Ga naar inhoud

Help!! Eiceldonatie van nichtje of via donorbank..


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

hoi Elsje,

 

 

 

Harstikke mooi voor jullie. Ik wilde je nog even een hart onder de riem steken: een bekende donor is juist een zegen! Althans, dat vinden wij. Een goede vriendin van ons is voor ons donor geweest (inmiddels 1 prachtige dochter en gister weer een tp gehad, ds fingers crossed voor een broertje of zusje). Allereerst over het 'eigen': jij bent degene die zwanger is geweest, dus biologisch gezien ben jij de moeder (en juridisch trouwens ook). En geloof mij, als t 9 maanden in jouw buik heeft gezeten, ben jij gewoonweg vergeten dat t genetisch niet van jou is! Onze kleine meid begint nu karakter te tonen en ik zie zoveel van mezelf terug. Heerlijk! En wat betreft t contact met je nichtje: hoe bijzonder is het niet om dit samen te kunnen delen? En als je kind groter is en je besluit het te vertellen, is t dan niet prettig dat hij/zij die persoon kent? Wij denken dat t daardoor veel minder beladen wordt. Natuurlijk zal hij/zij een bijzonder plekje innemen in het hart van je nichtje, maar is dat niet juist fijn? Dat er naast de ouders nog iemand is die veel om je kind geeft?

 

 

 

Elsje; op welke manier dan ook, ik hoop dat je voor jou de beste keus maakt en dat je snel kan beginnen met behandelen en binnenkort ook zo'n prachtkindje in je armen sluit. Dan maakt t echt niet meer uit dat het via eiceldonatie begon...

 

 

 

groet Inkie

  • Reacties 55
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Hey meiden,

 

 

 

Wederom bedankt voor jullie reacties!

 

Ik heb nog weinig nieuws te melden, maar wil wel van me laten horen.

 

Onze volgende afspraak met de psycholoog staat gepland voor 21 juli (donorbank-traject). Voor die tijd hopen we een goed gesprek gehad te hebben met mijn nichtje en haar man. Dan zouden we (indien het positief blijft) daar ook afspraken voor kunnen gaan plannen. Aangezien zij nog zwanger is, kan het ook zijn dat zij wil wachten tot na haar bevalling (september) en dan zou het nog wat langer kunnen gaan duren. Als ik heel eerlijk ben, baal ik daar natuurlijk wel een beetje van. Ik weet van mezelf dat als ik eenmaal besluiten heb genomen, ik ook het liefst meteen aan de bak wil (waarom wachten?). Maar ik heb natuurlijk alle respect voor haar, als zij zou willen wachten. In deze hebben we het sowieso niet alleen voor het zeggen en ook in het andere geval blijven we afhankelijk van anderen (helaas).

 

 

 

@Daan: Op naar 30 augustus! Spannend hoor, weet er alles van. En wat betreft dat spuiten, waarschijnlijk draai je er na een paar dagen je hand niet meer voor om! Alles voor het goede doel, toch?! Ga t.z.t. ontzettend voor jullie duimen.

 

 

 

@Inkie: Ik geloof je helemaal hoor! Denk ook wel dat het zo werkt, maar soms dan slaat de twijfel erover zo enorm toe, dat ik het even allemaal niet meer zo goed weet!

 

 

 

Liefs Elsje

Geplaatst

Aangezien zij nog zwanger is, kan het ook zijn dat zij wil wachten tot na haar bevalling (september)

 

 

 

Je kan toch geen eicellen doneren als je zwanger bent? Tenminste..dat dacht ik.

Geplaatst

Hoi Ziva,

 

 

 

Daar heb je helemaal gelijk in! Maar ik bedoelde het opstarten van het psychologische traject.

 

 

 

Groet Elsje

Geplaatst

Oh op die manier, dat is dan inderdaad even afwachten. Hopelijk voor jou willen ze daar snel mee starten :)

  • 2 weken later...
Geplaatst

Ik wil even reageren op al je twijfel. Ik zit in hetzelfde schuitje... eiceldonatie.

 

 

 

Ik heb de afgelopen weken veel nagedacht .. anoniem, ruildonatie, niet anoniem...

 

Er blijkt inmiddelsook wetenschappelijk onderzoek te zijn verricht naar de kind-moeder relatie en de ontwikkeling en het welbevinden van het kind (dat uit eiceldonatie is geboren). De resultaten hebben me erg verrast!

 

Ouders die zon traject zijn doorgegaan hebben heeel bewust voor een kind gekozen. Het moeder-kind relatie ondervind geen nadelen in vergelijking met 'natuurlijke' families. (bij adoptie ziet men echter dat het vaker voorkomt dat het kind problemen krijgt (niet altijd!) maar dat komt waarschijnlijk doordat de moeder het kind heeft afgestaan.

 

Als een kind in de leeftijd van 12 komt en ouder dan kan het zijn dat het op zoek gaat naar zich en zijn akfomst. Ik denk dat het belangrijk is dat het kind met 16 de mogelijkheid heeft zelf de donor te leren kennen.

 

 

 

HEB daar als moeder toch geen angst voor! JIJ hebt het kind ter wereld gebracht, verzorgd, verschoont, ermee gepraat, opgevoed, alles! De meeste kinderen zullen waarschijnlijk geen behoefte hebben om de donor te leren kennen en zo ja... nou dan ziet het kind de donor een of twee keer en JIJ bent en blijft de moeder!

 

 

 

Ik en mijn vriend denken na over wederkeringheid. Ik wens me een kindje maar een ander paar ook! Helpen en geholpen worden. Overigens ik geloof dat het ook mogelijk is om eerst af te wachten of het bij jullie lukt... voordat je eigen partner dan doneert.

 

Spanje: voor de ouders perfect MAAR... hoe is dat voor het kind? en hoe is het voor de donor die uit financiele overwegingen dit heeft besloten?

 

 

 

Bekende donor: ja misschien, hoewel wij zelf dit ook een beetje gevaarlijk vinden. Is de donor sterk genoeg... wat gebeurt er bij een ruzie of eerder moeilijkere periode?

 

 

 

een eicel is een cel... zie het als een keim... zaadjes van bloemen die door de lucht fladderen en alleen zich ontwikkelen kunnen tot mooie bloemen als ze op goede grond komen waar de zon schijnt. Zonder jou als moeder komt er uit een eicel geen kindje! ZO BELANGRIJK BEN JE! en dat kindje zal dat ook beseffen als ze ouder is.

Geplaatst

Hey Kera,

 

 

 

Bedankt voor je reactie! Komt 100% overeen met zoals ik er nu tegenaan kijk en waarschijnlijk 90% zoals mijn vriend er tegenaan kijkt. Hij is wat minder angstig om voor een bekende donor te gaan (en de eventuele gevolgen daarvan) dan ik.

 

We hebben a.s. woensdag onze eerste afspraak staan met de bekende donor (spannend!). Wellicht dat er dan al meer duidelijkheid ontstaat waar onze keuze op zal vallen. Op die dag hebben we ook onze volgende afspraak bij Geertgen.

 

 

 

(Overigens ik geloof dat het ook mogelijk is om eerst af te wachten of het bij jullie lukt... voordat je eigen partner dan doneert.) Dat klopt! Bij Geertgen kun je dat in het donorcontract aangeven. Er wordt dan pas overgegaan op doneren als er bij jou een doorgaande zwangerschap is ontstaan.

 

 

 

Dat wetenschappelijk onderzoek waar jij het over hebt, is dat ergens te vinden? Ik zou dat graag willen lezen!

 

 

 

Liefs Elsje

Geplaatst

Ha elsje,

 

Je bent de eerste die ik ook ken die vervroegd in de overgang is.

 

Ik vind het idee niet gemakkelijk maar probeer er langzaam aan te wennen. Vraag me voortdurend af waarom en hoe het daartoe gekomen is.. ik heb een heel druk en beweegd leven geleid tot nu toe.. misschien is dat de oorzaak.. of al vanaf mijn geboorte??

 

 

 

Er zijn inmiddels twee onderzoeken die ik gelezen heb: Dr. Susan Golombok

 

Egg donation parents and their children of 2 years old

 

+ Egg donation ----follow up at age 12 years

 

(als je geen engels kunt of je kunt het nergens vinden in de unibibliotheek dan kan ik het je eventueel toesturen.

 

Er schijnt nog een ander onderzoek te zijn van ene Pitra (?) Thom of Thorn (moet ik nog zoeken.

 

 

 

Heb geen angst.. uit de onderzoeken komt zo naar voren dat juist deze ouders er bewust voor kiezen.. voor kinderen. jullie misschien toekomst. kindje zal het begrijpen zolang je eerlijk bent..

 

ook kun je iets lezen over epigenetica op het internet..

 

 

 

waarom heb je eerst gewoon ivf gedaan? Je bent toch in de overgang?? Of mag ik dat niet vragen? Ken je toevallig dokter kuipers? daar hebben we een afspraak mee! Kun je me vertellen hoe het psych gesprek verliep?

 

 

 

Groeten en een fijne avond

 

Kera

Geplaatst

Hoi Elsje,

 

 

 

Ook wij hebben een eiceldonatie ondergaan ivm mijn leeftijd. Bij stimulering had ik niet meer dan 2 a 3 follikels, dus te weinig voor een goede IVF poging.

 

 

 

Onze engel heeft via een oproepje van ons gereageerd en wij zijn ondertussen de trotse ouders van een 2ling van 5,5 maand. Ik en onze engel hebben vantevoren open en eerlijk gepraat over onze beide verwachtingen en dat was zeer verhelderend. Zij gaf aan ons te willen helpen en op afstand betrokken te willen zijn over de ontwikkeling van de kiddies. Wij wilden niet teveel 'geloop' bij elkaar over de vloer en ook g� 2e moeder erbij. Dit alles is echt zo uitgekomen!

 

 

 

De 2ling zijn �t mijn kinderen, ook wij gingen in de fout over erfelijke afwijkingen in de familie icon_clown.gif. Het was mijn lief die dit corrigeerde op het CB. Onze engel belt af en toe eens op en we zijn van de punctie tot nu, zo'n 4 keer bij elkaar langs geweest. Wij hebben de 2ling uitgebreid laten bewonderen door haar familie en ik stuur zo nu en dan een update per mail met wat foto's.

 

 

 

Kan niet anders zeggen dat we een prima verstandhouding hebben en de kinderen �t onze kinderen zijn. We zijn wel van plan om ze met een jaar of 5 te vertellen hoe ze zijn ontstaan. Ook dit hebben wij van tevoren met onze engel afgesproken.

 

 

 

Hoop dat je wat hebt aan mijn verhaal.

 

 

 

Greetzzzz,

 

Elena

Geplaatst

[quote=inkie;dd.1-7-2010

 

inmiddels 1 prachtige dochter en gister weer een tp gehad, ds fingers crossed voor een broertje of zusje

 

 

Hoi Inkie,

 

 

 

Ik vroeg me af hoe het nu met je is. Ik hoop zo dat je goed nieuws hebt!

 

 

 

Liefs Elsje

Geplaatst

Hoi Kera,

 

 

 

Bedankt voor je info wb het onderzoek. Zal eens gaan kijken of ik het kan vinden. Zo niet, dan laat ik het je wel weten.

 

 

 

Wat betreft jou vraag waarom wij nog ivf geprobeerd hebben:

 

Begin 2008 ben ik gestopt met de pil. Mijn cyclus was eigenlijk direct normaal (28 dgn), dus vol optimisme gingen we ervoor. Gezien mijn leeftijd (toen 38 jr) hadden we afgesproken dat ik, na een half jaar proberen, naar de huisarts zou gaan. Dus in de zomer van 2008 ben ik door mijn huisarts doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik heb toen (vanwege mijn leeftijd) meteen de hele riedel aan onderzoeken gehad: volgen van de cyclus dmv echo's, eisprongmeting, samenlevingstest, baarmoederfoto en bepaling fsh-waarde (en mijn vriend sperma-onderzoek). Alles bleek uitstekend te zijn behalve mijn fsh-waarde, die was toen (oktober 2008) 16 en die hoort onder de 10 te zitten. Een aanduiding dat ik tegen de overgang aan zat. Door mijn normale cyclus had ik daar nog geen moment eerder bij stil gestaan. Het ziekenhuis opperde ivf als enige behandeling die meerwaarde zou geven tov zelf proberen zwanger te raken. Er is nooit gezegd dat ik niet zonder hulp zwanger kon raken, alleen dat de kans erg klein zou zijn. Met ivf konden we proberen meer follikels te stimuleren, waardoor de kans van slagen vergroot zou worden. Dus eigenlijk de tijd te verkorten om zwanger te raken (de opbrengst van een paar maanden in 1 maand stoppen). We kregen toen ook maar 1 behandeling toegezegd. Naar aanleiding daarvan zou het opnieuw bekeken worden. Eiceldonatie werd toen ook meteen geopperd en zou een goede keuze voor ons zijn. Wij zijn daar toen enorm van geschrokken. Hier had ik helemaal geen rekening mee gehouden. De meeste stellen zitten "jaren" in de molen voordat ze op dit punt belanden. Wij waren nog niet eens een jaar bezig om zwanger te raken. Eiceldonatie???, ik wist eigenlijk niet eens wat dat was. Dus wij zijn voor ivf gegaan! Omdat de verwachting was dat ik moeilijk te stimuleren zou zijn, zijn we met de hoogste dosering van medicatie begonnen. Opbrengst was 2 eitjes en alle omstandigheden (kwaliteit e.d.) waren slecht. Daarom hebben we toen een negatief advies gehad om het nog een keer te proberen. Ik kon me daar helemaal niet bij neerleggen, had helemaal niet het gevoel dat we er alles aan gedaan hadden. We zijn toen voor een second opinion naar Belgi�egaan. Opnieuw alle onderzoeken gehad en daar kwam hetzelfde uit, alleen zat mijn fsh-waarde (maart 2009) inmiddels al in de 30. Omdat we het nog heel graag een keer wilde proberen en we het in Belgi�iet zo fijn vonden, zijn we terug gegaan naar het ziekenhuis in Nederland. Daar hebben we, op ons verzoek, toestemming gekregen om het nog een keer te proberen (voor mijn gemoedsrust). Dat zijn er uiteindelijk nog 2 geworden omdat we er 1 afgebroken hebben. De kans van slagen was kleiner dan 5%, maar wij hadden de instelling dat het er maar 1 hoeft te zijn. Waarom zouden wij dat niet zijn? De laatste behandeling was in sept 2009. Sinds die tijd blijft mijn menstruatie regelmatig uit en heb ik ook hele duidelijke overgangsklachten. Een enorme confrontatie met mijn lichaam, maar tegelijkertijd heeft het me ook geholpen om beslissingen te nemen. Eiceldonatie dus! Bij Geertgen geven ze ons nu trouwens een kans van slagen van 0,01% met ivf of zelf proberen, omdat ze nooit 0% zeggen (de wonderen zijn de wereld niet uit).

 

 

 

Wat ik nu eigenlijk nog het meest vervelend vind (na de acceptatie dat ik nooit genetisch moeder wordt) is, dat ik dus nog wel "gewoon" menstrueer. Ik heb daar sinds m'n 15e enorme klachten van (kan minstens 2-3 dagen eigenlijk niet normaal functioneren) en nu dus nog steeds. Kan dat dan gewoon niet helemaal wegblijven? Het is toch nergens goed meer voor. En dan zie je die stomme tv-reclame van always waarin ze zeggen dat het een vervelende periode van de maand is, maar dat het tegelijkertijd zegt dat alles nog normaal functioneert. Nou, aan m'n hoela! Zo enorm frustrerend!!

 

 

 

Wij zijn tot nu toe alleen bij Dr. Wissmann geweest, dus ik ken dr. Kuipers niet. Wissmann vindt ik een erg prettige man. Al het personeel trouwens waar we tot nu toe mee te maken hebben gehad, vind ik erg fijne mensen. Misschien dat andere die ook op deze topic zitten er meer over kunnen zeggen?

 

 

 

Het 1e gesprek bij de psych verliep prima. Alsof je gewoon 'n beetje zit te kletsen en ondertussen legt ze dan toch de vinger op de juiste plekken. Wij zijn er heel open ingestapt en hebben het gewoon over ons heen laten komen. Ben wel erg benieuwd naar onze volgende afspraak a.s. woensdag. Het 1e gesprek was natuurlijk een intake en de volgende afspraak is de start van het "echte" traject. Dus op naar woensdag!

 

 

 

Liefs Elsje

Geplaatst

Hoi Elena,

 

 

 

Natuurlijk heb ik wat aan je verhaal. Een prachtverhaal! Dit soort verhalen stimuleren me alleen maar meer om er helemaal voor te gaan. Dus dank voor je reactie.

 

 

 

Liefs Elsje

Geplaatst

 

 

 

een eicel is een cel... zie het als een keim... zaadjes van bloemen die door de lucht fladderen en alleen zich ontwikkelen kunnen tot mooie bloemen als ze op goede grond komen waar de zon schijnt. Zonder jou als moeder komt er uit een eicel geen kindje! ZO BELANGRIJK BEN JE! en dat kindje zal dat ook beseffen als ze ouder is.

 

 

 

 

 

Beste Kera,

 

 

 

ecd. is op ons niet van toepassing maar ik lees altijd vol bewondering de verhalen mee, ik vind het zo ontzettend mooi dat mensen hieraan meewerken!

 

 

 

maar ik wilde je vooral even laten weten dat ik je uitleg over de eicel enorm mooi en bijzonder vind, ik kreeg een brok in mijn keel bij het lezen...

 

 

 

liefs en veel sterkte!

 

Babeth

Geplaatst

Hallo maya,

 

Ik ben ook vervroegd in de overgang. Heb nu met mijn vriend een eerste gesprek bij st geertgen in aug.

 

 

 

Misschien is het leuk en goed om met een antal personen die in hetzelfde schuitje zitten een aparte 'forum' -te maken

 

Ik geloof elsje en corrinna zitten in hetzelfde proces..

 

wat zou je daarvan vinden.

Geplaatst
Hoi Kera,

 

 

 

Bedankt voor je info wb het onderzoek. Zal eens gaan kijken of ik het kan vinden. Zo niet, dan laat ik het je wel weten.

 

 

 

Wat betreft jou vraag waarom wij nog ivf geprobeerd hebben:

 

Begin 2008 ben ik gestopt met de pil. Mijn cyclus was eigenlijk direct normaal (28 dgn), dus vol optimisme gingen we ervoor. Gezien mijn leeftijd (toen 38 jr) hadden we afgesproken dat ik, na een half jaar proberen, naar de huisarts zou gaan. Dus in de zomer van 2008 ben ik door mijn huisarts doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik heb toen (vanwege mijn leeftijd) meteen de hele riedel aan onderzoeken gehad: volgen van de cyclus dmv echo's, eisprongmeting, samenlevingstest, baarmoederfoto en bepaling fsh-waarde (en mijn vriend sperma-onderzoek). Alles bleek uitstekend te zijn behalve mijn fsh-waarde, die was toen (oktober 2008) 16 en die hoort onder de 10 te zitten. Een aanduiding dat ik tegen de overgang aan zat. Door mijn normale cyclus had ik daar nog geen moment eerder bij stil gestaan. Het ziekenhuis opperde ivf als enige behandeling die meerwaarde zou geven tov zelf proberen zwanger te raken. Er is nooit gezegd dat ik niet zonder hulp zwanger kon raken, alleen dat de kans erg klein zou zijn. Met ivf konden we proberen meer follikels te stimuleren, waardoor de kans van slagen vergroot zou worden. Dus eigenlijk de tijd te verkorten om zwanger te raken (de opbrengst van een paar maanden in 1 maand stoppen). We kregen toen ook maar 1 behandeling toegezegd. Naar aanleiding daarvan zou het opnieuw bekeken worden. Eiceldonatie werd toen ook meteen geopperd en zou een goede keuze voor ons zijn. Wij zijn daar toen enorm van geschrokken. Hier had ik helemaal geen rekening mee gehouden. De meeste stellen zitten "jaren" in de molen voordat ze op dit punt belanden. Wij waren nog niet eens een jaar bezig om zwanger te raken. Eiceldonatie???, ik wist eigenlijk niet eens wat dat was. Dus wij zijn voor ivf gegaan! Omdat de verwachting was dat ik moeilijk te stimuleren zou zijn, zijn we met de hoogste dosering van medicatie begonnen. Opbrengst was 2 eitjes en alle omstandigheden (kwaliteit e.d.) waren slecht. Daarom hebben we toen een negatief advies gehad om het nog een keer te proberen. Ik kon me daar helemaal niet bij neerleggen, had helemaal niet het gevoel dat we er alles aan gedaan hadden. We zijn toen voor een second opinion naar Belgi�egaan. Opnieuw alle onderzoeken gehad en daar kwam hetzelfde uit, alleen zat mijn fsh-waarde (maart 2009) inmiddels al in de 30. Omdat we het nog heel graag een keer wilde proberen en we het in Belgi�iet zo fijn vonden, zijn we terug gegaan naar het ziekenhuis in Nederland. Daar hebben we, op ons verzoek, toestemming gekregen om het nog een keer te proberen (voor mijn gemoedsrust). Dat zijn er uiteindelijk nog 2 geworden omdat we er 1 afgebroken hebben. De kans van slagen was kleiner dan 5%, maar wij hadden de instelling dat het er maar 1 hoeft te zijn. Waarom zouden wij dat niet zijn? De laatste behandeling was in sept 2009. Sinds die tijd blijft mijn menstruatie regelmatig uit en heb ik ook hele duidelijke overgangsklachten. Een enorme confrontatie met mijn lichaam, maar tegelijkertijd heeft het me ook geholpen om beslissingen te nemen. Eiceldonatie dus! Bij Geertgen geven ze ons nu trouwens een kans van slagen van 0,01% met ivf of zelf proberen, omdat ze nooit 0% zeggen (de wonderen zijn de wereld niet uit).

 

 

 

Wat ik nu eigenlijk nog het meest vervelend vind (na de acceptatie dat ik nooit genetisch moeder wordt) is, dat ik dus nog wel "gewoon" menstrueer. Ik heb daar sinds m'n 15e enorme klachten van (kan minstens 2-3 dagen eigenlijk niet normaal functioneren) en nu dus nog steeds. Kan dat dan gewoon niet helemaal wegblijven? Het is toch nergens goed meer voor. En dan zie je die stomme tv-reclame van always waarin ze zeggen dat het een vervelende periode van de maand is, maar dat het tegelijkertijd zegt dat alles nog normaal functioneert. Nou, aan m'n hoela! Zo enorm frustrerend!!

 

 

 

Wij zijn tot nu toe alleen bij Dr. Wissmann geweest, dus ik ken dr. Kuipers niet. Wissmann vindt ik een erg prettige man. Al het personeel trouwens waar we tot nu toe mee te maken hebben gehad, vind ik erg fijne mensen. Misschien dat andere die ook op deze topic zitten er meer over kunnen zeggen?

 

 

 

Het 1e gesprek bij de psych verliep prima. Alsof je gewoon 'n beetje zit te kletsen en ondertussen legt ze dan toch de vinger op de juiste plekken. Wij zijn er heel open ingestapt en hebben het gewoon over ons heen laten komen. Ben wel erg benieuwd naar onze volgende afspraak a.s. woensdag. Het 1e gesprek was natuurlijk een intake en de volgende afspraak is de start van het "echte" traject. Dus op naar woensdag!

 

 

 

Liefs Elsje

 

Ha elsje,

 

bedankt voor je uitleg en je lange verhaal.

 

Bij mij was het hetzelfde; ik bedoel dat met de eerste keer horen over eiceldonatie..

 

(mijn eerste reactie: wat is dat? ohh nee dat is mij te vreemd)

 

 

 

mijn fsh waarde was bij de eerste bloedcontrole al 96! En nu inmiddels 128!

 

Heb alles ook gemerkt door opvliegers! Zoveeel opvliegers, soms wel om de tien minuten! Nu heb ik een natuurlijjk medicijn (na drie andere geprobeerd te hebben) dat een beetje helpt! En verder veel calcium nemen en soja enzo.

 

Geen eicellen heb ik zelf meer. Weet je, een paar maanden geleden nog wist ik van niets en nu... weet ik: geen kindje dat echt van mij komt... soms moet ik huilen maar.. het idee dat ik toch nog een kindje in mijn buik kan hebben, een familie kan hebben en biologische moeder kan worden is fantastisch!

 

 

 

Je hebt deze week de afspraak in st geertgen! Ik duim voor jullie! Misschien hebben jullie straks toch meer kans dat het nu lukt.

 

Heb je het je vrienden en familie verteld?

 

Ik weet nog niet zo goed hoe ik daar mee omga.

 

 

 

Heb gezien dat ene maya ook in hetzelfde traject zit. Misschien kunnen we een schrijfgroepje vormen.. hier op de site. Wat vind je daarvan? met vier. vijf personen

 

 

 

Groeten

 

we gaan ervoor!

 

 

 

kera

Geplaatst

Hoi meiden,

 

 

 

Als de andere het ook leuk vinden, vind ik het ook prima om een schrijfgroepje te beginnen, ik ben ervoor.

 

 

 

Liefs Corina.

Geplaatst

@Maya: Succes morgen bij Geertgen. Hoop dat je deze keer beter nieuws krijgt!

 

 

 

@ Kera + Corina: helemaal goed, dat schrijfgroepje! Sluit me daar graag bij aan. De groep is volgens mij niet zo enorm groot die in een zelfde fase zitten. Dus lijkt mij wel zo makkelijk om daarvoor een nieuwe topic te maken. Kera, neem jij het voortouw?

 

 

 

Liefs Elsje

Geplaatst

Hoi meiden,

 

 

 

Elsje dank je wel. Ik hou jullie op de hoogte.

 

Ik vind een schrijfgroepje ook een heel goed idee.

 

 

 

Liefs Maya

Geplaatst

Ok!

 

Zover ik begrijp beginnen we een schrijfgroepje.

 

 

 

Maya, Elsje 1, Corina en ik (kera).

 

 

 

Nu moet ik vandaag en morgen eens kijken hoe het werkt op de site. Ik kan het voortouw nemen, moet echter wel even wenne aan de site en hoe het werkt. Even geduld aldus!

 

 

 

Fijne avond jullie drie!

 

 

 

Kera

Geplaatst
Ha elsje,

 

bedankt voor je uitleg en je lange verhaal.

 

Bij mij was het hetzelfde; ik bedoel dat met de eerste keer horen over eiceldonatie..

 

(mijn eerste reactie: wat is dat? ohh nee dat is mij te vreemd)

 

 

 

mijn fsh waarde was bij de eerste bloedcontrole al 96! En nu inmiddels 128!

 

Heb alles ook gemerkt door opvliegers! Zoveeel opvliegers, soms wel om de tien minuten! Nu heb ik een natuurlijjk medicijn (na drie andere geprobeerd te hebben) dat een beetje helpt! En verder veel calcium nemen en soja enzo.

 

Geen eicellen heb ik zelf meer. Weet je, een paar maanden geleden nog wist ik van niets en nu... weet ik: geen kindje dat echt van mij komt... soms moet ik huilen maar.. het idee dat ik toch nog een kindje in mijn buik kan hebben, een familie kan hebben en biologische moeder kan worden is fantastisch!

 

 

 

Je hebt deze week de afspraak in st geertgen! Ik duim voor jullie! Misschien hebben jullie straks toch meer kans dat het nu lukt.

 

Heb je het je vrienden en familie verteld?

 

Ik weet nog niet zo goed hoe ik daar mee omga.

 

 

 

Heb gezien dat ene maya ook in hetzelfde traject zit. Misschien kunnen we een schrijfgroepje vormen.. hier op de site. Wat vind je daarvan? met vier. vijf personen

 

 

 

Groeten

 

we gaan ervoor!

 

 

 

kera

 

 

 

Hey Kera,

 

 

 

Wil nog graag reageren op je bericht. Sorry voor de late reactie, maar was er nog niet eerder aan toegekomen.

 

 

 

Tjee, wat een fsh waarde had jij zeg. Daar was dat van mij niets bij, maar goed, uiteindelijk is de conclusie hetzelfde, helaas :crybaby2:Ik heb pas sinds mijn 2e ivf poging overgangsklachten. Zijn nog wel te handlen, heb vooral 's nachts veel last van opvliegers. Dus dekens erop en weer eraf en weer erop en.... Dus het komt niet echt ten goede aan m'n nachtrust. Overdag gaat het wel, de ene week is het erger dan de andere en momenteel weet ik niet zo goed of het aan mij ligt of het warme weer, haha. Maar door die verschijnselen voel ik me wel regelmatig echt een oud wijf, terwijl we dat natuurlijk nog helemaal niet zijn. Het blijkt dat je er ook andere mensen behoorlijk mee kunt choqueren. Was laatst bij m'n kapper (ik heb ook veel last van transpireren op m'n hoofd). Zegt ie: je lijkt wel in de overgang?! Waarop ik dus rustig zeg: Ja, dat ben ik ook. Kun je je z'n gezicht voorstellen?

 

 

 

Op je vraag of onze omgeving op de hoogte is: Ja!

 

Wij zijn vanaf het begin (ik denk) erg open geweest bij familie, vrienden, werk e.d. Dat heeft voor mij (tot nu toe) uitstekend gewerkt. Natuurlijk heb je dan ook confrontaties op momenten dat je er even niet op zit te wachten. Maar ook daar ben ik dan open in. Ik geef dan gewoon aan, dat ik het er dan niet over wil hebben. Vooralsnog heb ik daar (gelukkig) alleen maar respect voor gevoeld. Ik heb er ook nog geen dag spijt van gehad, dat wij zo open zijn geweest. Moet ook zeggen dat ik kennelijk in een zeer fijne omgeving verkeer, want ik heb nog nooit echt vervelende situaties gehad bij mensen die op de hoogte zijn. Dat hoor je ook wel eens anders!

 

Ook over het feit dat wij nu voor ECD gaan maken wij geen geheim. We zijn wel terughoudender in de info, maar dat is meer ter bescherming van onze (mogelijke) donor. Zolang wij niet zeker weten of zij er hetzelfde overdenken, praat ik in termen van een voor ons bekende donor en noem ik het beestje niet bij naam. We moeten hier samen nog afspraken over maken. Maar voor het kindje, wat er hopelijk gaat komen, willen wij het ook niet achterhouden! Ook op onze keuze om voor ECD te gaan, wordt prettig gereageerd, terwijl dat toch een heel ander verhaal is dan ivf!

Geplaatst

Hey Meiden,

 

 

 

We zijn gisteren weer bij Geertgen geweest, met de bedoeling om het donorbank-traject op te starten. Maar wij hebben inmiddels besloten dat wij toch voor het traject met m'n nichtje gaan. We zijn inmiddels al weer 4 weken verder (na onze vorige afspraak), weer heel wat dagen achter de rug om er over na te denken. En ik voel dat ik toch meer voel om daar voor te gaan. De kans van slagen is zo veel groter dan als we voor de donorbank gaan. En dat we dan langer moeten wachten voordat we aan de slag kunnen, vind ik momenteel van ondergeschikt belang. Ook jullie reacties (van degene die ook voor een bekende donor zijn gegaan), hebben mij geholpen om deze beslissing te nemen.

 

We hebben nog steeds niet "het gesprek" met m'n nichtje en haar man gehad. Dat is helaas 3 weken verplaatst. Maar zover ik daar nu een beeld over kan vormen, ziet het er allemaal positief uit.

 

Dus samengevat, zitten we nu dus op een soort van wachtbankje. Moeten we het geplande gesprek rustig afwachten en daarna (er vanuit gaande dat het positief blijft) is het wachten totdat mijn nichtje zover is! Als we er toch samen niet gaan uitkomen dan gaan we alsnog voor de donorbank!

 

 

 

@ Maya: Zag in je handtekening dat het nog steeds niet wil vlotten bij jullie! Balen zeg! Hopelijk krijg je volgende week beter nieuws!

 

 

 

@ Kera: Wil het al lukken met het opstarten van het praatgroepje? Ben ook nog niet zolang actief op dit forum, maar volgens mij moet je gewoon een nieuwe topic starten vanuit het forum ECD. Geef het een leuke titel en dan vinden we elkaar volgens mij wel!:icon_geek:

 

 

 

Groeten,

 

Geplaatst

Hallo ECD-dames,

 

Een jaar geleden heb ik gehoord dat ik vervroegd in de overgang ben. We hadden net onze eerste IUI poging gehad en stonden voor ons gevoel nog aan het begin van het medische traject met nog allerlei opties. Een telefoontje van de arts op mijn werk veranderde dit volledig. Mijn FSH gehalte was 80 en dat betekent dat ik geen kinderen zou kunnen krijgen. De arts vond het een erg vervelende mededeling voor me en hing vervolgens op. Pardon? Wat was dit voor een gesprek?? Had ze wel het juiste telefoonnummer gedraaid?

 

Na deze enorme schok hebben we een second opinion in UMC aangevraagd. In UMC zijn ze ook bezig met wetenschappelijk onderzoek naar vervroegde overgang, ze weten daar dus relatief veel van deze " aandoening". Ze kunnen ook onderzoeken of het erfelijk is. Wat mij betreft echt een aanrader. Naast de psychologische impact bekijken ze ook je lichamelijke situatie. Zo hebben ze bv een botscan gemaakt omk de bot sterkt/dikte vast te stellen. Iedere 2 jaar wordt dit onderzoek herhaald.

 

 

 

Naast de second opinion bij UMC (met de zelfde FSH gehalte gemeten), hebben we na een paar weken een informatie gesprek bij Geertgen aangevraagd. Vooral om in te schatten of ECD voor ons een reele optie zou kunnen zijn. Goed gesprek gehad, maar besluiten om met ECD te beginnen was voor ons gevoel nog veel te snel. Eerst maar een het slechte nieuws een plaatsje geven. Ik kreeg daarnaast ook steeds meer lichamelijke klachten; opvliegers, enorme stemmingswisselingen, concentratieverlies. In november heb ik een afspraak gemaakt bij dhr Ruis (van Geertgen) om pillen te vragen waardoor ik weer wat beter in mijn vel zou komen te zitten. Dhr Ruis herkende mijn klachten en schreef Estradiol voor: Wondertabletten!! Binnen 2 weken was ik weer de oude en kon weer "normaal" functioneren. Erg fijn, ook voor mijn vriend .....

 

 

 

Dhr Ruis vond het belangrijk dat ik weer helemaal de oude zou zijn voordat we definitief voor ECD zouden kiezen. Ondertussen was ik wel bij hem in behandeling, zodat hij de opbouw van bms kon reguleren. In mei ben ik voor het eerst ontvankelijk verklaard. Helaas kreeg ik toen een tussentijdse bloeding, de tweede keer was de functie bij de donor mislukt en nu sta ik opnieuw op de lijst! Spannend!!

 

 

 

Wel lekker om het afgelopen jaar even van me af te schrijven.....!

 

 

 

En erg fijn dat een kliniek als geertgen bestaat.

 

 

 

 

 

ECD-dames: veel liefs & kracht toegewenst!

 

 

 

Alexandra

Geplaatst

Hoi Meiden,

 

 

 

@ Maya: sterkte ik hoop zo dat je bms gauw goed is en dat je maar weer

 

gauw aan de beurt mag zijn voor een tp. Want na al jouw

 

ellende gun ik het je zo.

 

 

 

@ alexandra: Wat een verhaal zeg wat je heb neergezet pff . Wij zijn ook

 

blij dat Geertgen bestaat.

 

Zo kunnen hopelijk onze dromen toch nog uitkomen.

 

 

 

 

 

Liefs Corina.

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden