Ga naar inhoud

Wie start er ook half januari ong met ICSI poging?


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Susan, duimen draaien voor een mooie echo voor jou morgen! En ik snap helemaal wat je bedoelt met dat je zooo graag zwanger wil zijn. Dat had ik voor mijn dochter ook. Net of het zwanger zijn nog belangrijker was dan dat kindje dat er dan komt.

Nu heb ik dat veel minder, omdat ik weet dat het voor mij ook veel ongemakken met zich mee brengt. Maar het speciale van je kindje voelen en je groeiende buik: jaaaa, wil ik ook graag.

 

Ik hoop voor iedereen hier zo op een mooi resultaat!

 

Nala, super dat je vrijdag de punctie hebt. Spannend hoor! Fijn dat het er goed uit ziet.

Dat wachten op het telefoontje over embryo's ... ook heel zenuwslopend hoor. Bij mijn 2e poging had ik telefoon onder de douche :)

 

Ik moet eigenlijk ook een wortelkanaalbehandeling. Blegh. Heb al eens eerder gehad en viel toen echt wel mee, maar toch zie ik er tegenop. Ik haat de tandarts! Doe nog liever een punctie dan een heftige tandartsbehandeling, echt hoor. Daar krijg je tenminste morfine .. hihi.

 

Ik voel me prima onder de behandeling. Ben best veel aan het dagdromen en rekenen wanneer ik uitgerekend zou kunnen zijn enzo. Maar ben niet veel met de behandeling zelf bezig (wel dus met het resultaat). Het prikken heb ik geen last van en ik voel alleen m'n eierstokken goed, verder geen klachten. Ik voel me eigenlijk wel blij. Maar ik denk dat dat gevoel anders is als je al een kindje hebt. Ik herinner me van vorige keer wat meer wanhoop gevoelens, hoewel ik er toen tijdens de behandelingen zelf ook positief in zat, je voelt toch ook hoop. Nu ook trouwens.

  • Reacties 863
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Had trouwens net ineens last van wat afscheiding en bruine prut ... dat zijn geen grappen ... hoop maar dat het niks uitmaakt.

Geplaatst

Ik had al eens ergens gelezen dat je op ieder willekeurig moment wat prut kon krijgen en dat dat voor de behandeling niets uitmaakte.

Ik loop dus al de hele tijd gewapend met inlegkruisjes rond, maar heb ze nog niet nodig gehad.

 

En als altijd: als je het niet vertrouwt: bel de kliniek en vraag het ze.

 

 

Wat betreft het zwanger worden: ik herken je opmerking dat het lijkt alsof het meer gaat om het zwanger worden, dan om het kindje wat komt. Maar op zich is dat denk ik logisch. Dat is immers waar je nu echt actief mee bezig bent. Dat is het doel van het huidige project. Wat daarna komt zie je dan wel weer. En uiteindelijk doe je het daar wel voor, maar dat 'geloof je' voorlopig nog wel even, denk ik.

Ik heb trouwens ook meer moeite met zwangeren (weer een zwanger, weer eentje op springen) dan met rondrennende kids.

 

Ik hoorde laatst trouwens dat je van het dormicum soms behoorlijk uit je nek begint te kletsen, en dat je dat achteraf zelf niet meer weet. Is dat zo? Lijkt me zo erg dat iedereen weet wat voor onzin ik heb lopen uitkramen behalve ikzelf! Helpt me niet om me ontspannen voor te bereiden op de punctie... :-S

Geplaatst

Nou, net terug van echo en eigenlijk teleurgesteld. Ze kon heel slecht beeld krijgen, mede doordat mijn darmen (weer) van slag zijn. Er was niet veel te zien. 1 follikel rechts en waarschijnlijk een paar kleintjes links. Viel niet veel te meten dus. Bms was keurig en t zag er verder wel goed uit. Ze ging ook meten de afstand voor wanneer er n terugplaatsing zou komen en die was keurig. Het lijkt er op dat ik dezelfde reactie op de puregon , nu dubbele hoeveelheid, heb en dat er dus weinig groeit. Wat ik al vermoedde...:-(. Verpleegkundige ging ook echt checken hoe lang ik nu al puregon gebruikte, alsof ik misschien n foutje had gemaakt met de hoeveelheid of aantal keer. Maar ne, het klopt allemaal.

Ben best ff aan t balen en ik weet ook wel dat er nog van alles kan veranderen, maar toch..

 

Zo naar de tandarts waar ik dus nog zenuwachtiger voor ben. Gelukkig herkennen een aantal van jullie ook die angst...

Tot later.

Geplaatst

He Susan, wat een rotdag zo voor jou.

Echt niet leuk dat er weinig te zien was. Nu nog de stille hoop dat er toch wat aan het groeien is, maar dat ze niet konden zien? Of groeit er echt niet veel?

Is bij jou wel eens die waarde gemeten die zegt hoe dicht je bij de overgang zit? AMH ofzo. Dat zegt toch wat over je eicelvoorraad.

 

He meis, ik vind het echt zwaar balen voor je en hoop dat ze toch nog gaan groeien. Wanneer moet je weer?

 

En vooral veel succes bij de tandarts :(

 

Aurora, bijwerkingen van Dormicum ken ik niet. Ik heb nog nooit gelezen dat meiden raar gingen kletsen ... maar dat weten ze dan misschien zelf niet meer ;) Misschien met je man afspreken dat hij het in de gaten houdt?

 

Ik had vorige keer ook heel veel moeite met zwangeren. Weet nog goed dat een collega/vriendin van mij zwanger was en ze dit als eerste aan mij kwam vertellen, ze was toen 8 weken. We zaten samen op kantoor te huilen ... En dan die buik steeds ... niet leuk.

Toen ik eenmaal zwanger was hebben mijn man en ik het ook veel gehad over: oh ja, nu komt er een baby! De verloskundige vroeg na de geboorte ook heel nadrukkelijk of we wel blij waren (ja, echt wel!) omdat ze bij IVF zwangerschappen vaak zag dat mensen zo in de zwangerschap zaten dat ze bijna niet blij konden zijn met de baby. Toch wel interessant om te horen vond ik.

 

Fijn om te lezen dat bruine prut normaal is, het is bij eenmalig een beetje gebleven. Vind het wel raar en zal het morgen bespreken in het ziekenhuis.

 

Susan, ik denk aan je.

 

XO

Geplaatst

Lieve Susan, ik lees net over je meting vanmorgen. Ben even teruggescrolled naar het schemaatje en het was pas je eerste!

Mijn eileiders waren de eerste twee keer ook nauwelijks te vinden. En die eitjes... bij mij zeiden ze dat er misschien nog wel wat achter die grote zat, maar dat ze die dus niet konden vinden.

En gisteren vertelde die arts dat naarmate je langer stimuleert, je eileiders vaak nog wel wat beter zichtbaar worden.

 

En weet je nog wat ik van de week zei? Ik was gister ook teleurgesteld dat het niet zo veel gegroeid was. Maar ik had er wel een eitje bij gekregen. Dat kan ook nog he. Misschien ga jij ook gewoon langzaam en maak je er nog wel een paar bij!

Niet de moed verliezen hoor!

En wat iedereen ook altijd zegt: als dat ene eitje nou gewoon bevrucht wordt, heb je mooi wel die ene!!! Dat kan genoeg zijn immers!

Geplaatst
He Susan, wat een rotdag zo voor jou. Echt niet leuk dat er weinig te zien was. Nu nog de stille hoop dat er toch wat aan het groeien is, maar dat ze niet konden zien? Of groeit er echt niet veel? Is bij jou wel eens die waarde gemeten die zegt hoe dicht je bij de overgang zit? AMH ofzo. Dat zegt toch wat over je eicelvoorraad. He meis, ik vind het echt zwaar balen voor je en hoop dat ze toch nog gaan groeien. Wanneer moet je weer?En vooral veel succes bij de tandarts :(Aurora, bijwerkingen van Dormicum ken ik niet. Ik heb nog nooit gelezen dat meiden raar gingen kletsen ... maar dat weten ze dan misschien zelf niet meer ;) Misschien met je man afspreken dat hij het in de gaten houdt?Ik had vorige keer ook heel veel moeite met zwangeren. Weet nog goed dat een collega/vriendin van mij zwanger was en ze dit als eerste aan mij kwam vertellen, ze was toen 8 weken. We zaten samen op kantoor te huilen ... En dan die buik steeds ... niet leuk. Toen ik eenmaal zwanger was hebben mijn man en ik het ook veel gehad over: oh ja, nu komt er een baby! De verloskundige vroeg na de geboorte ook heel nadrukkelijk of we wel blij waren (ja, echt wel!) omdat ze bij IVF zwangerschappen vaak zag dat mensen zo in de zwangerschap zaten dat ze bijna niet blij konden zijn met de baby. Toch wel interessant om te horen vond ik. Fijn om te lezen dat bruine prut normaal is, het is bij eenmalig een beetje gebleven. Vind het wel raar en zal het morgen bespreken in het ziekenhuis. Susan, ik denk aan je. XO
Dank je voor je reactie! Er is nog geen meting gedaan voor wat betreft overgang. Maar ik denk dat als deze poging weer zo weinig oplevert, we zeker eens in gesprek moeten over de reden waarom het zo weinig oplevert. Weet je, stom genoeg zou ik mij er een soort van makkelijker bij neerleggen als de onvruchtbaarheid óók bij mij ligt. Ik heb nl best last van gevoelens van boosheid naar mn vriend. We hebben net weer een ruzie gehad.. ( gelukkig wel meteen bijgelegd hoor). Het lijkt er soms op dat ik geen ruimte heb voor ook zijn emoties omdat ik zo met mn lijf bezig en met alle pijn en onzekerheid. En net knapte het even omdat hij de dag van de punctie vergeten was ( te noteren) en precies die avond we zijn zoontje te logeren krijgen omdat zn ex omhoog zat. Daar baal ik van.Verder weet ik dus niet of er nog veel eitjes aan t groeien zijn vanwege slecht zicht, maar als het er meer waren geweesr dan twee dan hadden we dat moeten zien. Want die ene die er wel zat was duidelijk te zien..Voor jou hoop ik dat je afscheiding eenmalig was. Ik heb er ook nog nooit van gehoord. Idd even in de gaten houdenen bij twijfel bellen!Goed, ik ga mn tandjes poetsen... Mn vriend gaat gelukkig mee..
Geplaatst
Lieve Susan, ik lees net over je meting vanmorgen. Ben even teruggescrolled naar het schemaatje en het was pas je eerste!

Mijn eileiders waren de eerste twee keer ook nauwelijks te vinden. En die eitjes... bij mij zeiden ze dat er misschien nog wel wat achter die grote zat, maar dat ze die dus niet konden vinden.

En gisteren vertelde die arts dat naarmate je langer stimuleert, je eileiders vaak nog wel wat beter zichtbaar worden.

 

En weet je nog wat ik van de week zei? Ik was gister ook teleurgesteld dat het niet zo veel gegroeid was. Maar ik had er wel een eitje bij gekregen. Dat kan ook nog he. Misschien ga jij ook gewoon langzaam en maak je er nog wel een paar bij!

Niet de moed verliezen hoor!

En wat iedereen ook altijd zegt: als dat ene eitje nou gewoon bevrucht wordt, heb je mooi wel die ene!!! Dat kan genoeg zijn immers!

 

Gelukkig heb ik jou als voorbeeld. Ja, het zou natuurlijk heel goed kunnen, een eitje erbij of dat ze het gewoon echt niet goed konden zien. Alleen de vorige poging was bij de eerste meting veel meer te zien ( toen beide eierstokken een grote en twee kleintjes te zien. ), maar goed. Ook hier speculeren heeft niet zo veel zin. Gewoon doorstimuleren en er voor gaan. Ik kan niet anders...

Ik ben misschien wat pessimistischer van aard en had al zoiets van; zie je wel,ik voel niks, dus er zal ook wel niks groeien. Heel vervelend karaktertrekje al zeg ik het zelf ;-)

Ben benieuwd naar jouw volgende meting. Morgen toch?

Geplaatst

Korte tandarts update-en volledig-ego-bericht :color:, wat niks met ICSI te maken heeft,maar toch ook wel.;-)

 

Het viel mee!! Ik heb geen gaatjes ...Ik heb haar nog drie keer aangewezen waar ik dacht dat het zat. Zij maar prikken en zoeken,maar echt niets gevonden!

Helaas wel ontstoken tandvlees. Dus mag naar de mondhygienist en dat traject ken ik. Vorig jaar hele behandelingen gehad aan mijn pockets. Stomme is dat ik die pijn ken en als het bekend is, dan doet het op een of andere manier minder pijn. Of is iig de angst minder.

De pijn in mijn kaak is nog wat vaag. Ze kon niet zien of er een wortelkanaalbehandeling nodig is ( @ SJSL:welke klachten heb je dan???).

Wel is waarschijnlijk het gat op het bot aan het ontsteken ondanks de antibiotica. Ik heb geen koorts maar de pijn lijkt dieper te zitten dan dat, maar ik moet haar maar geloven.. Heb nu een spuitje mee en moet dagelijks spoelen met zout op de plek van bestemming. En dus niet meer met perio-aid, want had inmiddels zwarte tanden van de aanslag. Gelukkig kon zij die oneffenheden letterlijk en figuurlijk wegpoetsen..;-) Afwachten maar en hoooopen dat het voorbij gaat.

Haar grote advies is momenteel wel om de andere twee kiezen nog even lekker te laten zitten en rustig het ivf-traject door te gaan. Ze had veel begrip en nam alle tijd ondanks dat ze was uitgelopen en in haar pauze door moest met mij. Ze zij ook dat hormoonbehandelingen effect kunnen hebben op de gezondheid van je tandvlees. Dus meiden; goed blijven tandenstoken en flossen en spoelen en poetsen enz.

 

Zo direct ga ik naar de hapto. Ik denk te voelen (:hmh: dat ik straks enorm moet huilen...

Zo veel gedoe aan mijn lijf. En voor iemand die zooo niet tegen pijn kan en aan de andere kant een bikkel is ( dansacademie afronden gaat ook niet zonder pijn te lijden en nog steeds dagelijks...). Zo veel onzekerheden. En de angst voor de angst en de angst voor pijn. Ik hoop dat we samen kunnen kijken hoe ik deze stress kan hanteren. Ik vind het niet normaal dat ik voor een echo aan de diarree raak en lig te rillen op zo'n stoel van de spanning en om de 5 minuten moet plassen.

Dat moet toch relaxter kunnen? Ben benieuwd hoe jullie met spanning omgaan. En hoe je dat lijf een beetje onder controle houdt.

Geplaatst

Ach lieve Susan, ja, je zou zeggen dat je toch beter moet kunnen leren omgang met de spanning.

Ik herken het zeker wel, maar in wat mindere mate. Zenuwen slaan bij mij ook altijd op mijn darmen en daar had ik voor de 1e echo ook echt flink last van hoor. Misschien helpt het om te bedenken waarvoor je zenuwachtig bent? Voor de handeling, of voor de mogelijke uitkomsten? Of het feit dat je kwetsbaar en afhankelijk bent.

Ik denk dat bij het hele IVF gebeuren ook zo'n stuk psygische (hoe schrijf je dat in hemelsnaam) belasting komt kijken ... Het is voor niemand te doen om dat fluitend te doorstaan allemaal.

 

Ik hoop dat de hapto ja kan helpen.

 

Tandarts valt bijna altijd mee he. Lol. Het spreekwoord: een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest ... en wat nooit op komt dagen ... is hier voor mij altijd erg van toepassing :)

Wel raar dat dus niet duidelijk wordt wat er precies aan de hand is. Hopelijk helpt het spoelen.

 

Voor de tandarts ben ik vroeger ook echt zo vaak helemaal leeggelopen op de wc. Zo zenuwachtig. Ik kan het nu beter handelen.

Ik was jaren niet geweest en een tijdje terug een nieuwe tandarts gevonden die beter omgaat met bange patienten. Eerste afspraak was dus alleen foto's en kijken, ik wist van te voren dat ik geen pijn zou lijden ... en daardoor kon ik het goed handelen, maar makkelijk was het niet. Vooral toen ik te horen kreeg dat ik 10 gaatjes had *schaam*. Ik moest dus in totaal 4 keer terugkomen om de boel te vullen. Ik ben het meest bang voor de verdovingsprik (ja, na ruim 100 IVF prikken zou je er toch aan moeten wennen, maar nee). Ik had dat al kunnen aangeven op een formulier, waar ben je bang voor. Het eerste wat ik steeds vroeg als ik binnenkom: hoeveel prikken en waar? Ze verdoofde me supergoed, de prikken deden echt bijna geen pijn en dat was zo'n grote opluchting, dat ik de rest goed kon doorstaan.

Ik had mijn angst dus wel bespreekbaar gemaakt en dat helpt echt.

Het klinkt alsof je wel een heel aardige tandarts hebt.

 

Ik had 1 groot gat, dat wist ik al want daar was een oude vulling uit gevallen. Dat heeft ze gevuld, heeeeel lang mee bezig geweest. Veel napijn aan gehad en maanden later nog steeds pijn. Dus pas teruggeweest, er zit geen ontsteking, maar ze geeft aan dat door het heftige boren de zenuw zo geirriteerd geraakt is, dat dat niet meer goed zal komen. Ik moet dus een WKB .. maar ik mocht nog even afwachten ... dat hoef je geen twee keer te zeggen .. hihi. Maar goed, inmiddels weer 2 maanden later en nog steeds niet goed. Veel pijn, kauw alles met rechts. Dus zal wel moeten ... blegh.

Geplaatst

Oh, en ik sluit met bij Aurora aan: het is echt waar dat je er maar 1 nodig hebt.

Bij ons mag je op voor punctie als je 3 grote follikels hebt, ik hoop dat dat voor jou gaat lukken. Het wordt daardoor alleen wel akelig spannend. Maar het kan!

(vorige keer had ik 3 eicellen en maar 1 embryo en wel zwanger)

Geplaatst
Oh, en ik sluit met bij Aurora aan: het is echt waar dat je er maar 1 nodig hebt. Bij ons mag je op voor punctie als je 3 grote follikels hebt, ik hoop dat dat voor jou gaat lukken. Het wordt daardoor alleen wel akelig spannend. Maar het kan!(vorige keer had ik 3 eicellen en maar 1 embryo en wel zwanger)
Dank je voor je lieve woorden. Laten we hopen dat het er iig 3 zijn!Net terug van de hapto.. Veel besproken en misschien ga ik er later nog even op in. Typen op mobiel in koude trein isniet praktisch...Hoe voel jij je nu?
Geplaatst
Ach lieve Susan, ja, je zou zeggen dat je toch beter moet kunnen leren omgang met de spanning. Ik herken het zeker wel, maar in wat mindere mate. Zenuwen slaan bij mij ook altijd op mijn darmen en daar had ik voor de 1e echo ook echt flink last van hoor. Misschien helpt het om te bedenken waarvoor je zenuwachtig bent? Voor de handeling, of voor de mogelijke uitkomsten? Of het feit dat je kwetsbaar en afhankelijk bent. Ik denk dat bij het hele IVF gebeuren ook zo'n stuk psygische (hoe schrijf je dat in hemelsnaam) belasting komt kijken ... Het is voor niemand te doen om dat fluitend te doorstaan allemaal. Ik hoop dat de hapto ja kan helpen. Tandarts valt bijna altijd mee he. Lol. Het spreekwoord: een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest ... en wat nooit op komt dagen ... is hier voor mij altijd erg van toepassing :)Wel raar dat dus niet duidelijk wordt wat er precies aan de hand is. Hopelijk helpt het spoelen. Voor de tandarts ben ik vroeger ook echt zo vaak helemaal leeggelopen op de wc. Zo zenuwachtig. Ik kan het nu beter handelen.Ik was jaren niet geweest en een tijdje terug een nieuwe tandarts gevonden die beter omgaat met bange patienten. Eerste afspraak was dus alleen foto's en kijken, ik wist van te voren dat ik geen pijn zou lijden ... en daardoor kon ik het goed handelen, maar makkelijk was het niet. Vooral toen ik te horen kreeg dat ik 10 gaatjes had *schaam*. Ik moest dus in totaal 4 keer terugkomen om de boel te vullen. Ik ben het meest bang voor de verdovingsprik (ja, na ruim 100 IVF prikken zou je er toch aan moeten wennen, maar nee). Ik had dat al kunnen aangeven op een formulier, waar ben je bang voor. Het eerste wat ik steeds vroeg als ik binnenkom: hoeveel prikken en waar? Ze verdoofde me supergoed, de prikken deden echt bijna geen pijn en dat was zo'n grote opluchting, dat ik de rest goed kon doorstaan. Ik had mijn angst dus wel bespreekbaar gemaakt en dat helpt echt. Het klinkt alsof je wel een heel aardige tandarts hebt. Ik had 1 groot gat, dat wist ik al want daar was een oude vulling uit gevallen. Dat heeft ze gevuld, heeeeel lang mee bezig geweest. Veel napijn aan gehad en maanden later nog steeds pijn. Dus pas teruggeweest, er zit geen ontsteking, maar ze geeft aan dat door het heftige boren de zenuw zo geirriteerd geraakt is, dat dat niet meer goed zal komen. Ik moet dus een WKB .. maar ik mocht nog even afwachten ... dat hoef je geen twee keer te zeggen .. hihi. Maar goed, inmiddels weer 2 maanden later en nog steeds niet goed. Veel pijn, kauw alles met rechts. Dus zal wel moeten ... blegh.
Ohh ik leef zo met je mee! Je hebt al veel voor je kiezen gehad ( flauw woordgrapje..) en ik herken t zo. Tis ook zo eenzaam gevoel. En die afhankelijkheid. Nou ik kan me voorstellen dat je t zo ver migelijk vooruit schuift, maar t zal n x moeten. Waarschijnlijk valt t wel mee rn is het de angst voor de pijn.....
Geplaatst

O dear, even wat anders.. Mijn vriend heeft nog even bij de medicijnen gekeken en zegt dat we alleen voor vandaag en morgen puregon hebben! Er is dus iets misgegaan ergens bij het bestellen, bij het opbergen of bij het recept? Ik ga morgen meteen poli en apotheek bellen en hoooooopen dat we er dan nog snel aan kunnen komen. Zouden ze in het ziekenhuis voor noodgevallen als dit iets achter de hand hebben? Ervaring.....?....

Geplaatst

Bij mijn ziekenhuis hebben ze vooraadje, ik had 300 meegekregen en vandaag bij de apotheek gehaald, dat moet ik dan weer teruggeven aan het ziekenhuis.

Komt vast goed hoor. Mijn apotheek had het ook gewoon op voorraad.

 

300 puregon per dag gaat natuurlijk ook heel snel.

 

Ik reageer later weer, moet nu een meisje naar bed brengen (veels te laat ja, we komen net van een verjaardag, mijn moeder werd 60).

Geplaatst
O dear, even wat anders.. Mijn vriend heeft nog even bij de medicijnen gekeken en zegt dat we alleen voor vandaag en morgen puregon hebben! Er is dus iets misgegaan ergens bij het bestellen, bij het opbergen of bij het recept? Ik ga morgen meteen poli en apotheek bellen en hoooooopen dat we er dan nog snel aan kunnen komen. Zouden ze in het ziekenhuis voor noodgevallen als dit iets achter de hand hebben? Ervaring.....?....
Susan, ik moet ws langer prikken dan waar ik meds voor heb. Indien nodig krijg ik morgen een recept mee, ga ik langs de apo en is het er vrijdag. Wel op bestelling maar wel snel dus. Bel de kliniek morgen maar ff.
Geplaatst
Gelukkig heb ik jou als voorbeeld. Ja, het zou natuurlijk heel goed kunnen, een eitje erbij of dat ze het gewoon echt niet goed konden zien. Alleen de vorige poging was bij de eerste meting veel meer te zien ( toen beide eierstokken een grote en twee kleintjes te zien. ), maar goed. Ook hier speculeren heeft niet zo veel zin. Gewoon doorstimuleren en er voor gaan. Ik kan niet anders...

Ik ben misschien wat pessimistischer van aard en had al zoiets van; zie je wel,ik voel niks, dus er zal ook wel niks groeien. Heel vervelend karaktertrekje al zeg ik het zelf ;-)

Ben benieuwd naar jouw volgende meting. Morgen toch?

Haha, ja, ik ben de rust zelve :-S

Ik stress ook over al die dingen, maar we zijn hier op het forum om elkaar te steunen en ons verhaal te doen. En niet om elkaar verder de stress in te helpen, toch? ;-)

Ik voel ook niets meer... vind ik ook een heel eng idee. Maar toch was er afgelopen keer wel enige groei. Ik hou ook mn hart vast voor morgen. Maar goed, we zullen het zien...

Geplaatst

Hoe ik omga met spanning? Niet zo heel goed hoor.

Ik kan behoorlijk wat hebben, maar op sommige vlakken is er maar heel weinig nodig.

Zoals dus dat er dinsdag ineens een mannelijke arts tegenover me zat, in plaats van mijn eigen lieve vrouwelijke arts. Tja, dan slaat de stress toe en ga ik babbelen, vertel ik wat ik zo vreselijk vind, ben ik ongeduldig, kijk ik chagrijnig, doen we de echo toch maar, raak ik in paniek, duw ik hem van me af... En dan zeg ik sorry en dan praten we er over.

Tja, een engeltje, al zeg ik het zelf :)

 

En hier thuis ook.. ik ben bang voor naalden, dus dat prikken staat me iedere dag weer tegen. Ik doe het, en vind mezelf waanzinnig dapper, maar van dag 4 tot dag 9 deed het ineens heel erg pijn. Ik weet niet waarom. Ik heb de boel weggesmeten, ben naar boven gerend, heb in mn kussen zitten janken, toen weer naar beneden gelopen en de spuit er alsnog in gejast.

Wat moet, dat moet, maar soms mag je best even afreageren.

 

Het scheelt dat ik me redelijk goed voel, maar ik denk ook vaak aan 'of het wel goed gaat'. En vooral aan 'wat als het nu niet lukt'.

De hele straat poept hier maar telkens kinderen uit. Gister weer een geboren, komende week weer een. Dan is er eentje vier maand zwanger, een ander 2 maand... Sinds we hier anderhalf jaar geleden zijn komen wonen zijn er al een stuk of 12 kids geboren hier. En dat in 30 huizen!

Dus ja, dat zijn al heel wat huilbuien geweest...

 

Zorg voor een uitlaatklep. Zorg dat je het goedmaakt met de mensen tegen wie je uitvalt. En probeer het tussendoor ook te relativeren...

 

Fijn dat de tandarts meeviel in ieder geval.

Ik ga naar bed, heb een griepje hangen.

Geplaatst

Aurora en sjsl, dank je voor jullie reactie. Inderdaad zijn we hier om elkaar te steunen. Fijn dat we er voor elkaar kunnen zijn. Het is een " feest" der herkenning af en toe en dat maakt het allemaal te dragen en minder eenzaam.

Ik ga er voor morgen maar even van uit dat t goed komt met de med.

 

Aurora: heel veel succes morgen. Probeer te ontspannen, kijk hoe het daar is en geef aan als iets niet fijn is. Gaat je man mee?

Geplaatst
Aurora en sjsl, dank je voor jullie reactie. Inderdaad zijn we hier om elkaar te steunen. Fijn dat we er voor elkaar kunnen zijn. Het is een " feest" der herkenning af en toe en dat maakt het allemaal te dragen en minder eenzaam. Ik ga er voor morgen maar even van uit dat t goed komt met de med.Aurora: heel veel succes morgen. Probeer te ontspannen, kijk hoe het daar is en geef aan als iets niet fijn is. Gaat je man mee?
Ik heb voor morgen expres een afspraak gemaakt bij de andere mannelijke arts. Maar nu weet ik het van tevoren! Ik kan hem bij de punctie ook tegenkomen en ik heb liever zo min mogelijk stress dan. Dus nu alles maar even uitproberen... Nee tis overdag dus manlief gaat niet mee.Hoe doen jullie dat trouwens met opfrissen? Meestal kom ik van huis en dan douche ik nog eerst even. Maar morgen kan dat dus niet...
Geplaatst
O dear, even wat anders.. Mijn vriend heeft nog even bij de medicijnen gekeken en zegt dat we alleen voor vandaag en morgen puregon hebben! Er is dus iets misgegaan ergens bij het bestellen, bij het opbergen of bij het recept? Ik ga morgen meteen poli en apotheek bellen en hoooooopen dat we er dan nog snel aan kunnen komen. Zouden ze in het ziekenhuis voor noodgevallen als dit iets achter de hand hebben? Ervaring.....?....
Susan, ik moet ws langer prikken dan waar ik meds voor heb. Indien nodig krijg ik morgen een recept mee, ga ik langs de apo en is het er vrijdag. Wel op bestelling maar wel snel dus. Bel de kliniek morgen maar ff.
Geplaatst
Ik heb voor morgen expres een afspraak gemaakt bij de andere mannelijke arts. Maar nu weet ik het van tevoren! Ik kan hem bij de punctie ook tegenkomen en ik heb liever zo min mogelijk stress dan. Dus nu alles maar even uitproberen... Nee tis overdag dus manlief gaat niet mee.Hoe doen jullie dat trouwens met opfrissen? Meestal kom ik van huis en dan douche ik nog eerst even. Maar morgen kan dat dus niet...
Dat vind ik heel slim van je, beetje afwisselen van arts, zodat he jezelf indekt. Goede manier om met spanning om te gaan.Mijn echo's zijn in de ochtend, dus dan heb ik gewoon gedouched. Maar de uitgangsecho was ik de twee keer ingesteld en voelde ik mij ook niet zo fris. Dit uitgesproken naar arts en zij had er totaal geen problemen mee.Ik heb volgens mij alleen maar vrouwelijke artsen, misschien dat dat scheelt.Maar je kunt toch van die vaginale doekjes kopen bij drogist? Neem je die mee naar je werk.Jammer dat je man niet mee kan. Die van mij kan s morgens gelukkig tijd vrijmaken en na de laaste echo van vorige poging waar ik op stel en sprong moest beslissen of ik doorging met de poging, was hij er niet bij. Toen had ik zoveel stress dat we hebben afgesproken dat hij er zoveel mogelijk bij zal zijn. En zo geschiedde ..:-D
Geplaatst

Hey meiden, was een dagje afwezig, want was snipverkouden. Wat een spanning allemaal. En naast de stress van de ICSI ook nog stress van de tandarts! Ik heb wel met jullie te doen.

 

Susan, kan me voorstellen dat de echo tegen viel, ik duim voor je dat er met verder stimuleren nog wat bij komt. En dat het gouden ei er tussen zit! Wat de spanning betreft, heb je wel eens yoga geprobeerd? Dat past misschien ook wel bij je dansachtergrond. Ik heb het een tijdje gedaan en was altijd heerlijk ontspannen na de les. Ik deed hatha yoga, als onderdeel van de les deden we ook altijd ademhalingsoefeningen waar je heel rustig van wordt. Ik heb daar geleerd dat je jezelf altijd kunt kalmeren door bewust rustig te gaan ademhalen. De angst voor pijn herken ik heel erg, doordat ik endometriose heb, heb ik altijd hele pijnlijke menstruaties waar ik elke maand weer bang voor was. Ik probeer vooral te relativeren, in mijn geval bv door te bedenken dat een punctie nooit zo erg kan zijn als ongesteld worden en in ieder geval veel sneller voorbij is. Maar ja, voorlopig heb ik makkelijk praten, als ik straks ook begin met stimuleren zal de spanning wel weer snel toenemen...

 

Aurora, succes morgen! Stoer dat je naar een mannelijke arts gaat! Misschien helpt het om te bedenken dat hij ook maar gewoon zijn werk doet, en jou alleen maar als een patiënte ziet?

Geplaatst

Succes vandaag Aurora bij de andere mannelijke arts. Goed van je hoor. En ook knap dat je het aangeeft als je er moeite mee hebt.

 

Ik heb alle echo's 's ochtends, snel na het douchen. Dus ben dan fris genoeg.

 

Ik voel m'n eierstokken sinds dinsdagmiddag ook niet meer ... nu ben ik dus best zenuwachtig en begin ook last van m'n darmen te krijgen ... ja Susan ... een feest der herkenning :)

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden