Ga naar inhoud

Eindelijk zwanger..maar geen roze wolk?!


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hoi meiden,

 

 

 

Ik durf het bijna niet te bespreken, want ik vind het zo erg.

 

Ik ben eindelijk, na 7 jaar bezig te zijn geweest, zwanger, al 6,5 week, van een tweeling!! Onze grootste wens!

 

Maar ik ben helemaal niet zo uitbundig blij als dat ik gedacht zou hebben.

 

Ik vind dat zo erg.

 

Ik weet niet of het komt, omdat ik vanaf het begin niet lekker in mijn lijf zat (en pijn had) omdat ik ohss (overstimulatie) had, of dat het mijn hormonen zijn of omdat ik zoooo ontzettend moe ben of toch die angst op een teleurstelling.

 

Ik geef het laatste telkens de schuld, dat ik bang ben om blij te zijn, want dat ben ik ook echt wel. Maar ik weet niet of dat het nou is.

 

 

 

Zijn er dames die dit herkennen?

 

Ik heb ook nergens zin in, zit liever lekker thuis. Ik ben ook best chagerijnig en ontzettend moe. Ik hoef ook helemaal nog niet naar babyspulletjes te kijken of dingetjes te kopen. Terwijl ik dat in de afgelopen 7 jaar wel had gedaan en toen waren we alleen nog maar bezig. En dat had ik echt niet verwacht. Ik ben altijd heel gevoelig geweest en moest al janken bij de gedachte dat ik zwanger zou zijn of moeder zou worden. En nu ben ik het.... en dan ben ik zo 'gevoelloos'.

 

 

 

Maandag heb ik de 7-weken echo en als het goed is kunnen we dan de hartjes zien kloppen. Ik denk ook telkens: als ik dat heb gezien, dan durf ik meer te gaan genieten. Maar wat als het gevoel er dan nog niet is.

 

Ik schaam me hier zelfs voor, want nou ben ik zwanger en dan ben ik helemaal niet euforisch.

 

 

 

Ik hoop zo dat iemand dit herkend en dat ik dus niet de enige ben.

 

Ik hoop zo dat iemand me kan vertellen dat dat gevoel gerust wel komt.

 

 

 

Hellup!

Geplaatst

Hey Sandie,

 

 

 

Ik herken heel veel van wat je zegt hoor! Is dit ook niet wat ze "zelfbescherming" noemen? Je bent de afgelopen jaren al zo vaak met teleurstellingen geconfronteerd, dat de angst dat het nu alsnof misgaat heel normaal is. Het heeft zo lang geduurd voor je zwanger was, gun jezelf de tijd om eraan te "wennen". Eerst is er vooral die bezorgdheid, dat genieten komt echt wel..

 

 

 

Veel sterkte meid!

Gast Sannie66
Geplaatst

Ik schaar me bij je en ws. bij meerderen die hier zullen reageren. Ik kan ook nog steeds niet genieten... vertrouwen hebben is moeilijk.. teveel gebeurd alsook deze zwangerschap die niet helemaal vlekkeloos verloopt... zie mijn onderschrift...

Geplaatst

Hi Sandie,

 

 

 

Ik herken je gevoel! Zeker de eerste drie maanden, ik voelde me ellendig en was ontzettend bezig met wat er allemaal mis kon gaan en wanneer. Kon er niets aan doen. Had soms het gevoel dat anderen blijer waren dan ik... en daar schaamde ik me dan weer een beetje voor.

 

Nu weet ik dat het de combinatie was. Angst, hormonen, moeheid en het besef dat "Dit is je grootste droom die uitkomt - en die voelt niet zo op dat moment". Het is volgens mij helemaal niet raar hoor! Heb zoveel meiden gesproken die het ook hadden. Naarmate de weken verstrijken en je gewend raakt aan je zwangere lichaam komt die blijdschap vanzelf! Niets geks aan dus!!

 

 

 

Liefs

 

Cjee

Geplaatst

Sandie dat gevoel komt echt, maak je geen zorgen!! Het is ook niet niks om er zo lang mee bezig te zijn geweest, waarschijnlijk kun je het eigenlijk nog niet geloven.

 

 

 

Ik weet nog precies hoe het ging toen ik zwanger was van mijn dochter. Ik wilde al heel lang zwanger worden, maar ben nog van man gewisseld (klinkt stom maar je snapt wat ik bedoel) dus dan ga je ook niet meteen proberen. Toen hij eindelijk zei: gooi die pil maar weg, toen sloeg de twijfel bij hem toe en wilde hij nooit op het goeie moment zeg maar. Ik was al foliumzuur aan het slikken en dat heb ik na een paar maanden gefrustreerd in een kast gegooid...

 

Uiteindelijk ben ik toch zwanger geworden, ik was op vakantie en overtijd. Thuis heb ik een test gedaan toen mijn vriend op zijn werk was en tot mijn grote verbazing was ik helemaal niet zo blij als ik gedacht had! Ik dacht dat ik een gat in de lucht zou springen met die grote roze stip in het midden maar ik was vrij emotieloos. Ik belde mijn vriend en die was juist euforisch blij! Ik heb er echt een hele tijd aan moeten wennen en het duurde ook een tijd voordat ik naar kleertjes ging kijken etc. Hoewel niet bewust, dacht ik (en jij?) misschien wel dat het nog mis kon gaan in het prille stadium.

 

Pas toen ik de baby gezien had, de eerste echo was met 11 weken, kon ik het geloven en echt blij zijn. Door jouw berichtje moet ik er weer aan denken en ik vind het ook nog steeds vreemd dat ik niet superblij was toen.

 

 

 

Dus nogmaals, wees gerust, het komt echt wel!!!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Sandie,

 

 

 

Ik begrijp je verhaal he-le-maal. Weet je wat het is... als je al jaren bezig bent en het is dan raak, dan verwacht iedereen om je heen en (nog belangrijker) jijzelf ook!! dat je barst van geluk! Want zo gaat het immers altijd. Je hoopt ergens op en je weet zeker dat als je datgene hebt bereikt dan je dan duizelingwekkend gelukkig bent. (want zo hoort het...... zeggen "ze")

 

 

 

Waarheid is..is dat je gelukkig wel zwanger bent, maar je je in feite niet anders voelt dan een week terug..of twee weken terug. Je bent zwanger, maar je voelt geen kindjes nog. De hormonen gieren van links naar rechts en van boven tot onder. Ik wil je echt een hart onder de riem steken en zeggen meid voel je niet schuldig! Het komt echt vanzelf... Laat je niet gek maken door de "roze wolk" Die wolk is niet altijd roze...mijn wolk is na de geboorte van een gezonde zoon zelfs zwart geweest.

 

 

 

Na de dood van mijn kindje en daarna een miskraam.... en toen een gezonde zoon...dan zou je toch zeggen dat de roze wolk knalroze zou zijn... Nou niet dus. Vond er niets aan, was eigenlijk heel ongelukkig terwijl ik het van de daken zou moeten schreeuwen dat het eindelijk was gelukt. Bovendien werd er van me verwacht!! dat ik duizelingwekkend gelukkig zou zijn want tenslotte was ik moeder geworden.

 

 

 

Nogmaals voel je niet schuldig...het komt echt goed..en besef je echt dat datgene wat je nu voelt echt niet abnormaal is.

Geplaatst

Ook hier wel herkenning! Ik denk dat het met zelfbescherming te maken heeft! Dit was in mijn geval in iedergeval zo. Ik had me er 'op ingesteld' dat wij misschien wel nooit een baby zouden krijgen, en op het moment datik hoorde dat ik zwanger was, kon ik het niet geloven, en nu na 31 weken soms nog niet! Kan er nu wel heel erg van genieten, maar dat heeft tijd nodig! Je hebt vertrouwen nodig, en in het begin is dat moeilijk.....want wat als het misgaat!? Ik weet nog, iedereen om mij heen was dolblij en ik kon alleen maar denken, jaja...het zal allemaal wel, eerst zien dan geloven ;-)! Uiteindelijk zal het goedkomen hoor!! Het genieten komt vanzelf. En schaam je niet dat je nu niet op die roze wolk zit (als je het bespreekbaar maakt, hoor je zo vaak dat de meeste niet op een ontzettende roze wolk zitten hoor). Veel succes met je zwangerschap!

 

 

 

Groetjes Femke

Geplaatst

Hei,

 

Veel is al gezegd en daar wil ik me bij aansluiten. Ook ik zat niet meteen op een roze wolk. Ik moest eerst heel hard huilen nadat ik de kliniek had gebeld en te horen had gekregen dat we zwanger waren. Je hebt heel wat moeten meemaken voor het zo ver is en dat laat je niet 1-2-3 achter je. Daarna trok ik een zelfbescherming op, er kwamen heel veel mijlpalen en iedere mijlpaal durfde ik een beetje meer te gaan genieten. De eerste echo, de twaalf weken, de 20 weken en voor mij de belangrijkste mijlpaal, de 24 weken, dat je weet dat er vanaf dan een kans is dat dat wonder wat groeit in je buik ook echt levend op de wereld komt. Vanaf de 20 weken echo ben ik dingen gaan kopen. Daarvoor behield nog steeds het gevoel als ik in een babywinkel was, dat ik daar niet hoorde. Maar toen ik haar eenmaal voelde bewegen was ook dat weg.

 

Ik wil sidney graag citeren, voel je niet schuldig, het komt goed!

Geplaatst

Sandie kan helaas niet uit ervaring spreken. Hoewel ik in mijn prille zwangerschap van 1,5 jaar geleden zielsgelukkig was maar dat ging al heel snel mis. Misschien dat ik er nu ook anders in zou staan. Maar ik vind het vooral ook erg knap dat je dit uit durft te spreken. En ik zat te denken, is het niet ook een soort anti-climax gevoel. Als je je wel eens ergens op verheugd en als het dan afgelopen is denk je ach ja was het dat. En idd er gebeurt nu nog niet zoveel.

 

Blijf het uitspreken dan komt dat gevoel vanzelf wel! Heel goed dat je dit hier bespreekbaar heb gemaakt want dit hoort er ook bij voor sommige dames!

Geplaatst

Pfff meiden, bedankt voor jullie reacties!!!

 

Ik ben zo ontzettend blij om te lezen dat jullie dit herkennen! Helaas soms ook omdat jullie ook al zoveel hebben meegemaakt.

 

Nu zit ik wel te janken, stomme doos haha....

 

 

 

Ik zal proberen me wat minder druk te maken en er op vertrouwen dat het gevoel vanzelf wel komt.

 

 

 

Bedankt hoor!!!

Geplaatst

Hoi Sandie,

 

Ik wil ook nog even reageren. Ik herken het gevoel ook. Je wordt heen en weer geslingerd met je gevoel. Het is zo onwerkelijk...

 

Gisteren zei iemand tegen mij: ook positieve dingen moet je verwerken. Je rekent er niet op en dan gebeurd het toch.... om dat te verwerken moet je ook tijd nemen...

 

Dus doe rustig aan en voel je vooral niet schuldig! Enne die hormonen doen ook heel wat met je lijf...dus daar kan je gewoon de schuld aan geven ;-)

 

 

 

Ik heb ook erg de neiging om bang te zijn, maar gisteren heb ik gewoon besloten om maar te gaan genieten. Tuurlijk kan het mis gaan, maar ik ben nu zwanger en ik heb geen zin in 2 ellendige weken tot mijn volgende echo.... Dus ik probeer het leuk te maken. Ik hoop dat dat voor jou ook lukt....

Geplaatst

Beste Sandie,

 

 

 

Het is helemaal niet raar dat je je zo voelt. Je bent nog maar 'net' zwanger. Ik heb me de eerste maanden alleen maar rot gevoeld (geestelijk). Dat is een soort van zelfbescherming geweest, mocht het toch fout gaan. De eerste kleertjes voor onze baby heb ik pas bij 19 weken zwangerschap gekocht! Na een maand of drie zal je gevoel al wel wat veranderen hoor. Daarnaast beleeft iedereen een zwangerschap op een andere manier. Je hebt vrouwen die zitten vanaf week 5 op een roze wolk. Ik heb eigenlijk nooit op een wolk gezeten. Ik ben nu 35 weken zwanger en nog steeds heb ik geen euforisch gevoel gehad. Natuurlijk verlang ik heel erg naar onze baby, maar zwanger zijn op zich, daar word ik niet heel vrolijk van. Heb veel pijn (bekken) en dat hakt er flink in.

 

 

 

Voel je dus vooral niet schuldig!

 

 

 

Liefs,

 

 

 

Amber

Geplaatst

Sandie,

 

 

 

Respect voor je dat je dit bespreekbaar maakt!

 

Ik heb dat ook gedaan toen ik net zwanger was en er waren gelukkig veel meer meiden voor wie de roze wolk ver te zoeken was.

 

Voor mij gold dat de angst, spanning, vermoeidheid, etc eerst een plekje moesten krijgen voordat ik verder blij kon zijn en dat heeft gewoon een tijd geduurd om daarna weer volledig terug te komen in de zin van: blijft ie wel zitten, is het wel gezond, blijft het hartje kloppen?? Allemaal andere angsten die weer terug komen.

 

En nu ben ik 23 weken zwanger en ik kan je vertellen dat ik nog niet juichend blij rond loop. Deels heeft dat te maken met alle fysieke klachten die een weerklank hebben op mijn psyche. Maar ook omdat ik gewoon een nuchter mens ben wat doorgaans met beide benen op de grond staat. Ik ben heel blij dat ik een kindje ga krijgen, maar ik ben geen zogenaamde gelukkige zwangere.

 

 

 

Toen ik zei dat ik me verbaasde over het uitblijven van mijn roze wolk zei een collega tegen me: denk je dat ie bij jou ook komt? En ik besefte dat ze helemaal gelijk had!

 

En als je jarenlange wens en fantasie ineens werkelijkheid worden, is dat ineens heel anders inderdaad.

 

Verlangen is een heel ander gevoel waarin je kunt dromen dan de (gelukkige) werkelijkheid.

 

Een roze wolk is niet voor iedereen weg gelegd.

 

 

 

En natuurlijk ben ik blij dat het me gelukt is. En dankbaar. Maar dat hoef ik niemand hier te vertellen. We gaan allemaal door dit enorm zware proces met 1 einddoel.

 

Toch?

 

 

 

Alle goeds gewenst!

Geplaatst

Ik heb hier zelf geen ervaring mee, maar ik kan me voorstellen dat als je zo lang bezig bent met zwanger WORDEN, het helemaal niet zo makkelijk is opeens om te schakelen als je eenmaal zwanger BENT.

 

 

 

Gun jezelf de tijd en voel je vooral niet schuldig ofzo.

 

Dikke knuffel,

 

Henne

Geplaatst

Lieve meis,

 

 

 

ik herken het totaal niet, was van begin af aan happy maar kan me voorstellen dat iedereen het anders ervaart, er is zo´n lang en onzeker traject aan vooraf gegaan, wellicht kun je het je ook nog moeilijk plaatsen omdat je zelf nog weining merkt, in de vorm van dikkere buik vanwege de zwangerschap, kloppende hartjes,dat je ze voelt bewegen.Wie weet wordt je meer vertrouwd als je de volgende echo hebt gehad.....als je voor het eerst de 2 kloppende hartjes zien dan is dat echt een magisch moment hoor!!

 

 

 

hou vertrouwen en knap dat je het in de groep gooit, je ziet het, er zijn er ook die het herkennen!!

 

 

 

liefs

 

Babeth

Geplaatst

Allereerst natuurlijk wel van harte met je zwangerschap!!

 

 

 

Ik herken het volledig! Hier pas echt volledig gaan genieten toen ik de eerste bewegingen ging voelen. Daarvoor was ik wel blij, maar niet super uitbundig...

 

 

 

Ten eerste ongeloof, vooral als je al zoveel teleurstellingen achter de rug hebt.. Ik had niet zo heel veel kwaaltjes, maar wel vreselijke moeheid! Zat bij de laatste ivf tegen overstimulatie aan en ook omdat het ivf 3 was extra spanningen...

 

 

 

Na de eerste echo wel wat blijdschap, en natuurlijk was ik van binnen wel blij, maar van mij mogen ze die eerste weken overslaan ;-)

 

 

 

En nog is het niet altijd rozegeur en maneschijn, maar nu kan ik de fijne dingen eruit pikken om zelf op die punten de roze wolk te creëren!

 

 

 

Is daarna helemaal goedgekomen! Maar hou het wel in de gaten... het kan ook zijn dat de hormonen deze invloed op je hebben, dus blijft het zo, grijp op tijd in!! Maak je dus nu nog maar niet te druk, het is zoals het is!!

Geplaatst

Hoi Sandy,

 

ook ik herken je verhaal helemaal! Vooral dat gevoelloze, ik ben niet blij, ik ben niet angstig dat het mis gaat, ik ben niet verdrietig. Ik voel bijna niks. Vreemde gewaarwording is het, ik herken mezelf niet meer.

 

Maar gelukkig had mijn moeder hetzelfde. Die voelde zich de eerste 3 maanden passief en initiatiefloos. Dat was wel een fijne bevestiging. Hormonen doen echt gekke dingen met je, dat moeten we niet onderschatten.

 

 

 

Succes en ik hoop dat als je de baby eenmaal in je buik voelt bewegen of een echo van je kindje ziet dat het dan wat meer gaat leven bij je!

 

 

 

Liefs,

 

Anne

Geplaatst

Heej,

 

 

 

Ik herken (gelukkig) je verhaal niet. Ik zat meteen op de roze wolk, maar iedereen reageert anders. Ik heb de eerste 12 weken wel als héél spannend ervaren.

 

 

 

Probeer ervan te gaan genieten. Je bent zwanger!!! van 2 zelf! :D

 

 

 

 

 

Liefs Elke

Geplaatst

lieve Sandie,

 

 

 

Ik vind t helemaal niet gek hoor , het lijkt ook nog zo onecht allemaal.Het is iets waar je zoooooooo lang naar uitgekeken hebt van als ik eenmaal zwanger ben dan.. in dat scenario vergeten we ook dat de eerste weken sowieso vreselijk spannend zijn en dat je er zelf nog niets van voelt.

 

Maak je geen zorgen hoor , roze wolk of geen roze wolk jij gaat straks als je kindjes er zijn super genieten.

Geplaatst

Bedankt weer voor de lieve reacties.

 

Het doet me echt goed om te lezen dat ik niet de enige ben hoor!

 

 

 

Thanx meiden!! Wat ben ik blij met dit forum :-)

Geplaatst

En net als alle andere meiden begrijp ik het helemaal. Ook ik durf niet blij te zijn en al helemaal niet na de vorige keer dat het mis is gegaan.

 

Ik heb echter geen last van schuldgevoel.

Geplaatst

Ook ik had er last van, ik was niet in de wolken, voelde me alleen maar negatief. De eerste weken voelde ik me ook beroerd (hoge hartslag, misselijk/overgeven en uiteindelijk oververmoeid). Ik barstte constant in huilen uit. Ik voelde me daarna nog slechter en ook schuldig, want IK MOET BLIJ ZIJN.

 

 

 

Ik heb toen een afspraak gemaakt bij een natuurgeneeskundige en na het gesprek met haar en het starten van fytotherapie ben ik me met 2 weken beter gaan voelen. Inmiddels durf ik sinds 3 weken te zeggen dat ik positief ben, weer energie heb en bezig ben met "straks als de baby er is".

 

 

 

De eerste 12 weken kon ik geen baby of zwangerschaps magazine zien!

 

 

 

Alle meiden die dit herkennen, sterkte!

Geplaatst

Lieve Sandie,

 

 

 

Ook vanaf deze kant herkenning! Het lijkt wel of iedereen om me heen blijer is dan ik met mijn zwangerschap. Ik denk steeds, eerst maar eens die 12 weken echo afwachten en als het dan goed is..... ben ik denk ik heel erg blij! Veel mensen zeggen dan, het komt wel goed, je hebt met 8 en 9 weken een echo gehad en die waren goed. Dat klopt ook wel, maar toch is er die angst dat het niet goed is...... verder ben ik ook erg moe, ben lusteloos en heb nergens zin in, dat voelt ook niet prettig.

 

 

 

Het is toch maar goed dat je dit toppic hebt neergezet Sandie, respect! Moet je kijken hoeveel herkenning er is, anders hadden velen er misschien wel niet over genoemd. Ik wens je heel veel succes met je zwangerschap!!!

Geplaatst

Ik heb mijn hele zwangerschap niet echt vreugde gekend. Natuurlijk waren we heel blij met de zwangerschap, maar na 5 mk's durf je niet meer blij te zijn. De bekende roze wolk is bij mij ook niet voorbij gekomen en als je dit zegt tegen andere moeders dan kennen zij deze bekende wolk ook niet. Fabeltje...??

 

 

 

Toen Maxe geboren was heb ik ontzettend veel gehuild van blijdschap omdat die 9 maanden voorbij waren. 9 maanden zorgen gehad en allerlei complicaties waardoor ook mijn baarmoeder eruit is gegaan tijdens de bevalling. Nu kennen we zoveel vreugde dat ik regelmatig huil van blijdschap, dus.... BLIJDSCHAP komt zo wie zo alleen niet altijd op de momenten wanneer je het verwacht. Maak je niet te druk en ik wens je een goede voorspoedige zwangerschap.

Gast
Dit topic is nu gesloten voor nieuwe reacties.


  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden