Jump to content
Kiki88

Icsi, punctie etc

Recommended Posts

Hoi hoi,

ik ben kiki bijna 31 jaar oud en wil graag mijn ervaring delen en natuurlijk ook om andere hun ervaringen te lezen. Ik ben niet de enige vrouw die niet makkelijk zwanger word. Zal het kort uitleggen hoe het bij mij zit. 

Ik heb pcos en daardoor verminderd vruchtbaar ik heb genoeg eitjes gelukkig dat is het probleem gelukkig niet. Nog wat erfelijke afwijkingen maar geen ernstige aandoeningen. 

We zijn gestart in 2013 en hebben jaren lang iui behandelingen gehad. 

In 2017 werd besloten dat iui niet meer zinvol was en de fertilitiets arts besloot in overleg met ons dat we het beste een icsi behandeling konden gaan doen. Ik was daar nog niet klaar voor en had toen nog niet de teleurstelling verwerkt en na een hoop gedoe eromheen wilde ik een pauze inlassen. Zo gezegd zo gedaan en we waren +\-1,5 zelfs gestopt. Sinds juni 2019 hebben we ons weer aangemeld en mochten we na een menstruatie gaan starten en die bleef weer eens uit dus werd die weer opgewekt dmv medicatie. Dit leek in eerste instantie niet eens te werken dus werd er een inwendige echo ingepland. De arts dacht ook niet meer dat er een menstruatie zou komen dus ik mocht gaan starten met de icsi behandeling. Ik mocht dezelfde avond al starten met gonal-f en certrotide. Er werd gekozen voor een lage dosering (112,5) ivm overstimulatie want dat willen we natuurlijk niet. 

Na een paar dagen weer terug voor een echo maar telkens groeide mijn eitjes nauwelijks. dus een a twee keer per week op en neer rijden voor een echo en medicijnen, dit hebben we ruim 4,5 week gedaan. 

Op een gegeven moment zei de arts ik ga je de hoogste dosering geven en dan wil ik je na het weekend terug zien. Weer spuiten en wachten. Maar eindelijk groeide de eitjes goed. Enorm last gehad van mijn buik maar dat was ook niet zo gek met bijna 30 eitjes. Maar omdat ze nog net niet groot genoeg waren moest ik nog even doorgaan met spuiten. Twee dagen later mochten we terug komen voor een echo en ja hoor de eitjes waren groot genoeg! Kreeg erna gelijk medicijnen mee wat nodig was voor de punctie. En vrijdag 27/09/2019 mochten we terug komen voor de punctie. Ik wilde in eerste instantie een roesje want wilde niks mee krijgen ivm de zenuwen. Maar de arts raadde toch een pijnstilling aan ivm zoveel eitjes die aangeprikt moeten worden. 

Omdat ik een aangeboren bindweefsel afwijking heb werken verdovingen/pijnstillers heel slecht en soms helemaal niet. Ik kreeg voor de punctie gestart werd dormicum en werd gezegd dat het pijnstillend zou werken. Ik werd even een paar seconden licht in mijn hoofd en dat trok daarna weg en werd helder. Dus de arts zei ik ga toch beginnen. Ik heb nog nooit zo’n helse pijn gevoeld. Ik gaf aan dat ik het echt niet aan kon dus werd de tweede dosering gegeven. Ik heb alles gevoeld. De naald die steeds doorgeprikt werd en de stekende pijn die erna volgde. Hierop was ik absoluut niet op voorbereid. Het leek wel uren te duren en als ik aangaf dat ze moest stoppen ging ze door want ze was bijna klaar. Ik heb gehuild en kon bijna geen adem meer halen van de pijn. Ik had al mijn eisprong gehad en had daarom al enorme buikpijn. Maar had nog genoeg eitjes om eruit te halen  wat ik wel erg vond was dat de arts die de punctie zou gaan doen advies vroeg aan een andere arts om mee te kijken omdat ze dit nooit eerder had gezien en niet wist wat ze nu moest doen  de andere arts had geen tijd die zat midden in z’n eigen spreekuur. Dat stelde me al niet gerust maar goed konden niet langer wachten voordat alle eitjes gingen springen. Ik vond de behandeling traumatisch en verschrikkelijk pijnlijk. Na dat ik klaar was had ik opgezocht wat het middel wat zij gebruikt heeft als pijnstilling doet  blijkbaar is het een spierontspanner en geen pijnstiller dus eigenlijk logisch dat ik alles gevoeld heb. Ook omdat ik nog wat vocht had heeft ze dit ook aangeprikt en verwijderd. Uiteindelijk 22 eicellen in totaal dus het was gelukkig niet voor niks!

Mijn man z’n vingers heb ik helemaal fijn geknepen dat ie zei laat even los aub want voel mijn vingers niet meer. Haha gerum! 

Ik was zo blij dat het voorbij was de pijn naderhand was wel minder maar kon niet rechtop lopen door de buikpijn. Helaas weer antibiotica mee waar ii niet goed op reageer maar wat moet dat moet hè.

Nu een dag later gaat het al stukken beter. De pijn is onder controle dmv pijnstillers. Werden we gebeld om de uitslag te bespreken....

22 rijpe eitjes dat wisten we al. 6 eicellen die bevrucht zijn en 2 die enigszins twijfelachtig zijn maar misschien groeien ze nog door dus die hielden ze nog even in de gaten. Op dag 4,5 en 6 worden de embryo’s ingevroren en de TP vind pas over twee maanden aangezien ze willen dat je twee menstruaties hebt voordat ze überhaupt terug plaatsen. Daar ben ik wel blij mee eerlijk gezegd. Even herstellen en verwerken wat er allemaal gebeurd is de afgelopen tijd. 

 

Hebben jullie de punctie ook zo ervaren of juist niet maar erna bijvoorbeeld veel last gehad?

wil je jouw ervaring delen? Graag! Lees dit met liefde en plezier en probeer zsm terug te reageren 😁

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Similar Content

    • By KimU
      Wij zijn bezig met ons eerste IVF traject.
      Tot nu toe ging spuiten etc prima, nergens last van gehad. Gisteren was de punctie, alleen ben ik vandaag de hele dag al een beetje misselijk. Waar kan dit door komen? Buikpijn heb ik nauwelijks, en stoelgang lijkt ook oke... Hebben anderen ervaring hiermee? Hoe zorg ik ervoor dat de misselijkheid zakt?
       
    • By KimU
      Wij zijn bezig met ons eerste IVF traject.
      Tot nu toe ging spuiten etc prima, nergens last van gehad. Gisteren was de punctie, alleen ben ik vandaag de hele dag al een beetje misselijk. Waar kan dit door komen? Buikpijn heb ik nauwelijks, en stoelgang lijkt ook oke... Hebben anderen ervaring hiermee? Hoe zorg ik ervoor dat de misselijkheid zakt?
       
    • By Katje
      Ik heb me zo ontzettend bang gemaakt voor de punctie. Je leest 90% horrorverhalen. Ik kan je zeggen de angst was vele maken erger dan de hele punctie! Ik plaatst nooit wat op fora, maar ik wil graag iedereen die nog een punctie moet ondergaan een hart onder de riem steken. Dames het viel mij zooooo mee! Pijn? Nee dat kan ik ‘t niet eens noemen. Ze starten met verdovingsprikjes in de baarmoedermond. Klinkt ook weer veel enger dan ‘t is. Je voelt een minimaal prikje. Ik kreeg vooraf in m’n infuus paracetamol en de mogelijkheid tot rapifen (morfine) Ik heb ervoor gekozen om maar een kwart dosis rapifen te nemen omdat ik enorme angst heb om weg te raken en duizelig te zijn. De controle verliezen vind ik heftiger dan pijn. Maar dat is mijn keus. Je bent met zo’n dosis zeker niet verdoofd, je voelt alles nog! Maar ‘t is amper gevoelig te noemen. Alle verhalen die ik las nou ik had me schrap gezet, voor nop dus! Ik wil de dames die ‘t we als pijnlijk hebben ervaren.niet afvallen maar ik vond het letterlijk zowat pijnloos. Ik zat te shaken van angst en niet van de pijn. Ik wist gelijk dit moet ik delen. Er zijn zo weinig positieve verbalen te lezen. Ja positief als ach ‘t is zo voorbij die pijn en ja even op je tandjes bijten. Nou daar werd ik niet bepaalt kalmer van. Dus vandaar mijn verhaal. Het deed absoluut geen pijn!!! Ik hoop dat jullie die nog moeten er door mijn verhaal een stuk ontspannender naartoe gaan. Veel succes voor wie moet en mocht je wat willen weten vraag het me gerust. Het wachten voor ons is aangebroken. 
    • By keishia
      Hallo iedereen ben nieuw en wil graag mijn ervaringen met jullie delen.
       
      kort: 2 x een bbz gehad, waarbij beide eileiders zijn verwijderd...nu ivf. Sinds 13-4 spuit 150 puregon en orgalutran. Zaterdag 16- eerste echo gehad...1 follikel 5 mm. Vandaag 20-3 2e echo...10 mm, 1 follikel. A.s.zondag 24-3 krijg ik een derde echo en word er besloten of een punctie zinvol is. Naar mijn zeggen niet, ik vind het zonde en zie het als een verspiling van de poging...
       
      Heeft iemand hier ervaring mee, of tips...voel me erg down.


  • Posts

    • Nou, hier is alles nog altijd heel onzeker @Marsukar. Er gaan wel vluchten naar Riga, maar je mag alleen daarheen vliegen als je een goede reden ervoor hebt. Dus als je daar woont, werkt of de Letse nationaliteit hebt. Ook mogen de buurlanden vrij in reizen. Maar alle andere EU landen komen er niet zomaar in, want de noodtoestand is nog steeds geldig tot 9 juni. De vluchten gaan echt, gister is de eerste vlucht naar Amsterdam weer vertrokken en op de Twitter pagina van Balticair staat dat het aantal boekingen 500% meer is dan een poosje geleden. Heb het er ook met mijn contactpersoon over gehad en zij vertelde dat ze sinds een week weer af en toe vliegtuigen ziet, terwijl het daar wekenlang muisjesstil is geweest in de lucht wat heel vreemd was omdat ze vlakbij het vliegveld woont, dus dat zijn wel goede tekenen op zich, maar ik kan er nog altijd niet heen want de reden is volgens de autoriteiten niet goed.   Haar vader werkt in Noorwegen en die kon na 2 maanden eindelijk weer vertrekken, maar kwam Noorwegen bijna niet in, werd heel moeilijk gedaan aan de grens, terwijl de man daar werkt. Dus ik weet nog even niet zo heel goed wat ik nu moet doen. Ik zou ongesteld moeten worden zo rond de 1e van juni, tp is 20 dagen later, dus zo rond de 21e. Dat is in het weekend, zou voor mij meer dan perfect uitkomen, ook omdat mijn zoon niet thuis is dan. Ik kan gewoon gaan zonder iemand wat te zeggen en weer terug komen zonder dat iemand iets vraagt.... De clinic is wel weer volledig open en ook daar worden de maatregelen steeds meer versoepeld, vraag is nu alleen of die noodtoestand weer verlengd gaat worden of niet en ze zijn daar best wel last minute mee iedere keer. Maar goed, tm de 30e moet ik nog al die afbouw meds nemen dus ik heb nog enkele dagen de tijd. Fijn dat het bij jou allemaal goed gaat en dat je goed groeit. Mijn collega is rond dezelfde periode als jij uitgerekend, ik zie haar buikje gewoon iedere week meer groeien. Leuk om te zien hoor hoe zo'n klein wezentje steeds groter wordt. En je gaat ook al richting de levensvatbaarheid nu. Is ook weer zon mijlpaal vind ik. Die moet nog maar even lekker blijven zitten daar niet van, maar vond het toch een prettig idee ergens. Die tikjes kan best je kindje zijn hoor. Het is lastig te herkennen in het begin omdat het nog zo klein is en nog niet zo sterk, maar naarmate je kindje groter en sterker wordt ga je het steeds beter voelen en dan twijfel je niet meer als er ineens een voetje tegen je ribben stampt... 😂 Heb jij de placenta aan de voorkant Marsukar? Dat had ik namelijk en daardoor voelde ik mijn zoon pas echt met 28 weken. Zat ik daar bij de pufklas en al die vrouwen die zwemelden hoe ze hun kindje voelden en ik voelde niks, noppes, nada. Tot aan de 26 weken kon ik al mijn eigen kleren ook nog gewoon aan, je zag amper wat. Dan twijfelde ik af en toe toch wel of het allemaal wel goed zat, tot ik hem ineens voelde, zeer duidelijk, nou toen waren alle twijfels weg. Hij lag met 30 weken nog in stuit, maar dan kunnen ze nog draaien uit zichzelf, nou, ook dat heb ik gevoeld, 2 weken later, snachts, wat ging die tekeer! Volgende dag moest ik weer naar de vk, zo, eens even kijken of die intussen gedraaid is zegt ze, ehhh nou, dat weet ik wel zeker, wat een kabaal vannacht, mijn buik ging heen en weer, niet normaal en idd, lag mooi met het hoofdje naar beneden zoals het hoort, gelukkig maar, want weer 2 weken later lag dat hoofdje en de rest op mijn buik te kijken.  
    • Hallo Ik ben op zoek naar kaartjes voor Utroland Iemand die me kan helpen?    
    • Jeetje dat zijn opeens andere berichten. Zo zie je maar hoe snel het opeens kan gaan dan..  Nu hopen dat die vluchten echt gaan. Ik blijf uiteraard voor jullie duimen!! Nu mogen de goede berichten gaan binnenstromen... Hier gaat het goed. Groei nu wel echt. Alweer 22 weken. Het gaat echt heel snel. Voel weinig. Vrijdag voelde ik wel twee keer een tikje, maar verder niet echt. Komt door de ligging van de placenta begreep ik. Daarbij herken ik het ook niet, dus kan het ook daar aan liggen. Blijf heel benieuwd naar jullie verhalen en hoop  dat jullie wensen ook uitkomen!!
    • Oh, wat lief @Onzefamilie  dat je mij zelfs wilde gaan opsporen...  Dan was je alleen wel ff zoet geweest, handiger was een mailtje sturen denk ik 😉 Je hebt mijn mailadres, mag je gebruiken hoor als je worries hebt. Want ik zou niet willen dat jij naast alles wat je op je bordje hebt liggen, je ook nog zorgen gaat maken om mij... Superlief vind ik het wel dat je zo begaan bent met mij. Maar zoals altijd, kom ik ook hier wel weer doorheen, ik ben wel gewend te vechten. Alleen zag ik het laatst dus totaal niet meer zitten ineens. En nu begint er ergens toch weer hoop te gloren.... Ik zie steeds meer berichten dat er vluchten mogelijk zijn van en naar Riga en al voor 9 juni zelfs. Amsterdam stond er nog niet bij, tot..... VANDAAG. Vanaf 25 mei worden er met Airbaltic weer vluchten uitgevoerd van en naar Amsterdam en ik kan ook zelfs boeken.... Eindhoven en Wizzair nog niet..... Ik wacht de ontwikkelingen nog even af, heb nog even de tijd want moet eind van de maand of 1 of 2 juni ongesteld worden. Anyway, ik zie het allemaal weer beetje zonniger in. Maar, jij dus de schrik van je leven opeens... Je kan meteen beginnen, fijn, maar snap ook dat het een schok voor je was. Zo snel kan het gaan ineens zeg, jeetje, maar ik ben wel superblij voor jullie dat het zo snel alweer kan. Dat ene eskimootje in de vriezer gaat dus binnenkort bij jou lekker warm nestelen. Half juni dus ergens waarschijnlijk dan? Wat fijn, wat fijn. Hopelijk ben je inmiddels aan het idee gewend geraakt? Acupunctuur heb ik hele goede verhalen over gehoord, het kan je echt tot rust brengen blijkbaar. Is zeker de moeite van proberen waard, helpt het niet, dan schaadt het ook niet. X
    • @Kitje   Gelukkig dat jij je ei kwijt ben, ben blij weer van je te vernemen. Wou al een zoektocht beginnen want maakt mijn zorgen om je..   Had al een route kaart uitgeprint en zou dan geheel  zuid nl deur bij deur langs tot ik wist je ook was... tja ben gek als een deur haha. Snap je verdriet zo mega goed  en dat hun achter je staan is super. Bedoel ik ben 37 en ook al jaren bezig met alles, wij hebben onze laaatstekans want dit enige embry die bevroren is is onze optie.  Mijn lichaam laat niet nog een ronde meds aan. Mijn nieren verdragen dat niet. Dus dit is het, maar even terug naar jouw. Leeftijd doet er niet toe want zolang jij nog kan en wilt moet je je hart volgen. Ik zei altijd als ik 35 ben stop ik. Maar nu al 2 jaar verder  en nu echt laatste stap.   Neem je tijd wacht tot nadat hun de grenzen  open doen gelijk alles plannen. Want kan heel snel gaan       nou wij kregen de schrik van ons leven want ben sinds maandag al begonnen met medicatie.   Werden gebeld van wanneer  word je ongesteld ik zei uhm vandaag geworden. Ze zeiden begin de medicatie maar. Moet wel langer dan normaal doorslikken maar 8 juni een controle  echo of ik met de poezenbollen mag beginnen. Als dat mag gaan ze week erna tp doen.    Dus gaat ineens snel, mijn kop loopt ook nog mega over en eroverheen zetten is nog  niet gelukt. Maar doe mijn best, geestelijk  nog niet op een rijtje maar we gaan accupuntuur  proberen. Zodat ik misschien meer tot rust kom. Ben nog geestelijk in de dip snap niet dat ik nu al begonnen  ben met medicatie maar gaam der voor.   @Marsukar   En alles goed in meisjesland? Wat gaat tijd ineens snel nu. Al 21 weken als ik goed heb    Probeer te genieten van de momenten, als je in de buurt woonde zou ik zo een zwangerschapsschoot voor je doen.  Kop op dames 
  • Topics

×

Important Information

Terms of Use