Ga naar inhoud

Ons ICSI-avontuur


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Bedankt, dames. Ik ben alweer wat meer gelaten over het geheel. Ik kan nu niets anders dan maar weer afwachten tot ik ongesteld word en dan snel die afspraak inplannen. In de tussentijd heb ik een ander doel gevonden; ik ga mijn pijlen richten op fit en slank worden, zodat ik mij straks op vakantie (eind juli) weer op mijn gemak voel in mijn velletje en ook weer fijn in mijn zomerkleding pas...! Verder ga ik proberen nog wat andere gezondheidsklachten te tackelen, die noodgedwongen zijn blijven liggen. Ik moet gewoon een doel hebben om naar toe te werken, om de komende onzekere periode te overbruggen. Ik voel me wel een probleemgeval zeg....

  • Reacties 439
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst
Bedankt, dames. Ik ben alweer wat meer gelaten over het geheel. Ik kan nu niets anders dan maar weer afwachten tot ik ongesteld word en dan snel die afspraak inplannen. In de tussentijd heb ik een ander doel gevonden; ik ga mijn pijlen richten op fit en slank worden, zodat ik mij straks op vakantie (eind juli) weer op mijn gemak voel in mijn velletje en ook weer fijn in mijn zomerkleding pas...! Verder ga ik proberen nog wat andere gezondheidsklachten te tackelen, die noodgedwongen zijn blijven liggen. Ik moet gewoon een doel hebben om naar toe te werken, om de komende onzekere periode te overbruggen. Ik voel me wel een probleemgeval zeg....

 

 

 

Klinkt bekend MarMira!

 

Ik heb in de tussentijd precies hetzelfde gedaan. Grappig!

Geplaatst

Inderdaad grappig, Mart! Tja, de hele situatie is al zo frustrerend en verdrietig en dan maak ik me ook nog druk om die paar extra kilootjes, waardoor ik me inmiddels behalve een probleemgeval ook nog onaantrekkelijk voel. Tijd om dat aan te pakken dus!

 

Overigens kwam mijn totaal niet zweverig aangelegde broer met de tip om toch iets te doen om wat ontspanning in de situatie te brengen, dus iets van ontspanningsoefeningen of acupunctuur. Heb er nooit in geloofd, maar ik lees zo her en der wel positieve verhalen over acupunctuur, dus misschien moet ik me er eens in verdiepen. De hele situatie begint me zo langzamerhand wel een beetje boven het hoofd te groeien namelijk...

Geplaatst

Ja, het wordt wel steeds zwaarder wanneer je keer op keer een teleurstelling krijgt te verwerken.

 

In april heb ik ook acupunctuur gedaan. Dit was wel lekker ontspannen en het voelde ook goed. Deze keer doe ik het niet, omdat ik momenteel ook bij de fysio loop.

 

Het wordt een beetje te veel van het goede en m'n baas wordt er ook niet blijer van als ik continue wegmoet.

 

 

 

Vanochtend heb ik m'n 1e fm weer gehad, maar weer was het niet geweldig. In totaal 4 grotere en een paar kleintjes.

 

Maar ze kunnen nog wel meekomen, dus we houden hoop.

 

Zelf had ik al wel zo'n idee omdat ik nog niet zo heel veel voelde.

 

 

 

Maandag de 2e fm, we wachten het maar af... bij 4 laten we het in ieder geval doorgaan...

Geplaatst

Hm, misschien moet ik die acupunctuur toch maar overwegen dan...

 

Ja Mart, jij bent nog eens een aantal frustrerende en verdrietige rondes verder dan ik... ik duim voor je hoor!!

Geplaatst

Ik hoor er veel goeie reacties over van ook andere meiden, dus het is zeker een overweging waard...en vind je het niks, dan stop je er weer mee toch?

 

 

 

Maar jij doet ook al lekker mee hoor, met al je pogingen...het scheelt niet eens zoveel!

 

Het wordt nu ook voor jou wel 's tijd voor een mooi resultaat MarMira!

Geplaatst

Ik ben het helemaal met je eens Mart.... je zou soms willen dat je in de toekomst kon kijken hè, dat zou zoveel angst en stress schelen... Aan de andere kant moet je ook iets te dromen overhouden...!

Geplaatst

Nou, we zijn weer helemaal over tot de orde van de dag, terug in de wachtmodus... Ik heb samen met mijn ouders een uitgebreide vragenlijst ingevuld over de hele familie, maar daar komt volgens mij helemaal niets schokkends uit. Niemand vroeg in de overgang, en niemand met kinderloosheidsproblematiek. Ik kon over mijzelf ook op alle enge dingen 'nee' antwoorden, dus kom maar op met dat spreekuur! Ben wel benieuwd wat ze allemaal gaan bekijken - BMI, bloeddruk, geen reden tot zorg denk ik. En hormoonspiegel - tja, daar heb ik geen idee van... daar zal wel iets uitkomen vrees ik. En zo niet... misschien is het toch de stress van de afgelopen maanden geweest (ziekte vader, verhuizing ouders waarbij wij heel veel hebben moeten bijspringen, en dan de oplopende stress van drie pogingen) en gaat het allemaal een stuk beter als ik straks lekker vakantie heb kunnen vieren. Who knows? Ik moet wel positief (proberen te) blijven, want wat is het alternatief hè... Maar wat ben ik jaloers op al diegenen bij wie de zwangerschappen aan komen waaien, en wat zou ik graag willen dat ik nog in de gemoedstoestand verkeerde van rond mijn 1e poging - gezonde spanning en het gevoel 'het kan maar zo lukken'! Voor mijn gevoel ben ik er toen zo dichtbij geweest en lijkt de vervulling van onze droom nu verder weg dan ooit....

Geplaatst

Nou, jullie hebben me blijkbaar ook al tot hopeloos geval bestempeld, want ik krijg niet echt veel reacties meer... *sprak ze enigszins verdrietig*. Toch nog maar even een update. Vanmorgen de COLA-screening gehad en alles zag er op het eerste gezicht OK uit. Geen verschrompelde eierstokken of andere engigheden, alles keurig in orde, genoeg wachtende follikels, BMI, bloeddruk, alles a big fat stamp of approval! Toen het bloedprikken, ben nu weer 10 buisjes armer. En nu maar weer zes (!) weken wachten... Gelukkig zit onze vakantie ertussen, dat zal de tijd iets draaglijker maken. Ik heb geen idee wat ik te horen ga krijgen. Zullen ze toch iets zorgwekkends vinden in de bloedsamples? Of helemaal niets en hebben we gewoon pech gehad? En hoe nu verder? Mogen we nog wel verder? Zes weken... pfff...

Geplaatst

Nee hoor MarMira!! Je bent echt geen hopeloos geval! Sorry als ik niet heb gereageerd, maar ik was erg met mezelf bezig... zoals je hebt kunnen lezen in mijn topic.

 

Wat veel buisjes bloed!! Waar gaan ze allemaal op testen dan en waarom moet je zes weken wachten?? Lijkt me erg lang voor bloeduitslagen.

 

 

 

Veel sterkte en ik ben je echt niet vergeten hoor!!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

heee liefie

 

ook hier ben je nog niet vergeten en je bent zeker geen hopeloos geval

 

 

 

gekkie

 

 

 

het is alleen hier ook wat hektisch geweest maar ik lees echt alles van je hoor

 

 

 

en ook ik vindt het raar dat je 6 weken moet wachten , is dat ook weer voor een gen onderzoek oid?

 

 

 

laat het over je heen komen allemaal en geniet van je vakantie dan heb je straks vast het perfecte lichaam om je kindje te ontvangen

 

 

 

het komt ook voor jou

Geplaatst

He marmira,

 

 

 

het is altijd lastig tijdens de wachtperiode tussen behandelingen, zeker als het traject dat je moet volgen afwijkt van wat de grote massa hier moet ondergaan. Ik spreek helaas ook uit ervaring dat het dan soms lijkt alsof er minder aandacht is. Toch denk ik dat je echt een vaste groep volgers hebt hoor, merk ik zelf nl ook. Het is alleen soms lastig om op minder concrete zaken te reageren. Maar kop op meis, zoals je zelf al aangeeft 'a big fat stamp of approval' is ook fijn om te hebben.

 

 

 

En tja, die 10 buisjes... de laatste keer dat ik die moest laten aftappen schrok de verpleegkundige zelfs: 'Meid, wat zijn ze allemaal met je van plan?!' Kennelijk krijg je in dit traject een dikke huid voor dit soort zaken, want ook ik draaide mijn hand er niet voor om...

 

 

 

Hou je taai! Dat mensen wellicht niet veel reageren, houdt niet in dat ze je vergeten!

 

 

 

X Fran

Geplaatst

Wat zijn jullie vreselijk lief!!

 

Het is geen genetisch onderzoek, maar wat ze wel precies allemaal checken, Joost mag het weten.. in elk geval hormoonspiegel, ontstekingswaarden enzo. Ik schrok ook erg van die zes weken, maar 't is niet anders...

 

Ik was ontzettend bang voor het prikken omdat ik de vorige keer onderuit was gegaan bij een stuk minder buisjes, maar dit keer hebben ze me gelijk plat neergelegd en getapt met een vlindernaaldje, want het schijnt dat je flauwvalt/naar wordt van het gevoel van de naald in de ader. Als ze gelijk uit de ader aftappen wordt er dus 10 keer aan die naald gerommeld en in dit geval zit er een slangetje ofzo aan (ik heb de andere kant uit gekeken maar mijn vriend heeft zeer geïnteresseerd meegekeken!) waardoor je niets voelt van het wisselen van de buisjes. Pfff, een pak van mijn hart en het ging dan ook prima.

 

Ik ben inmiddels alweer een tijdje fanatiek aan het sporten en niet-snoepen en ik kan al goed merken dat ik ben afgevallen. Dat blijft in elk geval mijn doel voor de komende weken. Ik heb vertrouwen in de komende te verliezen kilootjes en zo kan ik straks in elk geval met een positief gevoel mijn zomerkleertjes en bikini in!

 

Nogmaals bedankt voor het meeleven, lieve meiden. Ik moest het even horen!!

Geplaatst

Gebruikten ze bij mij inderdaad ook, zo'n vlindernaald. Scheelt wel, maar ben bloeddonor, dus wel wat gewend :-)

 

 

 

Heb de eindeloze wachtlijsten ook maar aangegrepen om af te vallen. Gisteren weze shoppen en 1-2 kledingmaten kleiner, HOERA! Het geeft je in ieder geval het gevoel nog érgens mee bezig te zijn... Ik sprak het amc vanmorgen: wij staan op de wachtlijst om op de achtlijst van de uroloog te komen. Zucht...

Geplaatst

Dat is nog eens de moeite Fren, 2 kledingmaten kleiner, heerlijk! Ik ben al blij met eentje, of eigenlijk gewoon iets ruimer binnen mijn huidige maat. :toothy10:

 

Wat vreselijk frusterend, en wat bizar lang, die wachtlijsten van jullie... Verdrietig is dat toch, dat je uitgerekend in dit traject waarin de maanden en jaren toch al vrij snel gaan tellen, steeds zo ontzettend lang moet wachten... Hopelijk kunnen jullie in Nijmegen sneller terecht?!

Geplaatst

Zomaar even een gedachtenkronkel die jullie vast bekend voorkomt. Ik vind het zo raar (en moeilijk) om de berichten te lezen van de zwangere dames die vanaf ongeveer nu zijn uitgerekend, omdat ik met sommigen ooit op het november-wachtbankje heb gezeten. Dat zal de komende maanden nog wel vaker gebeuren, als 'mijn' andere ex-wachtbankjes aan de beurt komen... Zij hebben nu (bijna) hun kindje in hun armen, en ik ben er verder van verwijderd dan ooit... Dat doet best pijn. Kan iemand me vertellen hoe ik het vertrouwen terug kan vinden dat het ooit gaat lukken? Ik vind het ook zo eng omdat er zoveel in mijn omgeving al kinderen hebben of nu zwanger zijn... statistisch gezien moeten er mensen tussen zitten die kinderloos zullen blijven. Ik ben dan zooooo bang dat ik dat dan wel zal zijn!!!

Geplaatst

Hoe graag ik het zou willen, ik kan niet echt iets zeggen dat je kan helpen. Je moet echt zelf het vertrouwen terugvinden denk ik. Er zijn tenslotte zat verhalen van mensen zoals jij die onverwacht toch nog zwanger werden, maar ook van niet. Het is heel, heel moeilijk...

 

Sterkte en proberen ook met andere, leuke dingen bezig te zijn!!

 

Je bent in ieder geval niet de enige!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Thanks, Caroline. Imiddels weer een paar dagen verder en ik kan het aardig loslaten. Over iets meer dan een maand zitten we weer in het ziekenhuis en tot die tijd is er in mijn leven weer ruimte voor andere zaken! Ook wel eens even goed, denk ik. Ik ben lekker aan het sporten en drink zo nu en dan heerlijk een wijntje. Ik meld me wel weer zodra er iets interessants te melden valt.

  • 1 maand later...
Geplaatst

De zes weken zijn voorbij en gisteren hadden we het gesprek in het ziekenhuis over de uitslagen van mijn screening. De angst die al die tijd als een donderwolk boven mijn hoofd heeft gehangen is inderdaad gedeeltelijk uitgekomen - mijn FSH-waarde is verhoogd. Nog niet dramatisch (13) maar het komt er op neer dat daar de oorzaak zou kúnnen liggen van de slechte eicelopbrengst in de laatste twee ronden... maar het hoeft niet. Het is allemaal zo op het randje dat ze eigenlijk nog niets weten. Het kan ook zijn dat ik pech heb gehad en de volgende keer beter gaat. Het kan ook zijn dat ik de eerste ronde geluk heb gehad en dat de twee andere rondes de 'norm' zijn voor mij... Ik kreeg het erg te kwaad daar in die kamer en de arts raadde me dan ook aan om eens met de medisch maatschappelijk werkster te gaan praten. Iemand van jullie daar ervaring mee?

 

Anyway, ik zit in tranen te vertellen dat ik het zo moeilijk vind dat er voor mijn gevoel (en nu ook nog eens onderstreept door deze uitslag!) ik zo'n haast heb, maar door alle wachttijden etc. het zooooo niet opschiet allemaal... Volop begrip hoor van de arts, absoluut. Maar vijf minuten later staan we bij de receptie om de volgende poging in te plannen, is er pas weer plek in week 42... Dat is half oktober!!! Ik weet niet hoe lang ik het allemaal nog vol kan houden...

Geplaatst

Oh marmira, wat ontzettend klote dat je voorgevoel gedeeltelijk is uitgekomen. Maar lees ik nu goed dat ze de behandeling eigenlijk niet gaan aanpassen? Dat is toch wel een beetje raar, toch?

 

 

 

Wbt de wachtlijsten; ik weet er helaas alles van. Lang leve de Nederlandse zorg is inmiddels ons - cynische- credo. Wij staan al sinds januari helemaal stil door alle wachtlijsten. Wat ons helpt is de focus even te verleggen naar andere zaken; vakantie, theaterbezoek, etc. Even de focus verleggen naar positieve zaken.

 

 

 

Sterkte meis!

Geplaatst

Tja, qua behandeling aanpassen... ze gaan vandaag in het team bespreken of we terugmogen in dosering, omdat wij al die tijd al het gevoel hadden dat het beter werkt om wat langer met een lagere dosering te spuiten zodat de groei wat gelijkmatiger is - en er dus niet vanaf het begin 1 of 2 hele dominante follikels zijn. Verder zou ze ook nog bespreken of het lange protocol niet beter is in ons geval - ironisch genoeg zou dat betekenen dat we ergens in oktober een punctie hebben. Met het korte protocol in week 42 wordt dat pas november!! Dus je snapt wel wat mijn voorkeur heeft... Wordt dus nog vervolgd.

 

 

 

Focus verleggen naar andere zaken heb ik al zo vaak gedaan, ik noem het de 'wachtmodus'. Dat lukt ook telkens wel aardig. Maar het begint me nu op te breken, ik word alsmaar ouder en het is nu dus aangetoond dat het niet helemaal in orde is allemaal en dat we dus met recht 'haast' hebben, er daarbij heb ik nog altijd het grote verdriet van mijn zieke vader die ik zo graag nog als opa zou willen zien.... Ik voel me zo ongelooflijk machteloos!!

Geplaatst

Oh lieverd ik wou dat ik iets voor je kon doen...ik begrijp wel wat je voelt nu, al is mijn situatie anders maar dat ouder worden is zo klote! Ik denk ook zo vaak: waren we er maar een paar jaar eerder aan begonnen. Ik hoop dat je toch nog een beetje goed nieuws krijgt en dan in oktober de punctie hebt...

 

 

 

In ieder geval veel sterkte de komende tijd!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Dank je wel, Caroline. Tja, een paar jaar eerder... toen had ik mijn vriend nog niet ontmoet. Ik kreeg van de week notabene nog een compliment van iemand die mij achterin de 20 had geschat en dus vond dat ik er goed/jong uitzag 'voor mijn leeftijd'! Gold dat ook maar voor mijn lichaam....

 

Ik wacht nu met smart op het telefoontje van de arts, zodat er duidelijkheid komt en ik me weer ergens op kan gaan richten, ook al betekent dat die beroemde wachtmodus voor wederom twee-en-een-halve maand...

Geplaatst

MarMira,

 

 

 

Wat een klote bericht om te lezen dat je in oktober verder kan.

 

Al nagedacht om over te stappen naar een ander ziekenhuis of fertiliteitskliniek?

 

 

 

Heel veel succes!!!

Geplaatst

Thanks Wish!! Tja, overstappen... ik ben zo bang dat aaaaaaaaaalle onderzoeken dan weer over moeten en we weer met nieuwe wachtlijsten te maken krijgen, en bovendien is alles wat in aanmerking komt een ontzettend eind verder weg. Maar mocht het tot een vierde poging komen, gaan we dat zeker overwegen. Dan moeten we het toch ook zelf betalen en je kunt je geld maar één keer uitgeven. De derde poging maken we liever nog in Utrecht af...

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden