Jump to content

bevalplan


Mrs. De Vries
 Share

Recommended Posts

Hee meiden,

 

Nog een vraag vanuit mijn kant. Vanavond gaan we het bevalplan bespreken met de verloskundige. Nu heb ik een aantal wensen en deze staan ook op papier.

 

Maar er zijn misschien ook nog dingen waar ik nu (nog) niet aan denk. Hebben jullie nog tips? Of ervaringen waarvan je achteraf had gewild dat je erover na hebt gedacht en besproken? (denk aan bv tijd met z'n drieën, aanleggen, etc etc)

 

Het gaat zoals het gaat, en je weet niet hoe de bevalling zou lopen, maar er zijn gewoon een aantal dingen die ik graag zou zien als de situatie het toelaat. Keuzes die gemaakt moeten worden bijvoorbeeld. Doet de arts dat, of wordt dat eerst overlegd met ons. Of met mij, als Lena niet meer in staat is om daarop helder te reageren. Ik vind het bijvoorbeeld ook erg belangrijk dat we begeleid worden in de verzorging, maar dat we zoveel mogelijk zelf doen. Niet dat hij ineens gewassen en aangekleed bij ons wordt gelegd.

 

Ik weet dat het niet te plannen is, maar waar ik enig invloed op kan hebben wil ik graag op papier zetten, zodat het personeel weet wat onze wensen zijn. Indien de situatie het toelaat natuurlijk.

Link to comment
Share on other sites

Hoi Pippe!

 

Ook ik heb een bevallingsplan papier gezet waarvan vrijwel alles tot z'n recht is gekomen tijdens mijn (ingeleide turbo) bevalling.

 

Wij hadden de volgende wensen;

- indien de situatie het toelaat bepaal ik zelf op welke manier of in welke houding ik de weeen opvang;

- ik wil pas pijnbestrijding als ik daar zelf om vraag, te beginnen met het pompje en als dat niet voldoende is een ruggeprik (uiteindelijk alleen een pompje nodig gehad);

- indien ik slecht of niet aanspreekbaar ben wil ik dat mijn man op de hoogte gehouden wordt van de vorderingen omtrent de bevalling;

- indien ik zelf geen beslissingen kan nemen over bepaalde zaken omtrent de bevalling, doet mijn man dat;

- alle medische bijzonderheden bespreken met mijn man (en indien mogelijk met mijzelf);

- indien de situatie het toelaat wil ik dat mijn man ons kindje aanpakt vanaf het moment dat het verantwoordelijk is;

- zodra ons kindje geboren is, wil ik hem direct op mijn buik/borst voor lichaamscontact en om aan te leggen;

- ik wil dat mijn man de navelstreng doorknipt;

- ik wil dat mijn man degene is die hem aankleed;

 

Zoals je kan zien had ik een hoop eisen, maar de meeste ervan hebben we gelukkig tot uitvoer kunnen brengen!

 

Succes met het bespreken van jullie plan, ik wens je/jullie een voorspoedige bevalling!

- mijn

Link to comment
Share on other sites

Hi Pippe,

 

Voor ons was het maken van het bevalplan ook vooral de dingen zelf doorspreken. Dus niet alleen met de artsen maar ook onderling.

 

Zaken die er nog bij kunnen:

 

IN geval van (spoed) keizersnee, man mee met de kleine. Zodra mogelijk de kleine op de uitslaapkamer op je buik. (Hierbij blijkt het handig om met je man te overleggen hoe om te gaan met familie/vrienden. - (Alleen als die snel ter plekke zouden zijn dan) - Mochten ze snel komen dan loop je de kans dat ze je baby al vast hebben gehad zonder dat je zelf je baby al hebt vastgehad. Ik wilde graag dat indien dit zou gebeuren, ik na de artsen en mijn man, ik de volgende zou zijn die hem vasthield en dan ook ruim de tijd hebben om hem alsnog voor de eerste keer aan te leggen.

 

Bij mijn twee bevallingen liep het beide keren anders dan ik opgeschreven had, (door medische redenen). Toch was ik beide keren blij dat aan het eind, als ik met een gezonde baby op mijn buik lag, de gynaecoloog het plan erbij pakte en zei... het is ons goed gelukt, ondanks de dingen die medisch niet mogelijk waren, om ons aan je plan te houden. Voor hen is het ook fijn om te weten hoe ze het voor jou zo fijn mogelijk kunnen maken, zonder het je allemaal op dat moment te hoeven vragen.

 

Oh, als je ook nadenkt over dingen als verzorging ed. Kijk dan ook even naar BV en bijvoeding. Wat je op dat vlak wilt. Mijn ervaring is dat in het ZH ze het erg druk hebben en dat het echt loont om van te voren een BV cursus te doen als je BV wilt geven. Niet alleen weet je dan veel meer, je staat ook sterker in je schoenen in die eerste emotionele dagen.

 

Geniet van de komende periode, zo mooi!

 

Liefs

Cjee

Link to comment
Share on other sites

IN geval van (spoed) keizersnee, man mee met de kleine. Zodra mogelijk de kleine op de uitslaapkamer op je buik. (Hierbij blijkt het handig om met je man te overleggen hoe om te gaan met familie/vrienden. - (Alleen als die snel ter plekke zouden zijn dan) - Mochten ze snel komen dan loop je de kans dat ze je baby al vast hebben gehad zonder dat je zelf je baby al hebt vastgehad. Ik wilde graag dat indien dit zou gebeuren, ik na de artsen en mijn man, ik de volgende zou zijn die hem vasthield en dan ook ruim de tijd hebben om hem alsnog voor de eerste keer aan te leggen.

 

Dankje Cjee, vooral het vasthouden en bezoek is een goed punt! En bedankt voor je link. :happy:

Link to comment
Share on other sites

Ik had geen plan gemaakt, ook niet in bijzonder detail over dingen nagedacht. Had een superbevalling, enige wat ik achteraf anders had willen doen is het aanpakken van mijn dochter meteen na de geboorte. Had ik van te voren dus niet over gedacht ... na 11 minuten persen was ze er en de VK zegt: hier is ze, pak haar maar. Ik had dus de gelegenheid om haar zelf aan te pakken, maar was zo 'out of it' op dat moment dat ik zei: neeee ... ik wil haar niet! Oeps. Dat duurde 10 seconden ofzo hoor, de VK legde haar meteen op mijn buik met de mededeling, ja, je wilt haar wel. Oh ja, toch wel.

Als ik van te voren bewust was geweest van dit moment, was het vast anders gegaan.

 

Dus: zelf aanpakken van je kind zou in je plan kunnen. Niet iets medisch of spannends, wel speciaal.

 

Succes met jullie bevalling!

Link to comment
Share on other sites

Nee, wij hadden de opdracht gekregen van de verloskundige om onze wensen op papier te zetten.

 

Is dat standaard protocol dan? Ik zal het wel horen dan, we hebben in november een voorlichtingsavond.

Zo heb ik het wel ervaren. Had dus geen plan, maar in het ziekenhuis gingen ze met de meeste dingen, hoe zeg je dat, nadenkend mee om. We hadden dan ook een probleemloze bevalling. Alleen de medische zaken: zo'n monitor op het hoofdje van het kind tijdens de bevalling, wanneer ze gingen toucheren, na bevalling prik om placenta te laten komen ... dat soort dingen werd niet overlegd. Dat vond ik ok, vertrouwende op de artsen. Als je medisch inspraak (overleg) wilt, zou ik dat van te voren wel goed aangeven (en van te voren over na denken of je dat wel wilt).

Link to comment
Share on other sites

Ik zou het punt pijnbestrijding (wel of niet) ook duidelijk meenemen in het plan. Bij de eerste had ik geen plan, bij de tweede wel en daar stond ook in dat ik in principe geen pijnbestrijding wilde. Tijdens de bevalling kwam er een punt waarin ikzelf het idee had dat ik NU pijnbestrijding wilde, maar omdat ik met mijn man tevoren had gezegd dat ik het liever niet wilde en het op eigen kracht wilde doen, is uiteindelijk besloten om het pas te doen als ik het (zeg een kwartier) later nog zou willen... toen zat ik ineens in de "flow" van bevallen en hoefde die pijnstiller niet. Achteraf ben ik blij dat ik dat zo goed doorgesproken had, want anders waren ze misschien juist snel aan komen zetten met pijnbestrijding en dat wilde ik eigenlijk toch niet. Ik ben er trots op dat ik het beide keren zonder heb gedaan. Ik denk dat het goed is om dus op te nemen wat precies je wensen en verwachtingen zijn omtrent dit punt, want het gaat op een zeker moment erg zeer doen. En als je even voorbij dat punt bent, dan zit je in de "flow" van de bevalling en dan hoeft het niet meer (meestal dus). En inderdaad, wat wil je direct na de bevalling en wat zijn je wensen als je bevalling niet loopt zoals verwacht en gehoopt.

Link to comment
Share on other sites

Oh dit is wel een handig topic ook.

Ik moet me er ook maar eens in gaan verdiepen. 11 jaar geleden had ik niet echt van een geboorteplan gehoord. Heb wel in mijn hoofd wat en hoe ik het wil, maar op papier is het wel zo prettig voor de mensen eromheen ;-)

 

Zo wil ik bijvoorbeeld, niet dat ons meisje aangelegd wordt, maar dat ze zelf op "zoektocht" gaat, meteen bij mij op de buik/borst dus en haar lekker omhoog laten kruipen. Ook wil ik zo lang mogelijk wachten met aankleden en ook dat ze bij mijn man lekker gaat kangoeroeen.

In geval van een ks wil ik ook graag mijn man met ons meisje in de uitslaapkamer hebben, zodat ze meteen aan de borst kan. Ook wil ik in geval van een ks, indien ik verder bij bewustzijn ben, dat het scherm naar beneden gedaan wordt op het moment dat ons meisje geboren wordt.

 

Dat zijn een paar van mijn wensen, maar wel goed om ze uit te werken

Link to comment
Share on other sites

Een geboorteplan werd behandeld in de cursus Samen Bevallen die wij hebben gevolgd. Ik ben natuurlijk nog niet bevallen dus wat handig is weet ik niet precies maar veel hier genoemde punten zijn inderdaad besproken. Ook niet onbelangrijk om vantevoren duidelijk vast te leggen wie op welk moment aanwezig kan/mag zijn in de verloskamer (als het in t ziekenhuis gebeurt dan he). Wel/geen familie die op de gang wacht? Mogen die even binnen komen of niet? Het is voor manlief natuurlijk wel lastig om zijn ouders/schoonouders etc. te weigeren, met een plan in de hand is dat makkelijker ;-) Maar dat geldt ook voor medisch stagaires, studenten etc.

 

Verder mbt op de borst leggen etc. heb ik de wens dat de eerste aan manlief wordt gegeven zodat we wel even samen kunnen zijn voor de tweede komt. Op mijn borst/buik gaat niet aangezien daar nog een kind in zit dat niet mag gaan koprollen ;-)

 

Wvb pijnstilling, bespreek ook met elkaar wélke pijnstilling het eventueel zou kunnen worden want er zitten wat voor- en nadelen aan de verschillende opties en ook een tijdslimiet.

 

Maar succes met het gesprek en het opstellen van jullie plan! Ik heb gemerkt dat sowieso het praten over het plan al prettig is omdat je toch niet met álles exact op één lijn ligt.

Link to comment
Share on other sites

Net terug van de verloskundige. We hebben het plan uitvoerig besproken. (samen ook al natuurlijk)

 

Ze zei dat veel dingen wel 'vanzelfsprekend' zijn. Ze proberen zoveel mogelijk mee te denken met de gevoelens van de ouders. Maar het is wel fijn dit ook uitgesproken te hebben. Daarbij wil ik ons kindje heel graag aanpakken, zodra dit kan. Daar was ze zelf ook wel enthousiast door.

 

Wat betreft pijnbestrijding.. Dat hebben we open gelaten. We (lena) beslist op het moment zelf, als het écht nodig is. Wat iemand hierboven beschreef (sorry, naam vergeten) dat je in een flow komt, en je lichaam het van je overneemt, dat hoopt Lena te kunnen. Zoveel mogelijk en het liefst alles op eigen kracht.

 

Ik vind een bevalplan echt een aanrader, in ieder geval dat je beide uitspreekt wat de wensen zijn. In het meest ideale plaatje natuurlijk. :-)

Link to comment
Share on other sites

Niet om jullie plezier te drukken maar ik wil (vanuit mijn ervaring als anesthesie medewerker) graag even reageren op een paar punten die hier worden genoemd t.a.v. jullie wensen bij een KS.

Je kunt hieromtrent uiteraard best je wensen benoemen, maar hou er rekening mee dat in het geval van een KS de regels die gelden op de OK (hygiëne, steriliteit, protocol) voorgaan op jullie eigen wensen.

Scherm omlaag wordt gedaan in sommige ziekenhuizen, maar vaker niet (in verband met de steriliteit. En echt, een wondinfectie wil je niet!). De baby wordt opgevangen en meegenomen, om nagekeken te worden door een kinderarts. Papa gaat dan mee en mag de navelstreng doorknippen. Als het kindje is goed bevonden gaat het (even) naar mama, en mag je het vasthouden. Daarna gaat het snel de couveuse in en naar de afdeling, aangezien het veel te koud is op de OK! Papa gaat dan mee met de baby, en zal daarna de baby bij zich krijgen, zolang mama op de uitslaapkamer is. Het is idd verstandig om afspraken te maken tav bezoek (opa's en oma's) in zo'n geval!

 

Hou er rekening mee dat in veel ziekenhuizen je de baby niet bij je krijgt op de uitslaapkamer. Dit heeft meerdere redenen: ten eerste is het er te koud. Ten tweede liggen er meerdere patiënten bij te komen van een operatie. Er wordt ook rekening gehouden met die patiënten... Je kunt best naast iemand komen te liggen die net een curretage heeft moeten ondergaan ivm een MA. Dit kan dus zelfs leed veroorzaken!

Overigens zullen ze je geen moment langer houden dan noodzakelijk, de verpleegkundigen daar snappen ook wel dat je zo snel mogelijk naar je kindje wilt. Tijdens de reguliere OK-tijden zul je ws. langer op de uitslaapkamer verblijven dan er buiten, dan ga je meestal vrijwel direct naar de afdeling en naar je kindje. Tenzij je in een academisch ziekenhuis bevalt, dan maakt het niet uit op welk tijdstip je komt voor een KS.

 

Mochten er verder vragen zijn over een eventuele KS, schroom dan niet en stuur maar een PB-tje! Ik ben geen ervaringsdeskundige maar ik denk dat ik op deze manier een kindje of 250 (schatting, kunnen er evengoed 100 meer of minder zijn) heb geboren zien worden....

 

Nog een laatste opmerking: mocht het onverhoopt een KS worden, dan zal het team op de OK er alles aan doen om dit evengoed een onvergetelijke ervaring te laten worden... Die protocollen en regels zijn er niet om je te pesten, die zijn gedeeltelijk opgelegd en gedeeltelijk in het belang van moeder en kind!

Link to comment
Share on other sites

Ik hf altijd gevoel keizersnee en ik zei niemand arm niemand bellen tot ik terug ben en mijn moeder was bij de gewone bevalling tot spoed werd en man ging weg met de kleine en mijn moeder mocht bij mij dat ik niet alleen was en toen kwam mijn man terug en mijn moeder mocht blijven heel speciaal zaten we met ons 4 en toen ik na de narcose bij kwam wist niemand dat ik bevallen was super he dank zei mijn man en moeder was een unieke ervaring onder alle omstandigheden

 

Liefs en hopelijk normaal bevallen succes met laaste loodjes

 

 

Sent from my iPhone using Tapatalk

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Lieve dames! Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen. Maar daardoor heb ik van alles gemist!! @Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet 😍 en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde? 😉 of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed? @Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie @Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan.  @Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig. @Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen. Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid. Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel.  Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam😒. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden. Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!!  IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar..... Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft. Dus lieve dames... weer spannend!! Liefs    
    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use