Jump to content

Waar ligt jouw grens?


Ceece
 Share

Recommended Posts

Hoi meiden,

Een paar jaar geleden heb ik hier zelf ook meegelezen en geschreven. Ik heb ruime IVF-ervaring, maar ben inmiddels de gelukkige moeder van twee kindjes.

Ik heb een vraag aan jullie. Ik ben freelancejournaliste en zoek vrouwen die mee willen werken aan een artikel voor het blad 'Uitgerekend jij'.

Dit magazine is vorig jaar voor het eerst verschenen en is speciaal voor vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen. Misschien dat je het wel kent (het is gratis verspreid via oa fertiliteitsklinieken)

Het was toen een eenmalige uitgave, maar er komt een volgend nummer in het najaar!

Ik schrijf voor dit blad een artikel over hoe je je grenzen stelt als je eenmaal bent aangewezen op een medisch traject. Je wilt dolgraag een kind en hebt daar enorm veel voor over, maar waar ligt jouw grens? Al direct bij het begin? Of vraag je je bijvoorbeeld wel eens af: waarom kan iemand negen ivf-behandelingen aan en twijfel ik al na mijn eerste behandeling? Kan ik nog stoppen als ik eenmaal op de rijdende trein ben gestapt? En wanneer doe ik dat dan? Hoe blijf je dicht bij jezelf?

 

Ik ben op zoek naar vrouwen die hier mee worstelen, of die misschien hun keuze al hebben gemaakt. Wil je hierover vertellen? Wat voor stappen heb je gezet, hoe ben je tot je besluit gekomen?

Dat kan al heel vroeg in het traject zijn maar ook na een aantal behandelingen. Ik hoor het graag als je mee wilt werken.

Het is zonder foto en mag eventueel anoniem. Ook mag je na het interview de tekst lezen, want ik wil graag dat je blij bent met het artikel.

 

Groeten

Cindy Cloin

Link to comment
Share on other sites

Wat een goed initiatief dat er weer een editie van "uitgerekend jij" gaat komen!!. Ik heb de vorige editie in 1 keer volledig uitgelezen. Een hoop herkenbare verhalen!. Ik ben gelukkig inmiddels mama van 2 prachtige icsi kindjes, maar ik heb gemerkt dat mijn grens gaandeweg de behandelingen iedere keer weer wat verschoven werden.

Als je mij 10 - 12 jaar geleden had gezegd dat ik de medische molen in moest gaan om een kans te maken om mama te mogen worden, dan had ik resoluut gezegd dat ik dat absoluut niet zou doen.

Helaas was er voor ons geen andere uitweg en in 2007 was ik inmiddels al zo radeloos en verdrietig vanwege het uitblijven van de zo gewenste zwangerschap, dat wij toch de stoute schoenen hebben aangetroffen en de medische molen in zijn gegaan. Ons zoontje werd geboren na de eerste icsi poging, dus gevoelmatig viel die medische molen mee omdat alles zo voorspoedig verliep.

Ons tweede kindje liet echter veel langer op zich wachten. Wij hebben 5 icsi pogingen nodig gehad (voor een tweede kindje), warbij in totaal 14 terugplaatsingen hadden plaatsgevonden, waardoor wij dit zelf allemaal bekostigd hebben. Ik heb met alle liefde ons spaargeld in de behandelingen gestoken. Daarnaast zijn wij overgestapt naar het buitenland (Belgie), nadat ik vele second opinies gehad in Europa zoals Duitsland, Griekenland, cyprus en Turkije. Daarnaast heb ik immuunonderzoeken laten verrichten (eigen initiatief en eigen kosten) waarbij ik zelf veel stof op dat gebied ben gaan lezen en leren. Uiteindelijk is onze dochter tot stand gekomen middels de behandeling in Belgie, supervisie van een immuunarts in Duitsland en daarbij een second opinie gehad van een kliniek in Griekenland. En dat, terwijl ik dus 10 jaar geleden zei nooit de medische molen in te gaan. In ieder geval ben ik zowel letterlijk als figuurlijk grensverlegend bezig geweest.

Tja, en waar lag mijn grens indien het nu nog niet was gelukt? Ik weet het oprecht niet. Ik had iedere keer wel een "plan B" klaar liggen na een mislukte poging. Mijn eigen principe was altijd: zolang het niet ten koste gaat van mijn relatie, gezin en gezondheid, ga ik door. (uiteindelijk zou de grens vanwege de financieen een mogelijke reden zijn geworden om te stoppen, maar zover was het gelukkig nog niet)

De verhalen op dit forum van andere meiden die na meerdere pogingen toch mama mochten worden, hebben mij altijd op de been gehouden. dat gaf moed en hoop. Daarnaast had ik gelukkig al een zoontje uit een icsi poging en hij heeft mij voornamelijk gestimuleerd om de hoop niet op te geven. Ik wist immers dat mijn lichaam zwanger kon worden en blijven. Als ik naar mijn zoontje keek, wist ik waar ik het voor deed. Als ik na een mislukte poging, zijn armpjes om mijn nek voelde, putte ik weer kracht om door te gaan voor een nieuwe poging.

Nu realiseer ik mij dat deze stimulans helaas niet voor iedereen er is. Ik heb zelf dan ook ontzettende bewondering voor meiden die zonder dat zij al mama zijn, toch telkens de kracht en energie vinden om hoopvol een nieuwe poging in te gaan.

Mocht je niemand kunnen vinden, ben ik best bereid om mijn verhaal verder te doen voor het blad uitgerekend jij. (maar ik denk dat er vast wel meer meiden zijn die nog veel grensverleggender bezig zijn).

Link to comment
Share on other sites

Ik begin vandaag weer met prikken en wij hebben een zoon doormiddel van icsi. Mijn man is een deskleinkind hiervan is nog niet veel bekend helaas. Wij willen wel meewerken aan het blad. Lijkt ons erg leuk zelfs.

 

Verstuurd vanaf mijn GT-N7000 met Tapatalk

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
    • @Hopefulness hoe is het afgelopen meis? Ik kon een tijdje niet inloggen en kan niet zien of ik wat van je berichten gemist heb.    
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use