Jump to content

Gebroken vliezen met 16 weken


Littlestar
 Share

Recommended Posts

Hallo allemaal...

ik zal me even voorstellen, ik ben 33 jaar,een moeder van een meisje van anderhalf jaar. Helaas ben ik niet nieuw op deze site,want een aantal jaartjes geleden kwamen mijn partner en ik erachter dat we alleen zwanger konden worden dmv icsi. Gelukkig is in 2011 onze gezonde dochter geboren uit de 2e poging.ik heb toentertijd veel steun gehad aan deze site.

Deze zomer besloten we opnieuw te proberen om weer zwanger te worden. Tot onze grote verbazing en geluk werd ik meteen na de eerste nieuwe poging weer zwanger. Alles leek goed te gaan, tot ik af en toe wat slijmerig bloed verloor. Uitgebreid onderzocht maar volgens de arts hoorde het zeer waarschijnlijk bij de zwangerschap.

Maar toen, tot onze grote schrik ging het een paar dagen daarna flink mis. Ik was aan het werk en mijn vliezen braken. Ik was toen 16,5weken zwanger. We kregen meteen slecht nieuws van de gynaecoloog. Daarna hebben we anderhalve week in spanning en af en toe een sprankje hoop gezeten, maar uiteindelijk besloten, na een second opinion in Utrecht, om de zwangerschap met 18 weken in te leiden. Erg zware beslissing, maar we hadden geen keus.

We hebben een dochtertje gekregen en we hebben haar 4dagen later begraven. Dit was op 10 oktober. Ik zit nu nog thuis in de ziektewet om dit alles te verwerken. Ik zou graag met mensen praten die hetzelfde hebben meegemaakt...

Link to comment
Share on other sites

Oh meid wat ontzettende verdrietig voor jullie. Een nachtmerrie. Heb gelukkig zoiets niet meegemaakt maar helaas ben je hierin niet alleen. Er zullen vast nog mensen reageren die dit ook meegemaakt hebben.

Heel veel sterkte met jullie verlies!

Link to comment
Share on other sites

ik heb (gelukkig) niet die ervaring, maar ik wil jou wel heel veel sterkte wensen! Dat is een angst en nachtm!errievan iedere zwangere, wat jou is ovekomen. ik hoop intens dat er over een tijdje positieve tijden gaan komen voor jullie.

Is er een oorzaak bekend waardoor dit is gebeurd of gaan ze dat nog onderzoeken?

Nogmaals heel veel sterkte.

Link to comment
Share on other sites

Bedankt voor jullie reacties.

er is geen oorzaak gevonden, we hebben 'gewoon dikke pech'...

aan de ene kant gelukkig,want dan kan een evt volgende zwangerschap weer 'normaal' verlopen, al zal dat geen fijne tijd worden net zoals mijn eerste zwangerschap.

Link to comment
Share on other sites

Hallo littlestar

 

wat een verschrikkelijk verlies van jullie meisje, ik heb met tranen in mijn ogen je bericht gelezen, erg herkenbaar.....meid ik kan me levendig voorstellen waar je doorheen gaat en het is nog allemaal zo ontzettend vers.

Erg pijnlijk om te horen dat jullie "dikke pech" hebben....2 simpele woorden die als verklaring moeten dienen maar de lading op geen enkele manier dekken!!!

Ik wens je onwijs veel sterkte om dit verlies te verwerken en neem alle tijd die je nodig hebt!!

 

liefs

Babeth

Link to comment
Share on other sites

@meiske, ik begrijp dat jullie het ook hebben meegemaakt met jullie 2 zoontjes. Wat verschrikkelijk.

hebben jullie het wel een btje verwerkt inmiddels? Ik vraag me zo af hoe lang het duurt voor het verdriet een btje minder wordt.

elke dag en overal word je weer geconfronteerd met wat er gebeurd is...afgelopen week een rot week erg verdrietig...weet ook niet. Het valt ons erg zwaar...

Meiske ik lees dat je zwanger bent, veel geluk met de eerste echt, zo spannend!

Link to comment
Share on other sites

Littlestar,

 

ik kan inderdaad zeggen dag we het een beetje verwerkt hebben, dwz de scherpe randjes zijn eraf, het heeft veel tijd gekost, maar ik koet eerlijk zeggen dat ik pas wat meer ruimte in mijn hoofd kreeg en weer een beetje back to earth was toen ik de uitgerekende datum voorbij was. Veel moeilijke momenten gehad uiteraard, veel confronteerde situaties waar je steeds doorheen moet. En het kost erg veel energie. Ik heb wel een tijd lang een medisch psych. Bezocht, daar heb ik erg veel aan gehad, verder veel geschreven, veel tijd gewoon niets gedaan en zo vooruit gekomen.ik lees dat jij al een dochtertje hebt rondlopen, dan moet je vooruit he, je moet er voor haar zijn, die situatie w bij ons anders, I is na de jongens geboren. Ik moet zeggen dat er ook heel wat emotionele momenten waren tijdens haar zwangerschap maar op de een of andere manier voelde het goed om op die momenten het verdriet toe te laten.

misschien heb je steun aan lotgenoten contact? Er bestaat de site lieve engeltjes, misschien "prettig" voor je. Echt ieder verwerkt het verdriet op zijn/ haar eigen manier en er is geen goed of slechte. Maar het gevoel wat je hebt kan ik me erorm goed voorstellen.

 

heel veel sterkte, ook voor je man!!

liefs

Babeth

Link to comment
Share on other sites

Lieve littlestar,

 

 

Wat een enorm verdrietige tijd maken jullie door... Jullie kleine meisje had geen enkele kans. En nu moeten jullie verder. Met haar in jullie gedachten en herinneringen. Er zijn geen woorden van troost als je zo onverwacht afscheid moet nemen van je zo gewenste kindje. Toch wil ik jullie heel veel sterkte wensen nu en de komende tijd. Meiske schreef het al, ik kan het alleen beamen, pas nadat de uitgerekende datum voorbij was, kon ik een beetje uit m'n cocon kruipen.

 

 

Lieve Littlestar, neem je tijd om dit verlies te verwerken. De wereld draait door, voor jou staat ie even stil. Gun jezelf de tijd om weer aan te haken en zoek daarbij eventueel hulp als dat nodig.

 

 

Ik wens jullie samen heel veel sterkte, houd elkaar stevig vast en weet dat tijd het grote verdriet een beetje verzacht.

 

 

Lief,

Link to comment
Share on other sites

Lieve Little Star

 

PHoe, wat een ellende. Ik wil je feliciteren met jullie mooie dochter (hebben jullie haar een naam gegeven?) en tegelijk moet ik je condoleren met het grote verlies.

Ik weet hoe het is, net als Meiske heb ik een tweeling verloren, juni 2011 na een zwangerschap van 22 weken.

De zwangerschap verliep prima, op een dag voelde ik een raar gevoel in mijn buik en dacht dat ik even een geruststelling nodig had van de artsen. Dat werd het niet, bleek dat ik al volledige ontsluiting had en er werd verteld dat ik meteen zou bevallen. Dit heeft uiteindelijk nog 2 weken geduurd, 2 weken in het ziekenhuis....

 

Je vraagt aan Meiske (Babeth) is of zij het een beetje een plek heeft gegeven. Zoals zij ook aangeeft zal het eerst nog zo rauw en puur zijn je verdriet. Ik vond de uitgerekende datum ook ontzettend belangrijk. Ik hikte daar steeds tegenaan. Op de uitgerekende datum waren we weer op de begraafplaats en toen we daar wegliepen leek het alsof ik meer lucht kreeg. Het voelde als een soort van lichamelijk loslaten, omdat je dat na een bevalling ook zou doen na het doorknippen van de navelstreng, snap je een beetje hoe ik dat bedoel?

Vooral alle 1e keren vond ik lastig, de eerste keer verjaardagen, de eerste keer de uitgerekende datum enz. Nu merk ik wel dat het me steeds beter afgaat en dat is fijn.

 

Zoals je onderaan mijn bericht ziet staan, ben ik inmiddels weer zwanger. Het is een spannende periode en niet zorgeloos. Maar ik merk dat er wel genoeg ruimte is voor dit kindje en niet alleen voor het verdriet van onze jongens.

 

Wat mij erg heeft geholpen is met lotgenoten mailen via Lieve Engeltjes. Dat was voor mij een manier om alles op te schrijven, delen en om te herkennen. Te weten hoe anderen dingen aanpakken en doorgaan.

Ook heb ik een site aangemaakt op vlindersite, daar heb ik ook heel wat gedachten kunnen opschrijven, was voor mij een goede manier om met de jongens bezig te zijn.

 

Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe! Als je vragen hebt, je mag ze altijd stellen!

 

Lieve groet, Esther

Link to comment
Share on other sites

Wat fijn wat van jullie te horen.

Toch prettig dit met mensen te delen die het ook hebben meegemaakt...dat voelt heel anders dan met anderen.

Heb het op het moment erg zwaar, het lijkt wel of de klap nu komt...de wereld draait idd door maar ik heb het gevoel dat alles stil staat.

Ons dochtertje heete Livia...vonden we een erg mooie en vooral lieve naam voor ons engeltje.

over dat verwerken en een plekje geven. Iedereen zegt dat telkens zo mooi, maar hoe doe je dat?

Ik denk dat het altijd moeilijk blijft, idd de uitgerekende datum, mensen om je heen die vertellen dat ze zwanger zijn en noem maar op. Moeilijke momenten genoeg. Ik denk dat ik pas rust krijg als ik hopelijk nog een keer zwanger mag worden en dan na 9maanden ons kindje gezond en wel in mijn armen heb...maar dan zijn er nog bergen genoeg om te overwinnen.

zomer jij vertelt idd dat je zwanger bent, van harte! Maar het lijkt me idd moeilijk om hiervan te genieten. Deongen zullen altijd in je gedachten blijven. Zeker spannend rond de tijd dat je van hen bevallen bent (aantal weken) lijkt me dat alles weer boven komt. Maar ik hoop dat je toch een fijne zwangerschap kunt hebben ondanks alles.

ik zal eens kijken op de site van lieve engeltjes, wie weet heb ik er wat aan, bedankt voor de tips.

succes allemaal en bedankt voor de steun.

 

Liefs

Link to comment
Share on other sites

Lieve Little Star,

 

ik begrijp wat je zegt. Het is nu eenmaal anders om het met mensen te delen die het ook hebben gevoeld en ervaren dan anderen. Ook al doen die wel heel erg hun best om het te begrijpen...

Wat een mooie naam, Livia. Klinkt inderdaad heel lief en dat past dan ook wel bij zo'n meisje!

 

Ik merkte dat ik zeer geirriteerd werd als mensen het hadden over een plekje geven... Alsof het allemaal zo makkelijk is. Ik denk dat het zo is dat ik nu een leven heb waarin het overlijden en verliezen van onze kindjes erbij hoort. Snap je wat ik bedoel?

Het is iets wat is gebeurd in mijn leven en wat mij heeft veranderd. Ik heb het gevoel dat ik nog beter weet wat belangrijk is in mijn leven... Ik hoop dat ik zo bewust blijf hiervan omdat het mijn leven ook heeft verrijkt!

 

Ik vond het ook moeilijk wat jij schreef, mensen die zeggen dat ze zwanger zijn. Ik bedoel ik was niet jalours op hun kindje, ik wilde gewoon die 2 van mij. Ook dat leek de omgeving niet altijd goed te begrijpen. Mijn advies is om heel veel dingen uit te leggen. Mensen weten echt niet wat jij moeilijk vind, en dus moet je ze het vertellen en ze op die manier helpen. Zodoende komen mensen dichterbij en dat is nu heel fijn!

 

Ja, de periode rondom de 22 weken was spannend, maar als ik eerlijk ben is het spannend vanaf dag 1. Er lijken steeds nieuwe dingen te komen die het spannend maken. En genieten? Ik vond het heerlijk als ik hem voel, omdat ik dan bevestig krijg dat hij leeft. Verder zijn er veel spanningen omdat het niet geheel vlekkeloos verloopt, maar kijk ik uit naar een gezonde baby. En heb mij voorgenomen om vooral dan te genieten...

Ik weet nog dat ik in het begin een zeer sterke behoefte had om weer zwanger te worden, nu ben ik blij dat er wat tijd tussen heeft gezeten. tijd die ik kon gebruiken om bezig te zijn met onze jongens. Bewust afscheid nemen van een toekomst met hen.

 

Kijk inderdaad maar eens bij Lieve Engeltjes, je kan ook eerst een periode meelezen met anderen om te kijken of het bij je past. Succes met alles!!!!

 

Liefs Zomer

Link to comment
Share on other sites

Het gevoel van weer zwanger worden dat heb ik ook, al weet ik dat we dit eerst moeten verwerken, maar de wens voor een kindje is zo sterk. Al voelt het ook niet helemaal goed om daaraan te denken, soort schuldgevoel tegenover ons meisje. Ja het is heel moeilijk. Je praat erover met naasten en vrienden, maar toch heb ik het gevoel me in te moeten houden omdat ik niet wil huilen, al is dat wel beter, maar toch.

bedankt voor je tips. Het is inderdaad belangrijk dat mensen weten hoe je denkt en wat je voelt. Toch is het soms moeilijk om te vertellen. Het is makkelijker om te laten zien dat het wel gaat als men ernaar vraagt...maar ik weet ook dat ik me niet groot hoef te houden.

het is net of het gemis nu pas aankomt, kan om elke scheet huilen en er komen nog zoveel mogelijke momenten. Maar we leven maar van dag tot dag en hopen dat het steeds een beetje beter gaat. Al zie ik nu tegen alles op...

Morgen zie ik voor het eerst een groot deel van mijn collega's,zal wel erg moeilijk worden,maar misschien maakt het de stap naar werken straks wat kleiner.en zo gaan we stapje voor stapje weer naar het 'echte leven', al zal het nooit meer worden wat het was.

Link to comment
Share on other sites

  • 4 weeks later...
  • 3 weeks later...

littlestar: Ik las je verhaal en wil je even een een dikke digi knuffel komen geven!

Het is nog zo kort geleden, je maakt zware tijden mee. Ik weet helaas wat je voelt.

Net zoals zomer en meiske!

Een prachtige naam voor jullie meisje!

 

Hoe is het gegaan op je werk. Dat zijn enorme stappen die je maakt. Ben je goed opgevangen?

 

Lfs

Link to comment
Share on other sites

  • 7 months later...

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Lieve dames! Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen. Maar daardoor heb ik van alles gemist!! @Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet 😍 en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde? 😉 of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed? @Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie @Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan.  @Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig. @Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen. Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid. Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel.  Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam😒. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden. Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!!  IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar..... Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft. Dus lieve dames... weer spannend!! Liefs    
    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use