Ga naar inhoud

Ik ben bang...


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Meiden jullie zijn stuk voor stuk toppers!

 

Alles wat jullie mij toewensen, dat wens ik jullie natuurlijk ook allemaal toe.

 

Want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

 

Deze pijn en dit verdriet kennen we allemaal!

 

Dit berichtje is dan ook niet bedoeld uit zelfmedelijden, maar wel om het bespreekbaar te maken.

 

Want dit is waar het uiteindelijk om draait.

 

Dit is ons verdriet en dit zijn onze grootste angsten.

 

16_12_169.gifDikke kus!

  • Reacties 58
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Hey lieverd,

 

 

 

Wat is het leven soms hard he. En toch, hoe bang je nu ook bent, ook dit kun je aan. Want steeds als je denkt: "dit is het, ik kan niet meer", zul je merken dat je verder kunt, dat je toch nog een extra laagje kracht hebt. Want je zult je doel bereiken. En dat weet je diep van binnen. Het gaat lukken. Want dat is waardoor je steeds verder kunt. De wetenschap dat het gaat lukken. En dat daarmee alle ellende en verdriet je gevormd hebben tot een geweldige moeder voor een meer dan gewenst kind. Je kindje wacht op je. Het is alleen zo speciaal dat Hij of Zij daarboven je Kindje nu nog even geen gedag kan zeggen. Maar het zal komen.

 

Dikke knuffel!

Geplaatst

Hier weer iemand met tranen in de ogen....

 

Ik blijf op dit forum rond zwerven, al hebben wij de medische molen al achter ons gelaten. Dit soort berichten raken mij enorm. Ik heb op dit moment grote moeite met het kinderloos zijn.

 

Ik ben 40 en mijn man 43. We zitten midden in de adoptieprocedure en komen binnenkort op de wachtlijst voor Bulgarije. Maar ook dit is een onzekere weg.....

 

 

 

"de aanhouder wint", is een uitdrukking die ik nooit meer wil horen. Dat wordt vaak gezegd, maar slaat bij vruchtbaarheidsbehandelingen echt nergens op.

 

 

 

Wil jou heel veel sterkte wensen, Marta. Ik deel je angsten.

 

 

 

Liefs,

 

Marli

Geplaatst

Ook ik zit met een brok in mn keel je verhaal te lezen. Je angsten en ook je hoop. Het is een herkenbaar verhaal want ondanks dat ik pas "aan het begin" van de behandelingen sta, denk ook ik er vaak over na.....Wat als...

 

Ik vindt je een moedige meid en hoop dat jullie allerliefste wens vervuld gaat worden!

 

:aaaflowersmiley:Liefs Jet

Geplaatst

Ook wij staan nog aan het begin van deze medische malle molen maar alles wat je beschreven hebt zijn dingen die ook in mijn gedachten spelen.

 

Wat moeten we als we geen kinderen krijgen? Zijn we sterk genoeg om dit allemaal te doorstaan? Als ik nu al kijk wat een veerkracht je soms nodig hebt vraag ik me wel eens af hoe lang je dat allemaal kunt verdragen?

 

 

Ook heb je helaas nog altijd te maken met ongevoelige mensen. Op het werk weet inmiddels iedereen wel waar wij mee bezig zijn maar het verbaast me toch elke keer weer wat een ontzettend vervelende opmerkingen je kunt krijgen. Dat de tranen in je ogen staan en je je echt in moet houden om niet in tranen uit te barsten.

 

 

Ik sterk me aan het feit dat ik een onzettend lieve man heb en een hond waar we erg gek op zijn. Samen blijven we hopen op een prachtig kindje.

 

 

Ik wil jou heel veel succes en kracht toewensen voor jullie laatste poging. Ik denk aan jullie en hoop met jullie mee op een prachtig resultaat!

Geplaatst

Wat een ontroerend verhaal, pfff zit hier echt met tranen in mijn ogen en hele dikke brok in mijn keel.

 

 

 

hele hele hele dikke knuffel !

Geplaatst

Ohhh Martha, ik leef zo met je mee!!

 

Ik (en ik zie zoveel andere mensen hier ook) had het je zo gegund.

 

Ik hoop voor je dat je dit ook weer een plekje kan geven en straks vol goede moed aan poging 6 kan beginnen.

 

Er zijn natuurlijk mogelijkheden om 'moeder' te worden, maar ik snap heel goed dat het niet is zoals je het zo graag zou willen.

 

 

 

Ik wens je alle sterkte toe en duim heel hard voor je dat ook jij straks kindjes rond heb rennen thuis!!!

Geplaatst

Beste Mart,

 

 

 

Jouw angsten zijn zo herkenbaar. Voor ons is de hoop op een kleine van ons samen voorbij. En alle dingen die je noemt spelen dan zo door je hoofd. Je gaat over zoveel dingen anders denken. Inderdaad de eenzaamheid, ik zie mezelf al weg kwijnen in het verzorgingshuis en het bewaren van dingen Voor wie zou ik dat nog doen. Daar moeten wij echt nog onze weg in vinden.

 

Ik wil je heel veel succes wensen met je laatste poging!!

 

 

 

Groet Mari

Geplaatst

Lieve martha,

 

 

 

Pffffff........:crybaby2::crybaby2::crybaby2: Ook ik zit hier met kippevel, ( terwijl het 30 gr is ) en tranen in mijn ogen, en de angst in mijn hart.....

 

 

 

Als eerste, meid wat vind ik jou dapper zeg, en wat ben jij een krachtig persoon!!

 

 

 

Maar wat je hebt geschreven, is werkelijk precies wat ik ook voel. En de angst in het hart van: hoe verder zonder een kindje? Alle verjaardagen, feestdagen, alles alles alles......En dan als pap en mam er niet meer zijn, alleen.......Ik word gewoon misselijk van die gedachte! En die masker voor je gezicht, ik snap het helemaal, en ik geloof alle meiden hier.

 

 

 

Ik hoop echt, en we duimen voor je dat poging 6 lukt! Ooit zal het toch eens lukken. Precies zoals ivf-vader zegt!

 

 

 

En die collega, wat een sch*tw*f! Pfff, wat goed dat je op dat moment niets had gezegt. Maar als ik jou zou zijn, zou ik met die opmerkingen wel in mijn maag zitten. Zeker als je haar vaak tegenkomt. Wat ga je nu doen? Misschien dat je er tzt erop terug kan komen, al lucht het wel je hart?

 

 

 

Heeeeel veel sterkte meid. En top dat je het zo hebt geschreven, ik weet zeker dat je iedereen er mee raakt, en onze gevoelens keigoed hebt verwoord!

 

 

 

Liefs en een dikke knuffel Myron

Geplaatst

Hoi Mart,

 

 

 

Wat heb jij goed verwoord van wat denk ik de grootste angst van ons allemaal is....

 

Dat het einde van de behandelingen in zicht komt,terwijl je allergrootste wens, een kindje van jullie samen, nog niet vervuld is.

 

Dit is ontzettend moeilijk en je kan alleen maar hopen dat je daar nooit voor komt te staan.

 

 

 

Pfff wat zal dat moeilijk voor je zijn geweest, het gesprek wat je opving van je collega's. Mensen kunnen soms zó gevoelloos zijn. Als ze van niks weten is het al erg genoeg, maar als ze ook nog van jouw situatie afweten komen dit soort dingen wel extra hard aan.

 

Het is al moeilijk genoeg waar we allemaal mee te maken krijgen en dan helpen dit soort dingen niet echt mee.

 

 

 

Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop echt dat jullie grootste wens nog uit mag komen!

 

 

 

Dikke knuf Ansje

Geplaatst

Jeetje hier krijg ik ook een brok van in mijn keel. Meid suc7 met alles. En super lief dat je zo met ons allemaal mee leeft. Bedankt hiervoor.

Geplaatst

Speciaal de meiden die al zijn gestopt met de behandelingen en helaas de "keuze" hebben moeten maken samen verder te gaan, wil ik bij deze mijn respect geven. Bedankt dat jullie de moeite hebben genomen om op m'n topic te reageren.

 

Wat geweldig dat jullie nog wel steeds de moeite nemen om dit forum op te zoeken, ondanks het feit dat het voor jullie al afgelopen is en nog geen eens weten hoe hiermee om te gaan...Wat moet het verschrikkelijk pijnlijk zijn!

 

 

 

Ik denk dat wij allen bang zijn om ons aan te sluiten bij dit rijtje.

 

 

 

Hele dikke knuffel en kus en hopelijk gaat het leven jullie nog vele fantastische momenten geven naast dit verdriet,

 

Liefs, Martha.

Geplaatst

lieve lieve Martha...heel mooi verwoord en ontzettend jammer dat ook poging 5 mislukt is...het is jullie zo gegund, maar ook anderen gun ik het net zo hard, net als dat ik het mezelf gun...

 

 

 

het is, zoals je in een eerdere reply al aangaf, denk ik toch iets waar we allemaal een keer aan denken, maar niet aan willen geloven...want dan wordt het zo echt...en je blijft toch altijd dat sprankje hoop houden...ben nog maar een groentje zeg maar in het ivf-gebeuren, we hebben pas een poging gehad, maar het was een hele snelle poging...binnen 6 weken was ie voorbij...vanaf het moment van de eerste deca-spuit zetten tot aan de testdatum, want toen viel alles in stukken keihard op de grond...geen cryo's over, niks...dat was poging 1...wat als poging 2 ook zo gaat??? hebben we wel genoeg financiën om voor een 4e of 5e poging te gaan??? ik wil er eigenlijk niet aan denken...ik had nooit gedacht dat het bij ons zo lang zou duren om zwanger te worden...nog voordat ik gestopt was met de pil, heb ik altijd gedacht dat ik zo zwanger zou zijn...maar nu...ruim vier jaar verder nog steeds niets...ja...een mislukte zwangerschap...en in de tussentijd wel al weet ik hoeveel anderen zwanger zien worden en zien bevallen en het dan toch vreemd vinden als je niet op kraamvisite komt...ach...het lukt jullie ook wel...wil je mijn man eens lenen??? dan lukt het zeker wel...ze weten niet waar ze het over hebben en ik zou hun niet eenzelfde situatie gunnen...zoiets gun je niemand eigenlijk...ben blij dat deze mogelijkheid bestaat...echt...ben vanochtend met poging twee begonnen...en ik zit nu al te denken...zou ie wel lukken??? bij de eerste poging was ik positief gestemd, hoe naïef achteraf gezien...want hoe vaak hoor je niet dat de eerste poging mislukt...ik vrees de dag dat onze laatste poging aanbreekt....wil er op dit moment nog helemaal niet aan denken, maar het is wel een gedachte of feit waar we rekening mee moeten houden...een mogelijkheid op kinderloos blijven...

 

 

 

Al degenen die deze keuze al of niet gedwongen hebben moeten nemen, heel veel sterkte en net als Mart, heel fijn dat jullie toch op dit topic hebben kunnen en willen reageren, want het zal niet makkelijk zijn...

 

 

 

en je collega...wat kil van haar....ik denk dat ik haar er nog op aanspreek, zeker als ze zo met je meeleeft...sterkte meid!!

 

ik hoop echt van ganser harte dat poging 6 helemaal gaat lukken!!!!

 

 

 

een megadikke knuffel!!!

 

 

 

Nicole

Geplaatst

Hoi Martha,

 

 

 

Ik heb je bericht gelezen en een brok schoot in m'n keel. Ik begrijp je angsten heel erg goed en kon em bijna door het scherm heenvoelen.

 

 

 

Ik ben inmiddels bijna 18 weken zwanger van onze eerste. Maar hiervoor hebben ook wij een heel traject doorlopen....elke keer weer opladen, elke keer weer de hoop en elke keer weer die enorme teleurstelling! En dan ineens....heb je een positieve uitslag. Uiteraard waren wij heel erg blij maar toch zijn we nog steeds bang!!!! Bang om het weer te verliezen, bang dat het je toch niet gegund is en dat we uiteindelijk toch met lege handen blijven staan. Ik doe m'n best om positief te blijven, maar de angst overschaduwd de vreugde regelmatig.

 

 

 

Ook wij hebben mensen om ons heen die in het verleden nogal harde uitspraken deden. Dat waren moeilijke momenten. Ik weet echt wel, en jij waarschijnlijk ook, dat een leven zonder kinderen ook een leven is. Natuurlijk kan je dan ook leuke dingen doen, natuurlijk is het hebben van kinderen niet zaligmakend. Maar als je wens zo groot is en het lukt niet, dan is het lege gat heel erg groot!

 

 

 

Meid, ik leef met je mee, ik hoop echt voor jullie dat het deze keer wel gaat lukken en duim voor een goede afloop!

 

 

 

Heel veel succes, sterkte en kracht toegewenst!

 

 

 

Liefs Esly!

Geplaatst

Martha!

 

 

 

Jeetje wat kun jij dit goed verwoorden! En je ziet, ook al is dit de digi-wereld, hier zijn vele die ieder woord die je opschrijft wel begrijpen!!!

 

 

 

Het is ook oneerlijk!!! En de buitenwereld kan vervelend en onbegripvol en cru zijn!

 

 

 

Ik hoop dat al deze steun voor jou je een klein beetje meer begrepen laat voelen en uiteraard gesteund, want wij hier houden je allemaal in de gaten, hoor!!!

 

 

 

Veel liefs Kaykay

Geplaatst

Lieve Martha,

 

 

 

Kan alleen maar aansluiten bij de vrouwen (en mannen) hier, dit is ook precies hoe ik mij voel. 5 jaar, 6 iui en 5 terugplaatsingen en nog steeds geen kindje....terwijl om mij heen vriendinnen inmiddels aan hun derde denken. Ik heb net als jij ook de angst voor de eenzaamheid later. Ik weet dat kinderen geen garantie zijn, maar ik heb zelf geen broers en zussen en als mijn ouders er niet meer zijn, dan ben ik echt helemaal alleen. Ik vind dat een verschrikkelijk vooruitzicht. Mijn ouders worden misschien nooit opa en oma, terwijl ze dit echt super zouden doen, mijn vriend wordt nooit vader terwijl hij zo gek is op kinderen en ondertussen word de ene na de andere 'aandoening' bij mij gevonden en lijkt het zwanger worden steeds verder weg.....

 

Op dit moment steek ik mijn kop in het zand, ik wil er niet aan denken, ik probeer zoveel mogelijk leuke dingen te doen maar bij alles wat ik doe voel ik de pijn van het gemis. Ik vraag me af of ik ooit nog wel weer gelukkig word.

 

 

 

Sterkte aan iedereen hier die in hetzelfde schuitje zit!

 

 

 

Liefs, Laika

Geplaatst

Lieve Martha,

 

 

 

Dit is wel even een snotter momentje zeg! :crybaby2:

 

Maar hoe moeilijk en confronterend dat ook is, ik heb respect voor je dat je je masker even hebt afgezet. Af en toe moet je je even uiten.

 

Hier kan en mag dat altijd, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje (de 1 wel al dieper dat de ander natuurlijk).

 

Helaas zijn er altijd mensen die geen idee hebben wat je doormaakt en daarom zo bot en kwetsend uit de hoek komen :violent1:

 

 

 

Kan je niet anders dan heel veel succes wensen met jullie 6e poging en heel heel hard duimen dat het dan echt gaat lukken!!!!

 

 

 

:goodluck:

Geplaatst

Heel herkenbaar Laika.

 

Ook ik noem mezelf enigst kind, omdat m'n zus 12 jaar terug uit ons leven is verdwenen.

 

Het zure is dat zij toen net een kindje had gekregen en we allemaal zielsgelukkig waren. Na 8 weken verdween ze uit ons leven.

 

Mijn ouders waren er en zijn er nog steeds kapot van. Ze hebben er even aan mogen ruiken, maar het is hun direct weer afgenomen.

 

Vlak daarna bleek ik geen kinderen te kunnen krijgen, het was een vreselijk moeilijke periode maar ondanks alles zijn zij sterk en ook ik, maar hetgeen ik nu op papier heb gezet, zal ik hun nooit vertellen. Dit verdriet wil ik ze besparen.

Geplaatst
Lieve Martha,

 

 

 

Kan alleen maar aansluiten bij de vrouwen (en mannen) hier, dit is ook precies hoe ik mij voel. 5 jaar, 6 iui en 5 terugplaatsingen en nog steeds geen kindje....terwijl om mij heen vriendinnen inmiddels aan hun derde denken. Ik heb net als jij ook de angst voor de eenzaamheid later. Ik weet dat kinderen geen garantie zijn, maar ik heb zelf geen broers en zussen en als mijn ouders er niet meer zijn, dan ben ik echt helemaal alleen. Ik vind dat een verschrikkelijk vooruitzicht. Mijn ouders worden misschien nooit opa en oma, terwijl ze dit echt super zouden doen, mijn vriend wordt nooit vader terwijl hij zo gek is op kinderen en ondertussen word de ene na de andere 'aandoening' bij mij gevonden en lijkt het zwanger worden steeds verder weg.....

 

Op dit moment steek ik mijn kop in het zand, ik wil er niet aan denken, ik probeer zoveel mogelijk leuke dingen te doen maar bij alles wat ik doe voel ik de pijn van het gemis. Ik vraag me af of ik ooit nog wel weer gelukkig word.

 

 

 

Sterkte aan iedereen hier die in hetzelfde schuitje zit!

 

 

 

Liefs, Laika

 

 

 

Heel herkenbaar Laika.

 

Ook ik noem mezelf enigst kind, omdat m'n zus 12 jaar terug uit ons leven is verdwenen.

 

Het zure is dat zij toen net een kindje had gekregen en we allemaal zielsgelukkig waren. Na 8 weken verdween ze uit ons leven.

 

Mijn ouders waren er en zijn er nog steeds kapot van. Ze hebben er even aan mogen ruiken, maar het is hun direct weer afgenomen.

 

Vlak daarna bleek ik geen kinderen te kunnen krijgen, het was een vreselijk moeilijke periode maar ondanks alles zijn zij sterk en ook ik, maar hetgeen ik nu op papier heb gezet, zal ik hun nooit vertellen. Dit verdriet wil ik ze besparen.

Geplaatst

ik voel ook precies hetzelfde Marth, het is alsof je wordt verscheurd. De angst is altijd aanwezig, 24 uur per dag. Sommige perioden wat op de achtergrond, sommige perioden in volle hevigheid op de voorgrond. Ups en downs wisselen zich soms zo snel af.

 

 

 

Mensen om je heen zeggen het te begrijpen maar velen gedragen zich daar niet naar. Anders zouden ze bepaalde dingen niet zeggen of doen. Ze zijn onwetend of gewoon heel erg dom. Mijn collega (weet ook van mijn situatie af) heeft maanden lopen bleren over haar zwangerschap. Onlangs is ze bevallen en kreeg ik een mail met foto's waarin stond hoe mooi en dierbaar het is om en kindje te krijgen en wat je dan allemaal voelt.. als een mokerslag in mn gezicht.

 

 

 

Ik vind het heel dapper van je dat je deze topic hebt aangemaakt. Het valt niet mee om soms je masker af te moeten zetten, althans, ik heb dan de angst dat ik straks de controle kwijtraak over mn verdriet.... soort zelfbescherming denk ik. En je kan wel praten met je vriend/man maar een man zit toch anders in elkaar. Mannen zijn geen praters, althans.. de meeste niet.

 

 

 

Ik ben blij dat dit forum er is! ik ben blij met jullie steun! bedankt daarvoor!

Geplaatst

Martha

 

 

 

In een woord prachtig verwoord zeg.

 

Ik denk dat iedereen die al even bezig is in de mmm er al eens over heeft nagedacht wat als...

 

 

 

Zelf begin ik aan de derde poging ( oktober) na eerst wat onderzoeken gehad te hebben volgende week. Maar denk er nu al over wat zijn de andere opties een die ik ook nog zou willen overwegen is een draagmoeder geen idee of andere er ook wel eens over nadenken.

 

Wil er nog niet over denken om zomaar alles op te geven.

 

 

 

Sterkte en heeeel veel succes bij je zesde poging, duim voor je.

 

 

 

Suus

Geplaatst

Hi Martha,

 

 

 

Dat van je gevoel niet uiten richting je ouders herken ik ook heel goed.

 

Als ze weten hoe ik er precies over denk, dan trek ik ze waarschijnlijk mee in mijn ellende, en dat wil ik ze echt niet aandoen. Gelukkig kan ik er wel met een goede vriendin van mij over praten en heb ik een begripvolle vriend. En dit forum natuurlijk!

Geplaatst

Lieve Martha,

 

 

 

Mensen die dit niet meemaken, zullen het ook nooit begrijpen.

 

 

 

Ik wens je veel sterkte en geluk toe..

 

Hoop dat de komende behandeling succesvol zal zijn!

 

 

 

Veel liefs,

 

Shanti

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden