Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Ik kan persoonlijk ook slechter tegen dikke buiken dan als de baby er is. Gisteren mijn schoonzusje gezien maar het gesprek kwam niet echt op gang en dat is vervelend.

Ze durfde haar buik ook niet te laten zien terwijl ik hem het liefst had willen aanraken omdat ik het ook wil meemaken. Sta zlef stijf van de hormonen dus dat helpt ook niet mee.

 

Fijn als mensen er baat bij hebben als ze bidden echter weet ik ook uit persoonlijke ervaring dat niet altijd alles goed komt als je bidt. Dus ik vind het nogal sterke woorden.

Geplaatst

Jeetje, ik zit net al de reacties te lezen en ik herken het natuurlijk ook.. Wie niet die in dit traject beland is? Ik vind de meest pijnlijke opmerking " voor die ander is het ook moeilijk.." Ja, wat een dooddoener.. Alsof we dat niet begrijpen. Maar hoe vaak slikken we al niet tranen weg en gaan we met een gemaakte glimlach verder. Het blijft gewoon k.. en zeer confronterend als het in je omgeving gebeurd. En ik heb dan echt even hersteltijd nodig. Ik ben gezegend met lieve vriendinnen die dapper genoeg waren om me persoonlijk in te lichten. Vaak waren zij degene die huilde en waren ze opgelucht hoe ik reageerde. Ik huil wel op een ander moment. Moet zeggen dat ik echte kinderverjaardagen ook mijd, heb geen zin in een middagje gezellig over luiers enzo praten. Kraamvisite vind ik wel leuk. Zo'n klein mensje is toch prachtig..

 

Ik gun het iedereen, maar ook onszelf.

 

Iedereen sterkte

Geplaatst

dank jullie wel allemaal. We zijn een dag verder, dus het gaat wel weer een beetje. Het nieuws hakte er gisteren gewoon enorm in. Mn vriendin is juist heel erg met ons begaan, een beetje té af en toe zou ik bijna zeggen. Want ondanks het feit dat ik nu aangegeven heb dat ik er wel weer overheen kom en zelfs belangstellend gevraagd heb hoever ze inmiddels is (2 mnd, dus ze was echt de eerste maand al zwanger), blijft zij hangen in medeleven en bijna medelijden... Allemaal heel lief bedoeld, maar ik word er zelfs een beetje geirriteerd door. Ze blijft maar herhalen hoe erg ze het vindt, maar daardoor legt ze onbewust juist telkens de nadruk op het feit dat zij zwanger is en ik niet.

Mijn vriend heeft een beetje hetzelfde, maar hij kan me er gelukkig wel doorheen trekken. En hij zei gisteren nog; wees maar blij dat we zo relativerend zijn en alles goed samen kunnen verwerken. En we zijn gelukkig heel gelukkig samen, dus we komen er wel doorheen. *janken natuurlijk...*

 

@babeth, ik kan baby's bolle buiken en dergelijke ook altijd heel goed handelen, maar deze keer lukt het gewoon niet. Weet ook niet hoe dat komt. Weet ook wel dat de knop binnenkort wel weer omgaat hoor, maar heb het er gewoon even moeilijk mee...

 

@baby's; ik snap wat je tracht te zeggen, maar van veel bidden is - helaas - nog nooit iemand zwanger geworden... Als mijn oma nog geleefd had, had Maria inmiddels ook overuren gemaakt (ze brandde altijd een kaarsje bij een maria-beeldje voor geluk en voorspoed). Dat een positieve instelling onontbeerlijk is, ben ik wel met je eens.

Geplaatst

Lieve Fren

 

ik begrijp het heel goed, weet zeker dat velen herkennen dat je soms momenten / periodes hebt dat he effe niet gaat, heel menselijk,

Ik lees net nogmaals je handtekening, ik weet niet of het bij jou ook zo werkt maar ik merkte dat als we dichter bij een datum kwamen waarop er weer iets stond te gebeure, bv. afspraken met arts / datum van starten etc. dan leek het of ik een energie boost kreeg en dan kon ik alles ook weer beter aan. Ik hoop dat het bij jou ook beter gaat naarmate de belaspraak dichterbij komt.

 

voor nu, schrijf lekker van je af op het forum!!

 

liefs

Babeth

Geplaatst

Hi Fren, net alles even gelezen. Ook ik heb het er een tijd moeilijk mee gehad toen we hadden besloten om te stoppen met proberen om (zelf) zwanger te worden. Allemaal zwangerschappen om je heen en bevallingen. Alsof het dan bijna expres even op je levenspad gegooid wordt. Waarom? Ik kon het even niet meer aan. Na het zoveelste kinderpartijtje kreeg ik het te kwaad en ben ik thuis soort van ingestort. Zo emtioneel, dat het bij anderen inderdaad soms haast als vanzelf lijkt te lukken (weet je niet altijd) en ons lukt het gewoon niet. Ik gun het anderen wel maar het blijft confronterend en benadrukt zo je eigen onvervulde wens en zeker op dit soort emotionele momenten. Het uitblijven voelt ook zo leeg alsof je leven nauwelijks nog betekenis heeft. Alles lijkt zo kleurloos, dan.

 

Dus volg inderdaad gewoon je gevoel wat het je ingeeft. Als je haar medeleven/-lijden nu zo irriteert, vertel haar dit en hoe pijnlijk je dit juist vindt en het je totaal niet helpt. Blijkbaar vind ze het ook heel sneu voor je, maar zij is zwanger en dat moet ze zien als een feit waar zij zelf ook van mag genieten. Het moet niet vertroebeld worden door medelijden naar jou toe. Dus Fren, je wordt uitgedaagd om goed duidelijk te maken hoe men met jou om moet gaan....Succes.

 

Trouwens dat gedicht vond ik prachtig. Heb net vandaag gehoord dat onze tweede poging mislukt is en dat we nu gaan stoppen. Heel veel verdriet aan deze kant hier. Het gedicht zal ik aanpassen en twee regels toevoegen om het kloppend te maken voor mijn situatie.

 

Fren, goed hoor dat je dit hier zo eruit gooit. Ik denk dat er velen zijn die zich hierin herkennen.

Geplaatst

Hoi Michaela,

 

Allereerst, wat verschrikkelijk dat jullie hebben moeten besluiten te stoppen. Mag ik vragen waarom jullie geen derde poging doen? Ik wens jullie heel veel sterkte en wijsheid.

 

Wbt mijn vriendin: ik heb gisteren een 9 maanden dagboek voor haar gekocht dat ik haar ga sturen met de boodschap dat ze moet gaan genieten van het feit dat ze zwanger is. Dat is té bijzonder om te laten vertroebelen door schuldgevoel om iets waar je niks aan kan doen. Ik hoop haar zo ook duidelijk te maken dat ze miju inderdaad niet helpt met haar - zeer goedbedoelde - opmerkingen dat ze zo voor ons duimt en het zo erg voor ons vindt.

 

Ik kan af en toe nog steeds erg verdrietig worden als ik aan de situatie denk, maar het gaat steeds beter. Mede dankzij dit forum overigens!

 

Liefs Fren

Geplaatst

Hoi Fren, goed hoor van dat dagboek. Ben benieuwd of ze de boodschap dan snapt en anders moet je toch nog directer zijn....lastig altijd omdat je niemand wilt kwesten maar duidelijk zijn helpt, zodat de ander weet wat in je omgaat en wat je helpt en wat juist niet.

 

Wij doen geen derde poging omdat ik weinig eitjes produceer en de kans op een goede daarme heel klein is. Dat heeft Dr Scholtes in Dusseldorf heel duidelijk gezegd. En dat bleek ook uit zowel de eerste (twee eitjes: een bevrucht maar niet goed) als uit de tweede poging (een eitje, niet goed genoeg om te bevruchten). Dus ja, je kunt wel doorgaan maar in mijn situatie denk ik dan dat het uitstel van executie is. Ik ben ook al 44, dus ja dan zijn de eitjes gewoon op. Hij heeft ons tien procent kans gegeven (dan hadden we tien pogingen moeten doen) en het mocht niet zo zijn. Te laat begonnen (noodgedwongen). Toen ik op mijn 42 ste nog een miskraam kreeg heb ik de gyn om een gesprek gevraagd. Het antwoord was: niet nodig want de medische wereld kan niets meer voor u betekenen. Met de wetenschap van nu denk ik dat ik twee jaar geleden meer kansen had gehad dan nu.

 

Trouwens heb jij je wel eens geörienteerd op de kliniek in Dusseldorf? Daar heb je veel meer technieken dan in Nederland en je hebt er bijna geen wachtlijst en kun je vaak zo terecht. Ook zijn de ontdooikansen daar vele malen groter en kun je afhankelijk van je leeftijd meer teruggeplaatst krijgen. Er wordt goed in overleg met jullie gekeken wat de wensen en mogelijkheden zijn. De tussentijdse metingen kun je dan b.v. in Beverwijk doen. Scheelt weer heen en weer reizen. jebelt dan telkens de uitslagen door aan de vaste contactpersoon (nederlandstalig). Dr Scholtes is trouwens ook NL. Ik dacht ik geef je dit even mee. Je kunt altijd een intakegesprek aanvragen. Je moet toch nog wachten tot 21 november?

Succes,

Geplaatst

Jemig, heftig zeg... Tja, als je toch met de kennis van nu, je leven opnieuw in kon delen, dan zouden wij ook wel eerder begonnen zijn denk ik. Het boek is voor jullie helemaal dicht? Geen eiceldonatie of iets dergelijks? Lijkt me echt super heftig...

 

ik weet dat dusseldorf inderdaad ook snel gaat, maar we willen ons eerst in nederland verder orienteren. onze verzekering vergoed weinig van een buitenlandse behandeling, dus zolang we nog NL pogingen hebben, willen we die eerst proberen. En bovendien; we wachten al het hele jaar, daar kunnen die paar weken ook nog wel bij. Ik denk zelfs dat het wel sneller zal gaan: ik heb vandaag onze uitslagen in het amc opgevraagd en die zijn - als het goed is natuurlijk - vandaag verstuurd. Dan zou betekenen dat we al mee kunnen in het overleg van 21 oktober in Nijmegen. Achteraf gezien was het ook goed dat we niet direct naar nijmegen of DD zijn gegaan, aangezien mijn schoonvader deze zomer is overleden en mijn vriend het daar - uiteraard - heel moeilijk mee heeft. Nijmegen zijn we afgelopen donderdag voor het eerst geweest en hebben we een goed gevoel bij. Bovendien, amsterdam-dusseldorf is nogal een trip!

 

Maar dank je wel voor het meedenken!

Geplaatst
Hoi Michaela,

 

Wbt mijn vriendin: ik heb gisteren een 9 maanden dagboek voor haar gekocht dat ik haar ga sturen met de boodschap dat ze moet gaan genieten van het feit dat ze zwanger is. Dat is té bijzonder om te laten vertroebelen door schuldgevoel om iets waar je niks aan kan doen. Ik hoop haar zo ook duidelijk te maken dat ze miju inderdaad niet helpt met haar - zeer goedbedoelde - opmerkingen dat ze zo voor ons duimt en het zo erg voor ons vindt.

 

 

Fren, je bent een kanjer!

Geplaatst

Hai Fren,

 

Vind het echt een heel mooi gebaar van je, ik ben benieuwd naar haar reactie!

 

Met ons gaat het wel hoor, vind het ontzettend, hebben ook weer heel wat tranen gevloeid het was zo mooi geweest maar heb er echt vrede mee.

Als het dan toch mis moest gaan dan beter in dit vroege stadium. Het is voor mij ech een bevestiging dat er met het vruchtje iets niet goed was, dat is te accepteren.

Verder schelet het denk ik ook dat mijn lichaam het zelf goed aan het opruimen is, gisteren was heftig maar nu goed te doen.

Deze cyclus gaan we vol goede moed ons 2de cryootje een warm welkom geven!

Geplaatst

Hoi Babeth,

 

Sorry maar ik breek even in op dit topic. Wat lees ik nu? Zwanger en dan een miskraam met 5 weken?

Wat spijt me dat toch voor jullie. Een hele dikke knuf van mij en veel sterkte.

 

Liefs,

Vanessa

Geplaatst

Hallo Fren,

 

Soms is het ook oneerlijk samen zijn we 7 jr bezig en vrienden durfden ook niet te vertellen als ze zwanger waren ik voelde mij door hun eigelijks een beetje in de steek gelaten want ik ben echt heel blij voor hun ,

en vindt dat ze me het gelijk hadden moeten zeggen .en dat ik het ook belangrijk vindt om samen met hun beetje te gaan winkelen

(voel je zelf een beetje zwanger samen met mn vriendinnen) de kindjes die geboren zijn ben ik echt een suikertante en pas vaak op

toch ontbreekt er toch wel wat het zijn niet je eigen kindjes ik ben dan ook blij dat ze het nu wel gelijk tegen me zeggen mag vaak mee naar de 1e echo en ben dan ook 3 keer bij een bevalling geweest ..

 

 

Tot een dag mn nichtje van 18jr zwanger werd toen had echt een brok in mn keel het was een ongelukje

De vader wou het ook niet toen werd ik emotioneel en was ik boos op de hele wereld.

Ik heb echt een goed contact met haar ze is als zusje voor mij

op het moment dat ze zei ik moet je wat vertellen , zei ik al tegen haar je bent zwanger en ja dat was ze

Je voelt je op dat moment zo leeg omdat ze zo jong is en met veel andere dingen bezig is (opleiding)

Maar nu ben ik er wel overheen ze heeft dan ook een hele moeilijke zwangerschap achter de rug.

ze was mn steun ook dan hard nodig, heb mn knop omgedraaid

was er voor haar elke dag haar zoon is geboren met 6maanden

tijden de bevalling heb ik zelf alles meegekregen want ik had haar aan de telefoon en toen hoorde ik de kleine huilen

en was ik alle gevoelens van leegte en onmacht helemaal vergeten

dAt is nu anderhalf jaar geleden en ze doet het echt goed ze is een goede moeder en denkt goed na over detoekomst

ze heeft opleiding weer opgepakt en haar stage in het umcg ,en de vader is ook bijgedraaid

 

En dan denk ik bij mezelf hoe heb zo raar kunnen denken

het is zo iets moois en gun het iedereen ook al gaat bij ons wat moeizamer

en het geluk vast ons ook gaan belonen

http://www.tearsandhope.com/ http://www.tearsandhope.com/emptyarms_video.html

heel veel geluk in de toekomst en hoop dat het jou ook zal lukken

Geplaatst

Oneerlijk...ja dat is het.

Al met al zit ik al 10 jaar in het hele traject van het zwanger willen worden.

Ik heb al m'n vrienden/kennissen aan me voorbij zien gaan en ook de meesten daardoor verloren

en nu zie ik alle meiden waarop ik, bij wijze van, vroeger moest passen aan me voorbij gaan. Ik 38, zij 25...

Voor mijn gevoel staat m'n leven al 10 jaar stil op dit gebied en leven zij hun leven vrolijk verder.

Wat natuurlijk ook logisch is. Want zo hoort het te zijn!

Maar wat heb ik ook een moeite gehad met al die zwangeren om me heen.

Ik vond het echt vreselijk, maar als ik eerlijk ben, begint het op een gegeven moment te wennen.

Je weet niet beter dan dat het zo is.

Onze radar staat continue op scherp, we weten precies wanneer iemand zwanger is.

Dit hebben wij onszelf aangeleerd om onszelf zo te beschermen tegen het voor ons vervelende nieuws.

Zo hoeven we niet continue in tranen uit te barsten, maar kunnen we proberen blij te zijn voor de ander.

En dat ben ik het liefst.

 

@ Babies, nog even reagerend op jouw opmerking betreffende het bidden.

Ik vind dit wel erg kort door de bocht en ik weet, ik hoop, dat je het niet zo bedoelt, maar anders kan ik wel erg boos worden om zulke opmerkingen.

Wees voorzichtig met hoe je iets brengt.

Zelf ben ik zonder geloof opgevoed, maar met heel veel respect voor iedereen die wel erg veel steun heeft aan het geloof, gebeden verrichten geen wonderen.

Ik ken vele mensen die desondanks al hun gebeden enorm veel verlies hebben geleden.

Was het maar waar dat het wonderen verricht. De wereld zou er een stuk kleurrijker uitzien voor een heleboel mensen...

Geplaatst

lieve Fren, hoe herkenbaar jouw verhaal...ik heb het nu al bij drie mensen meegemaakt die zelfs geen tweede wilden,(man gesteriliseerd, een ander stel vrijden altijd met elkaar maar hij kwam nooit in haar klaar, maar net die ene keer wel, oeps...foutje bedankt en een derde wilde gaan voor sterilisatie, maar dat kon niet omdat ze zwanger was) ...waaronder mijn beste vriendin. En onze vriendschap heeft idd hierdoor een deuk gekregen, maar gelukkig zijn we nu weer op de goeie weg....toen ik vorig jaar zwanger was, heeft zij het zelfs moeilijk met mijn zwangerschap gehad, omdat bij haar toen alle gevoelens naar boven kwamen omdat zij bijhaar zwangerschap niet alles met mij had kunnen delen en altijd rekening met mij had gehouden, omdat ik het zo moeilijk vond haar zwangerschap.Maar in mijn ogen heeft ze wel alles met me gedeeld, ik weet nog dat ze bij mij op de kamer kwam (ze is ook mijn collegaatje) en met glunderende ogen vertelde dat ze het hartje hadden gehoord en gezien, heb met haar meegegeten etc...

wat een kanjer ben je dat je je vriendin het 9-maanden zwangerschapsdagboek hebt gestuurd. Laat haar anders weten dat je weet dat ze het erg vindt, maar dat je het niet altijd hoeft te horen. is moeilijk...ik weet het...

 

ik heb ook een radar ontwikkeld voor zwangeren om me heen...sommigen weten van mijn/onze situatie af en komen mij gelukkig persoonlijk vertellen dat ze zwanger zijn en vinden het vaak moeilijker om het te vertellen en af en toe komen daar dan ook tranen bij.

Kraamvisites ontwijk ik nog steeds...kan zwangeren om me heen niet goed hebben...na ruim 4,5 jaar proberen vind ik het tijd om eens egoïstisch te zijn en dat wij nu aan de beurt zijn om onze wens in vervulling te laten gaan...'t is niet dat ik het anderen niet gun, maar ik gun het onszelf nog meer...

 

ik hoop dat het nu weer wat beter met je gaat en dat je ook over een tijdje bingo mag zeggen...

 

dikke knuffel...

 

Nico

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden