Hoe weet je of het genoeg is geweest??

[Hanneke]

Hallo dames,

 

 

 

Vandaag is officieel onze 4e poging mislukt. Ik weet het eigenlijk al sinds vorige week zaterdag dus heb al een week kunnen wennen aan het idee. Het is best een moeilijke week geweest en op een gegeven moment had ik mezelf wijsgemaakt dat ik eigenlijk geen kinderen wil, dat het beter is zo. Maar dat blijkt een normale reactie te zijn van je brein om het verdriet dragelijk te maken. Ik heb nog nooit zo lang, zo sterk het gevoel gehad dat ik wilde stoppen. Ik kan het verdriet gewoon niet meer aan. Maar hoe weet je zeker dat het goed is geweest. Ik wil de beslissing wel overwogen nemen, maar ook geen maanden wachten met een definitieve beslissing. Ik wil verder kunnen. En dat dat zonder kindje is doet ontzettend veel pijn.

 

 

 

Ook heb ik er eigenlijk geen vertrouwen meer in dat het gaat lukken. En of dat aan het hele slechte ingevroren zaad ligt, of dat er bij mij toch iets niet goed is dat weten we natuurlijk niet.

 

 

 

Het financiele stuk speelt ook mee, we hebben net 4000 euro betaald voor deze poging en nog een keer die 4000 euro betalen betekent dat we onze andere dromen niet zo makkelijk kunnen verwezelijken als het weer niet lukt.

 

 

 

Ik zou de dames die gestopt zijn of dat sterk overwegen willen vragen hoe ze aanvoelden dat het genoeg was geweest.

[Gast Mart]

Hanneke,

 

 

 

Wat een vreselijk moeilijke beslissing.

 

Hoe weet je nou zeker dat het nu klaar is?

 

Volgens mij is het dat eigenlijk nooit, maar zul je voor jezelf de voors een tegens op een rij moeten zetten. Zowel emotioneel en financieel.

 

Zelf heb ik al besloten dat de komende poging (nr. 6) de allerlaatste zal zijn.

 

Dan is het mooi geweest, dan heb ik mezelf, m'n partner en alle mensen om me heen genoeg pijn en verdriet gedaan.

 

Ergens moet het stoppen om weer aan het "normale" leven deel te nemen en niet continue tussen hoop en vrees te hoeven leven.

 

Ik wil dan weer gaan genieten van de dingen die we wel hebben, met (als ook poging 6 mislukt) in ons achterhoofd een hele ellendige periode, waarin we iets heel groots verloren hebben.

 

 

 

Ik wil je heel veel sterkte en wijsheid toewensen in deze moeilijke beslissing, want dit zal toch voor iedereen weer anders zijn.

[Moontje]

Hoi Hanneke,

 

 

 

Wat een moeilijke beslissing is dat. Volgens mij moet je je gevoel volgen. Ik weet ook niet wanneer dat punt komt. We hebben het er heel vaak over gehad. Hoelang gaan we door en wat hebben we ervoor over. Nu hebben wij deze beslissing niet hoeven nemen omdat het wel gelukt is. Maar ik denk dat je dit nooit van tevoren kunt bedenken.

 

 

 

Het enige wat ik je mee kan geven is: luister naar je gevoel! Heel veel sterkte met deze beslissing.

 

 

 

Moontje

[Sandie]

Lieve Hanneke,

 

 

 

Wat ontzettend klote dat jullie 4e poging weer niet gelukt is.

 

Ik kan me je gevoel zo goed voorstellen. Het is alleen zo moeilijk om een antwoord te geven wanneer het genoeg is. Dat is iets wat jullie (helaas) alleen zelf kunnen beslissen. Misschien dat het ziekenhuis daar een beetje in mee kan bepalen, want naar hun adviezen luisteren is denk ik niet verkeerd. Wat hebben ze daar gezegd? Zouden ze het jullie afraden om nog een poging te doen of zouden ze niet weten waarom je het niet nog eens zou proberen?

 

En ja, het financiële plaatje is toch ook niet onbelangrijk. Ik begrijp dat je al het geld van de wereld over zou hebben voor je grote wens, maar helaas weet je nooit of het ook gaat lukken. Wisten we dat maar hè...

 

 

 

Ik kan alleen uit mijn eigen ervaring vertellen dat het na poging 3 voor ons klaar was. Ik zat er helemaal doorheen, wilde niet meer al het verdriet hebben en het lichamelijk zo zwaar (ivm endometriose). Plus dat we het geld er ook niet voor hadden om nog een poging te doen. We probeerden te accepteren dat het voor ons klaar was en dat we ook gelukkig kunnen zijn met z'n tweetjes. Heel gelukkig zelfs....

 

Maar op een gegeven moment begon het verlangen toch weer heel sterk te komen. En aangezien ik mentaal en fysiek me een stuk beter voelde EN mijn arts 'groen licht' gaf ivm mijn endometriose EN omdat mijn schoonouders het voor ons wilden betalen, hebben we toch nog 1 poging gedaan.

 

 

 

Wat ik hier mee wil zeggen is dat het misschien kan dat het voor nu gewoon even klaar is. En dat je probeert je leven weer op te pakken, probeer weer te genieten van alle andere dingen, hoe moeilijk en zwaar het ook kan zijn. En wie weet dat je over een tijdje denkt: ik wil het toch nog wel een keer proberen....

 

Ik snap dat die beslissing nu nemen ontzettend moeilijk is. Maar soms is een pauze ook wel eens goed.

 

Ik weet niet hoe je met je leeftijd zit, maar als je die mogelijkheid hebt om even te wachten. Alles even op een rijtje zetten, het verdriet van de afgelopen jaren een plekje geven, weer genieten van alles. En dan misschien een beslissing nemen....

 

 

 

In ieder geval heel veel sterkte!!

 

xx

[Josephine]

Ik merkte dat ik mezelf kwijt aan het raken was, kon alleen nog maar 'koker'-denken en handelen met maar een onderwerp (guess what?), beleefde weinig plezier meer en het voelde soms als heel donkere periode. Voor mij meer dan genoeg signalen om het roer om te gooien en er een punt achter te zetten. Hoe bitter ook, ik wilde mijn oude leventje terug! Weer plezier, ontspanning, en niet meer het o zo donkere. Ik vind het ook wel heel erg te vergelijken met een rouwproces. Ik zit nu duidelijk in de fase van acceptatie, gelukkig.

 

 

 

Ik wens je sterkte toe. Liefs!

[witje]

Dit is de moeilijkste beslissing in het hele traject. Wanneer besluit je dat het genoeg is. Wij hebben besloten dat de aankomende 4e poging de allerlaatste gaat worden. Vooral mentaal is het heel erg zwaar. Wij hebben al 9 "kindjes" verloren en dat doet zo'n pijn. Het onzichtbare verdriet noemde onze psychologe het. Want het is echt een rouwproces, Josephine voelt dat dus terecht zo aan.

 

Je moet afscheit nemen van een wens en afscheid nemen is rouwen om wat niet meer is of komt.

 

 

 

Heel veel sterkte met de verwerking van dit verdriet en ik hoop dat jullie een voor jullie verstandige en gevoelsmatige beslissing nemen.

 

 

 

Dikke knuffel!!!!

[T.K]

Ik wens hier iedereen heel veel sterkte en succes.

 

Ik begrijp dat het verlangen te groot is en psychisch dat je gewoon erorm achteruit gaat...

 

 

 

STERKTE

[Gast Mart]

T.K.

 

Ik wil even reageren op je berichtje.

 

Je staat nog aan het begin van het traject en je moet je absoluut niet laten ontmoedigen door dit soort verhalen.

 

Zodra je keer op keer teleurstellingen krijgt te verwerken kom je op een gegeven moment op een punt dat het genoeg is geweest.

 

Wat jij noemt dat we er psyschisch op achteruit, vind ik zelf een beetje te zwaar en wil ik ook niet zo noemen.

 

Wat wel zo is, is dat we al heel wat voor onze kiezen hebben gehad en we dragen daardoor een grote rugzak met ons mee vol verdriet.

 

Dat betekent natuurlijk niet dat we er bij de pakken neer gaan zitten, nee, we moeten dit zien te accepteren zodat we verder kunnen gaan en de andere aspecten van het leven weer meer kunnen waarderen.

 

Een toekomstbeeld valt in duigen en deze moet in zulke omstandigheden worden herzien. Dat is een rouwproces, is heel moeilijk maar wel bewandelbaar.

 

 

 

Ik wil je in ieder geval heel veel succes toewensen met je komende behandeling en hopelijk hoef jij hier helemaal nooit over na te denken:-)

[Icsi2009]

Wanneer weet je dat het genoeg is? Poeh hee, dat is een vraag waar ik ook heel lang over gedaan hebt. In 2003 was het in poging 1 gelijk raak. Ik dacht toen ik ben er klaar mee. Helaas 5 jaar later kwam de kinderwens met zo'n heftigheid terug dat ik heel positief weer begon. Na twee pogingen was ik kapot! Van verdriet, van de behandelingen enz enz. We hebben toen besloten dat het over was. Het speelt mee dat ik denk dat onze emmy's te zwak zijn. We hadden er in totaal twintig en niets is overgebleven. Daarbij ben ik bang voor de hormonen. De eerste maanden na de beslissing ging het goed. Inmiddels 5 maanden verder heb ik het erg moeilijk. De hoop is soms terug: Zullen we toch... Aan de andere kant wil ik het afsluiten en verder. Dit doe ik met een psycholoog. Ben nog maar net begonnen dus weet niet of het ook echt gaat helpen. Het is zo zwaar, zo oneerlijk en ongelooflijk confronterend. Ik wens je al het beste

[Sylvino]

Hanneke wat erg dat het niet gelukt is. Als zelfbescherming ga je denken aan de voordelen zonder kinderen en maak je het draagelijker voor jezelf. Wanneer is genoeg? Dat vraag ik me soms ook af. Ik snap dat je snel een definitieve beslissing wilt nemen zodat je door kan gaan, of dit nu is met een nieuwe poging of om het af te sluiten.

 

 

 

Ik weet het eerlijk gezegd niet maar ik wens jullie veel succes toe!

[Yonne]

Ik vraag me ook wel eens af hoe lang ik het nog volhou. We hebben besloten na deze poging in ieder geval rust te nemen. Ik weet nog niet voor hoelang, waarschijnlijk tenminste de rest van het jaar. Maar deze poging is me heel zwaar gevallen, ik kon de vele kleine teleurstellingen bijna niet meer opvangen.

 

Tegelijkertijd voel ik steeds heel veel pijn als vriendinnen wel (weer) zwanger raken. Daaruit maakt ik voor mezelf op dat ik nog niet klaar ben met behandelen. Ik heb gelukkig een leeftijd (net 34) dat ik pauze kan nemen, al voel ik mijn biologisch klokje heel hard tikken. Ik voel me oud.

 

 

 

Misschien is het een idee om toch een pauze te nemen en dan pas te besluiten of jullie verder willen gaan met behandelen of verder willen gaan met het verwerken van het kinderloos blijven en het plannen maken voor een ander leven zonder kinderen. Nu is het mislukken van de 4e poging nog zo vers, dat moet ook nog een plekje krijgen.

 

Of als je nu toch wilt besluiten om te stoppen dat je dat als voorlopig besluit doet. Dat je over, zeg een half jaar, nog eens bekijkt. Sta je dan nog achter je besluit of wil je toch nog een poging wagen?

 

Als het met je leeftijd en financieel kan, dan hoeft een beslissing die je nu neemt niet voor altijd te zijn.

 

 

 

Sterkte, Yonne

[Henne]

Hanneke allereerst wat erg dat het weer niet gelukt is. En over het genoeg zijn....tja....ik denk dat je het wanneer alleen zelf kunt voelen. En dat je dat op een gegeven moment ook echt wel voelt. Je geeft nu al een aantal voor mij herkenbare 'symptomen' aan. Een mens kan veel hebben, maar op een gegeven moment zijn al die teleurstellingen, al die hoop, de fysieke belasting gewoon te veel. En dan is het klaar. Dat betekent niet dat je klaar bent met je kinderwens, die zal er altijd blijven denk ik. Maar je bent wel klaar met de weg die je af moet leggen om die wens mogelijk te vervullen.

 

 

 

In een ander topic vergeleek ik het met een weegschaal. Bij de eerste ivf liggen er drie pogingen op de ene schaal: drie maal hoop. Op de andere schaal ligt nog niks, dus de hoop legt letterlijk meer gewicht in de schaal. Bij elke mislukte poging verplaatst er een stukje hoop in de vorm van teleurstelling en verdriet naar de andere kant van die weegschaal. En ook al leg je er misschien telkens weer wat hoop bij, in een poging het evenwicht te bewaren, die weegschaal slaat gewoon steeds zwaarder uit aan de kant van verdriet en rouw. Als dat te zwaar wordt, is het genoeg.

 

 

 

De wens is groter dan de ellende. En ik weet inmiddels dat op een gegeven moment de ellende groter is dan de wens. En in mijn ogen weet je op dat moment dat het genoeg is.

 

 

 

Heel veel sterkte, neem de tijd, praat erover en bedenk dat uiteindelijk niks onherroepelijk hoeft te zijn. Het blijft altijd aan jullie hoe, of en wanneer je verder gaat of niet.

 

 

 

Liefs,

 

Henne

[Meiske74]

Hallo Hanneke

 

 

 

Vind het erg voor jullie dat deze recente poging ook niet gelukt is en vond het tevens heftig om je bericht hier te lezen!!

 

Ik heb geen idee wanneer je voelt dat voor jou het eindpunt nadert, maar wil je heel veel sterkte wensen. Ik hoop dat je enigszins rust kan vinden om eea. op een rijtje te zetten en misschien is een gesprek in het zkh. met een psycholoog of maatschappelijkwerkster een optie? Ik heb begrepen dat er in ziekenhuizen soms een speciaal team aan mensen is om steun tijdens het traject.

 

Ik geloof direct dat het traject om op het punt te komen we stoppen een heel traject is en dat de impact behoorlijk is.

 

 

 

 

 

veel kracht en sterkte !!

 

 

 

liefs

 

Babeth

[marin]

Hallo hanneke

 

 

 

Wat vreselijk dat jullie 4de poging is mislukt!

 

En ja wanneer?

 

Wij hebben eigenlijk onze grens gelegen bij de 3de keer, dit zijn nog 2 cryo's die 2 weken geleden terug geplaats zijn en ik wacht nog 2 dagen met een test, vandaag was de test dag negatief, maar voel me wel anders als anders dus zing het nog 2 dagen uit zo weer negatief dan stop ik met de medicijnen en dan stoppen wij. Ik zeg nu nooit meer in die emotionele achtbaan, die pijn en verdriet, maar ben me er wel bewust van dat ik dit niet helemaal kan afsluiten omdat je er altijd mee geconfronteerd zal worden. Wij hebben hulp gezocht bij iemand die gespecialiseert is in ongewenst kinderloos zijn en ben goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Wij gaan eerst samen genieten, er zijn zoveel dingen die we willen doen, en we hebben de afgelopen 3 jaar veel gedaan, maar niet 100% kunnen genieten omdat je altijd plannen maakt met als beeld als ik zwanger word? dan.....

 

De twijfel blijft bij ons altijd, maar mijn verstand is momenteel realisties zou poging 4 , 5, 6 wel slagen het kost veel geld wat je niet zomaar hebt en waar je zoveel meer voor kan doen om al is het de moeilijkst beslissing nu een toekomst samen in te richten. Ik wens je veel sterkte en hoop dat je een beslissing kunt nemen!

 

 

 

groetjes Marinda

[ivfsh]

Lieve Hanneke,

 

 

 

Meid, wat vind ik het rot voor jullie dat ook poging 4 niet is gelukt.... Jullie hebben zoveel geprobeerd...

 

 

 

Wat wijsheid is: ik weet het niet. Ik wil je wel veel sterkte toewensen: eerst om de mislukte poging een plek te kunnen geven en dan om een beslissing te maken voor de toekomst.

 

 

 

Dikke knuffel!

 

IVFSH

[Hanneke]

Dames allemaal heel erg bedankt voor jullie lieve reacties. Na alle pogingen had ik altijd wel het gevoel ik stop ermee. Alleen bleef dat gevoel nooit hangen. Nu heb ik voor een groot deel al wel afscheid genomen. Ik denk sowieso dat je bij iedere mislukte poging al een stukje afscheid neemt. We zijn ondertussen ook bij de huisarts geweest omdat mijn "prikkelbare darm" cyclusgerelateerd is en mijn menstruaties zeer veel pijn gingen veroorzaken. Ik heb nu een doorverwijzing voor de gynaecoloog (haha die hebben we nog niet genoeg gezien denk ik). Hij zei dat hij er rekening mee hield dat het endometriose kon zijn. We gaan dit nu dus eerst afwachten en pas daarna nemen we een definitieve beslissing. Ook of we verdergaan met een donor hangt af van de uitslag van de onderzoeken natuurlijk.

 

 

 

Het moeilijke is dat we alleen ICSI met cryo zaad hebben kunnen doen omdat er geen levende zaadcellen meer aanwezig zijn in het verse zaad. Er zijn nog een aantal rietjes opgeslagen en ooit zullen we dus moeten beslissen wat we hiermee willen doen. Als deze vernietigd zijn zullen we nooit meer terug kunnen. Ik denk daarom dat we dit pas over een paar jaar definitief zullen beslissen.

 

 

 

Nogmaals bedankt voor jullie reacties en ik hoop dat jullie hier niet meer over na hoeven denken. Henne speciaal voor jou meid, ik vind het ontzettend knap dat je de energie op kan brengen om door te gaan en ik hoop echt dat jullie inzet beloond gaat worden!