Ga naar inhoud

Ons ICSI-avontuur


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Pfff wat een pluchting... Vier embryo's, waarvan 1 mindere en 3 supergoeie; ik krijg vanmiddag de beste terug en 2 andere gaan de vriezer in! I'm back in the game!!

  • Reacties 439
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Wat een raar idee zeg, zeven maanden na de laatste terugplaatsing zit er weer een embryo binnenboord... De testdatum is straks exact een jaar na mijn allereerste terugplaatsing, best apart. Ik hou wel van symboliek, al geloof ik er niet per se in dat het geluk zal brengen. We zullen het zien...

Geplaatst

Op 18 november, dus vandaag over precies twee weken. Ik heb alleen nog nooit de testdatum gehaald, werd altijd eerder ongesteld. De laatste keer geloof ik maar één dag voor de testdatum... Ik weet dus nu al dat ik de komende week nog niet zoveel stress heb, maar dat die de tweede week, na het stoppen met de bolletjes, dubbel zo hard zal toeslaan. Tja, zolangzamerhand word je ervaringsdeskundige hè!

Geplaatst

Ja meid, daar ga je weer... Ik ga waarschijnlijk op jouw testdatum starten, dus geef me het goeie voorbeeld! Ik heb alleen de derde keer de testdatum gehaald maar dat kwam alleen omdat ik besloten had de bolletjes te blijven door gebruiken... Veel sterkte alvast voor de tweede week!

 

Caroline

Geplaatst

Lief dat jullie komen kijken hoe het gaat, meiden. Niet erg goed... inmiddels wachtdag 12 en nog niet ongesteld maar ik weet 98% zeker dat het er wel aan zit te komen (het eerste zweempje roze heb ik al gespot)... de symptomen van de utrogestan zijn weg (gevoelige borsten) en de buikpijn begint te komen. Het is bijna eng hoeveel deze poging op de 1e poging, een jaar min twee weken geleden, lijkt... Op zondag de punctie, woensdag de terugplaatsing, 3 hele goede embryo's dus 1 tp en 2 cryo's; so far so good tot maandag, wachtdag 12 toen 's avonds de ongesteldheid zich aandiende die vervolgens op dinsdag, dag 13, in volle hevigheid losbarstte. Toen op 18 november de terugplaatsing, nu op 18 november de testdag. Waarom mag het niet? Wat doe ik fout? Waarom wil mijn lichaam niet meewerken? Voor mijn gevoel gooi ik nu voor de vierde keer een perfect potentieel kindje weg. Ik voel me zo'n mislukkeling... Waar ik eerst nog de hoop koesterde mijn vader, ernstig ziek, nog opa te kunnen maken, heb ik die hoop al terug moeten schroeven naar hopen dat ik hem nog zou kunnen vertellen dat ik zwanger was. Is zelfs dat teveel gevraagd? Wat voor evil trick speelt de natuur met ons? Een test om te kijken hoeveel ik aankan? Nou natuur, wat mij betreft heb je gewonnen, ik geef me over...

Geplaatst

ach meisje toch...

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik hoop dat je lichaam je voor de gek houdt en dat het allemaal goed komt, maar jij kent je lichaam het beste... Het enige dat ik je echt op het hart wil drukken is dat je geen mislukkeling bent!!! Je doet wat je kunt, meer dan dat kun je niet. Ik weet dat het op dit soort momenten heel erg moeilijk is om de moed erin te houden.

 

Ik denk aan je en duim voor je!! Het is nog niet voorbij.

Liefs Fran

Geplaatst

Oh Mar wat een triest bericht, ik voel je wanhoop gewoon. Ken het helaas zo goed. Ik heb ook steeds gedacht: waarom werkt mijn lichaam nou niet mee als mijn geest en mijn hart zo graag een kindje willen?

 

Maar ik ben ook gaan nadenken en denk nu dat het ook aan de kwaliteit van het embryo kan liggen en niet aan ons. Het zaad is slecht, ze beoordelen het embryo aan de buitenkant maar hoe het zit met de genen weten ze eigenlijk niet. Het is meer: op hoop van zegen, dat ze de goeie terugplaatsen volgens mij. Dus een mislukkeling... echt niet! Zo moet je niet denken hoor! Ik weet dat het makkelijk praten is, maar wat er ook gebeurd, er zijn heel veel factoren waarom je wel of niet zwanger wordt en die liggen echt niet allemaal bij jou! Het is gewoon geluk hebben en tja... waarom nou eindelijk eens niet? Ik zou het ook graag willen weten.

 

Sterkte met de laatste loodjes!

 

Liefs Caroline

Geplaatst

Bedankt lieve meiden, voor het hart onder de riem. Inmiddels is het helaas wel voorbij... ik werd vanmorgen wakker met het welbekende bloedbad en erg veel buikpijn. Ik heb me ziekgemeld, heel zwak misschien, maar het gaat eventjes niet meer. Ik heb het nog niet op kunnen brengen om het ziekenhuis te bellen, vanmiddag maar even moed voor verzamelen. Ik krijg dan hoogstwaarschijnlijk ook te horen dat we in januari pas weer verder mogen met de cryo's, omdat ze ongetwijfeld weer dicht zijn eind december. Ik voel me echt een beetje murw geslagen. Tuurlijk weet ik dat er vele mensen zijn die vele malen meer recht tot klagen hebben dan ik, maar toch voelt mijn wereldje eventjes heel klein en inktzwart.

Ik weet wel dat als onze cryo's op zijn en dus ook onze vergoede pogingen, we naar een andere kliniek gaan (Düsseldorf?) en alles maar dan ook alles in de strijd gooien qua beschikbare technieken. We gaan door tot het bittere einde, maar of dat het einde van ons geld wordt, of van ons emotionele uithoudingsvermogen, dat zal de tijd ons leren.

Geplaatst

Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Wat ongelooflijk kut!!

Ik snap heel goed dat je thuis blijft vandaag, zou hetzelfde gedaan hebben.

 

Heel veel sterkte voor jou en je man!

X Fran

Geplaatst

Ik was er al bang voor... ik ken het maar al te goed. Stiekem hou je een beetje hoop maar eigenlijk weet je het al. Lekker thuisblijven vandaag, gelijk heb je!! Veel sterkte de komende tijd en zoals je weet: het slijt en je krijgt toch weer nieuwe energie om verder te gaan uiteindelijk.

Fijn dat jullie 2 cryo's hebben, misschien maar goed om tot januari te wachten, kun je even bijkomen. En de tijd gaat zo snel... Ik dacht steeds: half november pas? En nu ga ik deze week alweer beginnen.

 

Dikke knuffel

Caroline

Geplaatst

Thanks dames. Caroline, jij heel veel succes met je start deze week!!

Het kostte me gister echt moeite om het telefoonnummer van het ziekenhuis te bellen, net alsof ik door het niet uit te spreken nog wat langer de illusie vast kon houden. Maar goed, ik heb gebeld en sta voor 20 december ingepland voor het zoveelste evaluatiegesprek en voorbereiding op cryo-poging in - inderdaad - januari. Blijkbaar had ik onbewust toch meer hoop op succes dit keer dan andere keren, want ik voel me alsof de bodem onder me vandaan is geslagen. Heb opeens niets meer om naar uit te kijken en voor mijn gevoel alleen maar meer ellende in het verschiet. Het gaat me dit keer vrees ik meer moeite kosten dan anders om mijn leven weer op te pakken. Als troost wilden we een weekendje Disneyland Parijs boeken (nog nooit geweest en lijkt me zo leuk!) maar dan zie ik die prijzen en dan denk ik... dat geld kunnen we beter opsparen om straks de ICSI-behandelingen te kunnen betalen. En dan word ik zo verdrietig...

Geplaatst

Arme MarMira... Ik voel met je mee, ik had het zo gehoopt voor je. Maar wees maar blij met januari, echt, je moet even bijkomen nu.

 

Als ik jullie was zou ik lekker iets leuks gaan doen samen. Ik ben net zelf naar Disneyland Parijs geweest en het is echt leuk (Dacht ik ga voor mijn dochter maar ik heb me prima vermaakt), alleen: het is wel een kinderparadijs natuurlijk, daar moet je wel tegen kunnen. Dat je daar niet bent en alleen maar verdrietiger wordt... Dan kun je beter naar Barcelona gaan ofzo. (Is ook goedkoper) Maar moeten jullie zelf weten natuurlijk.

 

Heel veel sterkte meid!

Geplaatst

Je hebt wel een punt hoor Caroline, met Disneyland als kinderparadijs, maar aan de andere kant ben ik de laatste maanden/jaren zóveel met zware, 'volwassen' zaken beziggeweest dat ik ergens ook juist veel behoefte voel om eindelijk weer eens een keer gewoon ongegeneerd plezier te hebben, misschien me zelfs weer eventjes een beetje 'kind' te voelen. Ik durf ook niet te ver weg te gaan, mocht het dan net mis gaan met mijn vader en Parijs lijkt dan nog wel te behappen.Maar goed, als de kosten de spuigaten gaan uitlopen, doen we het misschien toch maar niet...

Lief dat je zo met me meeleeft!!

Geplaatst

Tuurlijk had je daar al aan gedacht maar ik wou het toch nog even zeggen, met de herfstvakantie in mijn herinnering. Je kan in een bepaald deel van het park allemaal 'volwassen' dingen doen natuurlijk, zoals Space Mountain enzo, daar is het kleine kinderengehalte veel lager (en zijn wij dus nauwelijks geweest).

Wat de prijs betreft (het is echt belachelijk duur vind ik), ik had het geluk dat mijn moeder mij en mijn dochter meenam en dus alles heeft betaald, anders had het nooit gekund! Zeker niet met deze ICSI die we zelf moeten betalen.

Geplaatst

Superlief dat je zo meedenkt, Caroline! We laten het nog even liggen en zien wel wat we gaan doen. In elk geval heb ik tussen kerst en oud en nieuw gelukkig even vrij.

Ik voel me niet fantastisch... ben lamlendig, heb nergens zin in en moet dit keer erg diep graven naar de energie en vechtlust die ik vorige rondes al snel weer terughad. Ik voel me ook lichamelijk niet echt super; heb geen eetlust en voel me erg vol (al eet ik weinig) en een beetje misselijk. En natuurlijk is er dan een klein duivels stemmetje wat fluistert: het zal toch niet stiekem... Maar natuurlijk is dat niet zo, met al dat bloedverlies. Ik heb er echt moeite mee om het mislukken te accepteren en ik begrijp het ook niet; onder normale omstandigheden had het toch allang gelukt moeten zijn? Ik ben toch nog steeds aardig jong (voor dit traject), gezond, en eigenlijk was dit verder toch een prima verlopen poging. Baarmoederslijmvlies is altijd piekfijn, ik herstel altijd snel en goed van de punctie. Ik doe niets wat God verboden heeft... Het enige waar ik bang voor ben, en ik weet niet of en hoe ik dat kan laten onderzoeken, is dat mijn doorbloeding niet helemaal in orde is; ik heb het vaak koud (met name handen/voeten/neus etc), heb een vrij lage bloeddruk en ben vaak bleekjes. Da's eigenlijk de enige reden die ik kan verzinnen waarom het steeds niet zou lukken... Maar misschien zoek ik spijkers op laag water en moet ik me er maar gewoon weer bij neerleggen en accepteren dat het 'lot' ons niet gunstig gezind is.

Geplaatst

Tja, misschien kun je het toch eens aankaarten van dat koud hebben en lage bloeddruk. Je weet nooit wat ze ervan zeggen.

 

Bij mij gaat het ook steeds goed: al snel dik BMS, genoeg eitjes (wel ouder dan die van jou) en goeie bevruchtingen, prima puncties en TP's... MAAR WAAROM BLIJVEN ZE DAN NIET ZITTEN?? Is dus ook de vraag die ik mezelf steeds stel. Bovendien ben ik al een keer zwanger geweest dus mijn lijf moet toch weten hoe het moet?

Ik heb het al eerder geschreven: een flinke dosis geluk is het belangrijkste volgens mij en waarom dan de een wel en de ander niet? Geen idee, maar zo is het in het hele leven natuurlijk.

 

Zorg goed voor jezelf en de vechtlust komt wel weer, dat weet ik zeker, maar het is nu nog zo kort geleden.

 

xxx

Geplaatst

Je hebt gelijk Caroline, geluk is het enige wat ons nog ontbreekt in het proces... maar toch vind ik stiekem dat ik er inmiddels ook hard genoeg voor gevochten heb en dat het tijd wordt dat dat sprankje geluk nou eens onze kant uitkomt!! Ik kan me er gewoon niet bij neerleggen dat ik nooit moeder zal worden - zolang er geen aanwijsbare reden is waarom het niet lukt, kan ik dit hoofdstuk niet afsluiten. Ik heb een heerlijke warme en stabiele relatie, maar toch doemt een kinderloze toekomst als een groot zwart gat voor me op. Ik denk dat wij een kind zoveel te bieden hebben, heb nog zoveel ruimte over in mijn hart... Ik wil janken, krijsen, gillen, slaan, schoppen en het verdriet, de machteloosheid en het onrecht van de daken schreeuwen. In plaats daarvan ga ik stilletjes over tot de orde van de dag, probeer ik naast ons eigen verdriet ook het intense verdriet om de ziekte van mijn vader het hoofd te bieden, doe ik braaf mijn werk, voldoe ik aan mijn sociale verplichtingen en ben ik lief en aardig naar iedereen om me heen. De wereld draait door en jij moet mee... maar soms is het allemaal even té groot en té veel.

  • 3 weken later...
Geplaatst

Lieve Marmira, wat word ik somber bij het lezen van je berichtje. Ik kan je teleurstelling zo voelen, weet je, het is echt een dosis geluk dat er mee gemoeid is hoor. Bij ons in Gent zijn ze gestart met voedingssupplementen geven aan mensen die vruchtbaarheidsproblemen hebben. Om het sperma te verbeteren oa. Een vriendin van me die opnieuw met ICSI is gestart moet nu eerst die voedingssupplementen nemen vooraleer ze start. Heb je al eens aan acupunctuur gedacht? Niet dat je op dit alles jezelf mag vastpinnen, maar baat het niet dan schaadt het ook niet.

Celine Dion was bij haar tweeling bij de 6de poging zwanger. Ik ken een koppel dat voor hun eerste kindje 8 pogingen nodig had, voor het tweede kindje 7. Ik geloof dat het ooit eens lukt. Hoe zit het met je pogingen? Jullie krijgen maar 3 verse pogingen terugbetaald of is dat ondertussen anders?

We praten nog af en toe over jou hoor, in de andere topic. Kan me voorstellen dat je d'er niet graag meer komt.

Heel veel liefs en we blijven denken aan jou.

xxx

  • 3 weken later...
Geplaatst

Wat lief van je Drew, dat je me hier nog even komt opzoeken. Ik ben nog niet toe aan een uitgebreider verhaal, maar ik wil alleen even melden dat mijn lieve, lieve vader kort geleden is overleden... hij heeft de strijd met zijn ziekte niet mogen winnen. Vergeleken bij dit verdriet lijkt al het andere zo futiel... zelfs mijn kinderwens. In mijn hoofd is even niet genoeg ruimte om alles tegelijk te verwerken. Maar af en toe gaat door me heen wat mijn vader niet zo lang geleden nog tegen me zei, 'ik vecht voor mijn leven, jij vecht voor een nieuw leven...' Hij heeft zijn gevecht verloren, zal ik het mijne ook gaan verliezen...?

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden