Ga naar inhoud

Irritaties en Ruzies door hormonen


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hoi Hoi,

 

 

 

 

 

De laatste maanden hakken de hormonen er aardig in.

 

Word heen en weer geslingerd door emoties.

 

Het ene moment is alles koek en ei en voel ik me super maar dat kan ineens omslaan als een blad aan een boom.

 

Soms snap ik er werkelijk niks van en voel ik die buien ook niet aan komen.

 

Vandaag had ik weer zon aanval tegen mijn vriend.Uit het niets ging ik tekeer tegen mijn vriend omdat hij een bepaald broodje wilden gaan bestellen in een eet tentje.Ik was flink even aan het spuwen maar toen hij mij liet weten dat hij hier niet van gediend was en dit nogal hard deed ben ik op gestaan en aan een ander tafeltje gaan zitten:cussing:Super gek natuurlijk.Daarna stapte ik in een modderplas zat mn witte broek van top tot teen onder de modder maar hij liep snel door nou kon hem wel wurgen dus kreeg hij weer de volle laag dat hij er niets aan deed dat die modder van mijn broek ging hihi!!Schaam me hier diep voor maar ik heb geen idee wat je hier aan kan doen.

 

In de auto hebben we er even over zitten praten en gaf hij mij al snel een knuffel en zei ook als jij zegt dat je er niks aan doen geeft het niets maar wat moet je hier nu mee.

 

 

 

Nu zijn we weer begonnen voor onze 2de icsi poging zijn hier nu al 14 maanden mee bezig en steeds moeten we stoppen dus de moed is ons al flink in de schoenen gezonken en dit zal er ook allemaal wel mee te maken hebben maar dit is niet echt goed voor je relatie al zeg ik het zelf!!

 

 

 

Hebben jullie dit ook en hoe gaan jullie hier mee om en vooral jullie partner.

 

 

 

Groetjes Bianca

Geplaatst

Wat vervelend als je naast de teleurstellingen ook nog een last hebt van wisselende stemmingen en dan zeg ik het nog mild...geloof ik he? Ik zelf heb gelukkig vrij weinig last gehad van de hormonen van de pogingen. Maar...zo tegen mijn menstruatie aan herken ik wel wat jij schrijft. Ik slik neuraston en dat is een heel fijn middel wat ook nog eens snel werkt! Kijk maar eens op internet. Heel veel succes in deze en hoop dat je wens uit gaat komen!!! Joy1

Geplaatst

Lieve Bianca,

 

 

 

Het is ook niet niks wat we allemaal moeten doorstaan en de mannen?... die kunnen alleen een beetje hulpeloos toekijken!

 

Ik snap heel goed dat je je er rot onder voelt, ik bedoel.... de man krijgt de ene sneer naar de andere, zonder dat hij iets gedaan heeft.

 

Achteraf... als het dan allemaal even bezonken is, denken we shit!!

 

 

 

Maar goed, we zijn een hormoontikkende tijdbom.

 

Het enige wat ik je kan meegeven is, blijf praten, praten, praten met je mannetje.

 

Je maakt samen zoveel mee op moment en daar word je sterker van naar elkaar toe. Alhoewel er zijn ook veel relaties kapot gegaan door zo'n traject, maar zover laat jij het écht niet komen.

 

 

 

Door alle frustraties, teleurstellingen die je de afgelopen tijd hebt meegemaakt, blijf je eigenlijk een beetje hangen in die cirkel, je komt er niet echt uit. Je wilt zoooo graag dat je grootste wens uitkomt en elke keer val je weer met je neus op de grond. Dus het is heeel menselijk dat de bom een keer barst, dit houdt niemand vol. Je wilt door...

 

 

 

Jij kunt er niets aan doen en maak dat bespreekbaar. Desnoods negeert hij je in zo'n bui, maak afspraken met elkaar. Hij zal dan begrip voor je tonen.

 

 

 

Hoe dan ook, voor hem is het ook lastig. Dus kort gezegd: blijf praten met elkaar, want samen sta je sterk!!!!!

 

 

 

Voor jou & Peter:

 

:blowkisses:

 

 

 

Je bent alweer een stapje dichterbij, dus voor nu... gaan jullie de goede kant op en gaat hopelijk voor jullie het zonnetje schijnen.

 

 

 

Liefs

Gast Sannie66
Geplaatst

Troost je Bianca,

 

 

 

Hier ook al vanaf de start van de hormonen.. en nu ik zwanger ben net zo.. wordt ook niet minder ondanks dat het hcg daalt en de progesteron toeneemt... ik kan heel erg onredelijk uit de hoek komen; vooral als het niet gaat volgens MIJN verwachting(en)... en zorgen maken he... heel veel zorgen...

 

 

 

Het is allemaal :blind:... en we moeten het zelf met onze wederhelft oplossen.. en dat is niet altijd makkelijk...

 

 

 

Liefs,

 

Sandra

Geplaatst

Hoi Bianca,

 

 

 

ik lach je toe als ik je verhaal lees, ik had het zelf kunnen schrijven.

 

Flippen om niks, ruzie uitlokken, in huilen uitbarsten om alles en ga maar door.

 

Wij hebben dus besloten om een pauze in te lassen, lichamelijk ook veel klachten dus de arts was het hier volkomen mee eens. Wij hebben ook nogal wat dingen besproken onder begeleiding van een psycholoog, ook omdat we samen een bedrijf hebben maakt het niet makkelijker. En blijven praten, proberen te praten.

 

 

 

Wij hebben bijna 1 jaar pauze gehad en dat is prima bevallen, je hebt dat nodig. Wij zijn 2 jaar intensief bezig geweest en dat hakt erin. Je verliest jezelf en dan verlies je elkaar, dit is onvermijdelijk. Afstand nemen werkt bij ons.

 

 

 

Ook wat er na de behandelingen komt is bij ons besproken, hoe zien we dingen. Niet dat je hier een verschillende visie op hebt anders val je in een zwart gat.

 

 

 

Geef elkaar ook ruimte indien nodig, mijn man gaat vaak nog even naar de zaak dat is vlakbij en dan ga ik uitstomen op de bank.

 

We hadden het hier gisteren nog over en konden om dingen lachen, ik zie er wel een beetje tegenop als ik weer ga spuiten (hoop het niet) maar dat zien we dan wel weer.

 

 

 

Laat je vriend ook dingen lezen op het forum, ook deze reacties, dat doe ik ook.

 

Soms denken ze dat jij als enige zo'n reactie geeft maar dat is niet zo. Zet 10 vrouwen met ivf op een rij en ze reageren alle 10 hetzelfde.

 

 

 

Succes

Geplaatst

@joy dank je wel ga er eens naar kijken wie weet is het een oplossing!!Het is niet zo dat het altijd zo is hoor maar komt de laatste tijd wel wat vaker voor!

 

 

 

@ Sonja, Dank je wel meid!!Helaas is Peter een super moeilijke prater maar proberen ons best te doen!!Thanks voor je lieve berichtje!!

 

 

 

@Sannie,Wat balen dat je er nog steeds last van hebt!!!Lang leve de hormonen!!Begrijp het helemaal mijn vriend zegt ook altijd als het niet in jou straatje is word je boos!!! hihi.Succes jij met je buien en je zwangerschap maar het is voor een goed doel!!!!

 

 

 

@Sylvie,Gelukkig ben ik niet de enige!!! Wat kunnen wij vrouwen erg zijn he!!En de mannen zitten met hun handen in het haar die weten niet meer wat ze wel en niet kunnen doen en lopen letterlijk op hun tenen door het huis heen!!Is jou vriend een prater??Die van mij absoluut niet dus dat is wel minder.Maar mochten wij zo ver komen dat we stoppen met alles dan vrees ik dat we ook bij een psycholoog terecht komen zou niet weten hoe we dit anders een plekje moeten gaan geven omdat we er samen niet zo heel veel over kunnen praten.Vertelde hem vanmiddag dat hij het eens moest lezen maar wilt hij niet pffff wat zijn mannen soms toch tja uhmmmm aparte wezens!!!

 

Zie nu dat jij een cryo tp hebt gehad!!!Hoe voel jeje??Hopelijk zijn de spuiten voor jou niet meer nodig en ben je gewoon zwanger!!Dan is het nog even 9 maanden afzien voor jevriend maar dan is het voor een heel goed doel ;)!

 

Wij hebben steeds gedwongen 2 maanden pauze moeten nemen,wij willen juist door mijn vriend en ik schelen best veel kwa leeftijd dus ik vind dat we ook niet meer al te lang moeten wachten ook al ben ik jong.

 

Maar ik besef me wel dat als je even niet met het ziekenhuis bezig bent je zoveel meer rust hebt en je ook meer kan hebben van elkaar.

 

 

 

Dank jullie wel dames voor jullie reacties!!!

Geplaatst

Hoi Bianca,

 

 

 

nee, mijn man is ook geen prater maar weet na 15 jaar wel hoe hier mee om te gaan. Vind het wel fijn dat hij soms wel dingen leest, ik vraag het ook alleen aan hem als het belangrijk is en dat weet hij.

 

Verder kan ik het echt aanrader om met iemand te praten, wil je hier mee wachten totdat jullie uitbehandeld zijn? Meestal zijn er ook nog wachtlijsten.

 

 

 

Ik hoop dat de cryo blijft zitten maar ik krijg toch steeds meer krampen.

 

Je gaat alles analyseren ook al schrijf ik altijd dit niet te doen, toch moeilijk als het in je lichaam gebeurt.

 

Nog even geduldig wachten......

 

 

 

Groetjes

Geplaatst

Och lieve meis, wat is het ook wat hé?... Ik heb er gelukkig niet al teveel last van gehad volgens mij ;) Tuurlijk had ik wel eens een emo dag en mijn vriend liet me eigenlijk meestal wel uitrazen en ging vooral niet met mij in discussie haha.

 

Wat hierboven ook al werd gezegd: blijf praten. Als je bv voelt dat het niet jou dag is, geef dit dan aan, dan kan je vriend er misschien een beetje rekening mee houden? Werkte bij mij altijd goed.

 

 

 

Zie dat je weer begonnen bent met de deca! Spannend weer, ik hoop dat deze ronde soepel verloopt met natuurlijk een prachtig resultaat!

 

 

 

Dikke knuf

Geplaatst

Hoi Lieve Zoe!!!!

 

 

 

Ik heb er ook nooit last van gehad ben het fluitend door lopen heel het traject maar nu na 3 jaar lijkt het zn tol te eisen en komt alles er even uit.

 

Mijn vriend gaat vaak wel met mij in discussie ;) Begrijp het ook wel hoor na al die jaren slikken is het moeilijk je mond te blijven houden maar we komen er vast en weten samen uit!!Sterker als hiervoor!!!

 

 

 

Jeetje bijna 30 weken zwanger alweer!!!! Wat gaat dat toch snel zucht.....

 

Hoevoel jeje????Red je het allemaal nog een beetje??Is het nog steeds een verassing wat het gaat worden??;)

 

Dikke knuff terug!!

Geplaatst

hoi bianca

 

 

 

ik ben ook een duivel ook tijdens de pogingen ook en nu ik zwanger ben helemaal ik doe niks anders dan mekkeren en schreeuwen het is zo erg ik schaam me zo maar hij begrijpt en nu wel maar hij houd er geen rekening mee mannen haha

 

 

 

heel veel succes met je behandelingen

 

 

 

liefs jessica

Geplaatst

HoI Minoes,

 

 

 

Wat een ramp he die mannen!!Maar zeuren dat we bitches zijn maar onder tussen wakkeren ze het vuurtje zelf ook aardig aan haha.Eh wij ons maar schuldig voelen!!Eigenlijk is het nergens voor nodig ;)Is het met je zwangerschap alleen maar verergerd dan??Arme jullie!

Geplaatst
Hoi Lieve Zoe!!!!

 

 

 

Ik heb er ook nooit last van gehad ben het fluitend door lopen heel het traject maar nu na 3 jaar lijkt het zn tol te eisen en komt alles er even uit.

 

Mijn vriend gaat vaak wel met mij in discussie ;) Begrijp het ook wel hoor na al die jaren slikken is het moeilijk je mond te blijven houden maar we komen er vast en weten samen uit!!Sterker als hiervoor!!!

 

 

 

Klinkt wel heel herkenbaar hoor en hebben wij ook wel gehad. Daarbij hadden we op het laatst ook wel allebei de angst dat het misschien wel nooit zou lukken. Dit hebben we nooit tegen elkaar gezegd maar dachten het allebei wel. Stom hé?... Daar heb je het dan pas later over.

 

 

 

Ja, 30 weken alweer. Weet nog maar al te goed dat we in januari allemaal met onze poging bezig waren...

 

Maar het gaat goed hier, voel me ook goed dus wat dat betreft mag ik niet klagen!

 

 

 

Kus

Geplaatst

Bianca,

 

 

 

Wat brengt dit traject allemaal met zich mee he', maar ik kan me

 

in sommige dingen wel vinden.

 

Kwaad worden om de kleinste dingen, waar je normaal gesproken

 

niet eens aan denkt.

 

We weten allemaal dat het voor de mannen ook niet prettig is om

 

aan de zijlijn te staan, maar soms kun je ze wel wat....ha ha!

 

Maarja wij vrouwen zijn ook van die denkers en dat begrijpen de

 

mannen weer niet.

 

Praten dat is zeker heel belangrijk en als ik je een tip mag geven?

 

Schrijf je gevoelens en wat je denkt eens allemaal op papier, dat heb

 

ik namelijk ook een keer gedaan en laat dit dan op een rustig en goed

 

moment aan je man/vriend lezen.

 

Misschien begrijpt hij je dan wat beter!

 

Ik wens jullie veel succes met de behandeling en op naar de wachtbank!

 

Dikke knuffel, Hermien

Geplaatst

Hoi, Ik had begrepen hoor dat je er niet altijd last van hebt. Daarom is die Neuraston ook zo handig. Ik slik het als bij mij 'de stoppen doorslaan' zeg maar. Ik kan dan erg onredelijk zijn , normaal gesproken absoluut niet, herken mijzelf dan bijna niet meer en voel me dan reuze schuldig. Voeding en slaap spelen ook een rol denk ik. Heb een tijd het bloedgroepdieet gevolgd en had toen praktisch geen klachten, zo raar! Succes. De anderen geven al andere adviezen praten e.d. Dat is ook zo maar...ik heb het idee dat het ook een hormonenzaak is en dan ben ik meer geholpen met zoiets. groetjes Joy1

Geplaatst

Bianca,

 

 

 

Ik heb er ook heel veel last van. En bij elke poging lijkt het erger te worden.

 

Zodra ik de eerste pil begin te slikken, word ik een totaal ander meisje (lees "kreng").

 

Mijn vriend heef wel 's gezegd dat hij gelukkig weet hoe ik echt ben, anders had ie het niet met me uitgehouden.

 

Echt overal krijgt hij de schuld van. De kleinste dingetjes. Maar niet alleen m'n vriend was de dupe hoor, ook een collega heeft er flink van langs gehad.

 

Ik van te voren de mensen om me heen trouwens wel allemaal gewaarschuwd dat dit gebeurt als ik hormonen gebruik en dat ik er ook echt niks aan kan doen.

 

Daardoor proberen ze meningsverschillen wel wat te mijden als het weer zover is (hihi).

 

Wat vreselijke monsters zijn we dan toch hè.

 

Gelukkig gaat dit wel weer over, anders was het niet te doen.

 

Heel veel succes met deze poging en nu maar 's een volledige poging met een positief resultaat, of niet dan!!

Geplaatst

Hey meis,

 

 

 

ik lees je verhaal en het is zo herkenbaar, manlief heeft vanmorgen nog de afstandsbediening naar zijn hoofd gekregen ( omdat hij nu alweer leeg was, en hij zonnodid de batterijen bij de ikea wou kopen en ik ze van duracell wou)

 

 

 

Gelukkig is mijn man daar heel makkelijk in. Hij zegt altijd die buien van jouw zijn voor mij nog niet half zo erg als voor jouw, en dat is ook zo. Ik heb nu echt 24 uur per dag last ervan. 's nachts door het misselijk zijn en het niet kunnen slapen, en overdag hetzelfde maar dan de stemmingswisselingen er ook nog eens bij.

 

 

 

Dus meid, zou je vooral jezelf niet dingen gaan kwalijk nemen, het hoor en nu eenmaal bij, jullie hebben samen voor het traject gekozen, dus hij moet haar maar ff voor lief nemen, als je nu altijd zo was, maar je weet beiden het is maar van tijdelijke aard !

Geplaatst

herkenbaar je verhaal...ik heb er bij deze tweede poging ook heel veel last van...om het minste of geringste kan ik al uitflippen.

 

 

 

laatst had mijn vriend me opgebeld dat ik hem niet hoefde te komen halen van zijn werk, want hij kon met iemand anders mee naar huis rijden...geen probleem. so far, so good...belt ie op een gegeven moment (kwartier later ofzo) op om te zeggen dat ie de huissleutel op het slot op het kastje op zijn werk heeft laten zitten...waar ik was op dat moment...nou...nog op mijn werk...wat ik dan moest doen...langsgaan bij zijn werk??? of hij niet even met de buurjongen kon gaan, dan waren we samen weer op tijd thuis...ben ik bijna thuis, belt ie op...en net als ik op neem, legt ie neer...grr...toen barste er bij mij al iets...dus ik doorgereden naar huis...is ie nog bij de buren...ik gebeld...neemt ie niet op...is dus nog niet langsgeweest. dus we moesten alsnog gaan...had het niet meer...ik dacht bij mezelf...'t is ook altijd hetzelfde met jou...dan verlies je geld, dan ben je je sleutels kwijt, dan kun je niet bij je sleutels komen omdat dat stomme kastje nog steeds niet open is gemaakt door de technische dienst van zijn werk (is al twee maanden aan het wachten totdat men zijn kastje open maakt, waar zijn huissleutel in zit, geld en zijn broek)...op een gegeven moment zegt ie heel droog...zal ik maar mijn mond houden...nou...dat was de druppel...toen begon ik te tieren...dat ik het niet normaal vond dat hij niet met de buurjongen alvast was gegaan, waarom hij niet opnam, waarom dat kastje nog niet open was, dat ik het niet normaal vond dat iemand op haar hyves had gezet dat ze al drie maanden gestopt was met de pil en dat ik zoiets had van ja tuurlijk...word jij ook nog maar eerder zwanger dan ik...waarom het bij ons niet raak kon zijn en bij anderen wel, dat die van daarboven maar eens moest zorgen dat het nu onze tijd zou worden, want we hadden nu wel al lang genoeg gewacht, maar nee...Nico mag natuurlijk niet zwanger worden, want eerst moet iedereen om haar heen zwanger worden...en zo ging ik een tijdje door...daarna zei ik...ja sorry...dat zijn de hormonen en toen moest ik ook een beetje lachen toen ik dat zei...hij ook...en toen was het weer over...

 

maar leuk is het niet...je weet het gewoon van tevoren niet wanneer zo'n bui komt opzetten...vind het echt heel vervelen...heb me op mijn werk gelukkig nog kunnen inhouden...nu is het hier ook vakantietijd, dus er zijn niet veel medewerkers hier...

 

 

 

we praten er gelukkig wel over...al is hij niet echt een prater...maar daar is de laatste jaren gelukkig verandering in gekomen...eerst hield hij alles binnen, maar het kwam er ook niet uit...

 

 

 

ennieweeijs...hoop dat het bij jullie ook beter gaat binnenkort! Succes!!!

 

 

 

liefs,

 

Nicole

Geplaatst

Ik sluit me aan bij de "monsters'. Zo kan ik dagen leuk zijn, maar ook zonder hormonen word het ons nog wel eens teveel. Hij praat niet, en ik heel veel. Hij geeft geen antwoord.... en daar gaat mijn fantasie.

 

OOOOO, wat een gedoe. Van de week was het hier echt crisis, ik heb vakantie maar we zijn thuis gebleven zodat we door konden gaan met de terugplaatsing van de cryo. Ik had van de week zoiets kon ik maar weer werken!!!!

 

Zo dat lucht weer ff op.

 

Fijn weekend allemaal!

Geplaatst

meiden wat herkenbaar allemaal

 

hier nog zo'n kreng

 

terwijl ik echt mijn best doe op me in te houden

 

dan ben ik lief dan ben ik een kreng en dan ben ik aan het huilen

 

echt zo tegen strijdig

 

 

 

ik vind het traject ook heel zwaar voor je relatie

 

ik heb 7 iui pogingen gedaan dat ging nog wel

 

maar als deze poging met ivf niet lukt denk ik niet dat ik gelijk verder ga want ik vind het super zwaar

 

dan even een pause en weer gezellig met zn 2e

 

 

 

ik weet dat ik zeur en heel erg blij moet zijn met deze kans en dat ben ik ook echt hoor.

 

maar ik vind het echt heel zwaar

 

 

 

liefs anne

Geplaatst

Hoi Anne,

 

 

 

Je bent absoluut geen zeur!!Veel mensen denken er heel licht over maar het is best wel een zwaar traject wat we met zn alle moeten door lopen.

 

Ikzelf had er met de iui ook geen last van met de eerste ivf ook niet maar nu was het verschrikkelijk.De hormonen in je lichaam bouwen zich maar op en kunnen er volgens mij maar via in kant uit en dat is tekeer gaan tegen je partner ;)

 

Bij mij was het na een weekje gelukkig over hopelijk is het bij jou ook snel over,Heel veel sterkte!!En nogmaals je bent geen zeur!!!

 

 

 

Liefs Bianca

Geplaatst

Nee hoor Anne, zoals Bianca zegt, je bent geen zeur.

 

En anders ook maar lekker wel. Mogen we even ja!!!!!! :-)

Geplaatst

Ach ja, een van "de" hier op het forum helaas.

 

Emotioneel gaat het op het moment wel. Ik wacht eigenlijk tot m'n miskraam op gang komt, maar dat wil nog niet echt vlotten geloof ik.

Geplaatst

'Leuk' herkenbaar onderwerp!!!

 

Ik heb het idee dat de Gonal niet zo heel veel invloed op m'n humeur had, de Pregnyl denk ik wel (lastig in te schatten soms ook hoor, de hele heisa doet natuurlijk ook al wat met je emoties, en zoals Mart al schreef vind ik ook dat we gerechtvaardigd mogen zeuren!!!).

 

 

 

Maar ehhh, op het moment slik ik de pil en had niet gedacht dat ik daar zo'n last van zou hebben!! Wat een draak ben ik af en toe. Vriend probeert er wel rekening mee te houden maar is soms lastig.

 

 

 

Vraag me trouwens inmiddels ook af of ik nou 'van mezelf' zo'n lastige puber was (cq een negatief karakter had ;-)) of dat de pil daar destijds ook van invloed op was.

 

Op één of andere manier dacht ik dat de pil je hormoonhuishouding stabiliseert maar volgens mij heb ik me daar dan toch in vergist......

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden