Ga naar inhoud

Aan wie vertel je dat je met ivf bezig bent?


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hoi meiden,

 

 

 

Waar denk ik iedereen bij fertiliteitsproblemen tegen aanloopt is: 'tegen wie vertel je dat bij jullie het zwanger worden maar niet lukt' en als je dan uiteindelijk het medische traject ingaat: 'tegen wie vertel je dat je ivf behandelingen ondergaat'.

 

 

 

Meiden, ik ben benieuwd hoe julllie hier mee omgaan, mijn man en ik vinden het heel moeilijk hoe hier mee om te gaan. We hebben uiteindelijk besloten tegen niemand in de familie te vertellen dat we kinderen willen en dat 't maar niet wil lukken. Alleen aan mijn zus heb ik onze kinderwens wel verteld, aangezien ze zelf 3 kinderen heeft en vaak zei hoe leuk het is. Maar ik heb haar nu niet verteld dat we met ivf bezig zijn, aangezien de rest van onze families het niet weet en ik niet wil dat ze voor mij een geheim moet bewaren voor de rest.

 

 

 

Wat betreft het werk heb ik 't op mijn werk tegen m'n baas verteld (niet tegen collega's) ivm tzt vaak afwezig. Mijn man heeft het niet op z'n werk verteld.

 

 

 

Ik ben benieuwd naar jullie keuzes/ervaringen.

Geplaatst

ik ben er heel anders in

 

iedereen en dan bedoel ik echt iedereen die er naar vraagt krijgt een eerlijk antwoord

 

ik hou het werkelijk voor niemand geheim

 

ik weiger er een taboe op te leggen dat het niet zomaar lukt

 

 

 

en de reacties waren tot nu toe allemaal super

 

als ik een off dag heb snapt men waarom

 

als ik niet lekker ben is er begrip

 

en verder krijg ik zoveel steun van iedereen dat het voor mij alles veel makkelijker is

Geplaatst

Hoi Wens,

 

 

 

Ik had geen zin in geheimen, "stiekem gedoe" en mezelf groot houden als het niet goed gaat en daarom hebben wij veel mensen op de hoogte gesteld. Gewoon als het ter sprake kwam, of als ik een injectie moest zetten of gewoon als ik er over wilde praten.

 

 

 

Uiteindelijk lekker het me een heel karwei om al die mensen op de hoogte te houden, dus toen ben ik middels een forum een blog gaan bijhouden. Degenen die mee wilden lezen moesten eerst inloggen.

 

 

 

Ik heb hier achteraf geen spijt van en ben blij met de keuze die we gemaakt hebben. Je hoeft tegen niemand geheimzinnig te doen als je naar het ziekenhuis moet of buikpijn hebt door de behandeling.

 

 

 

Succes met je keuze!

Geplaatst

Me man en ik maken er geen geheim van, maar we vertellen het ook zeker niet aan zomaar iedereen. Niet omdat het iets is waar je je voor moet schamen, maar omdat ik vind dat het niet iedereen iets aan gaat dat hij onvruchtbaar is. Plus dat ik in het verleden te vaak heb meegemaakt dat ik een andere reactie kreeg dan ik hoopte, en er vaak nog verdrietiger door werd.

 

 

 

Zo hebben veel mensen de neiging om je te vertellen hoe je ermee om moet gaan, of dan krijg je van die adviezen 'ga toch eens lekker op vakantie, je moet er niet teveel mee bezig zijn, ik ken iemand die onvruchtbaar is en uiteindelijk toch spontaan zwanger geraakt, je moet een ander doel in je leven zoeken, etc etc etc'. Je kunt het een ander vaak niet eens kwalijk nemen, want niet iedereen kan zich in de situatie inleven, maar daarom zeg ik er tegen bepaalde mensen gewoon liever niks over. Het is me te vaak overkomen dat ik geïrriteerd of verdrietig raakte door een bepaalde (vast goedbedoelde) opmerking.

 

 

 

Bij ons weten een aantal familieleden er vanaf, maar de meeste niet. Verder weet een goede vriend van me man er vanaf, en een aantal van mijn vriendinnen.

Geplaatst

Hoi Wens,

 

 

 

Ik heb het ook aan iedreen verteld en als iemand vraagt zeg ik ook dat ik niet op de normale manier zwanger word.

 

Wij krijgen ook heel veel steun als het fout gaat met wat dan ook is er altijd wel iemand.

 

Mijn werk weet het ook.

 

 

 

Goetjes liefs Jessica

Geplaatst

Hoi Wens,

 

 

 

Alleen mijn schoonmoeder (die is heel discreet), m'n baas en een handjevol collega's/ vriendinnen weten het. Soms wel erg moeilijk om het voor me te houden, zeker op m'n werk. Ik heb alleen niet zo'n zin in al die vragen/ goedbedoelde (maar o zo pijnlijke adviezen) etc.

 

( mijn man is 10 jaar geleden gesteriliseerd en dmv PESA-ICSI proberen we zwanger te raken)

 

 

 

Suc6 met jullie behandelingen!

 

 

 

Groetjes Nathalie

Geplaatst

Ik kreeg van iemand van wie ik het totaal niet verwachtte een beetje minachtend de opmerking...

 

...."maar hoelang wil je er dan mee doorgaan en hoe ver wil je gaan"

 

 

 

Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen... " totdat het zielig wordt"

 

 

 

Dit geeft maar weer aan dat wij het niet tegen iedereen kunnen zeggen. Alleen mijn schoonouders en mijn beste vriendin weten het plus degene hierboven die die opmerking maakte. Geeft ons in ieder geval de bevestiging om maar ons mond te houden.

 

 

 

Erg rot hoor...ben er nog door van slag.

Geplaatst
Ik kreeg van iemand van wie ik het totaal niet verwachtte een beetje minachtend de opmerking...

 

...."maar hoelang wil je er dan mee doorgaan en hoe ver wil je gaan"

 

 

 

He bah, die opmerking heb ik ook eens gehad... ik voelde me zo onbegrepen en gekwetst toen :-( Ik had een tijd geleden een vriendin uitgenodigd om te vertellen wat er aan de hand is, en dat we al jaren in de medische molen zitten i.v.m. onze kinderwens. Na alles uitgelegd te hebben zei ze; 'nou mocht de laatste poging uiteindelijk ook niet lukken, weet je wel dat je er alles aan hebt gedaan, en dan kunnen jullie samen verder en een ander doel in jullie leven zoeken'.

 

 

 

Het was lief bedoelt, maar het schoot mij natuurlijk in het verkeerde keelgat. Ik had zoiets van; meid, je moest eens weten, dan begint de echte ellende pas... En daarna had ik zelfs spijt dat ik haar op de hoogte had gebracht.

 

 

 

Tsja, bepaalde opmerkingen/adviezen zijn voor mij echt de reden om niet iedereen te vertellen van hoe en wat. Want het is zovaak voorgekomen dat ik geïrriteerd of verdrietig raakte door een (goedbedoelde) opmerking. En daar heb ik geen zin meer in.

Geplaatst

ik heb die opmerking ook 1 keer gehad en mijn antwoord was: tot ik het gevoel heb ,alles aan deze droom gedaan te hebben en mezelf later niets kan verwijten

 

of tot ik het mentaal/fisiek/financieel niet meer aankan

 

want het is niet aan een ander om te bepalen waar mijn grens ligt

 

 

 

toen was die andere persoon meteen stil

 

en heeft zich toen eens goed ingelezen en die persoon steunt me nu wel enorm

Geplaatst

Hoi dames,

 

 

 

Ik kreeg laast een opmerking van oo jij nog gene kinderen ik werd zo boos en zei van nee bij ons gaat dat niet zo makelijk.

 

Sorry zei ze ik was zo verbrand ik dacht je moet eens weten.

 

Maar goed het helpt soms wel om wat te zeggen en soms niet.

 

 

 

Veel liefs jessica

Geplaatst

Ik heb ook wel eens te horen gekregen dat ze zelf niet zo ver (lees: medische molen) zou gaan. Toen heb ik haar wel even duidelijk gemaakt dat je op een gegeven moment grenzen gaat verleggen, en dat je wel anders praat wanneer je ongewenst kinderloos bent.

 

 

 

Toch blijf ik erbij dat ik het niet aan iedereen vertel, en dan vooral vanwege ervaringen met bepaalde (nogmaals goedbedoelde, maar vaak wel vervelende of pijnlijke) opmerkingen of adviezen.

Geplaatst

Ik ben er ook heel open over, vertel het bij wijze van spreken bij de kapper. Maar er is ook wel een verschil tussen vertellen en vertellen.... Ik maak er nooit een gehiem van, maar wat het écht inhoudt, hoeveel pijn het kan doen, hoe rot je je soms voelt, dat weten maar weinig mensen. Dat hoeven ze op mijn werk dan ook weer niet te weten. Het gaat me er meer om dat onze omgeving niet zelf invulling gaat geven aan de vraag waarom wij nog geen kinderen hebben. En net als Pleun vind ik het belangrijk dat het taboe er vanaf gaat. Wij krijgen heel veel begrip, naast de gebruikelijke domme vragen en stomme opmerkingen, maar de keerzijde is wel dat het niet meer van jezelf is en dat mensen er ook naar kunnen vragen op een moment dat jij er even níet op zit te wachten. Maar steun is ook wel heel veel waard.

Geplaatst

Nog een tip: ik heb een aantal mensen in mijn omgeving gevraagd het boekje 'Open zenuw' te lezen. Dat heeft enorm goed gewerkt. En het kan ook helpen om mensen te wijzen op een site met uitleg, zodat ze beseffen wat het allemaal inhoudt. Veel mensen hebben toch nog het idee dat ivf 1) altijd lukt en 2) eigenlijk heel simpel is. Vergelijk het maar met een kind dat een ziekte of handicap heeft en een spreekbeurt houdt om de klas uit te leggen wat en hoe. Het helpt.

Geplaatst

he girls,

 

 

 

wij hebben het bij de eerste poging aan best wel veel mensen verteld. bijna al mijn directe collega's wisten het en mijn bazen (heb een fulltime baan en een parttime baan bij twee fitnesscentra) en onze families natuurlijk en een paar vrienden.

 

maar nu bij de tweede poging hebben we besloten om het alleen aan onze familie te vertellen en aan mijn bazen...we hebben gemerkt dat ondanks de steun die je krijgt er toch wel veel spanning bij komt kijken de twee wachtweken en dat ik op een gegeven moment genoeg ervan had om iedere dag tien keer hetzelfde te moeten vertellen hoe ik me voelde etc. de meesten weten het al, maar sommigen nog niet en zijn zelfs teleurgesteld als we zeggen dat we de tweede poging stil willen houden...tja....

 

en het is niet zo dat ze niet mogen weten dat we er mee bezig zijn, bijna iedereen weet dat we via ivf zwanger willen/moeten worden, maar het is ook een beetje zelfbescherming en dan met name voor mezelf....

 

 

 

maar ik denk ook dat het voor iedereen persoonlijk anders is om te beslissen aan wie men het vertelt...ik zou zeggen, luister naar je gevoel...

 

 

 

x

 

nico

Geplaatst

Wij maken er ook zeker geen geheim van, iedereen in onze omgeving weet ervan, het heeft zijn voordelen en nadelen vind ik.

 

Ze vragen regelmatig hoe het ervoor staan en leven allemaal erg mee, maar na een mislukte poging moet je ook vaak negatief nieuws vertellen en dat vind ik minder.

 

Deze poging houde we vrijwel voor onszelf, mss werkt het haha.

Geplaatst

Wij hebben er ook nooit een geheim van gemaakt. Alleen hebben wij daar wel eens een opmerking over gehad. Ze zei dat wanneer zij in dezelfde situatie zou zitten dat zij het aan niemand zou vertellen en zeker niet aan wie het zou liggen. Met andere woorden wij moeten ons schamen dat we op dezelfde manier als zij geen kinderen kunnen krijgen (zij is nu 36 weken zwanger) Tenminste zo vatte ik het des tijds op.

 

 

 

En het is niet zo dat we er mee te koop lopen maar wanneer het ter sprake komt ga ik niet liegen hier over. Het is al zo'n taboe voor veel mensen.

Geplaatst

Wij zijn er ook vanaf het begin erg open en eerlijk over geweest. Dat heeft ons enorm veel positieve berichten en veel steun opgeleverd.

 

Ook omdat ik erg hevig op de hormonen reageer en echt mijn persoonlijkheid veranderd in een draak. Het leverd wat begrip op en ik kan toch mijn mond niet houden.

Geplaatst

Wij hebben het niet veel mensen verteld dat we in de MM zitten puur omdat ik vindt dat het ze niets aan gaat. Onze ouders, broers, zussen, enkele vrienden en onze werkgevers weten ervan.

 

Ik schaam me er absoluut niet voor maar heb geen zin om telkens vragen en opmerkingen te krijgen.

 

We zitten nu middenin onze eerste ivf-icsi en dat weten alleen onze werkgevers (alleen dat we met ivf bezig zijn verder niets), ivm vrije dagen en moet zeggen daar heb ik geen spijt van! Lekker rustig ons ding doen..

Geplaatst

Ook ik heb het vanaf het begin af aan aan heel veel mensen verteld. Moest namelijk eerst 2 operaties ondergaan en dan komt het toch wel een keer ter sprake. Ik heb in mijn omgeving alleen maar leuke en begripvolle reacties gehad. De meeste mensen weten er ook niks vanaf dus die waren erg geïnteresseerd naar hoe zoiets nou eigenlijk werkelijk gaat. Ik vond het alleen maar fijn om erover te kunnen praten, niet dat ik dat nou altijd persé moest, maar als ik het wilde kon het ook.

 

Anderen die er mee bezig zijn hoor je er dan ook een keer over en komen naar je toe om vragen te stellen over hoe jij de behandelingen vond enz.

 

Maar goed iedereen heeft natuurlijk zijn eigen manier om hiermee om te gaan en alle manieren zijn prima vind ik :-)

Geplaatst

Wij hebben er eigenlijk ook nooit een geheim van gemaakt en ik vond het niet erg om er met mensen over over te praten. Nu ben ik net zwanger, 4 weken. Nadeel is nu dat het moeilijker is om het geheim te houden omdat zoveel mensen van de behandelingen afwisten!

 

En een zwangerschap van 4 weken hou ik liever nog voor me maar enkele mensen weten het dus al! Ik wacht liever nog even af tot minstens het hartje klopt en liefts nog langer!

Geplaatst

Ook wij hebben er nooit een geheim van gemaakt maar ik merk nu dat niet iedereen evenveel interesse toont, nou ja eigenlijk niemand.

 

Sinds de operatie weinig mensen die vragen hoe of wat en ik heb voor mezelf besloten om het niet meer te vertellen. Ze wisten dat we zaten te wachten op de intake voor IVF maar niemand (zelfs schoonouders niet) die vraagt hoe het was. Dus hier is het nu eigenlijk zo: wie niet vraagt weet niks.

 

Ik ga er niet meer over beginnen als ze het willen weten vragen ze het maar. De enige die ik op de hoogte houd van alles is mijn schoonzussie, vriendin en mijn tante.

 

 

 

Mijn schoonouders weten wel van de decapeptyl-depot waar ik nu spijt van heb dat ik dit heb verteld want nu vraagt mijn schoonvader iedere keer 'En hoe is het met je hormonen?' met een grinnik erachteraan....:hmh:

 

Precies of het is zo leuk en om te lachen. En dan antwoord ik 'Goed hoor en als het niet goed gaat merk je het vanzelf.' Een beetje kortaf maar ik vind het echt niet om over te lachen.

Geplaatst

Hoi hoi,

 

 

 

Wij hebben er ook nooit een geheim van gemaakt hoor. Ik schreeuwde het ook niet van de daken, maar als iemand er naar vroeg, dan gaf ik daar gewoon eerlijk antwoord op. En ja, dan krijg je wel eens de opmerking van: "nou ga maar eens een nachtje met mij ben, dan ben je zo zwanger". Zo lomp, het ligt ook niet eens aan mijn man! En idd 'je moet er niet teveel mee bezig zijn' of 'ik ken een stel dat er ook niet meer mee bezig was, maar toen spontaan zwanger werd'. Ja heel leuk, maar dat kan niet bij, want ik mag geen eigen cyclus hebben ivm de endometriose!

 

Maar over het algemeen krijg ik alleen maar begrip en leeft iedereen ook echt mee.

 

Maar ja, dan is het ook wel eens jammer als je bijv. een punctie hebt gehad en de mensen weten dat, dat ze niet eens ff wat laten horen, sterkte wensen of vragen hoe het is gegaan. Maar goed, ik verwacht het verder ook niet, iedereen is toch druk met zichzelf bezig

 

 

 

En wat ik jammer vind is dat je ze niet meer kan verrassen met het goede bericht, als die er mag komen. We hebben nu ook bewust de testdatum 'gelogen', anders krijg je toch allemaal telefoontjes, terwijl het me zo leuk lijkt om bij onze ouders langs te kunnen komen en het goede nieuws te vertellen!

 

Wie weet!!

Geplaatst

Wij waren zo van slag toen we het nieuws kregen dat wij waarschijnlijk nooit op de natuurlijke manier zwanger zullen worden dat wij het meteen aan iedereen in ons gezin hebben verteld. En wat waren ze verdrietig en wat leven ze mee. Toch kiezen wij er nu voor om niemand verder op de hoogte te houden. 2 weken geleden hed ik even een terugval, IUI poging nr 5 was mislukt en ik was zo overstuur! Dus ik mijn moeder gebeld om een beetje uit te huilen en toen zei ze maar meisje het was pas de 2e keer dat is toch helemaal nog niet veel. Toen vertelde ik dus dat dit al de 5e keer was geweest. Daar schrok ze wel van maar ja wat ze zei was waar: wij hebben zelf niet verteld hoever we nu eigenlijk al zijn.

 

 

Wij willen gewoon heel graag dat het alsnog een beetje een verassing is als ik zwanger blijk te zijn. Het is allemaal al zo vreselijk plastisch.

 

 

Op het werk is iedereen op de hoogte. Puur en alleen omdat ik niet naar de rontgen kan/wil. Dit omdat ik iedere maand weer zwanger kan zijn en daardoor is op ons werk de regel dat je dan niet naar de rontgen gaat.

 

Ik vind het wel moeilijk hoor dat mensen die ik helemaal niet lang of goed ken zoiets intiems weten.

 

 

Verder hebben wij ervoor gekozen niemand te vertellen wat het probleem is. Het is niet mijn probleem of mijn man zijn probleem maar ONS probleem. Daar voelen wij ons prettiger bij.

 

 

Aan mijn familie heb ik de site http://www.tearsandhope.com/emptyarms_video.html

 

laten zien en dat was wel heel emotioneel maar daardoor heb ik het idee dat ze ons wel beter begrijpen.

Geplaatst

Wij zijn er toen bleek dat kinderen krijgen bij ons niet lukte, gelijk heel open over geweest. Het was wel eerst onze bedoeling om het alleen onze ouders en vrienden te vertellen maar al gauw volgden toch ook de collega's en bekenden en nu weet zo'n beetje iedereen die ik ken het.

 

Ik heb er zelf niet zo veel problemen mee dat iedereen het nu weet.

 

Op mijn werk moet ik er toch regelmatig even tussenuit om naar het ziekenhuis te gaan en ik vind het zo lastig om smoesjes te verzinnen. Het geeft mij in ieder geval een stukje rust dat ik gewoon kan zeggen waarom ik even weg moet.

 

Wat ik ook een voordeel vind is dat als ik niet lekker in mijn vel zit doordat een behandeling is mislukt, ik ook kan zeggen waarom niet. Dan kunnen mensen ook wat meer begrip hebben en kan je steun en troost vinden.

 

Maar goed het is en blijft heel persoonlijk natuurlijk. Ik snap mensen die er niet zo open over zijn ook.

 

Wat ik zelf wel eens als een nadeel ervaar is dat mensen (hoe goed bedoeld ook) steeds vragen hoe het gaat, vooral als je weer in de wachtweken zit.

 

Bij de eerste twee pogingen wisten mensen zo'n beetje van dag tot dag waar we stonden in de behandelingen. Nu houdt ik dat wel wat meer voor me. Als ik zwanger ben horen ze dat vanzelf wel.

 

 

 

Er zitten zowel voor als nadelen aan het wel of niet vertellen, maar het blijft heel persoonlijk natuurlijk, je moet doen waar jullie je goed bij voelen.

 

Succes!

 

Lfs Ansje

Geplaatst

Ik praat er met niemand over (ik vind dat het hun niets aan gaat)

 

behalve mijn zusje die weet het wel,

 

aan haar heb ik het wel verteld en verder aan niemand,

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden