ivf en relatie

[Sannvb]

Wat een lieverd Lentezon.....heel fijn om te weten dat je hub je zo steunt toch? Idd, heel zuinig op zijn !

[freija]

hallo,

 

 

 

ik heb mij vandaag net op dit forum aangemeld omdat we waarschijnlijk de overstap van KI naar IVF moeten maken. Ik krijg vanavond de resultaten van de bloedtest van mijn tweede KI.

 

 

 

ook ik heb een hele hoop relatieperikelen die ik voorlopig enorm opkrop omdat ik mijn gevoelens heel erg lelijk vind.

 

 

 

Van ons beiden ben ik zo vruchtbaar als wat, maar mijn man dus niet. Hij heeft 10% van wat een normale man aan beweeglijke en levende zaadcellen moet hebben.

 

 

 

Ik worstel dus met enorm veel kwaadheid en een gigantisch onrechtvaardigheidsgevoel waarom ik heel die rommel moet slikken en spuiten en waarom ik als een braadkip iedere keer moet bekeken en betast worden. Ik vind dit een heel lelijk gevoel van mezelf, maar het is er wel, en daardoor ga ik me heel erg agressief naar m'n man opstellen. Zij er nog onder jullie die met deze gevoelens worstelen en hoe counteren jullie die gevoelens.

 

 

 

Begrijp me niet verkeerd, mijn man is echt lief en begripvol voor me, alléén ik voel het niet zo aan, als ik weer eens aan het janken ben omdat ik tegen hem heb zitten roepen en tieren dat ie een ongevoelige zak is en hij me dan troost dat dat niet geeft want dat hij ook wel weet dat het door de hormonen komt dan kan ik hem echt wel slaan. Het komt voor mij op dat moment helemààl NIET door de hormonen snappen jullie?

 

 

 

alvast bedankt voor eventuele reacties!

[hildever]

Hey Freija,

 

 

 

Nou, da's inderdaad wel heftig!!! En het lijkt ook zo oneerlijk! Jouw lijf is er helemaal geschikt voor, elke maand weer die 'fijne' ongesteldheid met alle vervelende bijzaken etc... Dat lijkt dan ook nog eens voor niks omdat zwanger worden ook nog eens niet gewoon kan... Moet dat ook nog eens met heel veel bijzaken! Heeeeeeeeeeeel herkenbaar!!!

 

 

 

Mijn man is gesterrilliseerd vanwege medicatie die hij moet gebruiken. Voordat hij zich heeft laten sterrilliseren heeft hij gelukkig wat zaad in laten vriezen. Al weer bijna 4 jaar geleden hebben wij een poging gedaan om via inseminatie zwanger te raken. Helaas... niet gelukt. De kwaliteit van het zaad was in de vriezer ook nog eens teruggelopen, leek het. Pfoeh... Maar een beperkte hoeveelheid...Wat moesten we? Ik had toen voor mezelf besloten dat ik niet meer polonaise aan mijn lijf wilde als bij inseminatie.

 

Dat traject was niet fijn verlopen, steeds andere artsen in opleiding, die allemaal erg hun best deden, maar wat me nou niet echt vertrouwen in de zaak gaf. Verder werd er toen, in mijn ogen, een beetje voorbij gelopen aan het feit dat je als graag zwanger wordende vrouw, je je aan elke hoop vastklampt. De pregnyl heeft voor mijn gevoel mijn hormonenhuishouding aardig van slag gehouden, langer als dat ze me voorspeld hadden....Tja... hormonen... ik wilde ze niet meer. Dus we hebben ons toen ook niet in laten schrijven voor ICSI of IVF.

 

 

 

Door allerlei vervelende omstandigheden zijn we even niet meer met onze kinderwens bezig geweest. Een jaar geleden kwam het weer boven en zijn we weer teruggestapt de medische molen in. Toen we weer bij de arts kwamen, bleek dat onze enige mogelijkheid nog ICSI was. Zelfs tot mijn eigen grote verbazing zei ik meteen dat dat dan maar moest, als dat de enige manier was.

 

 

 

Ja, ik vind het soms ook niet eerlijk dat mijn man met zijn ex vrouw wel op de ´normale´ manier een kind heeft kunnen krijgen. Ja, ik kan daar soms ook erg verdrietig en boos van worden. Ik kan ook enorm jaloers en boos worden als er iemand in de omgeving weer zwanger wordt en het meldt met een achteloze opmerking dat het eerder was als dat ze hadden verwacht.

 

 

 

Mijn man zegt ook altijd heel eerlijk dat hij met mij ook heeeeeeeeeeeeeeeeel graag nog een kindje wil. Echt heel graag. Maar hij snapt ook dat die wens bij mij nog groter is, omdat ik geen kinderen heb, alleen een partime stief. Hij heeft al een kind, al is ze hier niet veel.

 

 

 

Ik heb het hem niet verweten, ik ben er niet boos om richting hem. Dat is iets wat ik heb moeten accepteren toen ik een relatie met hem begon. Ik wist dat hij gesterrilliseerd was, en dat er in de vriezer rietjes lagen.

 

Ik heb er ruim 3 jaar voor nodig gehad om te accepteren dat het niet met inseminatie kon en ben blij dat ik nu heb geaccepteerd dat het niet anders kan dan ICSI. Gelukkig is de wetenschap zo ver en krijgen we (mijn man en ik), deze kans.

 

 

 

Jij wist het niet van te voren dat zwanger worden niet op de natuurlijke manier kan gaan. Het voelt misschien wel als verraad... ondanks dat je partner er niets aan kan doen. Het zal je misschien niet helpen, maar ik denk dat die enorme boosheid een stuk verwerking is. Het verwerken van het feit dat zwanger worden op een natuurlijke, leuke, ontspannen manier er niet in zit. Ik denk dat, wanneer jullie relatie sterk is, het zeker goed gaat komen! En gelukkig is hij begripvol en weet jij dat je boosheid niet terrecht is! Ik denk dat jullie er dan samen best uit gaan komen. En als dat lukt, zal jullie relatie er alleen maar sterker door zijn geworden!!!

 

 

 

Ik wens jullie heel veel kracht toe!!!!

 

 

 

Groetjesssssssssssssss

[Arianne]

He freija,

 

Snap je frustratie.

 

Denk dat de meesten dat wel hebben als het niet vanzelf gaat.

 

Ook al weet je dat je man e niks aan kan doen, begrijp ik je kwaadheid.

 

Hey is niet zozeer naar je man toe, denk ik, maar de hele situatie. Om je heen zie je de meesten makkelijk zwanger worden en jij niet.

 

Dat kan een grote druk opje relatie leggen. Dat heb ik zelf ook ondervonden.

 

Bij ons ligt het probleem van onvruchtbaarheid bij mij. En ik werd ook kwaad als alles maar op de hormonen werd gegooid.

 

Belangrijk is dat je samen blijft praten. En zoals ik lees, kunen jullie dat samen nog wel. Hou je vast aan de troost die hij je probeert te geven.

 

Laat het niet zover komen dat het jullie uit elkaar drijft, zoals bij ons is gebeurt.

 

Wij zitten nu op een punt waarvan ik niet meer weet of het nog goed kan komen.

 

We hebben het al over uit elkaar gaan gehad en zoals het er nu naar uitziet gebeurt dat ook.

 

Communicatie is bij de hele behandeling het sleutelwoord. En dat heeft er bij ons aan ontbroken.

 

Wens je heel veel geluk en schrijf hier lekker van je af.

 

Doe je voordeel met de verhalen op het forum.

 

Succes

 

XXX

[freija]

pfieuw,

 

 

 

heel erg bedankt voor jullie reacties. Ik voel me er al een pak minder slecht door, al hoop ik wel dat die agressie op termijn verdwijnt, want ik heb op dit moment écht zin om op alles en iedereen te slaan.

 

 

 

Arianne, ik hoop dat jij en je man er nog uitkomen, wat jij schrijft komt inderdaad heel fel overeen met hoe ik het voel. Het zijn ook niet altijd volledig de hormonen, soms is ie ook gewoon een ongevoelige zak, en zijn het niet de hormonen die ervoor zorgen dat ik dat zo voel, maar gewoon zijn gedrag! Ik probeer het wel te uiten, en ik krijg wel de indruk dat mijn man er (soms) oren naar heeft en zelf het verschil wel merkt.

 

Je hebt natuurlijk gelijk. Communicatie is het sleutelwoord. We doen ons best.

 

 

 

Hildever jouw situatie lijkt me indd. nog lastiger, ik vind het knap dat je je man dat niet kwalijk neemt (op dit moment neem ik het hem kwalijk dat ie 12 jaar gerookt heeft en een redelijk zware studententijd heeft gehad, terwijl wie is er tijdens z'n studententijd niet veel uitgegaan?). Ik hoop dat je gelijk hebt en dat de boosheid verwerking is, dat zou tenminste betekenen dat het op termijn verdwijnt.

 

 

 

Ik ben in ieder geval al erg blij dat ik met die gevoelens niet alleen sta, maar dat het voor sommigen onder jullie herkenbaar is. Bedankt!

[hildever]

Ach Freija,

 

Mijn man rookt ook al jaren. Hihihihi, maar door die sterrillisatie heeft dat geen invloed meer op zijn zaad. Maar toen dat ingevroren is heeft ie er ook al een kleine 10 jaar stevig roken opzitten.

 

En inderdaad, praten is ook erg belangrijk. Al is het soms ook niet leuk om van elkaar te horen hoe de ander er over denkt. Met name het weten van elkaars angsten en hoop is misschien erg belangrijk. Als je die weet, kan je soms ook reacties bij elkaar wat makkelijker langs je heen laten gaan.

 

Mijn man kan soms ook erg confronterend zijn. Niet leuk! En vaak komt er dan ook effe een knallende ruzie. Maar achteraf gezien heeft dat ook weer gezorgd voor een kleine doorbraak op wat voor een vlak dan ook, en kunnen we samen weer een stuk plezieriger verder!

 

En ach, ik weet niet of dat van ons heftiger is... Je zit in de situatie waarin je zit. Achteraf gezien kan je er zo wie zo niets aan veranderen. Richting de toekomst moet je weer nieuwe keuzes maken. En vaak doe je je best om de beste keuzes te maken. Dat dat soms achteraf niet de goeie is.... ach we zijn mensen!

 

In ieder geval heeeeeeel veel sterkte. En ik hoop dat je een plezierige manier vindt om je agressie kwijt te raken. Misschien :quiltbeat2:?????? (grapje)

 

 

 

Groetjessssssssssssssssssssssssssss

[freija]

En ik hoop dat je een plezierige manier vindt om je agressie kwijt te raken. Misschien :quiltbeat2:?????? (grapje)

 

 

 

Groetjessssssssssssssssssssssssssss

 

 

 

Hihi, ik haat schoonmaken dus zélfs tapijtenkloppen zou mijn agressie alleen maar triggeren denk ik.

 

 

 

Ik ga drie keer in de week lekker hardlopen, dat helpt wel, al zou ik de laatste twee maand wel elke dag een stevige training kunnen gebruiken ;-)

 

 

 

Mijn man is gelukkig sinds we te weten gekomen zijn dat het aan hem ligt gestopt met roken (hij zou eens moet durven niet stoppen:getOUT_2:)

 

hij heeft intussen ook al een operatie achter de rug, er was bij hem varicocele geconstateerd. Die operatie zou een positieve invloed kunnen hebben (bij 60 à75% van de mannen is dit zo) maar dat weten we pas over drie maand. In afwachting doen we gewoon verder. We willen ook graag 3 kinderen, dus zo heel veel tijd hebben we niet meer (al denk ik de laatste maanden wel, drie keer deze hel doormaken, nééé laat maar) maar goed eerst het eerste maar eens.

 

 

 

Ergens ben ik wel positief. De gyneacoloog heeft ons al elke keer verzekerd dat ik sowieso zwanger zal worden, omdat echt al het materiaal aanwezig is, de vraag is alleen wanneer. Dus op rustige momenten kan ik me aan die wetenschap wel vastklampen, en op de niet rustige momenten dringt m'n man nog net genoeg tot me door als hij me die wetenschap voor ogen houdt.

[Micky]

Hoi Freija,

 

 

 

Ik begrijp uit je verhaal dat je heel blij bent met je man, maar hij is ook de reden van je boosheid. Hij 'zorgt er tenslotte voor' dat jij niet op de normale manier zwanger kunt worden. Denk je misschien dat hier het probleem ligt? Je houdt wel van hem, maar...

 

Ik denk dat je boosheid pas ophoudt als je accepteert dat de situatie is hoe ie is: dat je niet op de romantische manier zwanger zal worden, dat het moeilijk is, gepruts aan je lijf etc. Vervelende dingen. Maar ook positieve dingen: sterkere relatie, nog meer waarde aan een evt kindje van jullie samen.

 

Hoe zit je man erin? Hij vindt het vast heel erg moeilijk dat hij de 'schuldige' is. Als jij daar vervolgens ook nog heel boos om bent dan is dat misschien nog weer extra moeilijk voor hem. Goed communiceren is de uitkomst. Dan gaat het jullie samen zeker lukken.

 

 

 

Bij ons ligt het aan mij. Ik heb me er tijden heel erg rot om gevoeld, omdat mijn man ook heel graag een kindje wil. Gelukkig is hij altijd positief en weet hij zeker dat het goed gaat komen. Hij is geduldig en eerder bezorgd over hoe het met mij gaat tijdens deze perikelen. Uiteindelijk heb ik dat wel geaccepteerd. Heb ook vaak zat aangegeven dat hij misschien beter een andere vrouw aan de haak kan slaan etc. Maar gelukkig heeft hij dat nooit serieus genomen. Nu accepteer ik wel min of meer, ben me er in ieder geval van bewust, dat het bij ons niet op de natuurlijke manier zal gaan en dat we samen door moeten. Uiteindelijk is onze liefde nog belangrijker dan het krijgen van een kindje. Al voelt dat soms niet zo, omdat je wel eens je geluk (lees: lieve partner) vergeet als je zo met deze wens bezig bent.

 

 

 

Veel sterkte en geluk gewenst.

 

 

 

liefs Micky

[Arianne]

Freija,

 

Misschien kan je je frustraties en boosheid spuien bij een goeie vriendin ofzo.

 

Het helpt vaak al als je er gewoon ff over hebt kunnen praten met iemand die wel reageert op de manier die jij graag wil. Dan ben je de scherpe kantjes van je boosheid misschien ff kwijt.

 

Tja, mannen komen van mars, vrouwen van venus. Het is het eeuwenoude cliche, maar klopt vaak wel.

 

En ja, communicatie. Ik zeg zelf wel zo makkelijk dat het belangrijk is, maar daar ligt bij ons nu ook net het probleem.

 

Hoop natuurlijk ook dat we het hier nog op kunnen lossen. Maar we zitten nu diep onder het nulpunt en moeten alles van daaruit weer op zien te bouwen.

 

De tijd zal uitwijzen of dat nog mogelijk is.

 

Heel veel sterkte!!!!!!!

 

XXX:handbags:het is een heel gevecht

[freija]

hey,

 

 

 

ik kreeg net telefoon van de gyneacoloog dat ook de tweede KI poging mislukt is. Nu moeten we dus écht gaan IVF-en.

 

 

 

Heb net naar mijn man gebeld en kon weer geen zinnig woord uitbrengen, jongens jongens wat heb ik een hekel aan mezelf!! ik ben van een zelfstandige zelfzekere vrouw vervallen in een grienende trien die andere mensen hun geluk misgund.

 

 

 

Alvast bedankt voor jullie reacties hier! het doet wel deugd om de dingen van me af te schrijven.

[hildever]

Hey Freija!

 

 

 

Toch niet raar dat je dan veranderd in een grienende trien?! Zou mij ook gebeuren!!! Je wilt iets heel graag! Iets waar je zelf eigenlijk niet eens heel erg veel invloed op hebt. Je lijf moet het hoofdzakelijk doen. En als het dan weer niet lukt... dan is dat een enorme tegenslag!!! En grote tegenslagen vallen vaak hard!!!

 

Dus... geeft niets die tranen! Laat maar lekker stromen! Misschien stroomt er dan alvast een klein beetje boosheid mee!

 

Sterkte... Want het is natuurlijk weer enorm balen!!!

 

Groetjessssssssssssss

[mamalou]

hoi arianne,

 

Ik merk ook wel een groot verschil tussen mijn vriend en ik. Als ik wil praten is hij al snel klaar. Hij is dan wel duidelijk wat hij vindt, maar dat is dan niet zo diepgaand als ik zou willen. Ik heb dat ook wel tegen hem gezegd, maar hij is dan toch wel weer zo begripvol dat het nooit op een ruzie is uitgelopen.

 

Ik denk ook dat het misschien nog uitmaakt aan wie het ligt waardoor deze hele procedure wordt opgestart. Als hij al deze dingen zou moeten ondergaan, zou hij dat zeker doen, maar ik zou me daar wel wat meer bezwaard over voelen dan nu denk ik.

 

Daarnaast denk ik dat in het algemeen het hele zwangerschapsgebeuren toch in eerste instantie bij vrouwen wat heftiger speelt.

 

 

 

Ik herinner me dat mijn vriend na mijn BBZ vorig jaar alleen maar kon denken aan mijn gezondheid. We waren allebei zo gigantisch geschrokken dat zelfs ik even niet meer aan zwanger worden kon denken. Ik denk dat hij vanaf die tijd ook vooral kijkt naar mij. zolang ik het trek en gezond ben, is het oke.

 

 

 

en ik denk dat het heel belangrijk is dat niet alles draait om het maken van een kindje. Dat is bij ons wel een tijd zo geweest (tot de BBZ eigenlijk). Ik zag hem vooral staan tijdens mijn ovulatie. erg he. Nu is dat wel anders gelukkig. Uiteindelijk draait het om ons, en ik kan nu wel zeggen dat we er wel een steviger stel van geworden zijn. Het is echt allemaal niet niks. ik verbaas me erover hoe diep sommige gevoelens zitten. Het ene moment kan ik me heel goed en sterk voelen en dan opeens bij het zien of horen van iets, wordt er iets geraakt en word ik heel emotioneel. nouja, dat is bij mijn vriend misschien ook wel. u

 

nou, ik heb nu wel weer genoeg geschreven:)

 

zet m op!

 

 

 

groetjes mamalou

[Arianne]

He mamalou,

 

Vrouwen reageren inderdaad heftiger op het hele gebeuren dan de mannen.

 

Het gebeurt allemaal in ons lijf en is soms moeilijk uit te leggen wat je voelt.

 

Wij hebben op het moment een kleine doorbraak in ons "gevecht".

 

Na 2 maanden van heftige gebeurtenissen. Zowel de ivf, miskraam en andere stressvolle zaken. We hadden in alle emoties, ruzies en verwijten over en weer eigenlijk al de beslissing genomen om dan maar zonder elkaar verder te gaan.

 

We zijn allebei nogal koppig en overtuigd van ons eigen gelijk dat we alleen nog maar negatief konden zijn naar elkaar.

 

Nu zijn de meeste stress-volle zaken opgelost en is er wat meer rust.

 

Hij heeft nu gezegd dat ie toch wil proberen om alles op te lossen.

 

Hopelijk is het nog niet te laat en komen we er uit.

 

Zal heel lastig worden, maar er zijn wel ergere oorlogen tot een goed einde gekomen.

 

De tijd zal uitwijzen of het lukt.

 

Hopelijk hebben we nog een kans en kan ik me tch ooit weer op het wachtbankje melden.

 

Maar het belangrijkste nu is om de relatie weer op de rails te zetten. Dan komt de rest daarna wel.

 

XXX

[mamalou]

Hoi Arianne,

 

wat heftig zeg...

 

wat je schrijft sta ik ook helemaal achter; je relatie is wel het allerbelangrijkste. ook al wil je graag een kindje en wil je geen tijd verspillen... ik hoop dat jullie helemaal weer op 1 lijn zitten en volop voor elkaar kunnen gaan voor de volgende poging. een kindje maken is in onze situatie niet gemakkelijk, maar een kindje krijgen en opvoeden is niet gemakkelijker denk ik. het is dan des te belangrijker om elkaar goed te begrijpen. kindjes voelen dat haarfijn aan en kunnen niet anders dan daarop reageren lijkt het wel.

 

x mamalou

[hildever]

Nou Arianne, dat klinkt toch allemaal al weer licht positief! Sterkte met het vinden van een weg:blind:, het gaat hopelijk allemaal weer steeds lichter worden!!!!

 

Groetjesssssssssssss

[Lentezon]

Goedemorgen meiden,

 

 

 

Goedemorgen lieve meiden,

 

 

 

Inderdaad erg bekende gevoelens wat ik hier allemaal lees.

 

Het romantische idee van kinderen verwekken/ krijgen is gereduceerd tot 3 klinische ivf pogingen...

 

Ik blijf dat soms raar vinden dat ik niet zwanger zou raken door een fijne vrijpartij, zoals iedereen ommij heen wel. Iets wat je letterlijk samen presteerd , intiem met zijn 2. En dat er vervolgens leven groeit uit zo iets fijns.

 

 

 

Die stap slaan wij dus over, al is hopelijk het resultaat t zelfde.

 

Bovendien blijf ik roepen OOK ( en vooral misschien ) IVF kindjes worden met veel liefde gemaakt .

 

 

 

Arianne: meid wat fijn dat jullie neuzen weer een beetje dezelfde kant opstaan. het is allemaal veel te veel voor jullie nu en ik ben heel erg blij dat

 

jullie eventjes door alles heen kunnen kijken, en beseffen dat de strijd voor jullie relatie nog niet gestreden is !

[Micky]

Hoihoi allemaal,

 

 

 

Arianne, wat goed te horen dat er weer wat positief uitzicht is voor jullie relatie. Neem de tijd voor elkaar en hopelijk komen jullie er sterker uit.

 

 

 

Ik vind dat IVF-kindjes zeker uit liefde zijn voortgekomen. Elk ivf-stel staat zo volledig achter hun keuze voor een kindje. Je hebt vaak al zo'n lange weg achter de rug, ellende gehad, keuzes gemaakt. Als de liefde niet sterk genoeg is strandt bij ivf de relatie al voordat het tot een zwangerschap is gekomen. Je kunt i.t.t. wat je bij de natuurlijke manier nog wel eens hoort nooit spreken van een 'ongelukje'. Of van 'ja, we wisten natuurlijk dat het bij jullie zo moeilijk gaat, dus zijn wij ook maar begonnen. En dat het nu meteen raak is hadden we nog niet gedacht. Eigenlijk hadden we eerst nog zoveel andere plannen'. Zucht..... Weliswaar is ivf niet zo romantisch, maar des te meer een bewuste en uit liefde genomen keuze.

 

 

 

Persoonlijk heb ik geen gedachten als 'misschien is het de bedoeling dat ik wat anders doe met mijn leven, want anders had de natuur het wel voor ons geregeld'. Wel denk ik soms dat ik te gecontroleerd ben (geweest), te planmatig en dat dit een hele harde les is om erachter te komen dat niet alles in het leven is te plannen en dat het niet altijd gaat zoals ik het wil. Nou, die les heb ik nu wel geleerd!

[mamalou]

Hoi Arianne,

 

Ik had dat laatste ook wel eens gedacht. maar mijn zus is van de agenda en van de planning. en ik leef wat meer van dag tot dag. mijn zus begon pas na 2 jaar nadenken of ze kinderen wilde en toen ze met de pil stopte was ze direct zwanger (na ruim 10 jaar de pil te slikken en doorslikken zodat ze minder ongesteld was). mijn neefje is dan weer wel gepland geboren want weken van tevoren draaide hij. dus geboren met een keizersnede.

 

ik bedenk me nu maar dat leven en dood niet te beredeneren zijn. je kunt het hoogstens een klein beetje in eigen hand houden.

 

groetjes mamalou