Jump to content

Wel of niet vertellen?


Krullie

Recommended Posts

Het is (eindelijk) zover... Volgende week maandag (waarschijnlijk) start ik volgens het lange IVF-schema met de pil :)

 

 

 

Ik weet alleen niet wat ik moet doen, misschien kunnen jullie me helpen?

 

Hebben jullie aan familie en vrienden verteld dat jullie met IVF zijn gestart?

 

 

 

Ik zit enorm in dubio...wil het aan de ene kant tussen mij en mijn mannetje houden... Aan de andere kant weet ik niet of het te zwaar is om het met z'n tweeën te delen...

 

 

 

Groetjes Krullie

Link to comment
Share on other sites

He Krullie,

 

 

 

Ik ben er altijd heel open en eerlijk over geweest. Vertelde het gewoon mijn vrienden en familie. En moet zeggen dat ik veel steun heb gekregen van iedereen. Vond het ook heel prettig om af en toe mijn verhaal te kunnen doen. Er komt toch best veel op je af.

 

 

 

Aan de andere kant... als het niet goed gaat, moet je het ook weer iedereen vertellen. En dat was soms wat lastiger. Niet omdat ik het vervelend vond om het te vertellen, maar je moet elke keer weer opnieuw het verhaal doen. Terwijl je op dat moment liever de negatieve ervaring zo snel mogelijk weer achter je laat om door te kunnen.

 

 

 

De meeste steun heb ik nog ervaren hier, op het forum, met de andere meiden die precies weten hoe het is, precies begrijpen hoe je je voelt (dan weer heel hoopvol, dan weer heel verdrietig, soms boos, gefrustreerd, soms heel blij). De emotionele roalercoaster, die is soms best heftig. En het is heerlijk om dat met anderen te kunnen delen.

 

 

 

Dus misschien is het ook een idee, als je twijfelt over het wel/niet vertellen aan vrienden en familie, om lekker actief te worden op dit forum. Dan kan je toch je verhaal kwijt en je ervaringen delen, alles van je af schrijven. Scheelt echt een boel!

 

 

 

Heel veel succes gewenst met de behandeling!!!

Link to comment
Share on other sites

Hai,

 

 

 

Ik ben er ook altijd heel open over geweest, vanaf het moment dat we wisten dat we spontaan niet zwanger zouden worden. Heb daardoor veel steun gehad van familie, vrienden, collega's. Ik heb dat allemaal als heel positief ervaren, het maakte het voor ons makkelijker. Maar wat Mariek ook al zegt, je 'moet' evt. negatief nieuws dan ook delen en dan is best moeilijk.

 

 

 

Wel een tip: als je het vertelt, hou de testdatum dan voor jezelf. Wij hadden de datum gewoon twee dagen opgeschoven, mochten donderdags testen en iedereen dacht zaterdag. Daardoor hadden we de teleursteling al een beetje verwerkt voordat we het slechte nieuws moesten gaan brengen. Was dan wel weer wat vreemd om vrijdags allerlei sms-jes te krijgen met 'succes' 'we duimen' enzo terwijl ik net ongesteld was, maar dat kon ik dan ook gelijk zeggen.

 

 

 

Al met al vnd ik het fijn dat mensen in onze omgeving op de hoogte waren. Maar ben het hierin ook met Mariek eens: hoe ze ook meeleven, echt snappen kunnen ze het nooit. Daarvoor kun je idd het beste op een forum als dit zijn.

 

 

 

Heel veel succes met deze poging!

 

Henne

Link to comment
Share on other sites

Hoi Krullie

 

Vanaf het moment dat wij wat verder in de mmm terecht kwamen hebben we het tegen onze directe familie en de meest naaste vrienden verteld. Dit zodat je en geen vragen of opmerkingen meer krijgt, maar vooral om de steun en het begrip. Af en toe reageer ik nogal heftig op de hormonen. 1 keer was ik bijvoorbeeld helemaal down. Normaal gesproken zou mijn moeder zich enorme zorgen hebben gemaakt, maar nu wist ze waardoor het kwam.

 

 

 

Verder zeggen we niet wanneer we precies bezig zijn (vaak kunnen ze dat wel aan me merken), want ik heb geen zin om de hele tijd de vragen als En, hoe is het, weet je al iets, voel je al iets te krijgen. Er is altijd 1 persoon helemaal op de hoogte en dat is mijn schoonzus (is tevens mijn buurvrouw).

 

 

 

Nu denken de meeste mensen dat wij volgend jaar of zo pas weer verder gaan. Want met de feestdagen die er aan zitten te komen. Ik zeg ook altijd dat we nog niet weten wanneer we weer verder kunnen/mogen. En eigenlijk is dat ook niet gelogen, want je bent altijd afhankelijk van je ongi, en ik weet nooit precies wanneer die komt...

 

 

 

Ik vind dit zo wel heel prettig, maar ik kan me ook voorstellen dat je juist tijdens een behandeling steun wilt hebben, en dat je het dan dus juist wel verteld. Het is voor iedereen heel persoonlijk, en je moet doen wat je zelf het fijnste vindt.

 

Succes met je behandeling.

 

Kristel

Link to comment
Share on other sites

Wij hebben er ook voor gekozen om er heel open over te zijn. Tijdens de IUI's overigens niet, pas toen we aan IVF begonnen hebben we het onze omgeving verteld. Toch ben ik vaak teleurgesteld geweest en heb mijn verwachtingen tav mijn omgeving vaak bij moeten stellen. Omdat iedereen op de hoogte was verwachtte ik dat mensen het ook snapten en helaas, dit was niet altijd zo....

Link to comment
Share on other sites

Omdat iedereen op de hoogte was verwachtte ik dat mensen het ook snapten en helaas, dit was niet altijd zo....

 

Ik heb al vaak gemerkt dat mensen die het zelf niet hebben meegemaakt, ook niet weten wat het is, wat je doormaakt. Het is vaak geen kwestie van niet willen begrijpen, maar het gewoon niet kunnen.

 

Daarom ben ik zo blij met forums als deze. Hier zijn alleen maar mensen die weten wat je mee maakt. Hier kan je dan ook de meeste steun verwachten.

 

Zelf heb ik 2 collega's die middel ICSI zwanger zijn geworden, en dus wel weten wat het is. Hier kan ik dan ook zo af en toe gaan uithuilen als het nodig is.

 

Kristel

Link to comment
Share on other sites

Ik heb al vaak gemerkt dat mensen die het zelf niet hebben meegemaakt, ook niet weten wat het is, wat je doormaakt. Het is vaak geen kwestie van niet willen begrijpen, maar het gewoon niet kunnen.

 

Daarom ben ik zo blij met forums als deze. Hier zijn alleen maar mensen die weten wat je mee maakt. Hier kan je dan ook de meeste steun verwachten.

 

Zelf heb ik 2 collega's die middel ICSI zwanger zijn geworden, en dus wel weten wat het is. Hier kan ik dan ook zo af en toe gaan uithuilen als het nodig is.

 

Kristel

 

 

 

Je hebt helemaal gelijk ! Daarom vind ik 'lotgenotencontact' ook zo ontzettend fijn !

Link to comment
Share on other sites

Hoi,

 

 

 

Ik heb ook tamelijk veel mensen in mijn naaste omgeving verteld dat ik bezig was met IUI en nu dus IVF.. ook omdat die mensen anders stijl achterover vallen als ze me ineens zwanger zouden zien (zonder vent ;-), maar ik merk ook dat je begrip krijgt van veel mensen.. ze kunnen met je mee leven, en misschien zelfs wel rekening met je houden (collega's bv)

 

Wat mij betreft mag het taboe er wel af, maar uiteraard moet je doen wat bij je past! Ik heb me dus laten leiden door m'n gevoel, en daar heb ik bij niemand spijt van!!

 

 

 

Groetjes Nanne

Link to comment
Share on other sites

Begrip en medeleven komt vaak uit de meest onwaarschijnlijk hoeken! (In mijn geval de paar collega's die het wisten die super hebben meegeleefd)

 

 

 

Wij zijn er ook altijd heel open over geweest en dat was prima. Het enige wat ik een volgende keer anders zo doen is mijn ouders te instrueren dat wij bepalen naar wie we wel en niet open zijn. Zij zijn van nature ook heel open maar dat had tot gevolg dat zelfs al mijn ooms en tantes het op een gegeven moment wisten en dat was toch wel iets teveel van het goede. En als het dan goed gaat... zie dan het goede nieuws maar eens voor je te houden :-)

Link to comment
Share on other sites

Hi,

 

 

 

Bij mij weten het er niet zoveel. Mijn moeder, broer & schoonzus, collega en natuurlijk mijn werkgever.

 

 

 

Ik heb er gewoon geen zin in om elke keer weer te moeten vertellen e.d. Het doet al vaak pijn genoeg als het weer mislukt is en om dan steeds uit te moeten leggen.....nee.

 

Ik heb met mijn broer daar een hele discussie over gehad. Hij vindt dat ik er open voor moet staan en als er wat is, dan begrijpen mensen mij, maar ik wil dat gewoon niet.

 

 

 

Wij hebben hier beide bewust voor gekozen en zijn nog steeds blij met de keuze!!

Link to comment
Share on other sites

Hi,

 

 

 

Bij mij weten het er niet zoveel. Mijn moeder, broer & schoonzus, collega en natuurlijk mijn werkgever.

 

 

 

Ik heb er gewoon geen zin in om elke keer weer te moeten vertellen e.d. Het doet al vaak pijn genoeg als het weer mislukt is en om dan steeds uit te moeten leggen.....nee.

 

Ik heb met mijn broer daar een hele discussie over gehad. Hij vindt dat ik er open voor moet staan en als er wat is, dan begrijpen mensen mij, maar ik wil dat gewoon niet.

 

 

 

Wij hebben hier beide bewust voor gekozen en zijn nog steeds blij met de keuze!!

 

 

 

Ik denk er net zo over als jij, Ik heb me ouders en me zus ingelicht, en een hele goeie vriendin van mij... that s it.... Ik werk alleen met vrouwen, en heb geen zin om het tegen me collegas te zeggen, ik wil eerst zelf de ervaring aan gaan en kijken hoe het loopt en gaat voor ik iedereen inlicht, dan kan je elke dag weer vertellen wat de ivf inhoud en hoe ver je bent blabla, ze zullen het wel goed bedoelen, maar het traject is al zwaar genoeg kan dat er echt niet bij heben.

Link to comment
Share on other sites

Hallo allemaal,

 

 

 

Wij zijn er heel open in geweest naar vrienden toe. Mijn collega's heb ik mee gewacht tot zij zich zorgen gingen maken waarom ik er zo vaak niet was.

 

 

 

Wat ik anders had willen doen is het communiceren van data. Ik kreeg steeds vragen van: wanneer moet je weer, wat gaat er dan gebeuren etc. Lief bedoeld, maar te veel van het goede.

 

 

 

En bij mij ook: mijn ouders lichtte ook wel andere mensen in en mijn oom en tante die ik nooit zien wisten op de testdag dat ik zwanger was, terwijl ik dat nog voor me wilde houden.

 

 

 

En nee, mensen begrijpen niet exact waar je mee bezig bent, maar is dat nodig? Ik snap ook niet exact wat het is om chemo te krijgen (gelukkig niet), maar kan misschien wel iemand tot steun zijn. Dus: gewoon doen waar je je zelf op dat moment lekker bij voelt.

Link to comment
Share on other sites

Hoi meiden,

 

 

 

Wij zijn vanaf het begin af aan open geweest tegen onze familie, ouders broers en zussen. Daarnaast ook onze beste vrienden. We hebben het ze verteld vanaf het moment dat wij te horen kregen dat ze geen zaad hebben gevonden in mijn man zijn ejaculaat.

 

Wij ervaren het als erg fijn. Ze hebben begrip voor de situatie en vinden het ook niet erg als het even niet gaat.

 

 

 

Het is ons enorm meegevallen hoe mensen reageren. Het is geen taboe meer. En we hoeven ons er al helemaal niet meer voor te schamen!

 

 

 

Sterkte meiden, doe waar jij je goed bij voelt.

 

 

 

Liefs, gerreber

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use