Ga naar inhoud

Waarom nou ik??


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Kris,

 

 

 

Mijn man heeft ook een zoon van 7. Hij en ik schieten enorm goed op, het is een mega knuffelbeer. Ik zie hem oneindig graag en hij mij. IK heb hem leren kennen toen hij 3 was en hij heeft geen herinneringen aan mama en papa samen. Enkel aan mij en papa en mama apart.

 

 

 

Ondanks het feit dat wij samen een heerlijk gezin vormen, zal ik nooit de echte mama zijn. Ik zal nooit een officiele plaats hebben op oudercontact, communie, ... De maatschappij is afgestemd op mama en papa, niet op stiefouders.

 

 

 

Mijn man wil ongelooflijk graag een kindje van ons 2, maar soms hoe je het ook draait of keert word ik boos en zeg ik dat hij het niet begrijpt want hij is papa.

 

Dat is eigenlijk heel erg want dat verandert zijn hoop en wens niet. Hij wil graag een kindje met mij als mama en dus mag ik het hem eigenlijk nooit zo zeggen want ik kwets hem daarmee.

 

 

 

Maar ik begrijp je wel, ik begrijp dat het heel erg moeilijk is. Ik begrijp je gevoelens naar de ex van je man. Hoewel wij en public op een beschaafde manier met elkaar omgaan en ze mij vrij goed accepteert heb ik serieus afstand genomen sinds de behandelingen. Ik haat haar soms ongelooflijk omdat zij met mijn man heeft wat ik niet heb, omdat zij altijd de mama blijft van thibaut...

 

 

 

het is ontzettende moeilijk, ik begrijp je

 

 

 

gelukkig hebben we lieve mannen, bij wie we altijd onszelf mogen zijn en daar moeten we gelukkig om zijn

Geplaatst

Hanna en Sofie bedankt voor jullie reactie. Helaas onze kindje wordt erg gemanipuleerd door een haatdragende moeder en dat maakt het verhaal nog moeilijker. Dat wij toch redelijk goede cotact hebben met de jongen vind ik al een wonder. Maar goed .

 

Er is niets meer voor ons dan geloven dat 2009 onze jaar wordt en volgende jaar staan we onder de kerstboom met onze babies toch?

 

 

 

Ik heb vandaag iets gekocht voor de baby kamer die ik boven het bedje wil ophangen. Ik twijfelde om het te kopen maar toch gedaan want ik MOET durven dromen. Ik moet geloven dat er komt wel een baby kamer in ons huis.

 

 

 

Een hele fijne liefdevolle kerst voor iedereen!

 

 

 

Liefs

 

Kris

Geplaatst

Kris,

 

heel dapper dat je al wat voor de kinderkamer hebt gekocht, want het is best spannend in het goede te geloven (hoe graag je ook wilt).

 

Ons eerste cadeautje (2 rompertjes in 1 verpakking) hebben we aan het lichtkoordje boven ons bed gehangen, als een soort triomph/aanmoediging. Het hangt er nog steeds en we laten het ook hangen tot de ukkies geboren zijn. Heel veel succes met de wachtweken!

 

 

 

Liefs, Stéphanie

Geplaatst

hoi meiden,

 

 

 

ik heb geen ervaringen met een kind van mijn partner, want we staan hier allebei als maagd in :) maar ik ben wel gastouder. een week na mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap had ik mijn eerste gastkindje in mijn armen. ik stond even stil bij de absurde situatie, maar ik heb tot nu toe (anderhalf jaar later) geen moment gedacht 'dit wil ik ook'. Niet perse door de kinderen tenminste. Ik merk wel dat ik de weekenden steeds leger begin te vinden, omdat de werkweek vol kinderen zit.

 

Het lijkt me vreselijk voor jou Kris, met zo'n haatdragende moeder, maar ook vreselijk voor je (stief)zoontje.

 

Ik heb trouwens ook heeeeel veel moeite om niet iets te kopen voor 'ons kind'. Ik heb heel vaak wat in mijn handen gehad, maar steeds niet gekocht. Tegenwoordig koop ik dan toch vaak wat 'voor de oppaskindjes', maar kleding niet. Gisteren stond ik bijna huilend bij een mand vol super schattige kinderkleding. gek hoe erg je iemand kunt missen die je nog niet eerder hebt ontmoet....

Geplaatst

Hoi Kris,

 

 

 

Ik heb zelf dan een dochter uit een eerdere relatie,maar mijn man ziet haar echt als van hemzelf.

 

Misschien is het ook een verschil omdat ze bij ons woont,dus hij is altijd met haar.

 

En mijn dochter ziet hem ook echt als haar papa.Hij heeft wel dat hij zich heel erg schuldig voelt tegenover mij omdat het probleem bij hem ligt.

 

Maar gelukkig zijn we verder een echt gezin. En je hoeft je niet te schamen voor wat je voelt. Als ik in jou plaats had gestaan zou ik het ook best moeilijk daarmee hebben.

 

Succes

Geplaatst

Het blijft een moeilijk en zeker pijnlijke ervaring voor ons alle.... Ik het het geluk dat ik nooit in de Med draaimolen heb gezeten, maar dat het voor mij al bekend was dat ik IVF moest doen als ik een kinder wens zou hebben, maar heb wel respect voor de dames/vrouwen die zoveel al achter de rug hebben en nog steeds doorgaan, waar halen jullie die kracht vandaan? ik ben letterlijk en figuurlijk op van 1 keer een afgebroken IVF poging, ik ben nu hard aan het hopen en bidden dat we de 2e keer meer geluk hebben, want al die tegenslagen maken het allemaal niet makkelijk.....

 

 

 

Ik heb dan het geluk dat we beiden nog jong zijn en als het de volgende keer niet raak is we er even een jaar of 2 tussen uit kunnen....

 

 

 

Hoe gaan jullie om met tegenslagen? ik kan alleen maar denken waarom nou ik? heb ik al niet genoeg mee gemaakt, dat MIJN baby me ook al niet is gegund?

Geplaatst

Hoihoi,

 

 

 

wat mij heeft geholpen is het stoppen met me constant af te vragen; waarom ik???

 

 

 

Waarom ik niet???

 

 

 

Je krijgt gewoon dingen op je bordje in het leven, de één dit, de ander dat, en je hebt écht zelf een keuze om je erdoor te laten breken, of je erdoor te laten gróeien. Dat is tenminste mijn ervaring.

 

 

 

Toen ik 19 was kreeg ik te horen dat ik de 21 niet zou halen. Ik had een levensbedreigende ziekte en werd opgegeven. Ik heb mezelf toen, na een aantal maanden depressie en mezelf afvragen...waarom ik??, gerealiseerd dat ik wel een KEUZE had; de keus om te vechten met káns op (ja wie weet??) en de keus om me erbij neer te leggen en het allemaal heel zwaar te vinden en dan dus gewoon dood te gaan.

 

Ik koos om te vechten.

 

Resultaat is dat ik nu 32 ben, dat ik me gezond vóel en dat mijn levenskansen zijn toegenomen met tientallen jaren.

 

 

 

Voor wat betreft kinderwens; die had ik al heel vroeg. Een van de eerste dingen die er door me heen ging toen ik te horen kreeg dat ik dood zou gaan was; 'dan kan ik dus geen kinderen krijgen'...

 

En ook toen mijn prognose voor mijn eigen leven beter werd, heeft dat jarenlang niet gekunt, omdat er reeele kans was dat ik mijn ziekte door zou geven aan mijn kind.

 

In mijn vroege 'twintiger' jaren heb ik dus al behoorlijk moeten dealen met het uitzicht kinderloos te blijven, naast alle andere dingen die mijn ziekte met zich meebracht.

 

 

 

Maar ik ging niet dood, en de vooruitzichten werden steeds beter. Ik kreeg weer toekomst, letterlijk. Ik trouwde. En rond 2002, ik was toen 26, kregen ook wij groen licht voor het 'maken' van een kindje. De medicijnen waren dusdanig goed dat ik de ziekte niet meer door zou geven, én wellicht zelf ook zodanig lang zou leven dat ik mijn kind op zou kunnen voeden.

 

 

 

Dus wij aan de slag ;-)), maar elke maand werd ik wéér ongesteld. Na een jaar de medische molen in en wat bleek; superslecht zaad van mijn partner en verkleefde eileiders bij mij. Dus indicatie ivf, maar of ze dat zouden doen bij mij, met mijn ziekte, was de vraag. Toch, ook weer maanden tussen hoop en vrees, het groene licht; ze wilden ons helpen.

 

 

 

Ware het niet dat ondertussen mijn man het allemaal niet meer zag zitten en het eigenlijk niet meer wilde, wat uiteindelijk resulteerde in een echtscheiding in 2003.

 

 

 

Dus ik weer alleenstaand, en dús geen kinderen...geen ivf...en als klap op de vuurpijl werd een tweede levensbedreigende ziekte geconstateerd. En ook toen weer voelde ik gewoon; nee, niet ik, nu nog niet, rot maar lekker op, ik word weer beter! Ik werd ontslagen op mijn werk, spande een rechtzaak aan en won m, ik werd doodziek en uiteindelijk, eind 2005, genezen verklaard van deze ziekte.

 

 

 

In 2006 heb ik mijn huidige man ontmoet, we zijn getrouwd op 30 augustus jl. Ik ben gelukkig, ik voel me gezond en gezegend, en ik ga, mét of zonder kinderen, oud worden met deze man!

 

 

 

En ja... het allerliefst mét, en daarvoor zijn we nu gestart met onze ivf-behandelingen. En ik heb er alle vertrouwen in dat het ooit, wélke poging dan ook, gaat lukken.

 

 

 

En waarom ik? Met al deze ziektes en ellende??

 

Ik weet het niet. Ik weet wel dat het me gemaakt heeft tot wat ik nu ben, omdat ik op één of andere manier de kracht heb weten te vinden het positieve te putten uit het negatieve, en te groeien uit nare ervaringen ipv te breken.

 

En zo bijzonder ben ik niet. Dat kun jij, dat kan iedereen. Zolang je maar beseft dat je een keuze hebt HOE je omgaat met wat je op je bordje krijgt.

 

 

 

Ik was hier eerst niet van plan zoveel te vertellen over mezelf. Ik hoop dat je er wat aan hebt, want daarom heb ik het gedaan.

 

 

 

liefs,

 

Karin.

Geplaatst

Hoi Karin,

 

Wat een kracht, wat een verhaal! Bedankt dat je dat wilde delen.... en ik wens jou en je man een fantastisch (begin van) 2009!

 

liefs mamalou

Geplaatst

Sluit me helemaal aan bij mamalou wat een kracht en levenslust heb jij Karin....

 

 

 

Heel veel suc6 nog even, en hoop dat 2009 jullie jaar wordt!

 

 

 

dat verdien je wel!

Geplaatst

Hey Kris,

 

Jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar. Ook mijn man heeft een dochter uit een eerder huwelijk. De relatie tussen hem en zijn ex is ook niet echt 'on speaking terms' zeg maar. En we zien hier ook regelmatig zijn dochter de dupe van worden, hoewel wij haar altijd buiten de 'strijd' proberen te houden.

 

Gelukkig, hoe ouder ze wordt, hoe meer ze er ook van kan genieten om bij ons te zijn. Want dat ze het fijn vindt om bij ons te zijn, daar zijn we wel zeker van!

 

Maar, het was inderdaad bij ons ook een punt. Zijn dochter is gewoon niet mijn dochter, hoe goed ik het ook met haar vinden kan. Dit komt ook omdat je je zo ontzettend machteloos voelt over hoe dingen in haar leven geregeld worden, waar wij (en dus ik ook niet) geen invloed op hebben. En dat terwijl je ziet dat ze daardoor te kort krijgt, en in de toekomst nog wel eens flinke problemen zou kunnen krijgen.

 

Mijn man wilde ook wel heel graag met mij een kindje, maar hij had ook zo iets van: als het niet lukt, heb ik altijd mijn dochter nog. En ja, dat was gewoon een feit, hoe hard dat soms ook klonk.

 

Zelf heb ik een hele tijd tegen de hormonen aan zitten hikken, omdat ik bij de iui poging die we ooit hebben gedaan, flink last heb gehad van de pregnyl.

 

Uiteindelijk toch gekozen om het ICSI proces in te stappen, ondanks dat ik helemaal gezond van lijf en leden ben wat vruchtbaarheid betreft. Maar het was onze enige kans op een kindje van ons samen.

 

We hebben de enorme mazzel gehad (hoewel ik geloof dat het ons door God is gegeven) dat het in één keer raak was, terwijl er maar 1 goede embryo was ontstaan uit de 6 eicellen die er bij mij waren gevonden.

 

En de dochter van mijn man vindt het prachtig! Ze wordt grote zus! Hahahah, we kunnen haar strakkies gaan boeken voor het oppassen!!! Heeft nu ook al gezegd dat ze dat wel heel leuk zou vinden!!!!

 

 

 

 

 

Wow, Karin, heftig verhaal. Maar goed dat je het zo op pikt!

 

Mijn man heeft op ongeveer zijn 21e te horen gekregen dat hij MS heeft. En hij zegt er ook altijd over: ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten, want dan zijn er eigenlijk ook geen leuke dingen meer in het leven. Ja, het gaat achteruit. Soms harder dan we willen. En nee, we weten niet hoe de toekomst er uit gaat zien. We proberen zo veel mogelijk bij de dag te leven en te doen wat we kunnen. En ja, het is af en toe wel eens enorm confronterend en soms rollen er even tranen..... Maar het helpt niet! De situatie is nu eenmaal zo, en daar moet je wat van proberen te maken. Al gaat dat soms met vallen en opstaan!!!

 

 

 

Groetjessssssssssssssssssssssssssssssssss

Geplaatst

Dank je wel dames.

 

 

 

Hildever, dat is de werkelijke kracht hé? Gewoon dóór te leven, te genieten van elke ochtend dat je weer wakker wordt, de dag te plukken en feest te vieren met de mensen om je heen en vooral je geliefde.

 

En de pijn draag je gewoon in je mee. Want die hoort er ook bij.

 

 

 

Ik hoop dat jullie nog heel lang samen kunnen genieten!!

 

 

 

liefs,

 

Karin.

Geplaatst

Hahahha, Karin, nou dat s ochtends al kunnen genieten is nog wel lastig voor mij (heb een burn out gehad). Maar eh, positieve kijk is er in ieder geval wel!

 

En jij bent een super knocker! Je komt er wel!!!

 

Jullie ook heel veel geluk nog samen, en hopelijk ook nog heel lang!

 

 

 

Groetjesssssssssssssss

Geplaatst

Karin wat een krachtig verhaal vertel je !

 

Je eerste regel is ook wat ik leerde de afgelopen jaren; niet de vraag 'waarom ik' .. maar 'waarom ik niet ?'

 

 

 

Uiteraard is het logisch om af te vragen; waarom ik .. waarom dit ? En voor een groot deel kan je antwoord krijgen (praktisch, als er iets 'mankeert') op die vraag.

 

Maar als je dan in die mallemolen zit, dan is er emotioneel geen 1 antwoord dat de vraag 'waarom ik' beantwoord.

 

Ochjee, wat heb ik mezelf gepijnigd met die vraag !

 

 

 

Wat bij mij ook helpt, is mezelf gewoon toestemming geven om alles te mogen voelen en denken wat ik voel. Het is nogal niet niks wat we meemaken. Zoiets natuurlijks als (vader en) moeder worden.

 

Ik was altijd superstreng voor mezelf, moest sterk zijn, niet huilen, ook niets laten merken aan anderen enzo, boosheid moest ik inhouden, want degene die het wisten vonden dat ik rekening moest houden met de gevoelens van mijn man (omdat het probleem bij hem 'zit').

 

Maar nu heb ik zoiets van; ik het laat het allemaal los, als ik boos ben, ben ik boos en als ik er verdrietig over ben dan mag dat ook !! En af en toe; dan mag ik mezelf best zielig vinden dat ik een man heb met slechte zaadjes, maar wat niet wegneemt dat ik ontzettend veel van hem hou !

 

En ik hoef niet altijd rekening te houden met anderen, anderen mogen ook wel eens rekening houden met mij.

 

 

 

Dus ik ben langgeleden maar gestop met me afvragen; waarom ?

 

Want daar krijg ik toch geen antwoord op.

 

 

 

Wat Karin zegt vind ik heel mooi; kijken wat je positief kan proberen te doen met de situatie waar je in zit !

 

 

 

Thanks for sharing.

Geplaatst

ik vind het tegenwoordig ook weer draaglijk en het leven weer leuk. door deze ervaring leef ik voor mijn gevoel ook wat intenser dan daarvoor. ik ken meer verdriet dan bijvoorbeeld vorig jaar, maar ik leer ook meer te genieten van de mooie dingen. een kamer vol gezellige visite, een strakblauwe lucht. je weet wel dat geluk in de kleine dingen zit, maar om er ook echt naar te leven...

Geplaatst

Dat is heel mooi gezegd en heel erg waar, we weten waar het om draait in het leven. Dat is ook wat ik heb geleerd en dat brengt veel wijsheid en rust ;)

Geplaatst

Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Kleine dingen zie je zo snel over het hoofd als alles 'vanzelf' gaat en dingen vanzelfsprekend zijn. Een heleboel is dat namelijk niet.

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden