Artikel NRC next ongewenstbmkinderloosheid

[Henne]

Onderstaand artikel staat vandaag in Nrc Next. Ik vond het zelf behoorlijk herkenbaar. Krijg het helaas niet goed leesbaar op het forum, kan de losse tekst er niet uit knippen....iemand anders misschien?

[ATTACH=CONFIG]4687[/ATTACH]

[Henne]

Gelukt :-)

 

Zeker te druk met je carrière?

Een vrouw zonder kind voldoet niet aan de verwachtingen. Het kan leiden tot pijnlijke

situaties. „Moet ik effe bij je vrouw langs?”

 

FREDERIEK WEEDA

Redacteur Zorg

 

Kate Middleton (30) hoeft op een receptie maar een glas spa in de hand te hebben of de Britse tabloids melden: ‘Kate laat de wijn staan! Zou ze zwanger zijn?’ Draagt ze haar handtasje voor de buik, dan staat er onder de foto’s: ‘Verbergt Kate een beginnende zwangerschap?’

 

De vrouw van de toekomstige koning van het Verenigd Koninkrijk moet nageslacht produceren. Dat is voorlopig haar belangrijkste taak.

Eigenlijk geldt dat voor alle vrouwen, zo lijkt het. Als ze een jaar of dertig zijn, komen de vragen. ‘Wil jij geen kinderen?’ (als ze die nog niet heeft); ‘Zeker te druk met je carrière?’ (als ze hard werkt); ‘Laten jullie het bij één?’ (als ze er één heeft). De vragen komen niet al- leen van vrienden, ouders of tantes, maar ook van collega’s, buren en zelfs onbekenden.

 

Wie antwoordt dat ze geen kinderen wil, krijgt te horen: ‘Wacht maar tot je biologische klok gaat tikken.’ Of, iets beschaafder: ‘Dat komt nog wel.’ Wie antwoordt dat het nog niet lukt, krijgt opmerkingen die geruststellend bedoeld zijn: ‘Begin er maar niet aan, hoor. Je hebt nooit meer je handen vrij!’

 

Psycholoog Yvonne Prins (38) schreef er een boek over: En, waar blijven de kinderen? Een gids voor mensen die geen kinderen hebben, maar ze wel willen of hadden gewild. Prins legt uit hoe ze met de vragen kunnen omgaan, de insinuaties, de sociale verwachtingen. Maar ook met zwangerschappen van vriendinnen en collega’s. Met momenten waarop het lijkt als- of iedere vrouw die ze zien zwanger is. Met vruchtbaarheidstechnieken en vragen over de toekomst: word ik alleen oud? Dat mensen naar je kinderen vragen, is heel natuurlijk. Als je ze niet hebt en ook nooit wilde, zijn de vragen irritant. Maar als je onvrijwillig kinderloos bent, zijn de vragen en situaties pijnlijk.

 

Zelf weet Prins sinds haar puberteit dat ze nooit moeder zal worden. Ze lijdt aan de erfelijke ziekte cystic fibrosis, die ervoor zorgt dat het lichaam te veel slijm produceert. Als volwassene onderging ze een longtransplantatie. Daarna hoopte ze lang dat ze alsnog moeder kon worden. Maar het bleek toch te gevaarlijk. Twee mannen verlieten haar omdat ze vader wilden worden.

 

Een op de acht stellen in Nederland lukt het niet kinderen te krijgen, ook niet na ivf-pogingen

 

Een op de acht stellen in Nederland lukt het niet om kinderen te krijgen. Dat is ná alle po- gingen om een kind te verwekken met ivf. Belangrijkste oorzaak: leeftijd. Nederlandse vrouwen beginnen gemiddeld op hoge leef- tijd aan kinderen. De eerste krijgen ze gemiddeld op hun 29ste; hoogopgeleide vrouwen krijgen de eerste gemiddeld op hun 34ste. Ivf- arts Frederika Prak van het UMC Utrecht: „Ik kan iedere vrouw onder de dertig die weet dat ze kinderen wil, aanraden om er zo vroeg mogelijk mee te beginnen. Veel vrouwen realiseren zich niet dat hun vruchtbaarheid na 35 jaar hard afneemt.”

 

Prak heeft vaak vrouwen in de spreekkamer van 37 of 38 jaar. Drukke baan of pas sinds kort met een partner die kinderen wil. Die na hun 35ste ‘gingen proberen’ zwanger te worden. Het lukte niet en al snel waren ze twee jaar verder. Elk jaar ondergaan 8.000 vrouwen in Nederland ivf, waarbij de eicel buiten de baarmoeder wordt bevrucht met sperma. Het geldt als een zware behandeling omdat de vrouw eerst een hormoonkuur moet volgen die haar eicelproductie vergroot. De hormonen kunnen onder meer stemmingswisselingen veroorzaken. Na drie ivf-pogingen (die de zorgverzekeraar vergoedt) heeft de helft van die vrouwen een embryo die echt in de baar- moeder blijft zitten.

 

Stress, zegt Prak, heeft weinig invloed op de vruchtbaarheid. „Mensen denken vaak van wel. Maar in oorlogsgebieden worden voort- durend kinderen geboren, vaak als gevolg van verkrachting. Die vrouwen hebben veel stress en worden tóch zwanger. Verminderde vruchtbaarheid is echt iets fysiologisch.”

 

Vrouwen met één kind krijgen te horen: ‘Wat egoïstisch dat je haar geen zusje gunt’

Vrouwen die volgens de omgeving moeder zouden moeten worden, krijgen soms nare vragen, blijkt uit interviews die Prins deed met ongewenst kinderloze vrouwen. ‘Zijn er geen leuke mannen in Amersfoort?’, vroeg een arts aan een vrouw die voor het eerst een fertiliteitskliniek bezocht. Vrouwen die het niet lukt een tweede kind te krijgen, horen: ‘Wat egoïstisch dat je hem geen broertje of zusje gunt.’ Prins: „En die moeder vindt het vaak al erg genoeg voor het eerste kind dat hij moge- lijk enig kind blijft.”

 

Ze beschrijft schaamteloze opmerkingen van mannen op kantoor tegen vrouwen die volgens hen aan kinderen toe zijn. „Een vrouw vertelde me dat ze bij de koffieauto- maat stond en een collega letterlijk met zijn wijsvinger heen en weer bewoog, voor haar neus. Hij zei alleen maar ‘tik, tak, tik, tak’. Hij doelde op haar biologische klok.”

Prins adviseert mensen om hun kennissen- kring in te delen in groepen: aan wie vertel ik wat? „Je hebt naaste vrienden en familie met wie je wel wil bespreken dat je met een zware ivf-behandeling bezig bent. Of dat je net hebt gehoord dat het echt nooit gaat lukken. Maar er zijn collega’s en buren van wie je niet wilt dat ze dat weten.”

 

Wordt in een moderne samenleving nog zo veel waarde gehecht aan gezinsvorming? Bij vrouwen wel, zegt Prins. „Het is een behoefte die blijkbaar zo diep in de mens geworteld zit dat het bedreigend is voor je identiteit als het niet lukt. En ook bedreigend voor mensen als ánderen er niet aan (willen) beginnen.”

Ze ziet ook mannen onder vruchtbaarheidsproblemen lijden, al krijgen zij er min-

der vragen over. Sowieso vraagt men er bij een man alleen naar als hij getrouwd is of samenwoont. „Mannen zijn soms hard tegen elkaar als het niet lukt. Ze verwarren onvruchtbaar- heid met impotentie. Sommige mannen krij- gen te horen: ‘Moet ik effe bij je vrouw langs?”

 

Ivf-arts Prak: „Mensen schamen zich voor verminderde vruchtbaarheid. Ze voelen zich mislukt. Soms blijkt na de vruchtbaarheids- tests bij een stel dat de oorzaak bij zowel de man (zwak zaad) als de vrouw (slechte eicel- kwaliteit) ligt. En dan zijn ze opgelucht! ‘Gelukkig ligt het niet alleen aan míj’.”

De kinderwens kan grote druk leggen op een relatie. In het boek vertelt Amber hoe ze belandt in een catch 22: ze wil een ‘fijne relatie’ om een eventueel kinderloos leven draaglijk te maken, maar haar relaties worden telkens minder fijn doordat de man op dat moment geen kinderen wil.

 

Op haar 37ste krijgt Amber hoop als ze ein- delijk een vriend heeft die nu óók kinderen wil. Maar na een aantal maanden twijfelt hij weer en zij wordt alsmaar ouder. Hij wil uit- eindelijk wel zaad doneren mits zij het kind alleen opvoedt. Beslist niet hoe ze het zich had voorgesteld, zegt Amber: „Maar alles is beter dan niets.”

Van een onvervulde kinderwens kunnen mensen doodongelukkig worden. Prins: „Je hoort mensen verzuchten, als ze iets ergs hebben meegemaakt: ‘Mijn kinderen slepen me er doorheen.’ Dat heb je niet als je kinderloos bent.” Volgens haar is het goed om aan rouwverwerking te doen als eenmaal blijkt dat het nooit gaat lukken. Cora-Yfke beschrijft in het boek hoe ze dat deed met haar man. En daar- na: ‘doorhobbelen’. „Je moet door. Dat je geen kinderen hebt, betekent dat niet dat je leven ophoudt. Ik kan thuis zitten kniezen, maar daar word ik niet zwanger van.”

[Beanie]

Erg herkenbaar... (had het vanmorgen al gelezen in de krant). Idd toen we 5 jaar geleden gingen trouwen, hoe vaak we niet de vraag hebben gekregen of er nu ook kindjes zouden gaan komen? Ik vind het persoonlijk nogal een inpertinente vraag. Uiteraard kunnen ze niet weten hoeveel pijn het doet als het niet lukt. Juist daardoor zou niemand deze vraag moeten stellen!

[saba26]

Zo waar allemaal!!!!

Wij kregen die vraag ook continue omdat wij het langst bijelkaar waren.....

Jullie zijn toch al bijna 10 jaar samen,waren blijven de kinderen......

Jullie zijn toch al tante en oom wanneer gaan jullie beginnen, grrrrrrrr ben al ruim 2 jaar bezig,ma ja dat weten zij niet.

Tja het blijft moeilijk, vertel je het wel,vertel je het niet, het is een heel zwaar traject!!!

[rubster]

JA die vragen zijn erg pijnlijk. Wij zijn ongewild kinderloos. En daar kan ik op sommige momenten zo verdrietig van zijn.

Misschien toch gaan lezen dat boek..

[Henne]

Ik vond zelf de toon en insteek van het artikel erg prettig en de voorbeelden en uitspraken erg herkenbaar. Als dat een voorproefje is van het boek, vind ik het veelbelovend. Zie trouwens dat hij bij bol te koop is (16,95)

[zuuz]

Goed artikel, bedankt voor het plaatsen.

Heel herkenbaar. Fijn ook, die opmerking over stress. Hoe vaak ik me daar boos en verdrietig om heb gevoeld, opmerkingen die insinueren dat zodra de behandelingen achter de rug zijn en je het los kan laten/ontspannen, je vast zwanger wordt.

[Neel]

Ook hier herkenbaar. Wildvreemden vragen in de speeltuin of ik 'maar' 1 kind heb...pijnlijk. Want onze dochter is al ruim 2,5 en dan moet er op zijn minst al weer een dikke buik zichtbaar zijn. Ik laat het maar zo. Je kan niet van iedereen verwachten dat ze beseffen dat het geen vanzelfsprekendheid is. Maar lullig is het wel. Dit soort artikelen kan daar wel bij helpen.

[Sorpresa]

Herkenbaar en ook weer niet. Ik ben altijd open geweest over onze situatie en daardoor kreeg ik sowieso al minder pijnlijke opmerkingen. Als ik wel zo'n vraag of opmerking kreeg kon ik ook het gesprek erover aan gaan. Ik zeg niet dat iedereen het maar van de daken moet schreeuwen als ze vruchtbaarheidsproblemen hebben maar ik heb wel geprobeerd bewustzijn te creëren bij mensen in mijn omgeving. Gewoon het besef dat een relatie onschuldige opmerking verkeerd kan vallen en dat niet alles is wat het lijkt. Ik hoop dat uiteindelijk ook de schaamte bij de verminderd- of onvruchtbare mensen afneemt want zoals we allemaal weten heb je het niet zelf in de hand! Ben ook wel benieuwd naar het boek trouwens, maar aan de andere kant wil ik ook vooruit gaan kijken nu. De afgelopen jaren hebben hun stempel gedrukt en dat moet een plekje krijgen, ik weet niet of dit boek dan helpt of tegenwerkt eigenlijk.

[noor]

misschien eens een topic openen met de beste antwoorden op impertinente vragen. ik sta soms zo met mijn mond vol tanden omdat ik het niet nodig vind om alles op tafel te gooien aan jan en alleman, zeker niet aan de wat bottere mensen die soms vragen stellen die je op dat moment net niet kunt gebruiken. wil dan niet misselijk doen want weten zij veel dat je net weer een mislukte poging hebt gehad... maar zou toch wel eens de ideale reactie uit mijn hoofd willen leren voor zulke momenten dat het je overvalt.

 

ook had ik zelf wel eens behoefte aan een reactie op mensen die soms willen laten weten het niet nodig te vinden dat je voor een tweede nog eens het hele circus doorstaat. ja lieve mensen ik ben heeeeel blij met mijn hummel, blijer en gelukkiger kan ik bijna niet zijn, maar ik gun hem zo verschrikkelijk graag een broertje of zus dus bemoei je er gewoon niet mee! aaargh!

 

of ben ik de enige die wel eens net niet de juiste reactie weet te verzinnen op zo'n moment?

[mijnbaby]

Goed artikel! Grappig dokter Prak ken ik, heb paar keer bij haar gezeten..

[Henne]

Tja Noor lastig, elke situatie is natuurlijk anders. Ik ben er zelf altijd vrij nuchter en open over geweest. Als mensen vroegen of wij geen kinderen moesten/wilden/kregen zei ik graag heel rustig dat we dat graag wilden maar het helaas niet altijd vanzelf ging. Maar dat is eerlijk gezegd wel de makkelijkste vraag. Opmerkingen over 'het loslaten' werkten bij mij altijd als een rode lap op een stier, nog steeds trouwens. Ik draaide dat wel vaak om: goh gebruik jij dat als anticonceptie? Gewoon er veel mee bezig zijn?

 

Ons is ook wel vaak 'geadviseerd' er nu maar mee te stoppen. Op een gegeven moment moet je toch accepteren dat het nie iedereen gegund is... (gegúnd, gegéven?? Door wie? Door jou?). En natuurlijk is er een punt waarop je onder ogen moet zien dat het miet gaat lullen, maar da punt bepaal je nog altijd zelf. Dat heb ik ook wel vaak gezegd, dit is onze keuze en zolang wij het samen eens zijn en het ziekenhuis ons nog wil helpen...

 

Tja denk dat we hier wel topics vol mee kunnen schrijven. Maar wat je uiteindelijk wel of nie zegt, hoe je reageert, hangt altijd aan jezelf af, de situatie, degene die je tegenover je hebt, je bui etc. Zelf hou ik me in ieder geval niet altijd in 'omdat ze niet beter weten', dan léren ze maar beter. Als mensen als wij het altijd maar inslikken en blijven zwijgen, worden mensen ook niet wijzer.

 

 

Soprpessa ik heb een beetje hetzelfde dilemma...moet ik dit nu nog gaan lezen. Aan de andere kant merk ik dat de afgelopen zes jaar niet zomaar vergeten en afgerond zijn nu ik zwanger ben. Sterker nog, ik denk dat ik nog steeds meer erg ben met verwerken van het traject dan met het zwanger zijn en de toekoms met kindje. Dus misschien is het dan juist wel heel goed om dit boek te lezen. Ik denk wel dat ik het ga proberen, wegleggen kan altijd. Daarnaast: ik heb zelf nog steeds te maken met mensen die geen kinderen kunnen krijgen terwijl ik dit nu zelf wel mee ga maken. Ik denk nu best vaak 'ik heb geen recht van spreken meer, dat kan ik nu makkelijk zeggen' als ik reageer op meiden hier bij wie nog steeds maar niet lukt of die gestopt zijn. Dus vanuit dat perspectief is het misschien ook fijn om te lezen.

[Sorpresa]

Ja Henne ik ben 32 weken onderweg en nog voel ik me meer verbonden met de dames op dit forum dan met welke zwangere dan ook. Ik dacht altijd als t eenmaal lukt is het goed, maar dat is helemaal niet zo. Dat begint al met overdreven angsten in het begin en nu met een sterk ongeloof dat er babies komen. Mensen roepen om het hardst dat ik móet genieten en ik moet zeggen, dat lukt me pas sinds een paar weken zo nu en dan. Ik ben nog een beetje zoekende merk ik. Misschien dat ik het allemaal achter me kan laten als de kleintjes er zijn want ik wil geen hysterische mama worden ;-)

 

Ook wij zijn doodgegooid met 'je moet het gewoon loslaten want de zus van mijn buurvrouw lukte het ook niet en toen ineens wel"- verhalen. Afhankelijk van de situatie legde ik dan uit waarom dat bij ons niet zou werken (geen ei en weinig zaad). In andere gevallen hield ik het erop dat onopgeloste ongewenste kinderloosheid het nou eenmaal niet zo goed doet op verjaardagen en dat men misschien een vertekend beeld heeft gekregen. Of ik zei gewoon dat ik liever van het oordeel van de arts uitging dan van de zus van de buurvrouw.

 

Maar wat Henne al zegt je hebt niet altijd zin/energie etc om 'goed' te reageren en zeker als de tranen hoog zitten is dat gewoon heel lastig. Ik vind overigens ook dat je de niet altijd hoeft te sparen. Mensen moeten gewoon nadenken voor ze iets zeggen, dat geldt in andere situaties ook.

[wen72]

Inderdaad erg herkenbaar allemaal.

Wij zijn in het begin ook altijd erg open geweest naar onze omgeving mbt vruchtbaarheidsbehandelingen, maar ik merkte dat het begrip steeds minder werd.

Na een mislukte poging kreeg ik wel eens de opmerking: ach wat maakt het nou uit, je hebt immers al een kind.

Terwijl ik dan een week later op een verjaardag zat en mij verwijten werden gemaakt dat ik nog maar 1 kind had en dat dit toch wel erg zielig voor mijn zoontje zou zijn en of ik daar wel eens bij stil stond.....Aaaarrrghhh!

 

Ik heb wel eens ergens iets gelezen dat de medische molen nooit meer uit een medische molen vrouw gaat en ik kan dat gevoel beamen. Ondanks dat ik nu zwanger ben, voel ik mij net als sopresa en henne nog erg verbonden met iederen die in de medische molen zit.

Ik zit er dan ook echt aan te denken om dit boek te gaan kopen.

Zo heb ik tijdens mijn zwangerschap ook het boek van anne tell in 1 ruk (en met tranen in mijn ogen) uitgelezen.

 

En Noor, ik had ook vaak moeite met al die opmerkingen. Op de momenten zelf wist ik vaak geen gevat antwoord te geven. (dat kwam pas achteraf).

 

Door alle kwetsende opmerkingen en het weinige begrip dat wij na drie vergoedde pogingen dit zelf wilde gaan bekostigen, hebben wij toen besloten om er juist niet meer open over te zijn. Alleen de echte goede vrienden wisten dat wij nog steeds in de behandelingen zaten.

[Sorpresa]

Wen, als niemand wist dat jullie nog bezig waren ben jíj waarschijnlijk die zus van de buurvrouw bij wie het lukte omdat ze 'het losliet'!

Zou best kunnen dat die verhalen gevoed worden uit dit soort situaties. Dat mensen gewoon niet weten dat je nog bezig was.

[EDR]

Heel herkenbaar wat jullie allemaal schrijven. Mijn man en ik zijn spontaan zwanger geraakt na tien jaar geen voorbehoedsmiddelen te hebben gebruikt en zes icsi's. Je wilt niet weten hoe vaak ik aan heb moeten horen dat we w.s. zwanger zijn geraakt omdat we het los hebben gelaten. Dit doet gewoon pijn want daarmee word het feit gebagatelliseerd dat er bij ons wel degelijk een aanwijsbare oorzaak was van onze onvruchtbaarheid. En dan erbij...wij zijn niet tien jaar non stop emotioneel bezig geweest met het krijgen van kinderen! Dat ging bij vlagen!

Ik probeer altijd wel duidelijk aan te geven dat dit soort opmerkingen me kwetsen en ik merk vaak dat mensen zich dat gewoon niet realiseren! Dat men gewoon niet doorheeft wat zo'n opmerking met ons doet.

[wen72]

Wen, als niemand wist dat jullie nog bezig waren ben jíj waarschijnlijk die zus van de buurvrouw bij wie het lukte omdat ze 'het losliet'!

Zou best kunnen dat die verhalen gevoed worden uit dit soort situaties. Dat mensen gewoon niet weten dat je nog bezig was.

 

 

Nu ik zwanger ben, heb ik het er juist overduidelijk over dat ik zwanger ben dankzij 5 pogingen. Iedereen weet (inclusief buren, werk etc) dat dit ook een icsi wonder is. zelfs op fb maak ik dit kenbaar.

Juist om te bestrijden dat men denkt: zie je wel, ze had het losgelaten.

Wij hebben alleen gezwegen tijdens de behandelingen. Geen pijnlijke vragen meer of kwetsende opmerkingen.

Ik ben juist nu heel erg open over de weg die wij bewandeld hebben voor dit wonder. Wegen zoals buitenland, prednison, bloedverdunners, infusen etc.

 

Het verschil is dat mensen juist nu complimenten geven dat wij zo doorgezet hebben en dat wij al die wegen bewandeld hebben. Dezelfde mensen verklaarde ons toen echt zo'n beetje voor gek dat wij zelf wilde betalen voor behandelingen, wij naar het buitenland gingen etc. Toen kreeg ik reacties als: mischien moet je maar accepteren dat het niet meer lukt.

Mensen kunnen gewoon soms zo (onbedoeld) kwetsend zijn.

[Henne]

Ik gebruik wel eens de woorden van mijn gyn: zolang er een baarmoeder, eitjes, eileiders en zaad zijn, hoe weinig of slecht ook, is er áltijd een kans. Zeg dus nooit nooit, maar die kansen zijn meestal wel heel erg klein.

 

En een arboarts zei eens tegen mij toen ik een opmerking maakte over loslaten en dat mensen dan spontaan zwanger werden dat iedereen waarschijnlijk dat ene succesverhaal kent en het over hetzelfde stel heeft hihi.

 

Maar ja, artsen kunnen zoveel zeggen als de gemiddelde mens iets in z'n kop heeft.... Meeste mensen denken ook nog steeds de je met ivf heel vaak een tweeling krijgt...

[wen72]

Ik gebruik wel eens de woorden van mijn gyn: zolang er een baarmoeder, eitjes, eileiders en zaad zijn, hoe weinig of slecht ook, is er áltijd een kans. Zeg dus nooit nooit, maar die kansen zijn meestal wel heel erg klein....

.

 

Mooie uitspraak!

 

En wat betreft die "loslaat succesverhalen". Ik kreeg ook regelmatig te horen dat ik het maar los moest laten want dan kwam het vanzelf wel.

Hoe vaak ik niet heb uitgelegd dat het gezien de zeer slechte zaadkwaliteit gewoon echt onmogelijk is om op een natuurlijke manier zwanger te worden, daar had men dan weer weinig kennis van.

Ik merkte dat veel mensen denken dat je ivf gaat doen als het na een tijdje zelf proberen niet lukt.

Dat er ook vaak aanwijsbare medische oorzaken kunnen zijn, wordt vaak vergeten. Men "kent" alleen het koppel dat uiteindelijk toch zwanger werd nadat ze het losliet.

 

Gelukkig zijn er dit soort artikelen en boeken om meer inzicht te geven in het hoe of wat.

[saba26]

Inderdaad henne, zo zei een collega een keer (die zelf net wist dat hij vader werd) dat zijn beste vrienden een tweeling zou krijgen,ik zei oke en hoelang zijn ze in verwachting, hij zegt nee nog niet ze gaan ivf doen.

Ik dacht jaja je moest eens weten......

Vage gedachtes,ook weleens gehoord, kan je nou ook kiezen voor een jongen of meisje....... Wat denk je nou eigenlijk,

kans van slagen 100% is en dan kan kiezen voor een jongen of meisje

 

Ook van mijn teamleider gehoord net na een mislukte poging, 't is toch niet het einde van de wereld,er zijn ook andere leuke dingen....tja zulke uitspraken,heel lastig!!

[Henne]

Ja het is nooit het einde van de wereld en kinderen zijn 'ook niet alles hoor'. Nee, maar jij hébt ze wel tr*t! Op zo'n uitspraak heb ik wel eens gezegd:breng ze maar bij mij, maar dan ben je ze kwijt ook. En dat was dan gek genoeg toch niet de bedoeling ;-)

 

En idd Wen, ons voor idioot verklaren toen we bezig gingen met prednisolon en 'zelf aan het dokteren gingen' en nu het gelukt is zijn we opeens doorzetters... Maar zo is het met meer dingen, als mensen risico's nemen en slagen zijn het helden, lukt het miet dan zijn ze dom.

 

Goh, wat zo'n artikel al niet losmaakt hè....

[Sorpresa]

Ja ik ben natuurlijk een wandelend cliché wat de tweeling betreft. Ik ben alleen 10 jaar jonger dan het clichébeeld van veel mensen. Krijg vaak de vraag of tweelingen in de familie zitten. Ik zeg dan altijd ja, maar dit zijn ICSI-babies. En dan krijg ik 9 vd 10 keer een reactie waaruit blijkt dat men het dan 'niet zo bijzonder' vindt. Ze moesten eens weten hoe bijzonder het is dat er überhaubt leven in mij groeit...

 

Zoveel mensen hebben een verkeerd beeld bij de hele MMM... alsof je je er makkelijk vanaf maakt als je voor IVF kiest. Zo van, dan lukt het wel eventjes en dan hoeven we er zelf niks voor te doen? Zo heb ik tot twee keer toe iemand verbaasd door te vertellen dat de eitjes met een naald worden gehaald. Sja, dat je als vrouw geen eieren kunt 'leggen', daar hadden ze even niet bij stil gestaan! Is toch onvoorstelbaar? Maar ik moet zeggen, ook een kennis van me verbaasde mij. Zij deed zelf haar eerste ICSI poging toen wij nog in het IUI stadium zaten. Zij beweerde dat ze zwanger was vanaf de tp en beschouwde haar menstruatie dan ook als miskraam. Tot vier keer toe. Sja dat werkt ook wel verwarrend natuurlijk en voor haar was het een grote desillusie.

 

Ach gelukkig kunnen mensen zonder kinderen altijd nog een hond nemen en zijn ze nooit gebonden aan schoolvakanties. Die kennis heeft nu een hond, en ze kunnen op vakantie wanneer ze maar willen maar de kindjes zijn er helaas niet gekomen. Nu ik zwanger ben probeert ze het door/met mij te beleven allemaal. Heel mooi maar soms ook lastig want ik weet hoe pijnlijk het is voor haar en tegelijk vindt ze op deze manier troost.

[Sorpresa]

Even off-topic: Henne, over 52 minuten alweer 26 weken onderweg! Gaat snel daarna hoor, ook al ligt de magische grens inmiddels bij 24 weken, ik had zelf pas rust vanaf 26 ;-)

[Eef]

mooi artikel hoor Henne, thanks voor het delen, wel herkenning hoor.

 

in mijn omgeving reageren mensen gelukkig niet zo bot, wel zijn er zo de nodige moeilijkheden te overwinnen als je uiteindelijk moet besluiten te stoppen en door moet gaan zonder dat dit nu te voorkomen is met voorlichting. Veel mensen weten niet goed hoe er mee om te gaan , en dat is soms dichterbij dan je zelf denkt (mijn moeder vindt het bv heel moeilijk, en ondanks veel moeite om er een weg in te vinden maar zo gelaten nu)

 

Al die stomme opmerkingen over honden nemen en alle tijd die je hebt, zullen we ruilen? Dacht het niet, ik hoop dat ik zelf ook leer om er beter mee om te gaan en te kunnen leven zonder dat de stommiteit van een ander mij frustraties oplevert, ook een hele uitdaging...

[Henne]

Ik vind/vond het altijd lastig om het evenwicht te vinden tussen idd gefrustreerd raken door de stommiteit van anderennen toch ook wel een beetje de verwachting/hoop dat die andere kant mij wat tegemoet kwam.

 

Overigens krijg ik nú ook vaak te horen dat mensen niet goed wisten hoe ermee om te gaan, wat te zeggen etc. Precies wat jij zegt Eef.

 

Bij ons in de straat weet eigenlijk iedereen wel dat wij met IVF bezig waren, maar niemand vroeg er ooit naar behalve één stel waar we ook meer contact mee hebben. Achteraf hoorde ik dat buren aan haar vaak vroegen 'hoe is het met Henne?', maar ja daar had ik niks aan. Toen wij bekend maakten dat ik zwanger ben stond de buurvrouw huilend op de stoep, terwijl zij de jaren daarvoor altijd zo'n 'niet zeuren' houding had... Wat dat betreft zou het mooi zijn als dit soort artikelen en boeken ook (juist) bij mensen terecht komt die niet zélf in de situatie zitten, maar er wel mee te maken hebben.