Hoe waar wanneer ben jij bevallen?

[Sandra81]

Bij mijn eerste had ik niet door dat ik (rug)weeen had. Toen de vk kwam had ik al 8 cm. Hartslag van ons kereltje daalde naar 20 dus een ambulance gebeld. Ik ben op mijn linkerzij gaan liggen (instinct?) en kereltje draaide en met 2 persweeen was hij er. Duurde welgeteld vanaf dat de vk er was tot ei d een half uurtje. Ambulance was net op tijd voor de geboorte van de placenta en kon weer terug :)

 

Bij mijn dochter had ik weer niet door dat het weeen waren. Ik ben echt suffig hoor.

Toen de vk kwam kijken had ik 5 cm. Hup naar het zkh (geen risico dit keer) en daar de vliezen gebroken omdat mijn weeen stopten. Ff douchen. Heerlijk.

Toen ging het snel. Binnen een kwartier op 9 cm. Ik had al behoorlijke persweeen maar ik mocht nog niet! Heb een uur persweeen weg gezucht terwijl de vk dat laatste randje aan het weg masseren was. Niet echt een aanrader. Maar uiteindelijk waren het 4 persweeen en ze was er.

Half 12 in het zkh en half 3 geboren. Half 5 weer thuis.

 

Nu zijn we compleet :)

[Esk]

Mijn eerste bevalling was vrij heftig. Ik ben ingeleid bij 40 weken en 6 dagen wegens weinig vruchtwater. Ik ben in de middag ingeleid dmv pilletjes in de vagina. De deden eigenlijk niet zo veel (dacht ik). Ik moest wel opeens heel heftig naar het toilet, maar er kwam niets, maar het was wel enorm pijnlijk. Achteraf was dit de start van de bevalling. Ik ging van geen weeën naar een weeënstorm en dat was best heftig. Op een gegeven moment heb ik mij overgegeven aan de pijn en toen was het beter te doen. Ik weet weinig meer van de uren af, was helemaal in mezelf gekeerd. Op een gegeven moment kreeg ik persdrang en had ik bijna volledige ontsluiting. Het persen vond ik moeilijk, achteraf denk ik dat ik gewoon te weinig persdrang heb gehad, maar ja, het was mijn eerste, wist ik veel. De kleine kreeg het moeilijk en de gyn moest er bijkomen. Er is besloten tot een vacuumverlossing. Dat was wel erg heftig, het beeld van de gyn die met alle macht trok aan de pomp, de twee verloskundigen die vól op mijn buik hingen staat me nog altijd bij. Met nog een knip erbij (waar je overigens helemaal niets van voelt) was Thomas er. Toen wilde de placenta niet komen en ben ik een boel bloed verloren. Ik moest naar de operatiekamer en ben onder narcose gecuretteerd. Erg veel bloed verloren en dus een transfusie gehad. Achteraf bleek ook nog dat ik een subtotaalruptuur had. Toch had ik de dag na de bevalling al wel weer het idee dat ik nog wel een keer wilde bevallen, vond het zo mooi dat kindje :-). Het herstel is voorspoedig gegaan, hoewel ik wel last heb gehad van wat wildvleesgroei waarvoor ik later nog geholpen ben. En omdat je kringspier gescheurd is geweest duurde het even voordat alles daaronder weer goed functioneerde.

 

6 maanden later was ik (onverwacht) spontaan zwanger van de tweede en 15 maanden na mijn eerste bevalling begon mijn tweede bevalling. Deze was heel anders. Omdat ik niet ingeleid was, had ik nooit eerder "gewone" weeën gehad. Toen ik dus met 39 weken en 6 dagen wat kramperig was, dacht ik dat het voorweeën waren. Ook al kwamen ze heel regelmatig en hielden ze wel aan. Ik ben een douche gaan nemen, toen nam de wee-activiteit toe en nog steeds dacht ik dat het niets was. Vooral ook omdat het prima te doen was (herkende ik niet van de eerste keer). Mijn man stond er op dat ik de vlos belde en toen die kwam bleek ik toch echt aan het bevallen te zijn (kon het nog steeds niet geloven, hoe eigenwijs kan je worden?), ik had al 3 cm ontsluiting. Op naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis werd het wel heftiger, maar goed te doen. Uiteindelijk kreeg ik weer die "vibe" en trok me helemaal terug om weeën op te vangen. Weer kon ik niets met de persdrang en weer moest er een gyn bijkomen. Deze gaf me echter wee-opwekkers en toen lukte het wel (ook al had het voor mij op dat moment niet meer gehoeven, wilde niets meer en al helemaal niet meer bevallen, maar ja, er is niet veel keus natuurlijk ;-) ) Na 45 minuten persen (wat lang is voor een tweede) was Joris er.

 

Het herstel bij Joris was veel en veel sneller als bij Thomas. Vooral ook omdat ik weinig bloed verloren ben.

 

Allebei vond ik het bijzondere ervaringen.

[Armanda]

Wat kan het toch anders gaan bij iedereen he...

Ik denk ook al wel na over het eind van de zwangerschap, de laatste loodjes, en de bevalling. Ik ken dat namelijk nog niet echt, want...:

 

Ik ben met 33 weken al bevallen van mijn dochtertje, via een keizersnede.

Tijdens mijn zwangerschap kwamen we er achter dat mijn vader kanker had. Hij is 4,5 maanden later overleden.

Een week na zijn begrafenis belandde ik in het ziekenhuis: onwijs hoge bloeddruk!

Ik was al weken een zeekoe, echt onwijs dik overal. Overal behalve mijn buik. Ik kon mijn laarzen niet meer aan! Dikke handen, echt als Shrek, niet normaal.

Het risico was dus dat ik zwangerschapsvergiftiging zou krijgen dus na een week ziekenhuis is mijn meissie gehaald. Heb 5 x een ruggeprik gehad!

Ze konden niet goed prikken omdat ik zo dik was! Echt bizar hoor, ik was zo'n walrus, ik schaamde me echt kapot.

Maar mijn meissie was helemaal gezond. Wel super klein: 1900 gram en 41 cm. Maar het is helemaal goed gegaan. Ze moest een week in de couveuse en nog 2 weken in het zhs blijven om op gewicht te komen. Toen mocht ze mee naar huis!

Nu ik weer een wondertje verwacht (ben nu heeeel pril zwanger: 4 weken pas), hoop ik heel erg dat het goed zal gaan en dat ik het kan voldragen. Al hoop ik niet verder dan 40 weken te komen... pff lijkt me echt heel zwaar. Moet wel in het zhs bevallen door de eerdere keizersnee, maar ik zou ook niet anders willen.