Ga naar inhoud

Ik ben bang...


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Ik ben bang...

 

 

 

Daar zit je dan. Starend naar je beeldscherm, de tranen prikken in m'n ogen.

 

Maar ik wil het niet, ik mag het niet, want het is nog niet voorbij!

 

Maar mijn god, wat maakt het me bang...

 

 

 

Maanden lang leef je toe naar deze weken. Alles heb je er voor over, met maar een doel voor ogen: Een positief resultaat!

 

En dan is het w� zover, zonder pardon, voor de zoveelste keer een klap in je gezicht.

 

Net alsof het zeggen wil "sorry Martha, maar jij niet...".

 

 

 

Voordat we hier vorig jaar weer mee begonnen, hebben we goede afspraken gemaakt.

 

We doen nog 3 pogingen, mits we dit aankunnen, lukt het niet dan stoppen we ermee!

 

Nu is het bijna zover, poging 6 is straks aangebroken en dit zal de allerlaatste zijn.

 

Maar wat als ook deze niet lukt, wat dan?

 

 

 

De angst slaat me om het hart. Is dit, wat we nu hebben, dan alles wat het leven ons te bieden heeft?

 

Ok�we hebben een huis, we hebben werk, we hebben lieve ouders, een schoonzusje en een zwager met hun twee kleine schatjes,

 

en natuurlijk doen we, als het kan, echt wel leuke dingen.

 

Maar het gemis van het geven en krijgen van onvoorwaardelijke liefde van je kind en alles wat daarmee samenhangt, zal altijd blijven.

 

Elke verjaardag, elke Kerst, Sinterklaas, moederdag, vaderdag enz. enz.

 

Vriendjes of vriendinnetjes die over de vloer komen.

 

Leuke uitstapjes maken speciaal voor de kids en dan hun lieve blije gezichtjes te zien...�es gaat aan je voorbij!

 

 

 

En wat te denken als we ouder worden. Nu hebben we onze ouders nog, maar wie komt �later opzoeken.

 

Eenzaamheid...eigenlijk de grootste angst die ik heb tot nu toe.

 

 

 

Laatst stonden twee collega's bij me naast m'n bureau en waren met elkaar in gesprek. De een was net bevallen van haar tweede en de ander (een man) heeft zolang hij bij ons werkt 4 kinderen gekregen en heeft door zijn papadag nog nooit een volledige werkweek hoeven draaien.

 

Het gesprek nam een bepaalde wending en plotseling kregen ze het erover dat ze er toch niet aan moeten denken dat je geen kinderen hebt. Wat zal dat dan een eenzaam bestaan worden en hoe zal het er dan later voor je uitzien. Het was een serieus gesprek, waarna ze uiteindelijk lachend uitelkaar gingen, "gelukkig hoeven wij daar niet over na te denken".

 

 

 

Stilletje zat ik achter m'n computer en deed alsof ik heel druk aan het werk was.

 

Ik had ze de tent wel uit willen slaan!!! Wie dachten ze g*dverd*mme wel niet dat ze waren. Een enorme schop onder hun reet had ik ze willen geven. Stelletje barbaren!

 

Waarom zo razend, zij weten toch ook niks van jouw situatie? JAZEKER wel!!! De vrouwelijke collega is nog wel een naaste collega en die weet dondersgoed hoe ik er momenteel in sta en ze leeft ook altijd keihard met me mee. Omdat haar vader net was overleden, kon ik haar natuurlijk niet uitfoeteren, want ze had haar eigen sores aan haar hoofd, maar waarom dan dit gesprek????

 

 

 

Gelukkig heb ik een redelijk verstand en blaas ik in zulke situaties eerst een paar ik in en uit en breng ik mezelf tot bedaren en doe ik net alsof er niks aan de hand is.

 

 

 

Maar meiden, we zitten er toch maar mooi mee en helaas zal de buitenwereld dit nooit begrijpen.

 

Bij mij zien ze aan de buitenkant alleen maar de lieve, vrolijke en mooie Martha. Maar men weet niet, dat het een masker is en dat er achter dat masker een heel droevig gezicht zit.

 

 

 

Zo! Dit wilde ik even van me afschrijven en verder eigenlijk niet.

 

 

 

Op naar de 6e poging......;-)

  • Reacties 58
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

ik heb je stukje met kippevel zitten lezen.

 

heel herkenbaar.

 

Erg vreemd van de collega als ze van jullie situatie weet.

 

Je kan het alleen maar begrijpen als je het zelf mee maakt.

 

Zelf zit ik ook met het dilemma dat we hebben afgesproken om na de volgende poging te stoppen.

 

Er was nog hoop maar die wordt steeds minder.

 

Zelf wil ik nog wel doorgaan maar het doet steeds zo'n pijn.

 

 

 

knuffel

 

 

 

Rachel

Geplaatst

Mart ik begrijp je angst heel goed, wij staan staks aan de start van onze 4e en laatste ICSI poging en mijn grootste angst is ook dat wij straks samen oud moeten worden zonder eigen kindjes.

 

 

 

Wat een pijnlijke situatie zeg met je collega's. Kan me voorstellen dat het heel hard aankwam. Maar hun wereld draaid om kindjes en daar passen wij soms gewoon niet altijd in. Ondanks dat ze tussentijds heel erg met ons meeleven.

 

 

 

Zucht wat worden we toch op de proef gesteld..............

Geplaatst

Lieve Martha,

 

De tranen biggelen hier over mn wangen, je hebt bij mij zo'n gevoelige snaar geraakt.

 

Ook bij ons wil het maar niet lukken. Het lichaam wil wel (2 miskramen) maar de tijd heeft me ingehaald. Zoals je weet is ook poging 5 mislukt en we weten niet hoe we verder moeten.

 

Jouw verhaal is zoooo herkenbaar, inderdaad je doet heus wel leuke dingen enzo maar het idee dat er nooit kindervoetjes door huis trappelen, het nooit mamma en pappa genoemd worden het is ondraaglijk. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ben mezelf niet.

 

Lieve schat, veel sterkte voor de komende tijd.

 

Dikke kus

Geplaatst

Hai Martha,

 

 

 

Ik lees al een tijdje je berichten, en was zo voor je aan het hopen dat het deze keer gelukt zou zijn. Het is je zo gegund, je hebt al zoveel teleurstellingen gehad.... Ik wil je heel veel sterkte wensen. En ik heb echt heel veel respect voor je. Wat ben jij een sterke vrouw. Hou je taai, en voor poging 6, JIJ ook!

 

 

 

Voor de andere dames, ook heel veel sterkte en succes.

 

 

 

Anouk

Geplaatst

Meestal ben ik niet zo'n schrijver met en heel verhaal, maar omdat toch het einde nu nadert, moest ik het even kwijt.

 

En ik weet dat ik niet de enige ben met deze gevoelens, daarom heb ik het ook zo verwoord.

 

Er zijn meiden op het forum "die komen en die gaan", maar er zijn ook meiden die helaas blijven...en de meesten volg ik op afstand, maar ik zie ze wel!!!

Geplaatst

Martha,

 

 

 

Ik ben diep geraakt door je verhaal. Ooit stond ik er ook zo voor. Er is zelfs letterlijk tegen ons gezegd (na de tweede poging) dat we er maar beter mee konden stoppen. Het zag er behoorlijk kansloos uit. Nu kijken we terug op een heel verdrietige tijd, maar het belangrijkste is dat we terug kunnen kijken. Ik hoop zo voor jou dat het goed komt! Want ik voel me, als ik je verhaal lees, weer even zo als toen. Houdt hoop!!! Blijf positief! Ik wens je alle geluk voor je volgende poging!!!

 

 

 

Lieve groet,

Gast Sannie66
Geplaatst

Lieve, lieve Martha,

 

 

 

Ook bij mij heeft het een snaar geraakt. Met name het punt dat je vrouwelijke collega nogal gevoelloos zo'n gesprek binnen je gehoorafstand moest voeren. Ik voel zo met jou en een aantal anderen die -zoals jij zo mooi verwoordde- ook al zo lang bezig zijn en teleurstelling, verdriet, wanhoop keer op keer moeten meemaken. Ik hoef de namen niet te noemen, want we weten allemaal over wie we het hebben.

 

 

 

Je weet onze situatie en dat de weken vanaf de vlokkentest tot gisteren een hel waren, maar gelukkig is ons kind sterk en was het 'alleen' maar mijn lichaam die 'verkeerde signalen' afgaf. Ik kan en wil mijn situatie niet vergelijken, maar voelde het ook zo als een laatste kans en kan zo verschrikkelijk emotioneel nu reageren als ik een stukje zoals jij hier hebt neergeschreven lees.

 

 

 

Ik wil jou en met jou al die anderen veel sterkte, wijsheid en liefde wensen. Ik hoop met jou dat het je toch nog is gegeven om ooit zo'n mini-mensje (of 2) in de armen te mogen sluiten...

 

 

 

Veel liefde,

 

Sandra

Geplaatst

Martha......

 

Wat jij op papier hebt gezet is altijd mijn grootste angst geweest, je hebt het goed verwoord. Ik heb erover gedacht om dan als pleeggezin te starten maar daar zitten wel heel veel haken en ogen aan en is niet te vergelijken met een eigen gezinnetje.

 

 

 

Sterkte,

 

Vanessa

Geplaatst

Martha ook ik zit weer met tranen in mijn ogen. (Oh shit, nu drupt er zelfs 1 naar beneden...). Eerst wil ik even zeggen: wat een trut die collega! Ook al is het niet zo bedoeld, ik vind het vrij gevoelloos, ook al had ze het niet van jou geweten. Ik zou er dan ook zeker nog een keer over beginnen met haar, dat je dat als heel vervelend hebt ervaren.

 

 

 

Mijn situatie is natuurlijk niet hetzelfde, omdat ik een dochter heb, maar deels heb ik dezelfde gevoelens. Ik denk altijd dat de wens even diep is, maar het verdriet bij weer een mislukking misschien ietsje minder, als je een kind hebt.

 

 

 

Oh Martha, wat had ik het je gegund!! We kunnen hier niks anders doen dan elkaar steunen, maar wat zou ik graag meer willen doen voor sommige meiden, waaronder jij.

 

 

 

Heel veel sterkte de komende tijd!!

 

 

 

Knuffel, Caroline

Geplaatst

Lieve Martha,

 

 

 

Het is niet te geloven hoe hard en gevoelloos mensen soms kunnen zijn. Als je niet zelf in de mmm zit, is het verdriet waarschijnlijk ook niet te begrijpen.

 

 

 

Ook wij liepen in het begin tegen veel verdriet aan en elke keer krabbel je op en weet je dat er nog hoop is. (je mag eventjes de moed opgeven, maar niet de hoop...) De teleurstellingen zijn steeds moeilijker te verwerken en de wens wordt steeds groter.

 

Wij hebben het geluk gehad dat onze 3e poging wel is aangeslagen. Maar voordat wij dat wisten hadden wij ook al pittige gesprekken.. hoe nu verder?

 

 

 

Als je eenmaal weet dat er een mogelijkheid om samen een kindje te krijgen, wil je daar ook alles aan doen.

 

 

 

Het is gewoon zo vervelend dat ondanks de openheid die je al hebt gegeven, mensen soms toch nog zo hard kunnen zijn.

 

Wij zijn ook altijd open geweest, hoe moeilijk het soms ook is. Ons geluk is geweest dat iedereen altijd heel veel begrip heeft gehad. Familie, vrienden, maar ook zeker onze collega's en managers!

 

 

 

Nee.. een ander kan er niets aan doen dat het bij ons niet zomaar lukt, maar er een beetje rekening mee houden is toch niet teveel gevraagd?!

 

 

 

Heel veel sterkte meid en het is iedereen gegund en jullie dus ook!!!

Geplaatst

Wat kan ik hier nu nog aan toe voegen, voordat wij aan kinderen dachten was dit mijn grote angst. 10 jaar bezig om NIET zwanger te worden en nu al 5 jaar om WEL zwanger te worden. Daarom heb ik denk ik ook zo lang gewacht met wederom een nieuwe poging en onze cryo. Liever nog 1 sprankje hoop dan helemaal het boek sluiten.

 

 

 

Wie niet waagt wie niet wint.

Geplaatst

:tearyeyed:

 

Kan niets meer toevoegen aan al wat al gezegd is! Zo herkenbaar....

 

Maar uit al de reacties die je altijd geeft op anderen weet ik dat je een positief mens bent. Ik weet zeker dat je jezelf weer op kunt laden voor de 6e poging. EN DIE GAAT GEWOON LUKKEN!!

 

 

 

Heel veel sterkte!

 

 

 

Liefs Elsje

Geplaatst

Tjee Martha heel veel sterkte met die 6e poging. Er wordt zoveel veerkracht in emoties van vrouwen in de MM gevraagd.

 

 

 

Ik kan met voorstellen dat nu het einde nadert, je de angst om het hart slaat; wat als het niet lukt... ?

 

 

 

Ik wens je onwijs veel geluk en vooral vertrouwen voor de toekomst!

 

 

 

Lfs Snoeske

Geplaatst

Lieve Martha,

 

 

 

Wat heb je het mooi verwoord! Knap van je om het zo op papier te zetten, uit je hart!

 

Kippenvel kreeg ik ervan toen ik je verhaal las, ook hier...... is alles heel herkenbaar wat je zegt helaas! De angst begint steeds meer de kop op te steken....

 

 

 

Vanaf hier wil ik je heeeel veeeel virtuele knuffels geven meid, sterkte!!!

 

 

 

Liefs Sonja

Geplaatst

Lieve Martha

 

 

 

 

 

wat een enorme brok krijg ik in mijn keel bij het lezen van je angstbericht, hoe herkenbaar, dwz, van voor mijn zwangerschap. wat je schrijft was ook mijn grootste angst en het lijkt me dan ook zo verschrikkelijk als je wanneer dan ook op een punt komt van het stoppen.......

 

Ik heb bewondering voor je dat je het zo op papier gezet hebt, ik hoop dat het je goed heeft gedaan, dat je dat zo kan vind ik iets over je zeggen Martha!

 

En je stelt je min of meer kwetsbaar op door je grootste angsten/gevoelens te delen maar dat kun je alleen als je een heel krachtig en sterk mens bent, al voelt het op bepaalde momenten misschien totaal anders!!!!

 

 

 

Enorm bot van je collega om zo ongevoelig een "goed gesprek" aan te gaan, inderdaad, als je collegea het niet weten dan kan dat maar dit is voelt als een enorme steek in je rug.Juist van haar verwacht je het niet. Ik heb vorig jaar iets soortgelijks meegemaakt met mijn directe collega, die onze hele historie kent en die zelf notabene ook jaren heeft moeten oefenen en dokteren en juist een opmerking van zo´n persoon doet pijn. Ik heb hem dat ook heel erg duidelijk gemaakt!!! Dat van dat masker een mooi voorbeeld dat velen wellicht herkennen, erg lastig en soms is zo´n masker ook wel fijn, om zelf of afstand te kunnen nemen van je angsten en zorgen, net of alles even gewoon lekker loopt.

 

 

 

Ga je je collega er nog op aanspreken of vind je dat lastig? misschien lucht het jou tzt wat op.

 

 

 

Lieverd, ik ben trots op je, op je doorzettingsvermogen en het feit dat je hier zo´n dieprakend bericht hebt geplaatst!

 

Ik hoop voor je dat je de kracht vind om door te gaan zolang je het aankan uiteraard, ik ben eerlijk tegen je, ik weet niet hoe om te gaan met de gedachte om kinderloos te blijven, ik heb er zelf nooit echt over na durven denken.....

 

 

 

van mij een dikke knuffel!!!!

 

 

 

liefs

 

Babeth

Geplaatst

Mart, ik ben ook geraakt en voel met je verdriet mee. Het is zo moeilijk al je zo graag wilt. Pffff. Weet effe niets meer te zeggen, dikke zoen. Joy1

 

ps. En die collega.....erg harteloos.

Geplaatst

Lieve Martha,

 

 

 

Ik zit je berichtje te lezen en begrijp je (helaas) maar veels te goed. Want wat als het allemaal niet lukt, hoe moet je er dan een invulling aangeven.

 

 

 

Ik wens je hopelijk snel een positief resultaat van de behandeling maar vooral veel kracht en sterkte!

 

 

 

Liefs, Astrid

Geplaatst

Heeeeel herkenbaar! Ook bij mij heb je een gevoelige snaar geraakt! Wat heb je het mooi omschreven en wat is het helaas waar voor zovelen van ons..!!! Ik heb soms ook echt het gevoel alleen te zijn op deze wereld (samen met mijn lieve mannetje dan). Het lijkt wel alsof iedereen maar doorgaat met zijn leven en soms heb ik het gevoel dat wij on hold staan. Nog niet weten of onze grote wens eindelijk uit gaat komen. Eerlijk gezegd kan ik de gedachte voor altijd kinderloos te blijven (nog) niet aan.

 

 

 

Ik hoop voor jullie dat jullie grootste wens in vervulling gaat maar ik zal niet zeggen dat je positief moet blijven of dat het vast wel gaat lukken. Naar mijn mening heb je daar niet zoveel aan! Je HOEFT niet altijd positief te blijven als je zoveel tegenslagen hebt gehad! Heel veel sterkte!

Geplaatst

Lieve Martha,

 

 

 

Ook hier prikken de tranen...

 

Wat is dit alles toch slopend hé! Lichamelijk kunnen we alles wat we voor onze kinderwens moeten ondergaan wel aan, maar mentaal is wat we moeten meemaken onmenselijk! Het leven tussen hoop en vrees....

 

Wat je schrijft, je angsten, dat is hetgeen waar we allemaal zoooo bang voor zijn en niet aan willen denken.

 

Nu jullie al zoveel pogingen hebben ondergaan en een laatste poging dichterbij gaat komen, kan ik me voorstellen dat je het super benauwd begint te krijgen! Wat als......

 

Ik lees je verdriet, en zou je graag willen troosten, maar ik weet dat er geen woorden zijn die ervoor kunnen zorgen dat het minder pijn doet.

 

En je hebt gelijk, niemand, maar dan ook echt niemand die dit niet meemaakt, begrijpt wat je voelt. Ook al probeer je er zo goed mogelijk mee om te gaan, je kunt niet altijd sterk zijn, het is onmenselijk wat je meemaakt.

 

 

 

En wat je zegt, het is nog niet voorbij, er is nog steeds hoop!

 

Maar ik begrijp heel goed dat je angstig bent. Geen arts kan je de zekerheid geven dat 't allemaal goed komt. En ik ervaar zelf ook dat als je 't even niet meer ziet zitten, het oplucht om het van je af te schrijven.

 

En je ziet, de meiden hier herkennen je angst.

 

 

 

Maar ik zeg ook telkens tegen mezelf, stel je voor dat het wel gaat lukken, dan ben ik voor niets al zo verdrietig geweest over wat als...

 

Dus, zolang er nog hoop is, gaan we voor een wonder.

 

 

 

Wat vreselijk pijnlijk dat je het gesprek tussen je collega's moest aanhoren! Mensen kunnen zo onnadenkend en gevoelloos doen soms!

 

Iemand in mijn omgeving met zelf 6 (!) kinderen, zie pas: 'het is wel een risico hé, ivf, zeker met je endometriose. Als het voor mijn vrouw een risico had geweest om kinderen te krijgen, dan had ik niet gewild dat ze dit zou doen. Kinderen zijn ook niet altijd leuk hoor. Kijk, jullie kunnen lekker samen op vakantie en doen wat je wilt. En als je ze dan toch persé wilt, ach, dan adopteer je er toch één."

 

En ja, op dat moment was ik ook even stil. Wat moet je daar nu op zeggen?

 

 

 

Lieve Mart, heeel veel sterkte!!!

 

 

 

Een hele dikke knuffel en kus!

 

 

 

Liefs, Wens

Geplaatst

lieve Martha,

 

 

 

Alsof ik het zelf geschreven zou hebben.......ik had geen brok in mijn keel maar moest gewoon flink huilen om je bericht. Het sluimert aan de oppervlakte....soms denk je dat je een weg gevonden hebt of zal vinden als dat moment er ooit is dat je zeker weet dat het voorbij is......maar dan ineens komt de realiteit weer binnen....hard, koud en medogenloos.

 

 

 

Het is niet eerlijk. je kunt er niet eens je best voor doen om het wel te laten lukken. Die machteloosheid is ondraaglijk!

 

 

 

En het onbegrip van mensen die niet weten wat het met je doet....dat komt er ook nog bij!

 

 

 

Ik denk aan je en zal een kaarsje voor je branden dat deze laatste poging de poging is die het verschil zal uitmaken.

 

 

 

Liefs

Geplaatst

Hoi Mart,

 

 

 

Van hieruit wil ik je een dikke knuffel geven en heel veel succes/sterkte wensen.

 

 

 

Ik heb ook net als de rest met ontroering jouw verhaal gelezen, en soms ben ik ook bang over de toekomst, maar goed ik sta nog maar aan het begin en jij heb helaas al een heel geschiedenis achter je qwa mmm.

 

 

 

Meis sterkte.

 

 

 

Gr. Corina.

Geplaatst

Vanachter dit beeldscherm ook een dikke omhelzing.

 

Veel is al gezegd door de andere meiden. Martha, het is jullie zo enorm gegund! Ik begrijp je gevoelens van angst nu de door jezelf gelegde grens bijna is bereikt. Hoe ver ga je in de mmm, dat is zo'n moeilijke vraag. Als het antwoord nu positief was, dat je wist dat het o zo gewenste resultaat bereikt wordt na 1-3-6-7...pogingen dan was het allemaal makkelijker te dragen. Bah, het is zo enorm oneerlijk.

 

Heel veel sterkte met het verwerken van deze teleurstelling.

 

Doe mee hopen dat de volgende poging eindelijk raak is!

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden