Jump to content

Dreamers KID


Dreamer
 Share

Recommended Posts

Hoi Dreamer, wat stom zeg dat je nu ineens nog langer moet wachten en ook flauw van die andere mensen dat ze dan tegen je zeggen: kom op joh.

 

Kan het niet zo zijn dat dat koppel van het andere forum bepaalde kenmerken of wensen hebben waarvoor weinig donoren zijn? Stel je hebt een donkere huid met lichte ogen dan lijkt me dat het wel eens langer kan duren voordat er een geschikte donor is dan wanneer je blond haar en blauwe ogen hebt. Of zie ik dat verkeerd? Wij hebben alles bij elkaar ongeveer een jaar op de wachtlijst gestaan en ik kan je vertellen dat iedere maand er een teveel is. En jullie hebben ook al een paar jaar een kinderwens dus dan kan het niet snel genoeg gaan. Ik kan me dus goed voorstellen dat je hier goed van baalt.

 

Ook bij de ICSI behandelingen die we hiervoor hebben gehad was het altijd weer wachten wachten wachten. Het is ongelovelijk hoe de jaren weg zijn gevlogen met wachten. En dan nog weten we het niet zeker of we een kind mogen krijgen. Hoe lang we ook hebben gewacht en hoeveel moeite we ook hebben gedaan. Dat vind ik wel es moeilijk.

 

Je had toch nog een telefoongesprek binnenkort met het ziekenhuis? Ik zou het dan zeker aankaarten. Zo van dat jou was verteld dat je in november kan starten en dat je je daar ook op hebt ingesteld met je werk en dat soort dingen. Misschien kunnen ze dan toch nog iets regelen en misschien valt de wachtlijst voor jullie ook wel mee als je een doorsnee donor nodig hebt.

Link to comment
Share on other sites

  • Replies 154
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

@Zwaan: spannenddddd deze maand de 1e KID behandeling!

 

Ben heel benieuwd hoe je het gaat ervaren, en ook hoe je man het ervaart.

 

Ik ga duimen dat de 1e keer meteen raak gaat zijn!

 

Heb je een idee wanneer je ei ongeveer springt?

 

 

 

@Butterfly: wat een geslinger zo he.

 

Ik hoop dat jullie na het gesprek in Nijmegen weten wat jullie willen.

 

Dan heb je tenminste weer wat rust.

 

 

 

Hier gaat het wel goed!

 

Krijg af en toe wel de zenuwen voor de telefonische afspraak maandag.

 

Zeker na het horen van de nieuwe wachttijden.

 

Ik hoop echt heel hard dat wij alsnog in november mogen beginnen, maar ik vrees van niet.

 

 

 

En door alle positieve verhalen over positieve zaadonderzoeken is er bij mij een stemmetje opgekomen.

 

Wij hebben maar 2 zaadonderzoeken gehad en dat is vergeleken met andere heel weinig.

 

Nu zegt dat stemmetje dat we nog een 3e en laatste zaadonderzoek moeten laten doen.

 

En dan op de manier die Dilara ook gebruikt heeft (5 dagen achter elkaar klaarkomen en dag 6 leveren)

 

 

 

We gaan nu dus de komende 3 maanden optimaal leven.

 

Dus gezond eten, veel fruit, geen sauna's, geen laptop op schoot, elke dag vitamines.

 

En dan gaan we over 3 maanden bij de huisarts een zaadonderzoek aanvragen.

 

Hopen dat dat kan via de dokter, want we lopen niet meer in het ziekenhuis.

 

En bij de kliniek wil ik het niet vragen, want ben bang dat ze dat zien als twijfel aan de KID.

 

 

 

We gaan er trouwens niet van uit dat er iets gevonden wordt.

 

Maar ik wil gewoon dat wat als stemmetje uitroeien.

 

En ik wil het kunnen afsluiten.

 

Wij zouden na de 2e test doorgaan naar het AMC voor de TESE.

 

Maar omdat wij geen TESE willen hebben we het nooit af kunnen sluiten.

 

Dus hopelijk over 3 maanden een laatste zaadonderzoek om alles uit te sluiten en af te sluiten.

 

 

 

Nog een paar dagen en dan weten we hopelijk meer over de wachtlijst!

 

Ik hoop echt dat we nog maar 4,5e maand hoeven te wachten.

 

Duimen jullie mee?

 

 

 

Liefs Dreamer

 

 

 

Link to comment
Share on other sites

Guest Butterfly

Oooooooooow Dreamer, ik snap je stemmetje helemaal. Mijn man en ik hadden het daar ook over.

 

Maar omdat onze relatie momenteel het meest aandacht verdiend, kiezen we ervoor om daar eerst mee aan de slag te gaan. Vanwege het afgelopen emotioneel zware 3 kwart jaar zijn de barstjes duidelijk zichtbaar geworden die we de afgelopen 10 jaar hebben genegeerd. Er zit toch nog veel pijn over onvervulde dromen en verwachtingen en die willen we eerst helder krijgen alvorens we verder gaan met welke stap richting kinderen dan ook.

 

 

 

Vorige week hebben we met de huisarts gepraat en die zei eigenlijk hetzelfde; kijk eerst eens ECHT naar jullie relatie voor je verder gaat met dit 'traject'.

 

Dus dat gaan we nu doen. Ik vind de relatie belangrijker dan het krijgen van een kind eerlijk gezegd.

 

 

 

Dus bij ons staat alles een beetje in de koelkast. We willen dit nog wel met de gyn gaan bespreken de 15e juli.

 

 

 

Ik ben heel benieuwd voor jou meis ! Gewoon tussendoor doen !!! Hoeven ze bij het AMC niks van te weten !! Je zal denk ik om gaan vallen als ze dan nog wat vinden ook !! Tis moeilijk he, al die dingen die je hoort/leest en het blijft maar malen in ons koppie. Pffff.

 

 

 

Maar wij nemen het voor nu bij de dag en proberen de neuzen weer 1 richting uit te krijgen.

Link to comment
Share on other sites

Hai,

 

 

 

Dreamer

 

Ik kan me wel voorstellen dat je het nog 1 keer een semenonderzoek wil je weet nooit. Bij ons heeft 5 dagen ejacuren ook geholpen.

 

 

 

Wat waren de uitslagen van het semenonderzoek???

 

 

 

Sas

Link to comment
Share on other sites

@Butterfly: onvruchtbaarheid geeft een enorme druk op je relatie.

 

Heb het al vaker geschreven, maar het kan je relatie maken of breken.

 

Goed dat jullie nu samen aan de relatie willen werken.

 

En ik denk dat het wel goed gaat komen.

 

Jullie zijn allebei heel sterk en houden veel van elkaar.

 

Goed naar elkaar luisteren en veel quality time together hebben.

 

Ik hoop dat jullie snel weer helemaal happy zijn samen en weten wat jullie willen.

 

Hele dikke knuffel voor jou.

 

 

 

Wij lopen niet bij het AMC trouwens, maar bij het MCK (vruchtbaarheidskliniek)

 

 

 

@Sas: van jou was idd die tip van 5 dagen klaarkomen en de 6e dag leveren (of was het 4 dagen klaarkomen en de 5e dag leveren?)

 

En omdat er nu dus al 2x een positieve uitslag door is gekomen zijn bij mij die kriebels gekomen.

 

Het blijft maar door mn hoofd spoken.

 

 

 

Ik weet niet meer hoeveel dagen onthouding wij hadden gehad.

 

Geloof dat we tussen de 3 en 5 dagen onthouding moesten hebben.

 

Dan was de 1e test 5 dagen en de 2e test 3 dagen onthouding.

 

Maar beide testen gaven 0 zaadjes (echt 0 dus, niks doods ook)

 

 

 

Mijn man is zoals ze noemen onverklaarbaar onvruchtbaar.

 

Geen aanwijsbare oorzaak dus.

 

Ze denken dat het genetisch is, want zn zaadballen zijn waarschijnlijk niet goed ontwikkeld (weke zaadballen)

 

En zn FSH is (veel) te hoog, namelijk 21,6.

 

Dus de kans dat er daadwerkelijk iets gevonden wordt is heel klein, eigenlijk gewoon nul.

 

Maar ik wil gewoon alles geprobeerd hebben.

 

Onthouding werkt duidelijk niet, dus misschien elke dag klaarkomen wel.

 

Ik wil dat gewoon uitsluiten, anders kan ik het toch niet laten rusten.

 

 

 

@Zwaan: je vroeg of het uitmaakte voor de wachtlijst welke kenmerken de donor moest hebben.

 

Dat heeft er geen invloed op.

 

Ze hebben geloof ik 400 donoren in het bestand, dus er zit er altijd wel 1 bij die matcht.

 

De wachtlijst is echt puur zolang door de behandelingen.

 

Pas als er iemand zwanger is kan een nieuwe behandeling beginnen.

 

En omdat het aantal wensouders snel toeneemt en het aantal donoren sinds de donorwet erg laag ligt lopen de wachtlijsten snel op.

 

Zeker omdat er zoveel zaadbanken dicht zijn gegaan de laatste tijd.

 

En het MCK adverteert erg veel, dus veel mensen melden zich aan.

 

 

 

@Iedereen: in de Mijn Geheim van deze week staat het verhaal van een man die 2 kinderen heeft gekregen via KID.

 

Ik kende zijn verhaal al, want ik heb veel op zijn site gezeten voor informatie over KID.

 

Heb veel aan zijn site gehad.

 

Maar ik vind het wel heel fijn om nu een kort, maar duidelijk verhaal te hebben wat we aan anderen kunnen laten lezen wanneer wij gaan vertellen hoe het bij ons zit.

 

Dus mocht je het verhaal van de kant van een man willen lezen, het staat in de Mijn Geheim van deze week.

 

 

 

Nog maar een weekendje en dan weten we hopelijk meer!

 

Ben wel een beetje zenuwachtig soms hoor.

 

Ben vandaag ook weer begonnen met ovu testen.

 

Hij was negatief, maar al wel een duidelijk 2e streepje.

 

Vergeleken met vorige maand zou ik over 3 dagen een posi test moeten hebben.

 

Ben benieuwd!

 

Een dik jaar geleden gaven de testen de ene maand wel en de andere maand niet positief, dus wil eens zien hoe ze het nu doen.

 

En ik moet waarschijnlijk mn progesteron opnieuw laten prikken (te vroeg geprikt vorige keer) dus kan nu mooi een afspraak maken op de juiste dag!

 

 

 

Ik hou jullie op de hoogte!

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Hai,

 

 

 

Bij ons werkte 2 dagen onthouding idd niet. En in totaal 5 dagen ejaculeren wel. Mijn vriend heeft vroeger zijn balletje niet goed ingedaald gehad. Daar heeft het te lang in buik gezeten waar het te warm is en zaadcellen zijn afgestorven, dat is waarschijnlijk de oorzaak.

 

 

 

Maar kun je via de ha geen doorverwijzing naar het ziekenhuis krijgen voor een semenonderzoek.

 

 

 

Het 2 de semenonderzoek had mijn vriend overal rekening mee gehouden geen laptop op schoot geen alcohol enz. Maar het 2de semenonderzoek was nog slechter dan de de eerste. Dus bij het 3de heeft hij gewoon alcohol gehad enz. en toen was er wel resultaat.

 

 

 

Sas

Link to comment
Share on other sites

Ze heeft vandaag gebeld.

 

En we kunnen op zn vroegst pas in februari-maart beginnen :crybaby2:

 

Weer een heel jaar geen kans.

 

Weer 9 maanden wachten.

 

Straks ben ik alweer 27, ik was 24 toen we begonnen.

 

Ben er echt verdrietig door.

 

 

 

Er is nog geen donor gevonden.

 

Ze neemt contact op wanneer er wel een donor is gevonden.

 

 

 

Mn progesteronwaarde was 22.

 

Hij is niet op de top (5-7 dagen na je ei) gemeten, maar het geeft wel aan dat er een eisprong is geweest.

 

Ik hoef dus niet opnieuw bloed te prikken!

 

Dat is het enige positieve van het gesprek geweest.

 

 

 

We gaan nu dus maar aftellen naar half maart.

 

Hoop dat de tijd snel gaat!

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Guest Butterfly

Owww Dreamer wat een tegenvaller !

 

Ik hoop dat je de teleurstelling een beetje kan verwerken, met de gedachte dat het geen afstel is maar uitstel.

 

Heel veel sterkte ermee, het verlangen brandt in je, dat is duidelijk, maar blijf positief !!!

Link to comment
Share on other sites

och dreamer lieverd, nee toch dat is helemaal niet het nieuws waaraan we gedacht hadden!

 

ik vind dat echt niet normaal eerst zeggen ze november en nu ineens februari / maart.

 

een hele dikke knuffel

 

xxx

Link to comment
Share on other sites

Hoi Dreamer, Wat balen. Hoe kan dat nou? Eerst zeggen ze november en nu ineens 4 maanden later?? En ze moeten nog een donor vinden schrijf je. Blijkbaar hebben ze dan geen goede matsch in hun donorbestand zitten. Was het anders wel november geweest? Vind het echt heel sneu voor jullie. Wat ben je trouwens nog jong. Ik dacht dat je al veel ouder was. Gewoon door hoe je schrijft. Dat is dan wel weer het positieve aan het hele verhaal. Maar het blijft hoe dan ook vet balen..........

 

Knuffels van mij!

Link to comment
Share on other sites

Ik had van anderen al gehoord dat de wachtlijst enorm was opgelopen.

 

Ik had nog een klein beetje hoop dat het voor ons niet zo was, maar helaas, toch ook 13 maanden.

 

Er zijn heel veel wensouders, maar maar heel weinig donoren.

 

Daardoor lopen de wachtlijsten dus enorm op.

 

 

 

Voor de MMM begrippen ben ik nog jong idd.

 

Maar als je op je 24e begint is 27 niet jong meer, geloof me.

 

We hadden gehoopt ons gezinnetje dan al compleet te hebben.

 

 

 

We gaan nu lekker op vakantie rond oktober.

 

Wilden we eerst niet doen omdat we misschien konden beginnen tegen die tijd.

 

Dus we nemen het er lekker van!

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

precies zoals jij zegt dreamer, als je op die leeftijd begint dan is 27 al oud.

 

Dat gevoel heb ik idd ook heel erg sterk.

 

Ik was net 23 toen we stopten nu in oktober 4 jaar geleden.

 

Maar mensen zeiden ook telkens , je bent nog jong! En dan dacht ik we zouden jonger zijn geweest, mijn man is inmiddels ook 32 die dacht ook 28 te zijn als hij papa werd, maar hij zegt me dan altijd.

 

Alles gebeurd om een rede, beter lang wachten en een gezond kindje als minder lang en een ondergezond.

 

en dan kan ik hem soms iets doen, maar ja , hij heeft het er ook heel moeilijk mee.

 

Maar zwijgt er vaak over.

 

 

 

lieverd wil je veel sterkte nogmaals wensen:sad:

Link to comment
Share on other sites

Hai,

 

 

 

Hoe is het nu met je??

 

Misschien ben je voor de mmm wel jong( denken veel mensen), maar je wou op je 24 ste al kinderen. De 1 is er eerder aan toe dan de ander en leeftijd maakt dan niet uit, als je eraan toe en bent en de beslissing neemt wil je niet een paar jaar wachten. En je hebt de laatste jaren ook genoeg meegemaakt. Ik was 27 en ben inmiddels al 30 ja de tijd gaat gewoon verder. Vind het wel vervelend dat mensen je zeggen van nou je bent al 30 ik zou maar eens opschieten, nou daar reageer ik niet meer op.

 

 

 

Sas

Link to comment
Share on other sites

Hoi Dreamer, ja zo bedoelde ik het ook niet hoor meid. Ik ken die opmerkingen maar al te goed van: je bent nog jong blablabla. Wij waren ook nog ruim voor de dertig toen we begonnen met de kinderwens en nu: 35! Krijgen we nu te horen dat de kansen afnemen en meer risico enzo. Vandaar dat ik je een hart onder de riem wilde steken. Ik denk wel eens: waar blijft de tijd?? En dan doen ze nu of wij er laat mee zijn terwijl we eigenlijk juist op tijd waren begonnen. Alsof het onze schuld is zo voelt het.

 

Sterkte met het wachten. Ik hoop dat je toch nog iets eerder mag beginnen. Je weet maar nooit. Sterkte hoor!

Link to comment
Share on other sites

  • 2 months later...
Guest Butterfly

Even een heel tijdje geleden dat ik hier postte. Er is veel gebeurd. Te veel om hier even neer te kalken .. ... pfffttt.

 

 

 

Maar eerst; hoe gaat het met jullie KID plannen ? en pogingen in geval van Zwaan ??

 

 

 

Mijn man en ik hebben inmiddels middels een klein symbolisch ritueeltje officieel afscheid genomen van het feit dat we samen geen kinderen krijgen. Dit was nodig om een echte streep te trekken onder onze verwachtingen mbt een kindje van ons samen, helft hem, helft ik.

 

We hebben een heel heftige en verdrietige tijd gehad en we zijn er nog steeds niet uit.

 

Begin Oktober ga ik een tijdje alleen wonen, niet dat we uit elkaar gaan, maar we zijn op het besef gekomen dat we de afgelopen 14 jaar heel veel verdriet hebben gekend door onze kinderloosheid en dat dit ons wel in de kern van ons bestaan raakt, allebei !!

 

 

 

Ik ben zo moe van alles; helemaal leeg en op en kan me niet goed meer inzetten voor onze relatie, hoewel ik nog erg veel van mijn man hou.

 

We hopen dat een letterlijke afstand een beetje lucht geeft zodat we beide kunnen nadenken over hoe we verder willen en kunnen gaan.

 

 

 

Vanmorgen hebben we dus nog eens alles op een rijtje gezet en tegenover elkaar uitgesproken wat we graag nog zouden willen mbt onze kinderwens.

 

We zijn het er over eens dat we vinden dat we beiden gelukkiger zouden zijn, met kinderen in ons leven, in onze relatie.

 

We zijn het er ook over eens dat we nog steeds van elkaar houden.

 

Mijn man wil dolgraag vader worden; desnoods met een onbekende donor,

 

Ik heb hier iets meer moeite mee gehad al die tijd maar omdat ik nu begin te denken van; tja, met een ander nog een kind krijgen is ook geen optie voor mij want ik ga niet eerst drie jaar kijken wat voor 'iemand' ik tegen kom en dan nog eens kijken of het lukt met kinderen krijgen.

 

Ik wil heel graag zwanger worden, en de gynaecoloog heeft dit jaar nog eens bevestigd dat dit nog steeds kan, mijn lichaam is gezond, mijn cyclussen zijn nog steeds goed.

 

 

 

In feite hebben we dus ; twee mensen die van elkaar houden, en een mogelijkheid tot zwangerschap maar wel met een andermans zaadje.

 

 

 

Nou ik ga hier in ieder geval serieus verder over nadenken. Ik denk dat ik mss toch wel kan wennen aan het idee dat we niet weten hoe de biologische vader eruit ziet enzo. Mss is het zelfs wel beter .. een onbekende donor.

 

 

 

Mijn man staat er in ieder geval 100% achter en ik wil het hem eigenlijk ook graag geven, als mijn lichaam het nou nog wel kan .. waarom zou ik het dan niet doen ???

 

 

 

Dus wellicht nog een mogelijkheid open.

 

 

 

Eerst ruimte en rust voor onszelf, even afstand om zonder al te veel verdriet/emotie, na te denken over deze dingen.

 

 

 

Spannende tijden alweer.

 

 

 

Groetjes !

Link to comment
Share on other sites

@Butterfly: jeetje, wat een impact kan het op je leven en je relatie hebben he.

 

Dikke knuff voor jou!

 

 

 

Ik heb het ook heel moeilijk gehad met het niet weten hoe de donor eruit ziet en hoe zijn karakter is.

 

En nog heb ik af en toe een momentje dat ik het daar moeilijk mee heb.

 

Het is ook niet makkelijk allemaal, dus het is logisch dat je daarmee zit.

 

 

 

Ik hoop dat de letterlijke afstand jullie goed zal doen.

 

Zowel op persoonlijk als relationeel gebied.

 

 

 

Over mij: het lange wachten is begonnen.

 

Daarom ook dat ik hier minder ben.

 

 

 

We zijn afgelopen vrijdag naar de dokter gegaan om een bloedtest en sementest aan te vragen.

 

Dit zodat we alles kunnen gaan afsluiten.

 

We hebben nooit een afsluiting gehad, alles was pats boem over.

 

Het is dus ook geen sementest om te zien of er nu ineens wel zaadjes zijn.

 

Maar echt een afsluitende test om er zeker van te zijn dat er niets zit.

 

Dan kunnen we alles een plekje gaan geven en ons volledig gaan richten op de KID behandeling.

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Guest Butterfly

He Dreamer,

 

 

 

Ik had idd gelezen in het TESE topic dat jullie dit nog gaan doen. En je hebt ook helemaal gelijk. Je moet in je hoofd alles af kunnen sluiten voor wat betreft een kindje 100% biologisch eigen. Dat is ook de reden dat wij dit jaar nog eens alle mogelijkheden langs gingen.

 

Het blijkt gewoon echt niet te kunnen met het zaad van mijn man en dat is toch ergens ook een 'geruststelling' ... we hebben gedaan wat we konden doen, het houdt daarmee op en je kan je dan volledig richten op de andere opties.

 

 

 

Ik wens jullie veel succes met de bloed en semenonderzoeken. Hebben jullie nog de hoop/verwachting dat er toch iets positiefs uitkomt, of stap je er met weinig verwachting in ??

 

 

 

Groetjes, Butterfly

 

Link to comment
Share on other sites

Nee we hebben geen hoop op een positieve uitslag.

 

Het is dus echt als afsluiting bedoeld.

 

Gewoon een bevestiging dat er écht niets zit.

 

Al zal de uitslag wel pijnlijk zijn om te horen natuurlijk.

 

Het is zo definitief dan he.

 

 

 

Ik merk wel dat het ermee bezig zijn veel emoties teweeg brengt.

 

We kregen gisteren te horen dat een vriendin zwanger is en mn ouders reageerde daar zó blij op.

 

Die blijdschap ging echt door merg en been en heb op de wc stiekem zitten huilen.

 

Die blijdschap is gewoon voor ons bedoeld, wij zijn aan de beurt!

 

Heel egoistisch, ik weet het, maar zo voelt het wel.

 

En dan de wetenschap dat we volgende week weer een semenstaal inleveren waar geen zaadjes inzitten.

 

Weten dat je nog minimaal een half jaar moet wachten voordat je ook maar een kans kan maken.

 

Het doet echt veel pijn en verdriet.

 

Het is zo oneerlijk allemaal.

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Guest Butterfly

Hoi Dreamer,

 

 

 

Ja dat hadden wij ook, je weet dat het slecht is (in ons geval) maar als het dan definitief helemaal niks is, komt het toch hard aan.

 

Maar denk nogmaals wel dat het goed is voor je gemoedsrust.

 

 

 

Ik vind het niet egoistisch van je hoor, dat je denkt; die blijdschap is nu een keer voor ons. Heel logisch, je wacht al zo lang en je wil het zo graag.

 

En dan moet je alles ook nog eens 'verbergen' omdat jullie tot nu toe hebben gekozen om het samen te doen en niet te delen met je familie (toch ? of is dat inmiddels veranderd?)

 

 

 

Dreamer weet jij iets meer ivm de kosten die wel of niet worden vergoed bij het ziekenfonds. Ik heb al gelezen dat je 1000 euro betaald bij MKC voor je ergens aan bent begonnen. Maar ik las ook dat jij bv. al bepaalde lichamelijke onderzoeken/bloedonderzoek hebt gehad en je afspraken daar en met de psych. Zijn dat dingen die je ook allemaal zelf betaald ? Of is dat afhankelijk van je zorgverzekering ? Hoop dat je mij hier iets meer over kan vertellen.

 

We zagen gister ook dat het Rijnstate ook KID doet, dus die overwegen we ook nog.

 

 

 

Ook al is het bij ons momenteel allemaal een beetje zo/zo, we weten ook dat dit voor een groot deel komt door onze kinderloosheid, dus we willen de procedure gewoon gaan starten en dan kijken hoe het loopt. We kunnen altijd nog ervan afzien als over een half jaar onze (lees; mijn) twijfels toch nog te groot zijn.

 

 

 

Hang in there meisje .... denk vaak aan je !

Link to comment
Share on other sites

Het is idd voor onze gemoedsrust deze laatste test.

 

Dan kunnen we het een plekje proberen te geven en afsluiten.

 

Al vraag ik me toch af of ik niet levenslang met de gedachte, wat als... blijf lopen zolang we geen oorzaak weten.

 

 

 

Een hele rare vergelijking misschien, maar het voelt voor mij als volgt:

 

Als iemand vermist wordt, dan heb je de eerste dagen nog veel hoop dat diegene levend gevonden wordt.

 

Na een paar weken wordt die hoop al minder, maar hij blijft aanwezig.

 

Na een jaar is die hoop miniscuul, maar je blijft toch hopen.

 

Pas als diegene dood gevonden wordt kan je de hoop laten varen en weet je dat er geen hoop meer is.

 

Dan kan je het loslaten en gaan verwerken.

 

 

 

Dus zolang ik geen oorzaak weet (bijvoorbeeld de bof oid) blijf ik altijd hoop houden dat er zaadjes aangemaakt worden.

 

Ik hoop dat die gedachte met de jaren zal slijten, maar voorlopig kan het ik nog niet loslaten iig.

 

 

 

We houden onze kinderwens nog altijd geheim.

 

Maar moet zeggen dat het wel steeds moeilijker wordt hoor!

 

Ach, nog 'even' volhouden :wink0:

 

 

 

Bij het MCK betaal je 1000 euro.

 

Dit is entreegeld voor de zaadbank voor 5 jaar.

 

Verder wordt alles gewoon vergoed door de verzekering.

 

Wij hebben verder ook nog nooit iets gemerkt van gemaakte kosten voor onderzoeken en gesprekken bij het MCK.

 

Bij het ziekenhuis hadden we dat wel (eigen risico voor bloed en zaadonderzoeken)

 

Dus het is bij het MCK heel netjes geregeld.

 

 

 

Ik geef je groot gelijk dat je je nu wel wilt inschrijven en dan straks kijken wat je wilt.

 

Afzeggen kan altijd nog, maar dan ben je tenminste geen kostbare tijd kwijt!

 

Maar hou er wel rekening mee dat de gesprekken best pittig zijn.

 

Dus zorg dat je wel laat merken dat jullie samen op 1 lijn zitten en dit echt willen, anders kunnen ze je nog afwijzen ook namelijk.

 

 

 

Liefs Dreamer

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share




  • Posts

    • Leuk wel, mijn moeder denkt ook een meisje 😊 Ik vind het een fijne gedachte dat de kleine nu levensvatbaar is en dat de kansen op overleven elke dag en elke week groter worden. Ja, ik voel hem/haar elke dag bewegen, niet de hele dag door want die slaapt ook veel nog, ik voel de kleine voornamelijk als ik zelf rustig zit, op het werk regelmatig, maar ook savonds als ik op de bank zit, als ik zelf druk doende ben dan voel ik niks. Kan zo een paar uur lang niks voelen en dan ineens, hop dan is die er weer. Het voelt heel bijzonder, dit zo is voor mij ook wel nieuw. Ik heb wel een zoon, maar hem voelde ik pas heel laat ivm voorliggende placenta en toen ik hem eenmaal voelde was hij ook zo sterk al dat ik echte schopjes voelde, bij dit kindje heb ik de placenta op de achterwand liggen, dan voel je het veel eerder. Nu begon het met wat 'plopjes' ergens zo tussen week 16 en 17, maar daarna dagenlang niks, dus dacht dat het mijn darmen waren ofzo en toen een weekje later voelde ik 'geroezemoes' in mijn buik. Het is lastig uit te leggen wat je precies voelt, maar ja, gerommel dus allemaal en ik voelde dat alleen maar als ik heel rustig zat of lag. Dat geroezemoes werd wel steeds meer en toen ik de 20 weken echo had toen was echt duidelijk dat ik echt de kleine voelde. En toen zag ik ook zeer duidelijk op de echo dat die heel veel bewoog, de echoscopiste vond het een woelwatertje en hij of zij lag ook regelmatig in de weg met een arm of een been, moest ze weer even tegen mijn buik aan tikken zodat die weer ging verliggen. Die lag dus geen minuut stil, de hele 40 minuten dat ik daar naar die tv heb liggen staren, vol ongeloof lag die met de benen en de armen te wapperen en te zwaaien, lag ondersteboven, op de zij, onder in mijn buik op de rug met de benen omhoog, het was zo prachtig om te zien. Ik had dit ook nog nooit zo gezien en ik hoop, @Paulma dat jij en de andere meiden hier dat ook minstens 1 maal mogen meemaken want het is machtig mooi, ontroerend, fantastisch om te zien, ik heb geen woorden gewoon. Sinds een week of 2 voel ik echt duidelijke schopjes naast het geroezemoes en inmiddels voel ik de schopjes ook aan de buitenkant tegen mijn hand aan. Het voelt zo fijn en bijzonder dat ik dit allemaal nu veel vroeger voel dan met mijn zoon destijds. Alsof mijn lichaam zelf heeft bedacht dat ik dat wel nodig zou hebben nu. 😅 Ja, druktemakertje, is me nu 2x gezegd. Het werd ook gezegd bij mijn zoon toen die net geboren was en het bleek ook een druktemakertje te zijn, vol leven, heb er de handen vol aan gehad en ik vond het heerlijk, dus dat lukt me nog wel een keertje. Heb liever eentje vol energie die je moet afremmen dan eentje die je telkens aan moet duwen zeg maar. Ja precies dat Paulma, schadelijk is het zeker niet, het brengt jou tot rust wat ook heel fijn is en als het een klein beetje meehelpt, je weet maar nooit natuurlijk, dus lekker zo mee doorgaan, lekker genieten, relaxen en dan ga je topfit je derde poging in, dan sta je er gewoon goed voor en wie weet helpt het wel een beetje en heb je nu net dat ene beetje nodig om het wel te laten slagen. Ik ben deze poging heel erg op mijn eigen gevoel af gegaan, heb dus ook die Ascal geweigerd die ze me de vorige keer hadden voorgeschreven, ze kunnen me 100 keer zeggen dat de kleine niet gestorven is aan die Ascal, maar voor mij voelde het helemaal niet goed om dit weer te gaan gebruiken, ik had een gezond kindje en ik slikte die troep en hij ging dood, zo voelde het voor mij en zo zal het altijd blijven voelen, dus toen ze daarover begonnen heb ik letterlijk gezegd 'die troep slik ik nooit meer' vonden ze overigens ook prima hoor, want je bent natuurlijk vrij om iets wel of niet te willen. En zo heb ik ook aangegeven liever bij de verloskundige te blijven dan in het ziekenhuis. Voel me veel fijner bij die lieve meiden van de verloskundige praktijk, ik doe nu gewoon nog steeds wat voor mij goed voelt. Hoop moeten we altijd blijven houden Paulma en positief blijven ook, dat is verdomd moeilijk en valt niet altijd mee en ik ga heel hard voor jou meeduimen hoor, want ik gun het je zo!  
    • Ja, ze (ik ga er gewoon in mee dat het een meisje is) moet nog lekker een paar maanden blijven zitten. Maar toch erg fijn om te weten dat het kindje nu levensvatbaar is. Geeft toch wat rust. Voel je haar elke dag? Ik ben nog nooit verder dan 8,5 week gekomen dus heb nog nooit een kindje gevoeld van binnen. Het lijkt me zo bijzonder! En ze is dus een druktemakertje?! Maak je borst maar nat! hihi. Heb je al namen bedacht voor zowel een jongetje als meisje? Alles kan steeds concreter worden! Het is je mega gegund om dit allemaal te mogen ervaren en er van te genieten! Ik kijk precies zo aan tegen Accupunctuur. Ik geloof niet dat dit in eens het verschil maakt. Maar inderdaad schadelijk is het niet en omdat ik merk dat ik er zo ontspannen van raak is het perfect! Het voelt echt even als self-care.  Ik zal jullie laten weten hoe het proces verloopt! Maar ga er ook vanuit dat er een terugplaatsing zal zijn in oktober 😄 zo ver ik kan hou ik hoop en ben ik positief!  Knuffels      
    • Daar ga ik ook voor met jou @Paulma 3x scheepsrecht! Ik ga keihard duimen weer hoor voor jou en alle andere meisjes hier. Dat wordt idd vaak gezegd, is zwaarder als je 'ouder' bent, maar voor mij gaat dat niet op. Mentaal was het wel een hele rollercoaster hoor, maar dat komt natuurlijk door het traject en wat er vorig jaar is gebeurt, maar fysiek, nee, tot nu toe best wel een eitje eigenlijk tot nu toe, maar ja, ga de laatste maandjes in dus maar afwachten hoe dat dan gaat. 😅 Ik heb zelf heel sterk het gevoel dat het een meisje is, mijn moeder ook, maar meeste mensen lachen me keihard uit, meisje? Hell no, jij bent geen meisjesmama, jij krijgt een jongen. We zullen het zien. Ik heb het zelf niet stiekem gezien, met de 20 weken echo vroeg ze aan me vooraf of ik het wilde weten, toen ik zei van niet zei ze dat ze me dan ging vragen de ogen dicht te doen als ze in de buurt van dat gedeelte kwam zodat ik het ook niet per ongeluk wel kon zien, dus dat heb ik braaf gedaan en heb ook niet gespiekt. Ik weet het dus echt niet, ik hou wel van een verrassing. Vandaag is the big day, vanaf nu is de kleine levensvatbaar en zullen artsen alles in het werk stellen om de kleine te redden mocht die besluiten ik vind het mooi geweest, maar ik hoop dat die nog een maandje of 3 binnen blijft hoor. Vind het wel een fijne gedachte. Het (inmiddels zeer duidelijk) voelen van leven maakt wel dat de angst wat meer naar de achtergrond aan het verdwijnen is en dat ik er steeds meer vertrouwen in krijg, ik kan zo genieten van deze kleine druktemaker in mijn buik. Het is zo'n wonder en ik ben zo dankbaar dat ik dit in mijn allerlaatste poging toch nog mag meemaken. Ik kan soms gewoon niet eens de woorden vinden om uit te drukken hoe ik me voel. Wat spannend dat je weer onderweg bent Paulma. Die deca prikken vond ik ook niet fijn, hele vervelende spuitjes waren dat. Cetrotide vond ik ook vervelend, kreeg ik altijd jeuk van daarna. Ah, maandag echo, eitjes tellen, ik hoop dat ze er flink wat zien. Dan is het altijd nog afwachten hoeveel er mee gaan doen natuurlijk. 11 oktober punctie dus dat wordt dan half oktober een terugplaatsing (ik bekijk dat gewoon positief hoor Paulma 😊). Wordt spannende tijd dan iig de laatste weekjes van oktober voor jou, maar ik ga gewoon met je meeleven en meeduimen. Van acupunctuur hoor en lees ik vaak wel goede verhalen, je schijnt dat ook een maand of 3 vantevoren al mee te moeten beginnen, dus dat doe je goed, je bent mooi op tijd begonnen. Als het jou rust brengt dan heb je dat er al mee gewonnen. Of dat soort dingetjes helpen, dat zullen we nooit weten, maar kwaad kan het zeker niet. Ik heb mijn laatste poging ook alles uit de kast getrokken, geen acupunctuur, want dat mocht allemaal niet toen, dus daar had ik geen tijd genoeg voor, maar ik heb wel een baarmoedermassage laten doen en ook braaf daarna gedaan wat ze me geleerd had. Of het daardoor kwam of niet, dat zal ik nooit weten, maar ben wel zwanger en de kleine is ook nog eens blijven zitten. De massage is goed voor de doorbloeding wat een innesteling dan zou bevorderen en het maakt de baarmoeder ook warm en ook dat zou meehelpen. Ik had zelf echt nooit gedacht dat ik zoiets zou doen, maar ja, je probeert alles om het maar te laten slagen. Dus vooral doen waar jij je goed bij voelt Paulma, voor ieder is dat weer wat anders. En ook al zijn het op zichzelf misschien geen wondermiddelen, alle kleine beetjes bevordering kan helpen.  
    • Ja, mega dubbel! Maar eens, ik ga nu voor 3x is scheepsrecht!!💪 Fijn dat je je goed voelt en het best gemakkelijk af gaat. Super prettig en voor ons ook een mooi voorbeeld. Want je leest inderdaad wel eens dat het zwaarder is als je ouder bent, maar dat hoeft dus helemaal niet! Lekker af en toe op die wolk springen. Heb je al een gevoel of het een jongetje of meisje gaat worden? Niet stiekem iets bij een echo gezien? 😉  Ik snap helemaal dat die grens van levensvatbaar een mijlpaal is, met de ervaring die je hebt. Hopelijk ga je hierna alleen nog maar op je wolkje zitten en genieten! Ik heb de eerste drie keer Decapeptyl gezet, dit is zeker mijn favo spuit niet (als je daar al van kan spreken) maar ik ben weer onderweg! Morgen de laatste keer de pil en komende maandag de eerste echo. Dan hoor ik ook wanneer en hoeveel Gonal-F ik zal gaan spuiten. Als ik naar de twee eerdere ICSI pogingen kijk zal een eventuele punctie richting 11 oktober plaatsvinden. Let's see, eerst maar eens kijken hoeveel follikels er zichtbaar zijn en mee willen gaan doen. Ik doe trouwens al een maand of 2 wekelijks Accupunctuur. Ik merk dat ik er echt ontspannen van wordt en wil alles uit de kast halen...  Hoe is het met de andere dames?  Liefs voor jullie allemaal
    • Wat heb je dat mooi verwoord @Paulma alle gevoelens die je bij dit traject hebt en zo is het voor velen van ons denk ik. Het is gewoon een loodzwaar traject, mentaal en voor sommigen ook fysiek. Ik heb dat ook ervaren, zeker als je dan ook nog een miskraam moet doorstaan, dat maakt het allemaal extra heftig. Ik vond de mislukte pogingen ook heel verdrietig, maar die vielen in het niet bij het verdriet wat ik voelde na de miskraam. Dat zal voor jou ook zo voelen denk ik. Het is teleurstelling op teleurstelling en een bult verdriet en dat is echt zwaar. En als het dan wel gelukt is zelfs dan kun je er niet of minder van genieten omdat je bang bent dat weer te verliezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat uitspreken ook heel verdrietig is en ergens een opluchting zodat je weer verder kunt met je leven dat toch enigszins on hold staat en in het teken van behandelingen en leven tussen hoop en vrees. Het voelt allemaal zo dubbel he? Hopelijk is 3x scheepsrecht voor je en gaat ICSI 3 jullie gewoon dat prachtige kindje brengen. Hoe ik me voel verder, nou ja, op zich wel goed nog steeds, de zwangerschap gaat me best gemakkelijk af, eigenlijk best wel hetzelfde als destijds met mijn zoon, heb ook niet het idee dat het zwaarder voor me is nu dat ik 'oud' ben. De roze wolk drijft hier steeds vaker voorbij en ik begin er steeds meer en meer vertrouwen in te krijgen, al bekruipt de angst me ook nog weleens. Dat ik al een hele poos leven voel helpt wel mee ook aan het vertrouwen en mijn buik is de laatste 2 weken echt mega aan het groeien. 😱 Nog een paar daagjes en dan heb ik de grens van levensvatbaarheid bereikt, dat is toch ook wel een mijlpaaltje hoor. Heb ook alles geregeld wat er te regelen viel, mijn verlof, mijn plan na mijn verlof, de kinderopvang, kraamzorg, kamertje is besteld en wordt over een paar weekjes geleverd, blije dozen gehaald her en der, dus ja, alles in kannen en kruiken hier 😊  
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use