Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hmmm... Morgen testen in het ziekenhuis, maar ik weet het al... Frummel is helaas niet blijven zitten in mijn buik, knetterongesteld geworden. Geklungel met die gekke mutsenbollen, fijn als je ongesteld bent...Not!

 

Gek genoeg voelde ik een paar dagen geleden al dat het niet goed was, maar je voelt zoveel! Dus je eigen oergevoel schat je dan niet op waarde. Nu kan ik er naar kijken en zeggen dat ik het goed heb gevoeld. Weet ik het voor de volgende keer. (en dan is het allemaal vast weer anders)

 

Voor nu heeft frummel dus niet gekozen zijn tanden in me te zetten. Zit er zo dubbel in: aan de ene kant realiseer ik me zo goed dat dit (gelukkig) de natuur is die selecteert wat sterk genoeg is om te groeien tot een gezond mensenkind. Dus rationeel kan ik hem plaatsen, zelfs een vaag gevoel van blij hebben. Maar emotioneel, is even een ander verhaal.

 

Ik weet niet hoe het bij jullie zit meiden, maar ik kan ergens niet 'half' voor gaan. Een frummel in mijn buik? Ik ga er voor, 100 procent! En ervoor gaan wil zeggen dat je denkt en droomt en nog meer droomt en denkt... En eens gaat kijken wanneer je uitgerekend zou zijn, als...

 

 

 

En dan ineens is het zaterdagavond, vlak voor een avond met veel vrienden. Je voelt je eigenlijk heel goed, vol vertrouwen. Beetje onbestemd gevoel dat iets niet goed is,maar dat duw je weg in het rijtje rare steken in je buik, ineens ongesteld gevoel, wat tot nu toe ook allemaal niet was wat het leek.

 

En ineens zie je een verkleuring... Manlief reageert op kreet vanaf het toilet. Twee paar verschrikte ogen kijken elkaar aan. De bel gaat... Vanaf dan is het veel vrienden over de vloer. We besluiten niks te zeggen aangezien er officieel nog niks aan de hand is, het is een beetje bruin. Avond overleefd, veel vragen hoe het nou gaat... Glimlachend geantwoord dat het heel spannend is...

 

Zondagochtend was er niks, even kort de hoop dat het inderdaad niks is... Zou het? Lekker de hele dag tegen manlief aan in bed gelegen. Niet veel gezegd, warm bij elkaar lekker Prisonbreak kijken. En dan ineens zondagavond, back with a vengeance, zet het door... Dikke vette zwarte kras door je ervoor gaan, dikke streep door je droompjes met frummel.

 

 

 

En dan kan ik het nog zo mooi rationeel benaderen: dit doet toch echt zeer...

 

Morgen van het ziekenhuis horen wat wij al weten... en dan weer je lurven kladden en weet ik veel wat bij elkaar graaien en weer kijken hoe je er weer voor kunt gaan. Want dat doe je, bij elke keer dat dingen niet gaan zoals je dacht of hoopte. Een mens is af en toe net kauwgom, je kan het rekken en doen, het gaat niet stuk of verteert niet. Je blijft gewoon staan, tranen op je wangen maar je staat er weer. Samen maar toch ook zoveel allebei alleen.

 

 

 

Eerst maar eens horen morgen of we vriesfrummels hebben... Hoop het.

Geplaatst

Okki, wat een verhaal zeg! Wat spijt me dat ontzettend en wat een verdriet moet dit zijn zeg. Een hartverscheurend gevoel moet dit zijn voor jullie. Maar misschien moet jij je er inderdaad maar aan vasthouden dat deze frummel niet sterk genoeg was geweest om het op deze wereld te redden. Ik hoop voor jou dat je vriesfrummels hebt en dat je hier gauw mee verder kan (ook niet te gauw).

 

 

 

Veel sterkte en succes!

 

 

 

Liefs,

 

MBM

Gast Sannie66
Geplaatst

Okki, herkenbaar, heel herkenbaar. Je omschrijft je gevoel heel duidelijk (en toch ook met humor!)... dit is wat wij allemaal ervaren, of hebben ervaren. In de periode voordat we IVF/ICSI starten; waarom lukt het niet? Dan ervoor gaan met al die hormonen, punctie, in de rats zitten of er bevruchtingen zijn en dan uiteindelijk een tp... áls je geluk hebt... en dan die spannende wachtweken... nagelbijtend langzaam vond ik dat gaan...

 

 

 

En dan zegt je lichaam dat het niet zo heeft mogen zijn... het kost weer even tijd om je daarna op te laden, want er is een rouwproces... zeker er is een rouwproces... daar weten we ook alles van...

 

Dus meis...kop op.. hou mekaar vast... geef het tijd en over een paar dagen, of weken... wil je er weer voor gaan... want iemand hier op het forum heeft een hele rake opmerking ooit geschreven:

 

de wens is zoveel groter dan de ellende

 

 

 

En dat is een waar woord.

Geplaatst

Okki,

 

 

 

Pfff, zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen.

 

Vooral voor mij op dit moment zeer zeker heel herkenbaar omschreven.

 

Heel veel sterkte met het verwerken hiervan.

 

Ik kreeg na elke mislukte keer vrijwel meteen de 'vechtlust' weer terug om door te gaan.

Geplaatst

Okki zo herkenbaar. Elke keer dat het misgaat ga je door diezelfde hel van rationeel weten dat het natuurlijke selectie is maar gevoelsmatig ben je toch je kindje verloren. We krijgen tenslotte ook een delend klompje celletjes terug...... Zucht en elke keer wordt het zwaarder............

 

 

 

Sterkte, dat jullie de kracht weer vinden om door te gaan. Maar blokkeer je verdriet niet, het mag er zijn en moet er uit, dan kan je weer vollop verder gaan.

Geplaatst

Hallo,

 

 

 

Gisteren voelde ik mij verschrikkelijk depri en dacht al dat het mis zou gaan. En ja hoor. Gisteren avond zag ik het al en vandaag wordt het meer. Bloed!

 

Ik snap er niks van! Ik voel me heel raar nu. Wil er niet over praten en inwendig ga ik kapot.

 

Heb straks een verjaardag maar ik ga het er niet over hebben. Wat is dit een teleurstelling zeg.

 

Ik wil het zo graag!!!

 

Moest dit even kwijt.

 

 

 

Paula

Geplaatst

Oh wat balen!!!

 

 

 

Sterkte vandaag!

 

 

 

Groetjes,

 

Paula.

Geplaatst

He wijffie,

 

 

 

Ellkendig zeg...ik weet precies wat je bedoelt. Soms verbaas ik me ook over mijn eigen veerkracht, ik had niet verwacht zoveel ellende aan te kunnen of zoiets. Maar ja, je gaat gewoon door, je moet wel, uiteindelijk drogen de tranen weer. Maar de wens wordt er niet minder op, in tegendeel!

 

Heb je al nieuws gehad over je vriesfrummels, aka eskimo's, aka ijsbabies?

 

 

 

Liefs, Laika

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden