Jump to content

bezig voor een 2e, maar man heeft nu twijfels


Kim1980
 Share

Recommended Posts

Hoi dames van dit geweldige forum,

 

Ik moet mijn verhaal echt even ergens kwijt.

 

Mijn man en ik hebben in december besloten dat we voor een 2e kindje wilde gaan. Aangezien er bij ons nooit gevonden is waarom het niet wilde lukken gingen wij eerst op de natuurlijke wijze proberen.

Nu is het ook nog zo dat mijn man al lange tijd rugklachten heeft en hij is er sinds 2 maanden achter gekomen middels een behandeltraject dat dit een reactie is op stress en spanning.

 

Nu heeft hij mij gisteren bekend dat hij nog niet zeker weet of hij wel een tweede kindje wil. En op dit moment zeker nog niet, omdat hij eerst alle andere zaken op de rit wil krijgen. Hij wil waarschijnlijk gaan kijken voor ander werk, want dat is 1 van de grootste stressbronnen. Hij is bang dat een tweede kindje op dit moment te veel is voor hem.

 

Ik snap hem hierin heel goed, maar het is voor mij op dit moment erg moeilijk om hier mee om te gaan. Ik ben al weer helemaal ingesteld op het proberen om zwanger te worden en dat moet ik nu weer los laten. Mijn wens voor een tweede kindje is echt weer ontzettend sterk.

 

Ik zit hier op mijn werk en kan aan niks anders denken, dus vandaar dat ik het maar even van mij af ben gaan schrijven.

 

Groetjes, Kim

Link to comment
Share on other sites

Hoi Kim,

 

Een lastige parket.

Allereerst vind ik het super om te lezen dat jij je man begrijpt.

Vind het zelf zo belangrijk dat je een goede relatie hebt met elkaar.

Dit is de juiste fundering om op verder te bouwen, toch?

Dat je de knop om moet zetten kan ik me wel iets bij voorstellen, als je wens voor een tweede kindje zo groot is wil je liever vandaag dan morgen 'beginnen'.

 

Hoop dat je man op korte termijn geen stress/spanning meer heeft en dat het dan ook beter zal gaan met de rugklachten.

Succes!

Link to comment
Share on other sites

Hoi kim.

 

Ook wij hebben een soortgelijk geval gehad.

Voeig jaar februari waren we na 2 jaar proberen en een laparoscopie ineens natuurlijk zwanger...

Dit bleek een bbz te zijn. Hierdoor ben ik 1 eileider kwijt geraakt. De ander zit dicht.

Hierdoor kregen wij vrij snel de verwijzing voor ivf. Intake gesprek gehad, meds in de koelkast.

 

Ja toen zei mijn man ineens het is teveel.ik wil dit nu niet.

Ik was erg gekwetst. Waarom na 2 jaar dit ineens. (mijn ex had mij ook al kinderen beloofd, 3 maanden voor de bruiloft maakte hij het uit na 7 jaar. Hij beloofde dat omdat hij dacht get zo te kunnen lijmen)

Dus ik ging weer helemaal terug jn de tijd.

 

2 weken na dit gesprek kwam hij met een burn out thuis te zitten..

 

Nu ben ik dolblij dat we gewacht hebben. Hij heeft 8 maanden thuis gezeten.

In oktober vond hij het gaat weer... Aangemeld, en ben nu 25 weken.

 

Ik gad het nooit getrokken als ik zwanger was geraakt in die periode... Hij deed door die burnout helemaal niks....

 

Sterkte meis, maar het is beter dat je het nu weet... Dat is mijn ervaring tenminste...

 

Liefs

Link to comment
Share on other sites

Kim ik vind het goed dat je man het nu zegt en niet nog langer wacht. Ik weet niet hoe oud je bent (uit 1980? Dan heb je nog tijd genoeg toch?) maar ik vind het verhaal van Sandra hierboven een goed voorbeeld van hoe het kan gaan.

 

Hij zegt toch dat hij het nu niet wil en niet dat hij het nooit meer wil? Wel belangrijk om er samen voor te gaan. Bij ons was ik vooral degene die het graag wilde en dat is af en toe best eenzaam kan ik je zeggen...

 

Succes, jullie komen er vast uit!

Link to comment
Share on other sites

Dank je wel dames voor jullie reacties.

 

@Elinorac, ik ben ook blij dat hij het nu aangeeft natuurlijk. Liever had ik het natuurlijk willen weten voordat we in december weer zijn begonnen. Als hij dan had gezegd ik wacht liever nog een jaar is dat toch anders dan nu. Hij heeft nog niet helemaal duidelijk voor zichzelf of hij in de toekomst wel een tweede wil. Het is voor hem nu heel lastig om daarover na te denken, omdat hij nu niet lekker in zijn vel zit.

 

@Sandra81, erg fijn om jou verhaal te lezen. Gefeliciteerd trouwens met je zwangerschap. Ik hoop dat het bij net zo zal gaan.

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Het is nu duidelijk dat mijn man toch echt een burn-out heeft. Dus ik denk dat hij op tijd aan de bel heeft getrokken, want ik moet er ook niet aan denken dat ik zwanger zou zijn terwijl hij een burn-out heeft. Ik hoop dat het snel weer beter zal gaan met hem en we er weer voor kunnen gaan.

Link to comment
Share on other sites

Toch een beetje hetzelfde verhaal... Leuk is het niet helaas. Ik hoop dat hij er sneller uitkomt dan mijn man... Dat was 8 maanden.

 

Maar idd wees blij dat je niet zwanger brnt of midden in een behandeling zit.... Dat was echt niet fijn geweest...

 

Veel sterkte, want als je partner een burniut heeft moet jij extra sterk zijn!!

Link to comment
Share on other sites

Hee Kim,

 

Mijn vriend was destijds al gesteraliseerd toen ik hem leerde kennen had 2 kinderen en wilde geen 3e. Daar ging mijn wens om ooit nog moeder te worden. Na lang praten een omkeeroperatie gedaan en in het IVF traject terecht gekomen. Nu ouders van Storm bijna 1 jaar oud. Ik dacht altijd als ik er 1 heb is het goed, Het blijft nu af en toe knagen dat ik best een 2e wil. Maar ik moet reeel blijven ik heb een ziekte ben inmiddels 42 , manlief 45 en we mogen in onze handen knijpen dat het gelukt is. Ik heb nog steeds last van mń rug van de bevalling en wordt daar nog voor behandelt. Het is een heel ander verhaal dan van jou natuurlijk maar voel met je mee. Een 2e zal er hier nooit komen en dat moet ik gewoon een plekje geven. Mensen zeggen dan wees blij dat je er 1 hebt en dat ben ik ook maar als ik jonger was geweest en de situatie was dus anders had ik best een 2e gewild. Maar daarom kan een mens toch best verdrietig zijn af en toe. Mijn vriend heeft het ook erg in zń rug en wordt net als ik behandelt daarbij komt de stress van het dwarsliggen van zń ex waardoor hij zń 2 andere kinderen niet ziet. En het is waar van stress kun je ook ziek worden of het slaat op je zwakke plek in dit geval de rug.

 

Ik wens jou en je man veel sterkte een burn out is niet niks en vergeet niet er komen ook weer betere tijden.

 

Liefs,

 

Jeanine

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
    • @Hopefulness hoe is het afgelopen meis? Ik kon een tijdje niet inloggen en kan niet zien of ik wat van je berichten gemist heb.    
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use