommige artsen elkaar tegenspreken he? Wij merken nu al best veel verschil tussen AMC en VU. Welk ziekenhuis / omgeving zitten jullie eigenijk?

 

 

 

Slim om de keuze naar het nieuwe jaar te tillen Probeer ik ook te doen! Vooralsnog zegt mijn gevoel nu. Ik ben 34, dus wellicht kunnen we nog 1 jaar zelf proberen en dan alsnog weer ivf doen. Mijn man is de 40 voorbij, dat vond hij een moeilijke grens. Maar nu is hij toch al "oud", dus dan maakt een extra jaar ook niet meer uit. Zo denken geeft ons ook wel weer een beetje lucht! Ik hoop alleen dat mijn ouders fit genoeg blijven. Ik ben een nakomer en heb dus best oude ouders. Maarja, we doen dit voor onszelf, zeg ik altijd maar weer tegen mezelf. En het komt, als het komt... of niet...

 

 

 

Hoe hou jij de druk buiten de deur Celeste? En Mart? Vooral de nieuwe hoop, die we uit "zwanger kunnen worden" krijgen, vind ik fijn maar ook weer een risico. We hebben echt genoeg teleurstellingen gehad!

 

 

 

Liefs... -M

 

 

 

P.s. enneh.. dat rode haar is van de baan. Jullie argumenten waren overtuigend, merci. Wil het op zich al langer, maar dan echt een hele subtiele kleur en die heb ik nog niet gevonden. Het nu toch doordrukken zou inderdaad een op(z?)welling zijn!

Geplaatst

Hi Miki,

 

 

 

We hebben inderdaad redelijk heftige jaren achter de rug! Nadat onze zoon* geboren was, was het doel van onze artsen zo spoedig mogelijk zwanger te worden... Nu zijn we ruim twee jaar verder en moet ik helaas constateren dat we steeds verder weg drijven van ons doel. Zoals wij afgelopen maandag concludeerden: "toen we begonnen hadden we vaste grond onder onze voeten, na de geboorte van onze kleine man stonden we aan de afgrond, waarna we op een eiland belanden na de miskramen en inmiddels dobberen we op zee en vragen ons af waar deze reis gaat eindigen..."

 

 

 

Leeftijd... dat is op dit moment voor ons eigenlijk het grote dilemma. Ik word volgende maand 38 en de tijd begint voor mijn gevoel erg te dringen. Soms wil ik gewoon stoppen met alles want ik ben immers ooit spontaan zwanger geworden! Maar is dat dan wel weer wijs? En krijg ik daar dan later geen enorme spijt van??! Moeilijk hoor!

 

 

 

En ja, die druk die voel ik dus ook. Maar maken wij samen eigenlijk hanteerbaar door vooral veel leuke dingen te plannen! Inmiddels wijs geworden hebben we afgelopen zomer besloten vooral niet meer te wachten op wat hopelijk ooit weer eens komen gaat. Want dat betekent eigenlijk dat je je leven een beetje op hold zet. Vandaar dat wij deze reis ook gewoon geboekt hebben na de mislukte 1e IVF met in ons achterhoofd het idee dat annuleren altijd nog kan (ik denk niet dat doc me graag naar de andere kant van de wereld ziet vliegen als ik dan eindelijk zwanger zou zijn geweest;-).

 

 

 

Daarnaast richt me vooral op dat wat er wél is: een ontzettende lieverd naast me, ouders van een kleine zoon*, geweldige families, lieve vrienden, attente collega's en we zijn beiden gezond. Daarnaast kunnen we doen waar we zin in hebben en wat we leuk vinden. Kortom, ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dat wij een "gezegend" stel zijn!

 

 

 

Ik weiger te blijven hangen in het verleden. Dat kost me teveel energie en ik schiet er niets mee op... Natuurlijk is er wel een angst voor een nieuwe zwangerschap, nieuwe teleurstellingen, weer verdriet. Maar de wens die we hebben is zo intens en ik heb er een rotsvast vertrouwen in dat dat ooit een keer goed gaat komen!

 

 

 

Blij te lezen dat de rode haren van de baan zijn! Lekker bij de rode lippenstift houden;-) Voor nu een fijne avond gewenst!

 

 

 

Lieve groetjes,

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden