Jump to content

Auwie...


Okki

Recommended Posts

Hmmm... Morgen testen in het ziekenhuis, maar ik weet het al... Frummel is helaas niet blijven zitten in mijn buik, knetterongesteld geworden. Geklungel met die gekke mutsenbollen, fijn als je ongesteld bent...Not!

 

Gek genoeg voelde ik een paar dagen geleden al dat het niet goed was, maar je voelt zoveel! Dus je eigen oergevoel schat je dan niet op waarde. Nu kan ik er naar kijken en zeggen dat ik het goed heb gevoeld. Weet ik het voor de volgende keer. (en dan is het allemaal vast weer anders)

 

Voor nu heeft frummel dus niet gekozen zijn tanden in me te zetten. Zit er zo dubbel in: aan de ene kant realiseer ik me zo goed dat dit (gelukkig) de natuur is die selecteert wat sterk genoeg is om te groeien tot een gezond mensenkind. Dus rationeel kan ik hem plaatsen, zelfs een vaag gevoel van blij hebben. Maar emotioneel, is even een ander verhaal.

 

Ik weet niet hoe het bij jullie zit meiden, maar ik kan ergens niet 'half' voor gaan. Een frummel in mijn buik? Ik ga er voor, 100 procent! En ervoor gaan wil zeggen dat je denkt en droomt en nog meer droomt en denkt... En eens gaat kijken wanneer je uitgerekend zou zijn, als...

 

 

 

En dan ineens is het zaterdagavond, vlak voor een avond met veel vrienden. Je voelt je eigenlijk heel goed, vol vertrouwen. Beetje onbestemd gevoel dat iets niet goed is,maar dat duw je weg in het rijtje rare steken in je buik, ineens ongesteld gevoel, wat tot nu toe ook allemaal niet was wat het leek.

 

En ineens zie je een verkleuring... Manlief reageert op kreet vanaf het toilet. Twee paar verschrikte ogen kijken elkaar aan. De bel gaat... Vanaf dan is het veel vrienden over de vloer. We besluiten niks te zeggen aangezien er officieel nog niks aan de hand is, het is een beetje bruin. Avond overleefd, veel vragen hoe het nou gaat... Glimlachend geantwoord dat het heel spannend is...

 

Zondagochtend was er niks, even kort de hoop dat het inderdaad niks is... Zou het? Lekker de hele dag tegen manlief aan in bed gelegen. Niet veel gezegd, warm bij elkaar lekker Prisonbreak kijken. En dan ineens zondagavond, back with a vengeance, zet het door... Dikke vette zwarte kras door je ervoor gaan, dikke streep door je droompjes met frummel.

 

 

 

En dan kan ik het nog zo mooi rationeel benaderen: dit doet toch echt zeer...

 

Morgen van het ziekenhuis horen wat wij al weten... en dan weer je lurven kladden en weet ik veel wat bij elkaar graaien en weer kijken hoe je er weer voor kunt gaan. Want dat doe je, bij elke keer dat dingen niet gaan zoals je dacht of hoopte. Een mens is af en toe net kauwgom, je kan het rekken en doen, het gaat niet stuk of verteert niet. Je blijft gewoon staan, tranen op je wangen maar je staat er weer. Samen maar toch ook zoveel allebei alleen.

 

 

 

Eerst maar eens horen morgen of we vriesfrummels hebben... Hoop het.

Link to comment
Share on other sites

Okki, wat een verhaal zeg! Wat spijt me dat ontzettend en wat een verdriet moet dit zijn zeg. Een hartverscheurend gevoel moet dit zijn voor jullie. Maar misschien moet jij je er inderdaad maar aan vasthouden dat deze frummel niet sterk genoeg was geweest om het op deze wereld te redden. Ik hoop voor jou dat je vriesfrummels hebt en dat je hier gauw mee verder kan (ook niet te gauw).

 

 

 

Veel sterkte en succes!

 

 

 

Liefs,

 

MBM

Link to comment
Share on other sites

Guest Sannie66

Okki, herkenbaar, heel herkenbaar. Je omschrijft je gevoel heel duidelijk (en toch ook met humor!)... dit is wat wij allemaal ervaren, of hebben ervaren. In de periode voordat we IVF/ICSI starten; waarom lukt het niet? Dan ervoor gaan met al die hormonen, punctie, in de rats zitten of er bevruchtingen zijn en dan uiteindelijk een tp... áls je geluk hebt... en dan die spannende wachtweken... nagelbijtend langzaam vond ik dat gaan...

 

 

 

En dan zegt je lichaam dat het niet zo heeft mogen zijn... het kost weer even tijd om je daarna op te laden, want er is een rouwproces... zeker er is een rouwproces... daar weten we ook alles van...

 

Dus meis...kop op.. hou mekaar vast... geef het tijd en over een paar dagen, of weken... wil je er weer voor gaan... want iemand hier op het forum heeft een hele rake opmerking ooit geschreven:

 

de wens is zoveel groter dan de ellende

 

 

 

En dat is een waar woord.

Link to comment
Share on other sites

Okki,

 

 

 

Pfff, zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen.

 

Vooral voor mij op dit moment zeer zeker heel herkenbaar omschreven.

 

Heel veel sterkte met het verwerken hiervan.

 

Ik kreeg na elke mislukte keer vrijwel meteen de 'vechtlust' weer terug om door te gaan.

Link to comment
Share on other sites

Okki zo herkenbaar. Elke keer dat het misgaat ga je door diezelfde hel van rationeel weten dat het natuurlijke selectie is maar gevoelsmatig ben je toch je kindje verloren. We krijgen tenslotte ook een delend klompje celletjes terug...... Zucht en elke keer wordt het zwaarder............

 

 

 

Sterkte, dat jullie de kracht weer vinden om door te gaan. Maar blokkeer je verdriet niet, het mag er zijn en moet er uit, dan kan je weer vollop verder gaan.

Link to comment
Share on other sites

Hallo,

 

 

 

Gisteren voelde ik mij verschrikkelijk depri en dacht al dat het mis zou gaan. En ja hoor. Gisteren avond zag ik het al en vandaag wordt het meer. Bloed!

 

Ik snap er niks van! Ik voel me heel raar nu. Wil er niet over praten en inwendig ga ik kapot.

 

Heb straks een verjaardag maar ik ga het er niet over hebben. Wat is dit een teleurstelling zeg.

 

Ik wil het zo graag!!!

 

Moest dit even kwijt.

 

 

 

Paula

Link to comment
Share on other sites

He wijffie,

 

 

 

Ellkendig zeg...ik weet precies wat je bedoelt. Soms verbaas ik me ook over mijn eigen veerkracht, ik had niet verwacht zoveel ellende aan te kunnen of zoiets. Maar ja, je gaat gewoon door, je moet wel, uiteindelijk drogen de tranen weer. Maar de wens wordt er niet minder op, in tegendeel!

 

Heb je al nieuws gehad over je vriesfrummels, aka eskimo's, aka ijsbabies?

 

 

 

Liefs, Laika

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use