Dreamers KID

[Dreamer]

Even heel kort een reactie, want moet zo weg.

 

 

 

Het quarantaine stellen is om alle risico's uit te sluiten.

 

Het is om rechtzaken te voorkomen (ja maar jullie hebben mij het hiv geinfecteerd zaad geinsemineerd...)

 

Met je man ben je al langer dan een half jaar samen en als jullie dan beiden negatief testen erop is er geen sprake van hiv (heel kort door de bocht, maar zo werkt het)

 

Het is heel krom allemaal, maar het is puur zelfbescherming van de klinieken/ziekenhuizen.

 

 

 

Wij zijn beiden 26.

 

 

 

Mijn man zn FSH was ook verhoogd (21 of 22 uit mn hoofd)

 

En bij mn man was de kans groot dat ze een hele bal eruit moesten halen.

 

Hij zou dan levenslang aan de medicijnen moeten met een grote kans dat het voor niks zou zijn.

 

Hij zag dat (geheel terecht) ook niet zitten.

 

Plus dat het in NL nog in de kinderschoenen staat en de complete natuurlijke selectie ontbreekt en zo nog wat dingen.

 

Beetje dezelfde dingen als waar jullie over vallen.

 

 

 

Wij hebben 15 mei een psychologisch gesprek idd, dat is protocol.

 

Ze gaan dan vragen of ze je nog ergens mee kunnen helpen.

 

Verwerken van alles wat we hebben doorgemaakt in de malle molen of dingen die we nog gaan tegenkomen (openheid of niet, hoe, wat enz enz)

 

Dat is wat ik begrepen heb.

 

Het is geen gesprek om te zien of we wel geschikt zijn ofso.

 

 

 

Nu moet ik echt vliegen!

 

Tot snel!

 

 

 

Liefs Dreamer

[Gast Butterfly]

Hey Dreamer,

 

 

 

Weer een vraagje voor jou; hoe ga jij om met de gedachte dat je, als jullie kindje er straks mag komen en op mag groeien bij jullie, geen herkenning (uiterlijk of karaktertrekjes) van je man zal vinden in het kind ?

 

Ik vraag mezelf af; ga ik dan niet denken, gut dat zal hij/zij wel van zijn/haar biologische vader hebben. En zou je dan niet nieuwsgierig worden naar die biologische vader ?

 

In ons geval ligt uiteraard nog steeds de keus; gaan we het doen met de bekende donor of met een 'onbekende'. Maar bij onbekende heb ik dus heel sterk deze vraag die ik je hierboven stel.

 

 

 

Wat is jou idee daarover ??

 

 

 

Hoe gaat het verder met jullie ? Het wachten is lastig hé ?!

 

Heb jij ook dat gevoel dat je wel gister zou willen beginnen ??

 

 

 

Fijn weekend, hoor hopelijk snel van je !

[Gast Butterfly]

FF up hoor, ben nog steeds benieuwd naar je antwoord namelijk.

 

 

 

Hier gaat het zijn gangetje. Het wachten tot aan de 19e mei (uroloog) duurt voor ons gevoel nu erg lang omdat we zelf al allerlei plannetjes hebben.

 

Hubby wil wel de Tese mogelijkheid gaan bespreken maar meer om alles te kunnen uitsluiten .. dat we niet met dat gevoel blijven zitten van; tja, dat had misschien ook nog een optie geweest.

 

Mocht de Tese een zinvolle kans zijn, dan denk ik dat hij het toch wil proberen. Maar omdat we daar wrs. ook op moeten wachten willen we het KID proces ernaast laten lopen (vanwege de wachttijden).

 

 

 

Ons stappenplan ziet er nou dus als volgt uit;

 

 

 

1) uroloog, mogelijkheden bespreken - KID traject ernaast

 

2) als dit afvalt, een serieus gesprek aangaan met de bekende donor en kijken of we eruit komen met zijn vieren

 

3) verder het KID traject in met een onbekende donor en kijken of we hier samen vrede mee kunnen hebben.

 

 

 

Het voelt wel goed dat je samen tot een bepaald punt komt. Hoewel ik het af en toe ook allemaal hopeloos vind en denk dat we nooit pap en mam zullen worden. Gister zei ik nog tegen mijn man; ik wil gewoon een leven met kinderen, maakt me niet meer uit hoe, haha.

 

Dus ja, die kinderwens is er toch nog wel heel sterk.

 

 

 

Maar afin, ik weet ook dat als het er toch niet van gaat komen, dat we samen ook een mooi leven hebben. We komen dr wel doorheen.

 

 

 

Hoe is het met jullie ??

[Dreamer]

Ik heb op het andere forum waar je die vraag gesteld hebt uitgebreid geantwoord, dus voor het antwoord moet je even daar kijken ;)

 

 

 

Fijn dat hij nu toch wel open staat voor TESE als het een goede kans van slagen heeft.

 

En fijn dat jullie nu weten wat jullie willen.

 

 

 

Hier is het nog een week en 1 dag wachten op het psychologisch gesprek.

 

Ben benieuwd wat er allemaal gevraagd/gezegd gaat worden.

 

Het is geen beoordelend gesprek, dus maak me er ook niet druk om.

 

 

 

En verder zijn we gewoon verder aan het leven.

 

We kunnen toch niks anders doen dan wachten.

 

Af en toe is het even moeilijk als er wéér iemand zwanger is of als we voor de zoveelste keer horen dat vrienden en familie snel aan kinderen gaan beginnen.

 

 

 

Dus hier gaat het wel goed!

 

Vrijwel alle onderzoeken zijn afgerond, dus het is echt wachten geblazen nu.

 

 

 

Liefs Dreamer

[leeuw]

Hoi meiden

 

 

 

Ik kom ook weer even kletsen. Hier nog geen nieuws hoor, we wachten nog steeds op het volgende gesprek in het AMC (4 juni). Dan zijn er weer 2 zaadonderzoeken gedaan en hoop ik dat ze wat meer kunnen zeggen.

 

De KID gedachte blijft ook duidelijk door ons hoofd gaan. Ik merk dat ik het wachten, wachten, wachten op vervolgstappen tot nu toe (terwijl we pas een maand in de mmm zitten!) het moeilijkst vind. En mijn gevoel zegt dat de kans op een biologisch eigen kind van mijn vriend erg klein is. Daarom zitten wij er ook aan te denken om ons alvast op de wachtlijst te zetten voor KID, na wat ik heb gezien op internet spreekt mij ook het mck het meest aan. Maar ik vraag me dus af: kun je al op die wachtlijst als je nog in de mmm zit en er dus een kans is dat je uiteindeijk geen gebruik maakt van donorzaad. En moet je die 1000 euro al betalen zodra je op de wachtlijst wilt, of pas later??? Weet jij dat misschien dreamer? Ik moet er namelijk niet aan denken dat we straks, na een jaar of 2 dokteren, besluiten voor KID te gaan en dan nogmaals een jaar moeten wachten....

 

 

 

Hoe is het verder met jullie? Butterfly, zo te lezen zijn jullie ook alles een beetje op een rijtje aan het zetten. Geeft wel wat rust zeker, zo'n 'stappenplan'?

 

En dreamer, hoe gaat het wachten bij jou??Ik las van jou een berichtje op een ander topic over een kindje dat helemaal niet op de ouders leek (2 lesbische vrouwen toch?). Ik denk dat die vrouwen dan misschien ook niet bepaalde eisen qua haarkleur / kleur ogen etc gesteld hebben hoor. Ik neem aan dat het uitzoeken van een donor heel secuur gebeurt en dat deze dames dan misschien niet per se een blond haar blauwe ogen donor wilden hebben (oid). Kan ik me in elk geval wel goed voorstellen als je toch met 2 vrouwen bent. Dan zien buitenstaanders toch al direct dat er een donor aan te pas is geweest en is het misschien ook minder belangrijk dat het kind op allebei lijkt.

 

 

 

succes weer met alles!

 

xx

[Gast Butterfly]

Hey Dreamer; fijn dat jullie weer lekker in het velletje zitten. Eventjes geleden zat je echt in een dipje toch ? Omdat je zoiets had van; nou, en nu .. nu wachten !

 

Hebben jullie ingeschreven bij KinderwensCentrum ? toch ?

 

Hoe heb je dat gedaan, gewoon gebeld en een afspraak maken, of ga je eerst via je eigen gyn ?

 

En dat met die kosten wat leeuw zegt vraag ik mij ook wel af.

 

 

 

@Leeuw; ja het wachten is niet zo fijn. Je hebt zelf al van alles in je hoofd en je wilt gewoon door. Maar ja aan de andere kant merk ik zelf wel dat het wachten ook wel een positieve kant heeft. Je krijgt namelijk toch wel even de tijd om alles te laten bezinken en op een rijtje te krijgen. In eerste instantie zijn de emoties namelijk die de boventoon voeren. Na een paar dagen ga je ook weer ook praktische dingen nadenken en zo krijg je alles bij elkaar toch wel een helderder beeld van alles en steeds meer een idee van welke kant je op wil. Althans zo gaat het wel bij ons. Zijn jullie het samen snel eens geworden over de KID optie ? Wij lopen af en toe nog even langs elkaar hoor, qua wat wel/niet.

 

 

 

Wij willen dus de 19e ook met de uroloog gaan bespreken of we meteen die KID ernaast kunnen laten lopen. Maar ja, ik weet helemaal niet of je dat wel met de uroloog moet bespreken. Geen idee eigenlijk, haha. Maar je moet ergens beginnen .. niet dan ? en ik denk dat het wel kan. Waarom zou het niet kunnen denk ik dan.

 

 

 

Nou meiden succes met wachten ... hopelijk wordt ons wachten uiteindelijk beloond ! Want daar ben ik ook nog wel eens bang voor hoor, dat we straks iets kunnen doen en dat het bij mij dan niet wil lukken ofzo. Terwijl keer op keer is gezegd dat voor zover zichtbaar, bij mij alles ok is.

 

Maar van al die tegenslagen word je verdomd voorzichtig.

[leeuw]

Hoi butterfly,

 

 

 

ik heb die angst ook hoor. Dat straks blijkt dat ik ook onvruchtbaar ben ofzo! Bij mij is verder nog niks onderzocht, maar ik ben nog jong (27) en heb altijd een regelmatige cyclus dus dan hoop ik dat het gewoon wel goed zit. Het is denk ik een soort zelfbescherming om toch ook op het allerslechtste voorbereid te zijn....maar denk daar maar niet teveel over na hoor.

 

 

 

Wij spraken al heel snel over KID. Ik vind het bewonderenswaardig hoe snel mijn vriend daar al over wilde denken. Hij ziet het juist zo dat dat misschien zijn enige mogelijkheid is om toch vader te kunnen worden. En hij vindt de gedachte mooi dat het dan wel biologisch van mij is. Daarbij komt nog dat ik zelf verloskundige ben, en altijd al gefascineerd ben geweest door het wonder van een nieuw leventje. Hij zou het mij nooit willen onthouden om dat zelf mee te maken. Al met al voelt deze optie voor ons beter dan adoptie. Niet alleen qua gevoel, maar ook qua kosten: ongelofelijk hoe duur adopteren is!!

 

Hoe is het bij jullie dan? Komen jullie er een beetje uit of je voor een bekende of onbekende donor zou willen gaan? Mijn vriend was hier heel duidelijk in: hij wil een onbekende donor. Anders is hij bang dat hij steeds het gezicht van de 'echte' vader voor zich ziet en is hij bang dat hij niet het gevoel heeft zelf de echte vader te zijn. Ik denk dat ik het ook gemakkelijker vind als de donor onbekend is. Alleen een gek idee om zwanger te zijn van een vreemde lijkt me. Maar ik ga er maar vanuit dat het gewoon gaat voelen als ons kind en niet van mij en een vreemde man...

 

xx

[Dreamer]

Het internet wereldje is klein merk ik al :laugh:

 

Ja klopt, ik had idd van de week even de bibbers.

 

Was een combi van die foto's en het verhaal over medische missers.

 

Maar gelukkig wisten de dames van het forum en mn man me weer rustig te krijgen.

 

Het is en blijft toch eng dat je zaad van een onbekende man ingebracht krijgt!

 

 

 

Je kan gewoon naar het MCK bellen voor een intake gesprek voor KID.

 

Je kan dat gewoon doen als je nog met andere dingen bezig bent, is heel normaal daar.

 

De wachttijd is al een jaar inmiddels, dus wel verstandig om je al in te schrijven.

 

Je betaald pas wanneer je van start gaat met de behandeling.

 

Dus als je geen gebruik maakt van hun zaadbank, dan betaal je dus ook niks.

 

En de verzekering vergoed alle onderzoeken die ze daar doen, dus je betaald echt niks.

 

Dus ik kan jullie beiden aanraden om gewoon een intake aan te vragen.

 

Of als je nog niet zeker bent, gewoon eerst een orienterend gesprek.

 

 

 

En het wachten is nog niet het ergste.

 

Die onzekerheid is het allerergste.

 

Vond ik tenminste hoor!

 

 

 

Het gaat nu idd weer beter.

 

Het gewone leven gaat nu weer verder terwijl we wachten.

 

Heb mn draai gelukkig weer gevonden!

 

 

 

Bij mij was trouwens ook nooit iets onderzocht tot we bij het MCK kwamen.

 

Ik zag al helemaal voor me dat ze me vertelden dat ook ik onvruchtbaar was ofso.

 

Kijk nergens meer gek van op!

 

Maar gelukkig was alles helemaal in orde.

 

Was echt een last van onze schouders!

 

 

 

Mijn man wilde om precies dezelfde redenen een onbekende donor Leeuw.

 

En voor mij voelt dat ook goed.

 

En het voelt nu al als ons kindje.

 

Het is niet mijn kindje en die van de donor ofso.

 

Het is ons kindje.

 

 

 

Volgens mij staat het er allemaal erg warrig.

 

Maar hoop dat het toch duidelijk genoeg is zo!

 

 

 

Liefs Dreamer

[leeuw]

Bedankt voor je antwoord, helemaal niet warrig hoor, juist heel duidelijk en herkenbaar allemaal wat je schrijft. Ik ga me er zeer waarschijnlijk wel inschrijven, als mijn vriend er ook aan toe is. Die is toch iets meer van het eerst maar afwachten wat de onderzoeken in het amc allemaal nog brengen, maar nu ik van je hoor dat je alvast op de wachtlijst kunt lijkt me dat een goed idee!!

 

 

 

Ja het internetwereldje is inderdaad klein, zeker voor de dames die in dezelfde situatie als wij zitten. Zijn er toch niet veel en ik ben momenteel erg op zoek naar lotgenoten :) vandaar dat ik jou ook al vond op een ander forum (weet niet eens meer welke...hihi).

 

Jij ook succes he, met wachten....

 

x

[Gast Butterfly]

@leeuw; nou ons verhaal is zowiezo al een beetje gek omdat we al 11 jaar weten dat we spontaan geen kids zullen krijgen. We hebben in 1998 dus een ICSI poging gedaan. Die is niet gelukt. Onze levens destijds, onze jongigheid enzo, lieten het niet toe om voor andere opties te gaan dan onze biologische eigen opties. We vonden de behandeling en alle teleurstelling zwaar en ik ging er bijna aan onderdoor. Dus gestopt met alles en geprobeerd er mee te leven. Wel ooit later eens gedacht aan nog weer beginnen of adoptie (voelde voor ons direct al niet goed), nog later ook eens aan een donor. Maar ja, ik heb dus eigenlijk wel sterke voorkeur voor een bekende donor. Destijds was alles ook nog anoniem als je voor zaaddonor ging en dat wilde ik gewoon echt niet.

 

Dus allemaal moeilijk moeilijk. 3 jaar therapie gehad en toen ik daar een beetje redelijk van was bijgekomen was ik bijna 32. Toen dachten we; na al die ellende gaan we nu eens genieten !!!

 

Nou dat hebben we zeker gedaan en ging ook goed !! De kinderwens was echt heel ver naar de achtergrond geschoven toen we vorig jaar het huis kochten waar we nu wonen. We dachten zelfs over sterilisatie, het definitief maken van 'geen kids'. En toen kwamen de twijfels ... we hadden tenslotte onze ICSI mogelijkheden niet volledig benut. Daarnaast was er dus een bekende in ons vriendenkring die zich aanbood als donor. Toen werd het ineens weer een hot item.

 

We besloten wel eerst voor ons eigen kansen te gaan maar toen we dus vorige maand hoorden dat er gewoon tot 3x toe geen zaadjes waren, tja, toen dachten we aan de donoroptie. Niet hardop uitgesproken naar de donor overigens, maar kwam zijn vrouw er zelf weer mee.

 

 

 

Voor mij persoonlijk zou dit een perfecte donor zijn. Hij lijkt uiterlijk op mijn man en ook qua karakter liggen ze elkaar behoorlijk. We kunnen allevier uitstekend met elkaar overweg en zij hebben zelf ook kinderen. Ik denk dat we dit aankunnen met zijn vieren alleen moeten we het nog wel goed bespreken of we het naar de toekomst toe ook echt aandurven. Zo ver zijn we nog niet. Mijn man had eerst inderdaad twijfels (weet je nog dreamer ?? ;) ) .... maar je gaat steeds een stapje verder en je kinderwens is enorm groot.

 

 

 

Hij heeft tegen me gezegd; als we nadenken over een donor dan wil ik ook alle donoropties benutten, dus zowel de bekende als de onbekende, indien van toepassing zeg maar. Dus dat was voor mij weer een taak om over na te denken.

 

 

 

Op dit moment heb ik zoiets van; het enige wat me tegenstaat aan de onbekende donor, is dus de onbekendheid. Haha.

 

Ik vind het een gek idee om; wat je zelf ook al zegt; zwanger te zijn van een vreemde. Iemand die je gewoon niet kent, nog nooit een hand hebt gegeven, waarvan je de achtergronden en karakter niet kent.

 

Aan de andere kant denk ik; het is natuurlijk ook altijd nog een groot deel van MIJ .. dus ervan houden dat moet wel gaan lukken. Toch ;) ?

 

 

 

Dus over de bekende donoroptie zijn we samen wel uit.

 

De onbekende donoroptie zullen we verder moeten bespreken met de artsen/psychologen en natuurlijk mensen zoals jullie hier die het ook meemaken. Want 1 ding is zeker; ervaringsverhalen zijn eigenlijk de beste 'meter'.

 

 

 

 

 

@dreamer; je schrijft dat de onzekerheid het ergste is .. welke onzekerheid bedoel je dan ? Dat je niet weet wanneer, of dat je niet weet hoe het allemaal gaat, of dat het niet gaat lukken ??

 

Ik wordt trouwens ff meteen nieuwsgierig naar je verhaal achter 'combi foto's en verhaal medische missers' ... tell me more ?? :boff:

 

Ik vind het trouwens ook niet warrig geschreven hoor, gewoon duidelijk zoals het is. Ik vind het al wel heel knap dat je het kan beschrijven als 'ons' kindje. Ik heb daar nog best wel moeite mee.

 

Natuurlijk weet ik met mijn hoofd wel dat het ons kindje gaat worden, maar nu mijn gevoel nog 100% mee krijgen.

 

Ik geef het maar gewoon de tijd ... gelukkig hebben we die nog.

 

 

 

 

 

Ik vind het hartstikke leuk trouwens dat we met zijn drie hier met KID bezig zijn en ik vind het fijn om jullie ervaringen te lezen. Het helpt heel goed bij het maken van beslissingen. En wat ik ook fijn vind is om te lezen dat het gevoel dat ik heb, jullie dat ook herkennen. Zo voel je het toch als minder stom en heb je minder snel twijfels of het wel goed is om verder te gaan. Snappie.

 

 

 

Fijn weekend !

[leeuw]

Butterfly, jeetje wat een verhaal bij jullie. Wat speelt dit allemaal dan al lang he. Kan me heel goed voorstellen dat het heel moeilijk is om het boek 'kinderwens' definitief dicht te doen. Nu kan het immers nog, op de een of andere manier. Straks ben je te oud en heb je geen keus meer. Maar hou jezelf goed in de gaten. Je moet er niet nog een keer (bijna) aan onderdoor gaan natuurlijk! Maar ik snap dat je ook alle pogingen wilt benutten. Zo te lezen zijn er bij jullie dus ook nog meerdere mogelijkheden nu: tese (?) of KID met bekende of onbekende donor, of toch kinderloos blijven?

 

Ik heb vanmorgen met het MCK Leiderdorp gebeld om te vragen of het mogelijk is om alvast op de wachtlijst te komen, terwijl we nog in het AMC onder behandeling zijn. Nou helaas dus, dit kan niet. Je moet eerst zeker weten dat het KID wordt, dan mag je pas op die wachtlijst. Op zich ook wel logisch, maar ik vind het toch jammer. Nou eerst maar eens kijken dus wat de opties in het AMC nog zijn; hoop 4 juni wat meer duidelijkheid te krijgen.

 

Ik vind het ook erg fijn dat we elkaar hier gevonden hebben; door met elkaar te 'kletsen' wordt het in mijn hoofd ook steeds duidelijker welke kant we op gaan / willen gaan. Gelukkig heb ik ook veel lieve familie en vrienden met wie we het delen; iedereen is tot nu toe ook positief over de donoroptie. Fijn, geeft veel steun.

 

Lijkt me voor jou heel moeilijk Dreamer, dat jullie dit helemaal voor jullie zelf houden. Knap, maar ik zou het niet kunnen denk ik. Het lucht mij juist op om het met anderen te delen. Ach zo doet ieder het op zn eigen manier.

 

Hoe gaat het met jou butterfly? Inmiddels al een beetje bekomen van de schrik van je zwangere zus (dat was jij toch die dat schreef)?

 

x

[Dreamer]

@Butterfly: met de onzekerheid bedoelde ik de onzekerheid van het begin van de mmm.

 

Toen we nog in onzekerheid zaten of we wel of niet kinderen van ons samen konden krijgen.

 

Dat vond ik het allerergste van de mmm.

 

Niet weten welke kant je op moet denken en waar je in terecht gaat komen.

 

Toen we wisten dat mn man onvruchtbaar was viel er een hele hoop al af.

 

De uitslag was niet leuk, maar het gaf wel duidelijkheid.

 

Het wachten is ook niet leuk, maar je weet wel waarop je wacht.

 

 

 

Hoe herkenbaar het stukje over verstandelijk weet ik dat het ons kindje is, maar mn gevoel is nog niet mee!

 

Dat had ik dus ook heel erg!

 

Toen mn gevoel nog niet mee was stond ik ook nog niet 100% achter KID.

 

Pas toen mn gevoel mee was had ik echt het gevoel er 100% achter te staan.

 

Toen hebben we ook pas een afspraak gemaakt bij het MCK.

 

Ik denk ook dat je niet eerder aan KID moet beginnen dan wanneer je zowel verstandelijk als gevoelsmatig erachter kan staan voor de volle 100%.

 

En geloof me, je weet wanneer dat moment aangebroken is!

 

Geef het de tijd idd, dan komt het vanzelf.

 

 

 

Op een ander forum had iemand die dag te horen gekregen dat er iets mis was gegaan met de cryo's opbergen.

 

Iemand in het lab had stickers met hun namen geplakt op cryo's van andere mensen.

 

En in dat topic stond ook een verhaal over een vrouw die was geinsemineerd met zaad van een andere man!

 

Toevallig zat ik die avond foto's te bekijken van een kindje die bij het MCK via KID is verwekt.

 

Alleen vond ik het kindje wat Turks hebben terwijl beide moeders hollandse dames zijn.

 

Daar schrok ik nogal van, want wat nou als ze willekeurig zaad pakken en dus niet letten op hoe mn man eruit ziet?

 

Dat dadelijk voor iedereen heel duidelijk zichtbaar is dat mijn man niet de biologische vader is?

 

 

 

Nou ja, die 2 dingen samen zorgden er dus voor dat ik even flink de bibbers kreeg!

 

Want dat is nou net het enige lastige als de kliniek de donor uitzoekt .. je weet niet of ze aan je wensen voldoen!

 

Maar goed, de dames van het forum en mn man konden me al snel weer met beide benen op de wereld krijgen.

 

Dus nu ben ik er niet meer bang voor gelukkig.

 

Tenminste, niet meer zo bang dat ik in staat ben alles af te blazen :laugh:

 

 

 

Dus ervaringsverhalen kunnen je helpen op de goede manier, maar soms dus ook de verkeerde manier!

 

Gelukkig hebben de goede ervaringen de overhand :wink0:

 

 

 

@Leeuw: wat raar dat jullie je niet mogen inschrijven zeg!

 

Iemand van het andere forum heeft de 15e een intake gesprek voor KID en zij hebben net de TESE achter de rug.

 

En ik ken er wel meer die nog met andere behandelingen bezig zijn, maar zich alvast hebben ingeschreven bij het MCK.

 

Maar misschien hebben die mensen dan niet eerlijk verteld dat ze nog bezig zijn met iets anders?

 

Heel raar iig!

 

Maar het kan ook komen door de zeer snel toenemende wachtlijsten...

 

Ik hoop dat je de optie KID nooit nodig hebt meis!

 

 

 

Ik hoor van iedereen dat ze het zo knap vinden dat wij het voor onszelf houden.

 

Het is soms wel heel moeilijk, maar over het algemeen ondervind ik er alleen maar voordelen van.

 

Het moment dat we hoorden dat mn man onvruchtbaar was had ik wel graag wat steun gehad.

 

Maar dat is ook het enige moment eigenlijk.

 

Ik heb heel mn leven al mn eigen problemen opgelost.

 

Mn ouders zijn echt schatten van mensen, maar met grote problemen zijn ze niet goed.

 

Ze vragen er dan 1x naar en dan is het wel over.

 

En de pijn wat dat teweeg brengt (het gevoel alsof je problemen niet belangrijk zijn) kon ik er echt niet bij hebben.

 

Dat heeft mij er dus van weerhouden om het te vertellen.

 

 

 

Nu kunnen wij rustig samen onze beslissingen nemen.

 

Geen inmenging van andere mensen, dus het is echt puur onze beslissing.

 

Dat vind ik wel een fijne gedachte.

 

En we kunnen nu rustig toeleven naar het moment dat we beginnen met de behandeling.

 

Geen vragen, geen uitleg geven, geen antwoorden, niks.

 

Ik hoef er niet over te praten wanneer ik niet wil, ben niemand uitleg verschuldigd.

 

Want dat is de keerzijde van het delen met anderen.

 

Je krijgt ook vragen op momenten dat je ze liever niet hebt.

 

 

 

En nu kunnen we straks wanneer we zwanger zijn alsnog doen wat we van plan waren, de reden waarom we het vanaf het begin geheim gehouden hebben.

 

Iedereen denkt namelijk dat ik geen kinderen wil.

 

Wij wilden dus geheim houden dat we bezig waren voor een kindje, zodat we iedereen konden verassen wanneer het gelukt was.

 

Het lijkt me zo super om dat nieuws te mogen brengen en dan die gezichten te zien.

 

Dat we zulk mooi nieuws mogen brengen terwijl niemand het verwacht, dat lijkt me echt prachtig.

 

En daar dromen we nu nog van en daar gaan we gewoon voor!

 

 

 

Liefs Dreamer

[Marietje]

@ leeuw

 

 

 

Even vraagje van mijn kant. Waarom overstappen als je in AMC ook de mogelijkheid hebt mbt donorzaad. Is dat niet sneller dan?

[leeuw]

Hoi Marietje

 

 

 

volgens mij is de donorbank van het AMC gesloten inmiddels. Weet het ook niet zeker hoor, maar wat ik op internet las is dat ie dicht is. Zal het bij onze volgende afspraak eens vragen.

 

 

 

gr Leeuw

[Dreamer]

De spermabank van het AMC is gesloten.

 

Het MCK heeft de kortste wachtlijst (of je moet voor wederkerigheid kiezen, dan kan het bij Geertgen sneller)

[Dreamer]

Kreeg vandaag een brief dat de afspraak van vrijdag niet door kan gaan.

 

Het is nu verplaatst naar de 18e.

 

Pff, ben helemaal van slag erdoor!

 

Het is maar 3 dagen, maar gevoelsmatig is het veel langer!

 

Leef al zolang toe naar de 15e en dan krijg je zo kort vantevoren te horen dat het niet doorgaat.

 

Plus dat we nu vrij moeten nemen van werk, de 15e waren we vrij.

 

*zucht*

[Gast Butterfly]

He getsie ! Ik lig net in bed nog aan je te denken, dat het vrijdag al is !

 

Nou dus niet !!! Wat balen zeg.

 

Weer een heel weekend ertussen. Ja, je leeft er zo naar toe allemaal hé.

 

Nou meis, ik hoop dat je jezelf snel weer herpakt en dat het weekend snel voorbij is !

 

Wij moeten de 19e weer naar het zkh, dus zijn we allebei aan de beurt volgende week ;).

 

 

 

Hier gaat het trouwens met zijn ups en downs.

 

Ik kan niet wachten bijna om ergens mee te beginnen. Wat mij betreft meteen met de bekende donor. Het is gek, als je ergens 'uit' bent, dan wil je het ook gewoon meteen doen.

 

De gedachte dat het niet door gaat met de bekende donor, daar krijg ik al de zenuwen van want dan moeten we eerst nog door dat wachtproces bij het zkh en duurt het allemaal NOG langer !!

 

 

 

Iemand zei me vandeweek, toen ik mijn twijfels uitsprak over een onbekende donor, (ik ben bang om een foute keus te maken, je moet het er toch voor de rest van je leven mee doen dat je dit kiest en je kent de gevolgen niet), maar toen zei ze dus; een kindje is nooit een foutje. De omstandigheden zijn misschien niet zoals je ze gewenst had, maar ervan houden doe je toch wel, want het komt uit jou en je hebt dat oergevoel gewoon bij je eigen kind.

 

Dat deed me ook weer goed om te horen. Ja je laveert zo toch een beetje tussen je wens naar een baby en je 'ratio' of je er wel goed aan doet om het op de KID manier te doen.

 

 

 

Maar goed, we denken gewoon door en we komen dr wel uit.

 

 

 

Wij worden allemaal meesters in geduld volgens mij ;).

[Dreamer]

Gelukkig hebben we het in het weekend altijd druk.

 

Maar vond het zo fijn dat we nu het hele weekend hadden om het gesprek te verwerken en bespreken enzo.

 

Nu moeten we uit werk vandaan meteen door naar het gesprek, savonds hebben we nog een afspraak en dinsdag meteen weer werken.

 

Ach ja, heb het maar gewoon te accepteren he.

 

In de mmm heb je toch niks te zeggen lijkt het wel.

 

 

 

Ja dat wachten als je weet wat je wilt is heel lastig!

 

Ik wil ook veel liever gisteren dan vandaag aan de slag, maar helaas.

 

We zullen vast geduldige ouders worden met al dat geduld wat ons aangeleerd wordt :laugh:

 

 

 

Die twijfel/angst/gedachtes herken ik wel hoor!

 

Juist omdat wij idd voor een onbekende donor kiezen.

 

Maar wij weten dat we toch wel van ons kindje zullen houden, ongeacht het uiterlijk of karakter.

 

Maar soms nemen de gedachtes je wel eens mee waardoor je gaat twijfelen.

 

Maar probeer op zo'n moment terug te gaan naar je gevoel, dan weet je weer dat je het juiste doet.

 

Het is ook niet makkelijk he.

 

 

 

Op naar volgende week dus!

 

Ik de maandag, jij de dinsdag.

 

Spannend!

 

 

 

Liefs Dreamer

[Gast Butterfly]

Ff een heel snel berichtje;

 

Gister was ik bij de bieb en zag het boek - Onbegrepen en Onvruchtbaar van Julia de Jong.

 

Hoewel dit boek over eiceldonatie gaat heeft het me weer meer duidelijkheid gegeven over de gevoelens/gedachten rond het krijgen van een kindje via donorschap.

 

Ik denk dat dit me over de streept trekt nu, zo voelde ik het gisteravond heel sterk !

 

 

 

Vooral de zin; een donor staat geen kindje af, maar een stukje van zijn/haar lichaam, dat zonder wensouder geen kindje zou worden.

 

 

 

En zo stonden er nog zoveel meer mooie dingen in, dat je denkt; JA ! zo is het in feite ook.

 

 

 

Ik vind het echt een aanrader, ook voor ons als vrouwen die van een zaaddonor gebruik willen maken.

[Gast Butterfly]

Hey Dreamer, ff nog op jou reageren.

 

 

 

Ik ben blij te lezen dat je die gevoelens/gedachten ook herkent.

 

Dan denk ik al meteen als ik dat lees van jou; zie je .. dat ik gewoon normaal dat ik dat zo denk. Haha, scheelt een hoop hoor.

 

 

 

Het is zeker allemaal niet makkelijk, omdat je ergens toch afscheid neemt van je oorspronkelijke wens, samen (biologisch) een kind !

 

Vanmorgen lag ik in bed naar mijn mannetje te kijken terwijl hij slaapt en dan denk ik; ok, als wij samen een kindje gaan opvoeden zal ik er dus niets van jou in gaan herkennen. Toch jammer.

 

Dat is een proces, een stukje afscheid nemen van een droom die je samen had/hebt.

 

 

 

Af en toe voel ik me egoïstisch, dat ik koste wat kost een kind wil en heb ik het gevoel dat ik het hem 'aandoe' om op deze manier een kindje te krijgen. Dan denk ik; das voor een man toch moeilijk, dat je vrouw niet zwanger is van jou zaad ?

 

Maar hij zegt dat ie er geen moeite meer mee heeft en dat hij toch moet accepteren dat het van hem niet kan. En hij wil gewoon graag zo'n hummelke in huis. Vind het erg belangrijk, merk ik, dat ik dit soort bevestigingen van hem krijg omdat ik daardoor zekerder het gevoel krijg dat hij het ook ECHT wil en niet alleen voor mij doet.

 

 

 

Nou fijn weekend, en succes maandag !!

[Dreamer]

Het scheelt idd een hoop als je weet dan anderen ook die gedachtes/gevoelens hebben.

 

Voor mij is het net zo fijn om die herkenning te hebben.

 

Het is zo moeilijk omdat je niet weet wat je 'hoort' te voelen en te denken.

 

Je hebt geen standaard om je gedachtes en gevoelens aan af te meten.

 

Klinkt heel raar, maar denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel.

 

 

 

Het klopt hoor, dat je afscheid moet nemen van een droom.

 

Je gaat ook echt een rouwproces door.

 

Zo wordt het vaak ook omschreven en zo voelt het ook gewoon.

 

Wij zijn iets kwijtgeraakt, iets wat nooit terug komt.

 

Onze droom, onze wens voor een kindje van ons samen.

 

En afscheid nemen doet pijn!

 

 

 

Mijn man is vreselijk nuchter (en ik absoluut niet haha)

 

Hij zegt ook, het is niet anders, dus ik accepteer het zoals het is.

 

Ik wil dolgraag een kindje, dus als dit de enige manier is, dan is dat zo.

 

 

 

Jij ook een fijn weekend en ik laat maandag weten hoe het is geweest!

[Dreamer]

Ik zal maandag laten weten hoe het is geweest .. alleen niet deze maandag!

 

Ik werd vanmiddag gebeld dat ook deze afspraak niet door kan gaan.

 

Het is verplaatst naar maandag 25 mei om 10.30 uur.

 

*zucht*

 

Het is serieus al de 5e afspraak voor een psyg en nog altijd hebben we er geen gesproken!

 

Hoop toch dat de 5e keer dan eens door mag gaan.

 

 

 

Wij moeten dus nóg een week langer wachten...

 

 

 

Liefs Dreamer

[Gast Butterfly]

Nouuuuuuuuuuuuuuu wat waardeloos !!!

 

Alsof het wachten allemaal al niet slopend genoeg is !!

 

Dit is echt balen voor jullie.

 

Ik hoop dat je je er nog even een weekje door heen kan trekken. Want het is toch steeds opladen emotioneel, om er weer naar toe te gaan en dan krijg je tot 5 keer toe een verschuiving !

 

 

 

Niet leuk !!

[Arzu]

nog 2 nachtjes slapen meis en het is eindelijk zover, ik hoop dat jullie snel daarna mogen beginnen met de behandelingen

 

xxx

[Gast Butterfly]

Heel veel succes morgen Dreamer, ik zal aan jullie denken !!