Jump to content

bezig met icsi vraag om tips


nicolette
 Share

Recommended Posts

Hoi allemaal,Mijn naam is Nicolette ik ben 26 jaar oud. Mijn man en ik proberen al 1 1/2 jaar kinderen te krijgen. We weten nu al bijna 1 jaar dat de kans zonder medische hulp klein is. Ik ben gisteren begonnen met de voorbereidingen voor de punctie. Wij hebben alleen kans bij icsi. Ik vind het en zware periode. Ik ben bang voor de punctie. Ik voel me ook af en toe niet begrepen door mijn omgeving. Heeft er iemand tips voor mij? GroetjesNicolette

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nicolette,

 

Welkom hier! Tips geven vind ik best lastig omdat iedereen natuurlijk anders is. Je kunt op dit forum bijvoorbeeld mee gaan schrijven op een wachtbankje. Daar zitten allemaal dames die de behandeling die maand ondergaan en vervolgens moeten wachten of het gelukt is. Ik heb daar zelf juist weer niet meegeschreven omdat ik bang was er tevéél mee bezig te zijn (alsof je dat voorkomt door niet te schrijven). Wat ik altijd aanraad is om in elk geval ook wat afleiding te zoeken en voor zover je het lichamelijk kan je hobbies aan te houden en te blijven sporten. Erover praten met je omgeving kan inderdaad heel lastig zijn. Hoe graag mensen het ook willen begrijpen, er komt zoveel meer bij kijken dan een paar ziekenhuisbezoeken. Het is een proces van hoop en vrees, van verlangen en afscheid. Dat is natuurlijk ook voor iedereen anders maar ik denk dat je hier op het forum meer herkenning zult vinden wat dat betreft.

Voor wat betreft de punctie, sja het is gewoon niet fijn, maar het is ook heen eindeloze hel van pijn! De meeste ziekenhuizen hebben een beleid waarbij gebruik wordt gemaakt van (lichte) pijnstilling of kalmering. Hier op het forum zijn veel ervaringen te vinden met alle soorten puncties. Ik kreeg mijn puncties met dormicum en fortral en hoewelje dan wel pijn voelt ben je echt zo stoned als een garnaal en is het goed te doen. Ik had beide keren vrij veel follikels en toch geen trauma hier!

En sja soms kun je niet meer doen dan het over je heen laten komen, het ondergaan. Betrek je partner er zoveel mogelijk in en geef elkaar steun.

Heel veel succes in elk geval, hopelijk heb je binnenkort een mooie positieve test in handen!

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nicolette, dit forum is al een van de beste tips die ik je kan geven. Hoe goed bedoeld en lief je omgeving ook is, alleen mensen die het zelf meemaken kunnen het écht begrijpen. Hier zal niemand zeggen dat je er niet z mee bezig moet zijn, dat je 'dit toch zelf wilde' als het je zwaar valt of verwachten dat je direct van de eerste behandeling zwanger bent van een tweeling.....om maar wat dingen te noemen.

 

Je kunt hier allerlei informatie vinden, ervaringen uitwisselen en vragen stellen en dat heeft mij de afgelopen jaren enorm geholpen. Verder sluit ik me bij surprises aan, probeer gewone dingen te blijven doen!

 

Nog een andere tip: dit forum is niet besloten dus als mensen nu googlen op jouw naam komen ze ook bij deze berichtjes. Ik weet niet of je dat wilt? Anders even in je berichtje je achternaam weghalen. Ik heb zelf ooit gemerkt dat iemand in mijn omgeving meelas en dat vond ik niet prettig, juist omdat we hier veel delen wat de omgeving niet begrijpt.

 

Wat betreft de punctie: ik heb er zeven achter de rug en elke keer zag ik er toch we tegenop. Het is niet leuk, maar probeer te ontspannen en goed naar de verpleging te luisteren en dan is het meestal zo voorbij.

 

Succes,

Henne

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nicolette,

 

Ook ik ben 26 jaar en zag er als een berg tegen op om te proberen onze kinderwens via ICSI uit te laten komen!

 

Maar, je verlegt je eigen grenzen en achteraf kan ik zeggen dat alles me enorm is meegevallen. Wij hebben het gelukt dat ik zwanger ben geworden uit de 1e ICSI poging en de 1e TP en we al ruim 6 maanden mogen genieten van een geweldig kereltje!

Ik zag elk onderdeel van de behandeling als een stapje dichterbij onze droom; een kindje van ons samen. Elke stap is opnieuw weer even spannend, maar probeer het op je af te laten komen.

Iedereen ervaart het op zijn/haar manier en de een vindt het zwaarder dan de ander.

 

Ik was doodsbang voor de punctie, maar ook dit is me enorm meegevallen. Ik zou het zo weer opnieuw doen!

 

Heel veel succes met jullie behandeling! Oh ja, welkom op dit fantastische forum trouwens ;-)

 

Liefs Melissa

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nicolette,

 

Welkom op het forum en hopelijk komt je wens met Icsi uit.

De behandeling in het voortraject is niet anders dan die van IVF.

 

Ik heb zelf 3 puncties gehad in het EMC, met een roesje, super.

Als het roesje tot de mogelijkheden behoort, echt doen.

Natuurlijk vloei je wel een beetje nadien en heb je buikpijn.

Maar je weet waarvoor je het doet, al weet je het resultaat nog niet.

 

Je doet het gewoon, omdat je wens zo groot is.

 

Groetjes,

Vlinder.

Link to comment
Share on other sites

Welkom Nicolette,

Persoonlijk vond ik het zwaarst 'het niet weten of je uiteindelijk uit dit traject komt met dat vurig gewenste kindje'... Die onzekerheid en later de teleurstellingen als het 'weer niet was gelukt', die vond ik steeds moeilijker om mee te dealen. Ik ben er ook best door veranderd: je draagt een rugzakje met je mee, dat zich in toenemende mate vult met ervaringen en emoties die niet begrepen worden door mensen waarbij ' zwanger worden vanzelf gaat'... hier is dat begrip er gelukkig wel! Goede stap om je hier aan te melden. Succes!

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
    • @Hopefulness hoe is het afgelopen meis? Ik kon een tijdje niet inloggen en kan niet zien of ik wat van je berichten gemist heb.    
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use