Jump to content

Gestopt, .. hoge FSH & opties?


Recommended Posts

Ik ben al een tijdje niet meer op dit forum geweest. Vanaf april dit jaar heb ik 1x een IUI gehad en 2x een IVF. Allemaal voortijdig afgebroken ivm te weinig eitjes. Ik heb alle behandelingen in Apeldoorn gehad en ben een maandje geleden voor een 2 opinion naar Groningen geweest. Ivm mijn hoge FSH-waarde (39-12-23) willen ze in Groningen ook niet gaan behandelen. In Apeldoorn vertelden ze mij dat de kans dat ik zelf zwanger kan worden 5% is. Niet echt veel.

Ik wil nu gaan kijken naar eiceldonatie. Maar vind dat een raar idee.

Heeft iemand ervaring met:

- de kans om ' spontaan' zwanger te raken met maar 5% kans, in hoeverre spreken we dan nog over een kans ;-(

- zijn er klinieken die je toch wil behandelen ondanks een hoge FSH?

- eiceldonatie

 

Ik heb een poging gedaan om wat informatie te achterhalen op het formum. Momenteel kan ik dat niet zo goed aan. Zit in een dip omdat zo veel mensen om mij heen besluiten toch voor kinderen te gaan en *ploef* die zijn zwanger. Emotioneel moeilijk en moeilijk om dit moment om echt gelukkig voor ze te zijn. Heb moet je leven niet gaan bepalen maar soms is dat echt een een zware kluif....

Link to comment
Share on other sites

Hoihoi,

 

Ik wil je graag een positief verhaal vertellen: ons eigen verhaal.

Op mijn 22e had ik al een FSH van 15 en later nog hoger, en een heel laag AMH toch wilde het Erasmus mC te Rotterdam het proberen; met de hoogste stimulatie, had ik 3 eicellen. Twee bevrucht en twee embryo;s daaruit, wat dus al super geluk is. 1 daarvan is onze oudste zoon. Een jaar later mochten we weer: weer maar 3 eitjes, twee embryos.. en weer in 1 x zwanger, dit maal twee, maar 1 stopte, maar dus wel onze volgende gezonde zoon geboren. Een aantal jaren later toch weer 3 pogingen gedaan, poging 3 zwanger, maar miskraam. Loslaten dus, ik heb twee gezonde kinderen gekregen.. Wat bleek, een half jaar later was ik spontaan zwanger! En ons derde binkie is vandaag 1 jaar geworden.

So never give up!

Link to comment
Share on other sites

  • 3 weeks later...

Hi Sunlight,

 

Ja, dat herken ik wel 'van het goede leven weer beginnen'. Ik had ook zoiets van 'nu ga ik alleen nog maar leuke dingen doen!'. Dat werkt niet, ik moet toch door de zure appel heen. Ze zeggen dat de dingen niet voor niks gebeuren, dat je er iets van kunt en moet leren. Pfffff...

 

Laatst zei er iemand tegen me dat slechts 5% van de vrouwen ongewild kinderloos blijft. Had ze op Freya gelezen. Ja, als je alles meerekent incl adoptie etc. Ik kreeg een raar gevoel van schuld. Zo van 'dus jij vindt het ook nog aan mijzelf liggen?!'.

Kan niet goed omschrijven wat dat met mij doet.

 

Ik doe mijn dingetjes zoals normaal. Maar soms bespringt me het gevoel van totale reddeloosheid en verdriet. Heb jij dat ook? Daarom zeg ik dat ik door de zure appel heen moet. Ik probeer het 'positieve' ervan te zien. Misschien behoed me deze kinderloosheid wel van een groot verdriet. Bijv. kindje wat op latere leeftijd sterft oid. Is natuurlijk ook niet de juiste weg. Dat is geen acceptatie van kinderloosheid *zucht*.

 

Ik weet niet zo goed wat je en ik er tegen kunnen doen. Aan zo'n baby-party zoals bij je zusje. Zolang wij het kinderloos zijn niet geaccepteerd hebben blijfen die baby-party's een drama. Ik voel me echt zo kwaad in zulke gevallen. Misschien een x een groot kussen pakken en flink op timmeren? Misschien dat dat helpt ;-)

 

Ik heb binnenkort een afspraak bij Geertgen. Informatie inwinnen. Ik probeer eerst nog zelf om zwanger te worden (soort van ezel die steeds hetzelfde doet). Ik weet niet of er klinieken zijn die mij daarin kunnen helpen. Misschien Duitsland? Als dat niet werkt ga ik ook kijken naar eiceldonatie. En wat maakt het uit dat je kind niet op je lijkt (qua karakter en uiterlijk). Een vriendin van mij is geadopteerd (gewoon Nederlandse vriendin). Heel veel mensen zeggen dat ze op haar moeder lijkt. Maar het is het biologische moeder niet eens.

 

Eiceldonatie heb ik het alleen met een vriendin over gehad. Die bood aan om te doneren. Toen bedacht ze zich. En nu hoorde ik weer dat ze naar de huisarts was geweest voor informatie. Dus ik 'HOERA'...'JANK JANK'...'HOERA!'. Maar vind het heel veel gevraagd. En het is mijn vriendin, als alles goed gaat ook weer raar. En ze heeft zelf geen kinderen, maar misschien wel een kinderwens (is ze nog niet uit). Dat is allemaal wel erg lastig. Zijn ze in het ziekenhuis niet zo gek op. Dus ik hou de boot maar weer af. Mijn plannetje is dus Geertgen, misschien Duitsland om te kijken wat mijn eigen kansen zijn, en evt. eiceldonati. Maar het laatste stel ik steeds maar uit. Ben er een beetje huiverig voor. Krijg het gevoel van 'illegale-transplantatie'. Of klinkt dat bizzar?

 

En qua praatgroep. Toen ze mij de eerste x de deur wezen in het ziekenhuis hadden ze het over een maatschappelijk werkster. Ik dacht 'ja dikke neus!, niks voor mij!'. Maar je kunt er natuurlijk wel baat bij hebben.

 

Als ik wat voor je kan betekenen laat maar weten!! Vind het zelf ook heel moeilijk!

 

 

Liefs,

:icon_flower: Tiktak :icon_flower:

Link to comment
Share on other sites

Hi Tiktak,

 

Het is zo herkenbaar wat je schrijft, ik voel echt precies hetzelfde. Ik probeer de normale dingen weer op te pakken maar die reddeloosheid en het verdriet is soms heel hevig. Omdat het me meestal goed lukt om mijn gevoelens weg te drukken (anders functioneer ik niet) lijkt het misschien voor mijn omgeving alsof het best goed gaat. Helaas is dat niet waar.

Goed dat je het nog bij Geertgen gaat proberen. Of Duitsland. Hou je me op de hoogte?

Ik praat zelf wel met iemand in het ziekenhuis, dat is wel goed omdat ik me vaak afvraag of mijn denkpatroon en reacties ok zijn. Nou het blijkt allemaal volgens het boekje te gaan dat rouwproces;-)... Maar nu ben ik dus op zoek naar lotgenotencontact omdat ik hoop dan makkelijker met mijn omgeving om te kunnen gaan.

Ik ben heel blij met je berichtje en ik hoop dat ik voor jou ook iets kan betekenen. Het is gewoon heel moeilijk en wie weet hebben we steun aan elkaar!

Tot gauw,

Liefs!

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use