ook voorstellen

[Tusele]

hallo allemaal,

 

Ik ben 37 jaar oud, getrouwd. Moeder van een prachtige zoon Tim van bijna 5. Op dit moment geniet ik van het moederschap. Ik heb mijn drukke drukke baan 4 dagen/week als (technisch) projectleider bij een grote multinational in de levensmiddelenproduktie opgezegd per 1 februari. Een combinatie van teveel stress, bijna overspannen zijn en starten met IUI in januari leidden tot dit besluit begin december. Zo doorgaan was geen optie. Op dit moment ben ik aan het orienteren of ik een switch naar de zorg wil maken. Solliciteren voelt voor mij als "een streek leveren" als ik het IVF/ICSI traject verzwijg. MEt de risico's op verzuim en straks een werkgever confronteren met zwangerschapsverlof..

 

Ik ben van de stroom "een slimme meid is op haar toekomst voorbereid"..Studeren, goede (Beta) opleiding. Kinderen? Het moeder-rollenpatroon uit mijn jeugd en de eerste jaren van mijn jongste broertje die ik meemaakte tussen mijn 16e en 18e maakten dat ik geen kinderwens had en "lekker makkelijk" aan de prikpil was. Bij de gewone pil werd ik toch al bijna nooit ongi. En mijn natuurlijke cyclus, daar was voor pilgebruik al geen touw aan vast te knomen..Dus wat maakte het uit vonden we.

Rond mijn 28e begon het te kriebelen en wisten we dat we 1,5jr nodig hadden om de prikpil uit te laten werken. Uiteindelijk duurde het 4,5 jaar voordat we zwanger raakten van onze zoon Tim. Een periode met ups en downs over hoe ik er emotioneel mee om kon gaan dat we nog geen kindje hadden/niet zwanger waren. We hadden geen behoefte om de medische mallemolen(mmm) in te gaan. Het is ons gegeven of niet was ons standpunt. Een burn-out en gedoe met uitstrijkjes maakte ook dat we perioden minder fanatiek bezig waren. En we "hadden nog de tijd"..

 

Het was ons vrij snel duidelijk dat we een 2e kindje wilden en ca een jaar na de geboorte van onze zoon liet ik mijn mirena spiraaltje verwijderen. Ik had een mooie regelmatige cyclus met +/-2 dagen spreiding tov het gemiddelde. Langzaam aan verschoof het van spontaan vrijen naar gericht vrijen naar gebruik van ovulatietesten, maar zonder succes. Nog steeds hadden we geen behoefte aan de mmm, totdat ik me ging verdiepen in de relatie vruchtbaarheid en leeftijd en kans op afwijkingen/complicaties tijdens zwangerschap en leeftijd.

 

Dat maakte dat we halverwege 2009 de mmm ingingen om te kijken of er niets aan de hand was wat makkelijk aan te pakken was. Eind 2009 rondden we dat traject af. Met "geen afwijkingen gevonden" als boodschap. We hadden voor onszelf eind 2011 als deadline gesteld om het hoofdstuk "zwanger worden" af te sluiten. Halverwege 2010 kwamen we erachter dat de wens voor een 2e toch nog erg diep zat. Ik kon niet overweg met de gedachte om eind 2011 niet zwanger te zijn of een 2e kindje te hebben zonder verder te zijn gegaan met behandelingen.

 

Dus het traject werd verder voortgezet met advies om IUI te gaan doen. De start zou jan 2011 zijn. Tijdens de test-opwerking in dec 2010 bleek het zaad van mijn man erg slecht te zijn.In feb 2011 is dit onderzoek herhaald om te checken of het geen uitschieter was. En dat bleek niet het geval te zijn. Dus werd ons IVF/ICSI geadviseerd.

 

Na wikken en wegen hebben we besloten daarvoor te gaan. AFgelopen dinsdag hebben we de intake gehad. Daarbij kwam de procedure toch heftiger over dan tot nu toe..Afgelopen week ben ik met vlagen erg emotioneel geweest. Niet gek volgens mijn...

 

Ik ben trouwens benieuwd hoe jullie staan tegenover solliciteren terwijl je bezig bent met vruchtbaarheidsbehandelingen...

[Jheroen]

Hallo Tusele, welkom op het forum!

Leuk dat je jezelf hebt voorgesteld aan de anderen; wij wensen je een goede tijd op Het IVF-Moeders Forum.

[noor]

Van harte welkom Tusele,

 

Ik hoop dat je net zo veel aan het forum hebt als ik.

Je kunt met al je vragen en overpeinzingen terecht..

Ik heb toev ook net mijn baan bij n groot int bedrijf opgegeven, terwijl niemand dat ooit van mij gedacht had. Het gaat me goed af hoor, thuis moederen hihi!

Het verveelt me geen seconde.

Nou veel succes alvast in ieder geval

Groetjes noor

[Henne]

Tusele welkom hier! Ik spring gelijk even in op dat solliciteren. Heb in de 4,5 jaar dat wij proberen zwanger te worden drie werkgevers gehad. Dus ook gesolliciteerd. In het begin voelde het alsof ik iets achterhield als ik niets zei, maar als ik er wel wat over zei dan werd ik het standaard niet ook al zat ik al bij de laatste twee. Het is een risico dat je aankaart, dat veel werkgevers niet willen nemen. En dat terwijl je van tevoren helemaal niet weer hoe het gaat. Een collega van me had helemaal geen last van de hormonen en zat de dag na de punctie alweer op kantoor.... Je zegt in een sollicitatie ook niet: ik ben een fanatiek wintersporter en heb al twee keer m'n been gebroken. Toch?

 

Mijn eerste baas was erg begripvol. Bij mijn tweede werkgever had ik veel vrije dagen en kon ik vrij nemen rond de punctie/terugplaatsing. Toen ik daar eenmaal zwanger was mocht ik meteen mijn uren anders verdelen zodat ik meer rust had. En mijn huidige baan heb ik uiteindelijk gekregen op de dag dat ik positief testte. Ik heb er eerlijk over opgebeld en ook verteld dat ik niet eerder iets gezegd had omdat het net zo goed (weer) had kunnen mislukken en dan had ik niks gehad: geen baan en geen zwangerschap. Mijn baas begreep dat goed en wilde op de lange termijn kijken en heeft me gewoon aangenomen. Twee weken nadat ik daar begon kreeg ik een miskraam. En het enige wat ze nu allemaal voor me hopen is dat ik snel weer zwanger ben. Met mijn baas besproken hoe we omgaan met last minuten vrij nemen voor een tp etc. Kortom: allemaal heel positief. Helaas zijn er ook wel andere verhalen hoor.

 

Maar goed, ik zal zelf dus nooit meer in een sollicitatieprocedure mijn kinderwens of het ivf traject noemen, tenzij er direct naar zoiets gevraagd wordt (wat niet mag). Als je een vrouw van in de 30 aanneemt, dan kun je er op rekenen dat ze wellicht zwanger wordt. Bij een nieuwe baan gewoon eerst door je proeftijd heen en jezelf bewijzen en dan eens rustig met je baas bespreken hoe je om kunt gaan met ziekenhuis bezoek. Mocht je erg ziek worden van de behandeling, dan is dat dan aan de orde en niet nu al. En zwangerschapsverlof is ook niet meteen in je eerste maand toch?

 

Ik snap je gevoel hoor, zo zat ik in het begin ook. Maar het kan zolang duren voor het lukt en er kan zoveel gebeuren, zonde om je eigen glazen in te gooien of al een stempel te krijgen voor er daadwerkelijk iets aan de hand is.

 

Succes met alles!

Henne

[Karin81]

Welkom Tusele hier op het forum!

Jeetje, jouw verhaal bevestigd maar weer dat plannen totaal geen zin heeft. Ook al ben je in je hele loopbaan niets anders gewend.

Ben zelf van het type dat mijn enigste ambitie moeder worden was en daarom niet vreselijk ben gaan studeren vanwege de knelpunten die jij al noemde. Ik zakte ook door de grond toen bleek dat het bij ons ook niet te plannen was. Ben ondertussen maar weer gestart met een vervolgopleiding om plan B, een carriere, alvast voor te bereiden.

Ik was misschien ook al lang weer gaan solliciteren als ik niet in dit traject zou zitten maar vind niet dat ik het kan maken, om dezelfde reden die jij geeft. Bij mijn huidige werkgever heb ik alle begrip en voldoende credits om naar het ziekenhuis te kunnen. Denk dat wanneer je openkaart speelt bij een sollicitatie er niets mis is, de keus is dan aan hun, het geeft jezelf dan geen bezwarend gevoel. Het is verbazend hoeveel mensen er toch wel eens mee te maken hebben gehad waardoor je ook best wel begrip kan krijgen en jou dit gunnen.

Heel veel succes en sterkte in het traject!

[Sylvino]

Welkom Tusele en heel veel succes in de mmm.

[Tusele]

Dank jullie wel voor het welkom hier!