Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hey meiden,

 

 

 

Ik ben maar kort op dit forum geweest, heb vandaag gehoord dat het weer niet raak is, wat ik al vermoedde. Wat ik niet eerder duidelijker heb verteld is dat ik eerder zwanger ben geweest en zo vruchtbaar was als ik weet niet wat. Wij zijn nu door mijn leeftijd en de kwaliteit van het zaad van mijn vriend sinds november 2009 in een IVF / ICSI traject beland, we hebben dus nu een derde poging achter de rug, wel is er nog een cryo embryo. Die laten we nog wel terugplaatsen maar ik denk dat we niet doorgaan daarna. Ik heb het gehad met de behandelingen, het afwachten zonder resultaat. Dat is niet zomaar, ik ben hier super mee bezig geweest het afgelopen 1,5 jaar, bijna ook de relatie op de klippen omdat ik er veel meer mee bezig was merkte ik dan mijn vriend. Ik vind mijn verhaal overigens totaal niet te vergelijken met die van veel dames hier, wij, ik heb meer een luxe probleem gehad. Ik heb het er helemaal mee gehad, dat komt misschien ook door mijn leeftijd (net 42). Een vriendin van mij die 41 is geworden en een zware 1e bevalling heeft gehad, zegt dat wel te herkennen, een soort van grens wat je bereikt van wat je ervoor over wil hebben. Herkennen jullie dat?

 

 

 

Liefs, Miss

Geplaatst

Hallo Miss,

 

Wat verdrietig voor jullie dat het weer is mislukt.

 

Ik kan het me wel helemaal voorstellen dat je het helemaal hebt gehad met dit hele traject. Het is ook best heel zwaar en je relatie kan er flinke opdonder van krijgen.

 

Wel hoop ik voor jullie dat die laatste cryo alsnog een positief eind zal brengen aan jullie ivf-geschiedenis.

 

Alvast heel veel succes met alles!

 

 

 

Gr.

 

Martha.

Geplaatst

Hé Miss, wat erg voor jullie dat het weer niet gelukt is.

 

Ik hoop zo dat de cryo jullie toch nog blij zal maken. Ik zal er iig voor duimen.

 

En het is heel begrijpelijk als voor jullie die grens bereikt is. Dat is ook gewoon voor iedereen verschillend. Maar je moet doen wat goed voor jullie is. En als jullie relatie daar onder lijdt....

 

 

 

Ook ik heb die periode wel gehad hoor. Zeker na de laatste keer. Ik zat er helemaal doorheen. Ik ben toen ook gestopt met werken, heb bij een therapeute gelopen, ik merkte ook dat wij er samen niet meer goed mee om konden gaan (en dat konden we altijd wel heel goed). Ik sliep slecht, had constant hoofdpijn, was verdrietig en boos. Voor mij/ons was de grens ook bereikt. Dat gekloot aan mijn lijf, de teleurstellingen waar we al zoveel jaar mee te maken hebben gehad. En ook omdat de verzekering het niet meer zou vergoeden.

 

Maar ja, op een gegeven moment voelde ik me weer beter en toen begon het toch nog te kriebelen. Ik kon het me gewoon nog niet voorstellen om zonder kindje (van onszelf) door het leven te moeten. Vandaar dat we toch weer begonnen zijn (het heeft ook nog even flink wat maanden mogen duren voordat we eindelijk echt konden beginnen). Blijkbaar is die grens bij ons nog niet bereikt, alleen voor toen wel. En ik ben blij dat we die pauze hebben genomen, want ik voel me een stuk beter nu met deze poging.

 

Het is niet gek dat mensen in deze situatie op een gegeven moment een grens bereiken. Als je mij van tevoren had gezegd dat ik dit allemaal zou doen, had ik je voor gek verklaard. Toch ga je telkens een stapje verder en op een gegeven moment is het klaar. Ikzelf vind het moeilijk om te beseffen dat de mogelijkheid er in zit dat ik/we nooit beloond zal worden voor het jarenlange vechten. Maar daar probeer ik nu niet teveel mee bezig te zijn, want wie weet komt het nog allemaal goed!

 

 

 

Heel veel sterkte meid!!

Geplaatst

Ik denk dat we allemaal een punt bereiken dat we er geen heil meer in zin. Ikzelf ook.

 

Je raakt je vechtlust kwijt. Vol energie en hoop begin je aan de 1ste behandeling, of dat nu iui of ivf-icsi is. Je leven wordt er door beheerst. Soms is het goed om afstand te nemen, ik heb dit ook gedaan, na vele tegenslagen was ik de weg kwijt. Ook prive met mijn man. Ik heb een pauze ingelast sinds oktober, nu begint het weer te borrelen, net gehoord dat ik voor het eerst tante wordt, en krijg ik zin om weer iets te doen. We hebben besloten dat we juli-augustus onze cryo laten tp.

 

 

 

Wat daarna komt zien we wel weer, ik blijf het zeggen het is een soort rouwproces.

 

Ik denk ook na over een leven zonder kinderen dat kan ook niet anders want het blijft de harde realiteit dat we misschien nooit ouders worden, hoe graag we ook willen.

 

 

 

Je gevoel is daarom ook heel herkenbaar, voor vele hier op het forum.

 

Soms is even wat afstand nemen goed zodat je weer overzicht krijgt.

 

 

 

Ik wens jullie veel succes en sterkte toe, hoe het ook mag lopen.

 

 

 

Groetjes Sylvie

Gast Sannie66
Geplaatst

Heel herkenbaar. Alleen was het bij ons zo dat mijn partner de doorzetter was.. heb dan ook geen 3 pogingen nodig gehad, maar wel bijna. Wij hadden daarna - als het niet gelukt was - wel doorgegaan. De wens bij ons was en is enorm; we hebben allebei geen kinderen en andere mogelijkheden - gezien mijn leeftijd - waren niet meer aanwezig (ja eventueel draagmoederschap)...

 

Veel suc6 met je cryo terugplaatsing... en je weet maar nooit!

 

 

 

Nb. je schrijft dat je zwanger bent geweest, is daar ook een kindje uit voortgekomen?

 

 

 

Liefs en sterkte,

 

Sannie

Geplaatst

Hoi Miss

 

 

 

Wat ontzettend verdrietig dat het deze keer weer niet gelukt is.

 

Ik wens je nog heel veel succes met de cryo tp.

 

Wie weet wordt dat een goede afsluiting.

 

Heel veel sterkte.

 

 

 

Groetjes

 

Daniella

Geplaatst

Hoi Miss,

 

 

 

Wat vreselijk dat deze poging weer niet is gelukt, ik hoop op een heel mooi cryo-wonder voor jullie!!!!

 

 

 

Herkenbaar, het zat zijn van de MM, heb die momenten ook gehad..

 

 

 

Heel veel sterkte gewenst met het verwerken hiervan!!!

 

 

 

Groetjes Nathalie

Geplaatst

Hey meiden,

 

 

 

Dank je wel weer voor jullie reacties. Ik merk na een dag ook dat ik er weer iets minder zwaar in sta. Ik word eerlijk gezegd ook een beetje ziek van veel goedbedoelde op en aanmerkingen op me heen... Veel vrienden / familie zitten in de jonge kinderen en hebben niet echt tijd voor mijn probleem, wat ik me kan voorstellen, dat is meestal zo als je iets zelf niet meemaakt. Ik ben zwanger geweest ooit, om antwoord te geven op jouw vraag Sannie, mijn relatie liep ten einde en we waren officieel al uit elkaar. We hadden net allebei een ander huis gekocht. Met die persoon heb ik ook geprobeerd kinderen te krijgen maar hij was onvruchtbaar verklaard. Je raadt het al, ik zat net in mijn nieuwe huis (zonder badkamer en cv), en ik was zwanger van hem. Ik was dolblij daarmee en belde hem meteen. Hij was helemaal niet blij, en we kwamen er niet aan uit hoe daar mee om te gaan. Hij wilde graag dat ik het kind zou houden maar er niet voor zorgen, ik was nog stapelgek op hem en vond het een vreselijk moeilijke situatie. Ik zat in de situatie dat ik weinig tot geen hulp en steun kreeg van mijn ouders, en woonde net alleen in een nieuwe stad. Mijn ex nam steeds meer afstand en uiteindelijk heb ik op de laatste dag dat het nog kon abortus laten plegen. Sorry voor dit heftige verhaal juist op dit forum. Nu zou ik los van de situatie nu wat betreft een kinderwens, het wel houden, maar ik was stapelgek op die man en ik stond alleen. Voor het geval de vraag bij jullie opkomt of ik daar nu spijt van heb. Ik zou het nu anders doen maar ik begrijp volledig / en sta achter mijn handelen toen, het was een worsteling van hier tot St. Juttemis..

 

 

 

Maar 'terug naar nu'. Ik hoop dat de tp van de cryo embryo positief gaat zijn. Wat ik moeilijk vind is dat we de oorzaak (buiten leeftijd en wel voldoende maar geen 'superzaad') weten, dus ga je door in elk geval tot 6 pogingen om in elk geval een 'te weinig aantal pogingen uit te sluiten', of niet? Wat zouden jullie doen?

 

 

 

Liefs Miss

Gast Sannie66
Geplaatst

Wat heftig Miss. En wij zijn (ik spreek even voor mezelf) hier niet om te oordelen. We kunnen niet in elkaars keuken kijken en je zult weloverwogen tot een besluit zijn gekomen..

 

 

 

Als ik 6 kansen had, maar dan spreek ik ook weer alleen voor mezelf (en de leeftijd), zou ik 2 aan 2 terugplaatsen. Het schijnt dat als er meer dan 1 emmy wordt teruggeplaatst, de innesteling een grotere kans heeft.

 

 

 

Maar de keuze ligt geheel bij jou en je partner. En ik weet dat het moeilijk is zo'n keuze, maar ik heb dat ook gedaan elke keer: 2 terug laten plaatsen. Het was zo m'n laatste kans he? Nu ik zwanger ben van 1, ben ik ook heel blij! Als het maar gezond is, voor de rest maakt het me niet uit: al moet ik 6 maanden plat in bed liggen....

Geplaatst

Hoi Miss,

 

 

 

iedereen heeft zijn eigen bagage en zoals vele hier, zoals Sannie al zegt, zijn wij niet om te veroordelen.

 

 

 

Zolang je het aankan om door te gaan moet je die kansen nemen.

Geplaatst

Hoi Meiden,

 

 

 

Bedankt voor jullie reacties. En wat fantatisch Sannie dat je zwanger bent, soms ben je zo met je eigen verhaal bezig dat je die van anderen even niet ziet, geweldig voor jullie!!! Ik veroordeel mijn eigen keuze van destijds ook niet, maar het is een onderwerp waar nog steeds een taboe op ligt en wat op dit forum gevoelig kan liggen. Terwijl juist mijn ex vriend geen enkele verantwoordelijkheid nam. Waarom de dip deze keer even zo groot was, was ook omdat ik afgelopen dinsdag wel een positieve (vroege) zwangerschapstest had, maar dat kwam door de Pregnyl, blijkbaar, handig als ze dat er even bij hadden verteld in het ziekenhuis, maarja, de dip is weer wat minder. Ik bedoelde trouwens Sannie niet het aantal embryo's wat we laten terugplaatsen, maar het aantal pogingen, wij hebben er nu 3 gehad, met nog een cryo 'op voorraad', en we vragen ons af of we door moeten gaan want na de tp lijkt er bij ons weinig verder te gebeuren tot nu toe, mijn vraag is ga je dan door met nog een paar pogingen, of kan / moet je nu al vaststellen dat het geen zin meer heeft, we hebben in elk geval daarover binnenkort nog een gesprek in het ziekenhuis.

 

 

 

Liefs, Miss

Gast Sannie66
Geplaatst

Als deze poging niet had gelukt, dan hadden we er nog 2 in Belgie laten doen... 4 was max bij ons...

Geplaatst

Hallo Miss

 

 

 

ik denk dat je niet moet kijken naaar het aantal pogingen van anderen maar dat je echt naar je eigen gevoel moet luisteren...voor de een is 2 een max en voor de ander 10. Ik heb tijdens onze medische geschiedenis ervaren dat wij door de tijd heen onze grenzen zijn verleggen.

 

 

 

Ik weet niet in welk ziekenhuis jullie in behandleing zijn geweest maar mogelijk is het een idee om eens te kijken naar assisted hatching? dit doen ze om de innesteling te bevorderen.

 

 

 

Slordig overigens dat ze je niet gewaarschuwd hadden mbt. de pregnyl! Het kan tot 10 dagen in je lichaam zitten.

 

 

 

Heel veel sterkte met het nemen van een eventueel besluit!!!!

 

 

 

groetjes

 

Babeth

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden