Jump to content

Hoe positief blijven..?


vrouwtjetheelepel
 Share

Recommended Posts

Hoi Dames,

 

Bij ons is onze eerste ICSI voor een brusje 1 januari officieel mislukt en ik ben nu aan het wachten op mijn menstruatie voor ons cryootje. Ik merk dat ik er veel moeite mee heb om positief te blijven en dat terwijl ik eigenlijk niet moet zeuren want ik heb zonder de mmm een kindje mogen krijgen en 9 jaar later ons zoontje via de eerste ICSI, maar de wens voor een brusje is zo vreselijk groot!! Ik kan het idee gewoon niet verkroppen dat het ook niet kan lukken..

 

Ik probeer mezelf telkens positief toe te spreken en zeg dan tegen mezelf dat het al 2x is gelukt dus waarom geen 3e x en zeg ook dat het het pas de eerste poging was en we minstens nog twee pogingen 1 cryo te gaan hebben maar toch komen die angsten weer snel omhoog met vragen van wat als..

 

Mijn vriend vind dat ik er teveel mee bezig ben, volgens hem ook meer dan de gemiddelde vrouw die in mijn situatie zit en hij vind dat ik het meer los moet laten. Ikzelf kan niet geloven dat ik de enige ben die hier bij bijna elk rustmoment in mijn hoofd wel aan denkt en dat ik die angst telkens weg wil drukken met positieve gedachtes maar dat de angst toch telkens weer de overhand neemt.

 

Nu vroeg ik me af hoe gaan jullie hiermee om en hebben jullie tips of dingen die jullie tegen jezelf zeggen wat een beetje helpt..?

 

Gr Chantal

Link to comment
Share on other sites

meid,

 

ook ik heb 1 zoon zonder de mmm. nu een nieuwe partner, 2,5 jaar proberen met als eindresultaat de eileiders zitten dicht dus natuurlijk zwanger gaat niet meer. Kwam door een infectie.

 

Wij de ivf in. gelukkig na de eerste ronde gelijk raak. ik besef me heel goed dat dit niet voor iedereen geld. Wij hadden goed zaad, goede eitjes, niks stond ons in de weg behalve de eileiders.

 

Bij jullie is het een ander verhaal. Slecht zaad. Dan is icsi een goede oplossing!

Bedenk meissie, dat ondanks het slechte zaad jullie toch een cryo hebben!!! Je poging is nog niet voorbij!

Er is nog een kans voordat deze ronde over is!!

 

Dat hielp mij heel erg... ik had 5 cryo's en dat hield ik in mijn achterhoofd.

Nu ben ik een heel nuchter persoon. Ik heb in die 2 jaar proberen nooit ovulatietesten gebruikt. Gevreeen wanneer we zin hadden. niet op tijd. Ik heb het kunnen loslaten. Oke natuurlijk lukt niet. Dan maar ivf.

Mijn man kreeg een burnout mede door dit allemaal. Daarom ook de ivf uitgesteld.

 

Think positive.

 

Ik heb een spreukenboekje op mijn bureau staan.

 

Gun het jezelf om gelukkig te zijn.

Het zijn niet de problemen zelf die het ons moeilijk maken, maar de manier waarop we er tegenaan kijken.

Het komt goed meisje, maar bang zijn is heel normaal. Het enige wat we kunnen hopen is dat het nestelt. En jouw lichaam heeft al 2x bewezen dat het dat kan!!

 

xx

Link to comment
Share on other sites

Hoi,

 

Ik herken wat hje beschrijft, dat die wens maar voortdurend in je hoofd zit. Elke seconde dat je niet met iets anders bezig bent, denk je aan zwanger worden. Bij de behandleingen voor mijn dochter ben ik met oogkleppen op voortdurend doorgekacheld. We hebben afgesproken in ieder geval 6 pogingen te doen, wat de druk een beetje verlichtte. Voor de 2de wilde ik 3 pogingen doen, als dat niet zou lukken, dan zouden we ons gezin uitbreiden d.m.v. pleegzorg. De "wat als..."-gedachten zijn bij ons dus helemaal uitgedacht.

 

De eerste poging voor een 2de kindje ben ik vrij onvoorbereid ingegaan, ik had immers al 3 ICSI-behandelingen gehad, we waren al ouders, dus ik dacht dat de spanning wel mee zou vallen. Dat viel flink tegen bleek tijdens de behandeling. De wachtweken heb ik zwaar onderschat en de behandeling mondde uit in een vroege miskraam. Hier heb ik toch wel een tik van gekregen, dus bij de 2de behandeling besloot ik het anders aan te pakken. Ik heb me gericht op de officiele testdatum van het ziekenhuis (19 dagen na punctie). Met mezelf de afspraak gemaakt en voor die tijd niet mee bezig te zijn. Dat is natuurlijk onmogelijk, maar ik kwam aardig in de buurt. Elke gedachte van "zou het wel/niet gelukt zijn" heb ik geblokkeerd. Dat lukte met véél afleiding. De dagen tussen punctie en testen heb ik volgepland. Gezorgd dat ik het op mijn werk goed druk had en mijn vrije dagen heb ik gevuld met allerlei leuke dingen doen met mijn dochter. Als de angst de kop op stak heb ik die gelijk gerelativeerd, het is toch zoals het is, erover zorgen maken heeft geen zin, op de testdatum weet ik meer etc. Dit is mij heel goed bevallen, ik heb echt weinig spanning gehad de afgelopen behandeling. Nu is het resultaat er ook naar, ik hoop dat jde cryo jullie wens in vervullingn zal laten gaan!

 

Overigens is jouw 2de zoontje even oud als mijn dochter, wat is de peuterleeftijd leuk he?!

Link to comment
Share on other sites

Hoi

 

Wij deden eigen cyclus 6 x met weinig hormonen en maak je 1 eitje aan en daarna heb je 2 x recht op hyper

De eerste x geen bevruchting tweede de x bevruchting en zwanger helaas mk en 2 poging daarna weer geen bevruchting en 5 de wel ging heel nuchter in had me gericht op hyper maar was nie nodig

Heel veel succes en dat jullie wens in vervulling mag gaan

 

Telkens als je denk het gaat niet meer

Scheind telkens het zonlicht weer

Die nieuwe hoop komt geven voor nu en je verdere leven

Misschien helpt het je door moeilijke momenten

 

Liefs Jessica

Link to comment
Share on other sites

Hoi Chantal

 

Ik heb geen tips voor je waardoor je het meer los zou kunnen laten, want ik zit in hetzelfde schuitje helaas zoals zovelen. Het enige is om hier op het forum lekker alles van je af te schrijven en daar put je weer kracht en moed uit om verder te gaan.

Ikzelf heb nog niet het geluk gehad om zwanger te raken bij een ICSI behandeling, maar kan me voorstellen dat de wens even groot is.

Het is heel moeilijk om positief te blijven, maar niet bij iedereen lukt het bij de eerste poging. Fijn dat jullie nog een cryootje hebben, want dat is toch weer een extra kans.

Ik begrijp dat je vriend zegt dat je het meer los moet laten, want dat zegt mijn man ook altijd tegen me. En dat is allemaal heel goed bedoelt, maar dat is iets wat gewoon niet lukt. En je bent absoluut niet de enige die "teveel" bezig is met haar kinderwens.

Ik hoop dat je je wat beter zult voelen na alle reacties die je hier zult krijgen op het topic.

Alvast heel veel succes met je cryo TP en ik duim voor je.

 

Groetjes

Daniella

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Het blijft spannend....ik heb dus afgelopen vrijdag een bloed test gedaan en er is HCG... Maar het is maar 16. Dat is de ondergrens van wat ze willen zien. Dus komende woensdag weer bloed geven.... PFFFFF extra heftige verlengde wachtweken op deze manier!
    • Lieve dames! Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen. Maar daardoor heb ik van alles gemist!! @Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet 😍 en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde? 😉 of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed? @Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie @Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan.  @Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig. @Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen. Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid. Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel.  Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam😒. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden. Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!!  IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar..... Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft. Dus lieve dames... weer spannend!! Liefs    
    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use