We gaan stoppen

[EDR]

Esther, Je hebt inderdaad mijn verhaal goed 'gelezen'. Als ik jou verhaal lees, waarop ik gereageerd hebt, dan weet ik wat er ook daarvoor strijd en verdriet bij komt kijken. En ook liefde en positiviteit hoor, kijk naar je fam. maar uiteindelijk moet je er zelf doorheen met alle emoties die daar bij komen kijken. Een behoorlijke confrontatie met alles en iedereen om je heen maar dus ook met jelf. En ik hoop dat je/jullie er goed doorheen komen, met de mensen om je heen en je zult nog mooie mensen vinden op je pad. En mooie ontmoetingen hebben op je reis. Het is je gegund.

 

En wat Ursula schrijft is ook mooi. Mozes in zijn rieten mandje....Nu word ik ook wel wat nieuwsgierig wat het uiteindelijk geworden is....Joy1

 

 

 

Joy, ik was om half acht al begonnen met typen van dit bovenstaande bericht maar we kregen visite. Halverwege dus gestopt en nu even verder gegaan. Ik had jouw bericht nog niet gelezen.

 

Wat een herkenning! En inderdaad uiteindelijk moet je er zelf doorheen. Ik merk vaak aan mezelf dat ik veel behoefte heb aan ERkenning en meeleven en hier vaak in teleurgesteld raak. Maar innerlijke rust krijg ik (en mijn man) pas samen en niet door al die mensen om ons heen. Die confrontatie vind ik moeilijk hoor met mensen die je niet begrijpen of in mijn beleving niet door hebben waar je doorheen gaat. Ik moet uitkijken dat ik niet verbitterd en boos word op deze mensen. Ik heb er zelf nl niks aan en zij ook niet. Mijn man zei vanavond nog dat het wel confronterend is...het feit dat je mensen mist, meeleven mist. ALs ik kijk bij ons in de gemeente hoeveel zieken er zijn, mensen die in een moeilijke fase van hun leven zitten en hoe weinig ik eigenlijk meeleef met deze mensen door b.v. een kaartje ofzo. Tja...dan kom ik er niet fraai vanaf. Lesje voor mij dus! Verbeter de wereld begin bij jezelf!

 

Maar hoe ben jij omgegaan met je teleurstellingen? verwachtingen t.a.v. meeleven van mensen om je heen? Ik merk dat dit een isseu voor me gaat worden en dat wil ik niet! Ik wil geen verbitterd en boos mens worden!

[IVFmama]

Hoi Esther,

 

 

 

een beetje lastig reageren eigenlijk voor mij omdat ik pas zo kort meeschrijf hier en je 'verhaal' dus eigenlijk pas bij jullie tussenstation (einde IVF begin van jullie nieuwe leven) ben begonnen. Maar ik wilde je toch nog wat dingen schrijven.

 

Met name vanwege het laatste stukje wat je schreef over bepaalde opmerkingen en niet begrijpende medemensen. Niemand kan binnenin je/jullie kijken, daarmee bedoel ik dat gevoelens niet zichtbaar zijn. Dat maakt het voor sommigen inderdaad heel moeilijk om 'goed' te reageren (als dat soms al eens mogelijk is want soms heb je nu eenmaal dagen dat niets goed is als je begrijpt wat ik bedoel ;))

 

Ook ben ik in de loop van de jaren qua behandelen, verlies ervaren en meer van zulke zaken ervan overtuigt geraakt dat er iets bestaat wat heet; gezond egoïsme. Alleen jij weet hoe het er in je hoofd en in je hart aantoe gaat. En ook jij bent de enige die dus iets goeds voor jezelf kunt doen op dagen dat het minder goed gaat.

 

En dan is er nog het verschil tussen de 'fertielen' en 'minder/niet-fertielen' heel kort door de bocht. Als je behandelingen hebt ondergaan/doorstaan zoals IVF kan iemand nog zoveel begrip proberen te tonen, als diegene niet zelf aan den lijfe heeft ondervonden wat IVF met je doet......nee dan komt het 'net niet' aan of over.

 

 

 

En als allerbelangrijkste; je BENT niet de behandelingen, je BENT niet de kinderwens alleen, behandelingen onderga je, beleef je en zijn stapjes in je leven. En de kinderwens blijft zoiets bijzonders. Dat schuif je niet zomaar even aan de kant. Je werkt langzaam toe aan het loslaten van de kinderwens of het leren leven zonder die zo gewenste kinderen. Zoals jezelf al aangeeft wie weet wat God's plan is geweest met jullie embryootjes? Alleen Hij zal het duidelijk maken en later zal het grotere plan duidelijk worden, zal alles op zijn plek vallen. Tot dan is vertrouwen op zijn plaats misschien? Dat is iig iets waar ik mij aan probeer vast te houden. Ik hoop dat er voor jullie ook iets prachtigs op jullie weg mag komen, waarmee jullie wens toch, al is het deels in vervulling zal gaan, om die liefde in jullie harten nog meer te kunnen delen.

 

 

 

Heel erg veel succes, veel genieten, en ook sterkte met donkerder dagen op je pad (en het zoeken van DE mand ;))

[EDR]

hoi IVFmama,

 

Bedankt voor je reactie. Ik geloof ook heilig dat ik me voor moet blijven houden dat er niemand precies weet wat we voelen etc. Doe ik dat niet dan word ik onuitstaanbaar:shootme:. Gewoon geen leuker mens zeg maar. En dat wil ik niet. De keuze is aan mij dus...

 

We hebben veel vrienden die problemen hebben met kinderen krijgen en behandelingen hebben ondergaan. We zijn echter de enigen die niet het, o zo gewenste, eindstation hebben bereikt. En dat is wel errug zuur hoor. Ik merk ook aan mezelf dat, als we het er met ze over hebben, ik dan denk...ja, mooi zeggen nu je zelf wel zwanger bent geraakt of een kind rond hebt lopen. Tegelijkertijd word ik dan zo boos op mezelf! Ik wil niet zo denken.

 

En gezond egoisme...weet er alles van. Ben zoveel makkelijker geworden op het moment dat ik niet lekker in mijn vel zit. Heb mezelf wel leren kennen zeg maar en weet waar ik me dan prettig bij voel. Ik gun mezelf nu ook wel de ruimte om een off day te hebben.

 

 

 

Trefffend wat je zegt...je bent niet de behandelingen, kinderwens etc. We zijn zoveel meer. En dat vertrouwen in het leven van het leven met alle dingen die het voor ons in petto heeft is er absoluut hoor! Ik zou niet weten wat ik zonder dat vertrouwen moest.

 

Dank je meis! En jij van harte gefeliciteerd met je zwangerschap!!!

[Stéphanie]

Het lijkt mij verschikkelijk om te weten dat je niet verder kan met behandelen. Iedereen hier heeft er, volgens mij, tenminste 1 keer aan gedacht. Doemdenken kunnen we hier allemaal wel. Maar daadwerkelijk er zo voor staan lijkt mij toch anders.

 

Voorjaar'08 wist ik nog niet wat ik nu weet/beleef. Ik wilde voor de bruiloft (mei08) niet weten of we wel/geen kinderen zouden kunnen krijgen en dus hebben we het laatste rietje bewaard voor na de bruiloft.

 

Ik heb gebrainstormd over een afscheidskaartje ipv geboortekaartje, te versturen naar alle dierbaren die van de behandelingen wisten. Misschien een idee?

 

 

 

Ik wens jullie veel sterkte. De heftige emotie zal in de loop van de jaren wel minderen, maar volgens mij blijft het altijd even slikken wanneer je pril geluk ziet in je omgeving ofdat er voor de zoveelste keer een k**-opmerking wordt gemaakt.

 

 

 

liefs, Stéphanie

[EDR]

stephanie...ik heb er eigenlijk al vanaf het begin heel erg rekening mee gehouden, dat het niet zou gaan lukken. Ik heb ook vaak aan het begin van dit jaar gezegd...ik wou dat alles achter de rug was, dan wisten we in elk geval waar we aan toe waren. Toch bouw je zoveel hoop op tijdens een behandeling, ongelooflijk achteraf bezien. Maar dat is denk ik ook goed op die momenten hoor! En tja...iedereen gaat op zijn eigen manier om met het nadenken over een evt. stoppen met behandelingen.

 

Het is ook zo goed dat we niet van tevoren wisten waar we aan begonnen! We zijn er lekker blanco ingestapt. Maar ik weet zeker dat, als ik wist dat we na tien x icsi zwanger zouden zijn, ik door zou gaan. Maar punt is dat ik dat niet weet en ik ga het er niet op gokken! Dat is voor ons gewoon te zwaar. Maar ik lees ook van vrouwen die al voor de 13e behandeling staan, petje af, doe het ze niet na hoor!

 

 

 

We hebben heel erg gespeeld met de gedachte aan een kaartje maar uiteindelijk besloten om dit niet te doen. Ik kon voor mezelf geen eerlijk antwoord vinden op de waaromvraag van het versturen van zo'n kaartje. Is het een soort hang naar drama/aandacht (legitiem voor de laaste keer zeg maar)? Of is het daadwerkelijk een uiting van verwerken? Wat heeft het voor ons voor meerwaarde? uiteindelijk weet iedereen in onze omgeving dat we stoppen. Moeilijke vragen! Ik merk dat ik wel behoefte heb aan bepaalde vormen van aandacht...nu al is het voor mensen om ons heen minder een issue vergeleken met een paar weken geleden. Dat doet pijn...

 

Bovenstaande klinkt misschien allemaal vergezocht maar al met al hebben we besloten om dit dus niet te doen.

 

Gisteren een gesprek gehad met mijn schoonzusje...ze begrijpt niet hoe het kan dat we er op deze manier instaan. Was zelfs een beetje boos omdat we het zo ervaren. Miste een stuk toegeven aan een enorm verdriet. Geloofde eigenlijk bijna niet dat het voor ons goed is zoals we het nu ervaren. We hebben geen behoefte aan anders maar dat kan er bij haar niet in. LAstig hoor, ik vraag me af of er meer mensen zijn die het zo zien. Ze vond ons eigenlijk te 'koel'. Toch is dat niet zo maar het heeft toch geen zin om bij iedereen met wie je erover praat in huilen uit te barsten? Het leven gaat toch ook echt door!

 

Elke dag zijn er momenten dat ik moet slikken! Elke dag is het feit er dat het is zoals het is. Elke dag kom je in situaties dat je denkt: ...wij niet...

 

Sommige dingen of mensen ontwijk ik heel bewust omdat ik er gewoon geen ZIN in heb. Gewoon geen zin in babyverhalen, peuter/kleuterstory's! Maar ondanks het feit dat 'het' er elke dag is overheerst het niet.

 

 

 

Beetje onsamenhangend verhaal...ik ben moe, misschien ligt het daaraan. Moeilijk soms om precies te verwoorden wat je nou eigenlijk wilt zeggen.

[Nathalie28]

Ik vind anders dat je je gevoel heel mooi en pakkend op schrift kan zetten Esther!

 

 

 

Groetjes Nathalie

[Moon74]

Hoi Esther,

 

 

 

Toen mijn beste vrienden jaren geleden stopten met behandelingen nadat 3 x ICSI niet tot een zwangerschap had geleid vond ik mijn vriendin (mn.) ook érg koel. Of koel; ik vond dat ze al heel snel de situatie heel verstandelijk beredeneerde. Was er van overtuigd dat er méér moest zijn dan dat koele, dat nuchtere, dat verstandelijke. Toch was dit voor hen dé manier om er mee om te gaan (en heb ik intussen m.b.t. dit onderwerp wel afgeleerd om wat vóór een ánder te vinden/in te vullen).

 

 

 

Heel soms heb ik in de afgelopen jaren bij haar/bij hen wél inene een stukje heftig verdriet gezien, of soms enkel maar gehoord in haar stem als ze in een bepaalde zin probeerde uit te drukken hoe het was om kinderloos te blijven, of hoe lang het had geduurd voor ze het ook zomaar open en bloot op haar werk aan collega's had kunnen vertellen...

 

 

 

Ook zelf heb ik na 2 x IVF en héél diep gaan wel door dat je zelf omgaat met de situatie op een manier die bij jou/bij jullie het beste past. Daar kan niemand wat van vinden (zou niet moeten) en niemand kan je vertellen wat je op welk moment wel of niet moet voelen. Het is doorgaan met leven en (soms) overleven, het is soms goed en soms inene o zo moeilijk, het is een beetje als leven met een open zenuw (is ook een boekje van, toch?)... het gaat prima, maar het doet heftig pijn als die zenuw geraakt wordt en dat geraakt worden kan op onverwachte momenten inene gebeuren...

 

 

 

Succes meis, ook voor je man.

 

Fijn dat je hier blijft komen. Ik leef enorm met je mee.

 

Mag zelf nog 1x en stel die ene keer nog altijd uit, bang dat... Hoezo struisvogel?

[Henne]

Esther je omschrijft het allemaal zo goed. Ook dat dilemma van het kaartje sturen. Hoort het bij verwerken of is het toch een vraag om aandacht.... Het koel gevonden worden door je omgeving.... Ja wat moet je anders, is dan mijn gedachte? Willen ze dan werkelijk dat je depressief wordt, je relatie onder druk komt, je gekke dingen gaat doen, continue in tranen uitbarst? Als je dat zou doen zou je er óók niet goed mee omgaan volgens je omgeving. Want dan 'moet je het toch echt loslaten en je erbij neerleggen'. Kern van het verhaal: het is nooit goed, omdat niemand kan voelen wat jullie voelen. En niemand ziet jullie toch constant? Niemand ziet dat je zomaar opeens een knoop in je maag krijgt als je je man met een neefje of nichtje ziet lachen. Niemand ziet die tranen achter je ogen bij een ondoordachte opmerking. En dat hoeft ook niet, want het is jullie verdriet en dat verwerk je op je eigen manier.

 

 

 

Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat ik vanuit de verte het idee heb dat jullie achter je beslissing staan en er daarom mee 'om kunnen gaan' hoe moeilijk dat ook is. En daar heb ik inmense bewondering voor.

[Gast Miki]

Precies Henne (fijn dat je er weer even bent ;-))!

 

 

 

Ik ben geloof ik zo iemand die er met iets meer zichtbare emotie en drama mee omgaat. Dat roept naast de continue "ja zwaar he, zo sneu voor jullie " (wat ik misschien enigszins "uitlok", maar alsnog niet leuk vind) ook veel reacties op van "kun je het niet loslaten en met wat meer afstand bekijken"? Om maar even aan te geven, dat je het nooit in ieders ogen goed kunt doen! Dit is jou/jullie manier en men heeft dat maar te respecteren hoor. Zij kunnen dit gemis niet wegnemen of dragen voor je.

 

 

 

En laten we eerlijk zijn... wij zijn het toch ook niet altijd eens met hoe anderen met dingen omgaan? Alleen hebben wij misschien beter geleerd, door schade en schande van dit proces, om hierover ons mond te houden (of met meer tact toch iets te zeggen).

 

 

 

Esther, blijf trouw aan je eigen gevoel! Maar zo te merken, gaat dat jullie prima af.

 

 

 

Tak care, veel liefs -M

[EDR]

Voor een kindje wat nooit

 

geboren werd...

 

 

 

Naam

 

die gedroomd werd

 

 

 

Verlangen

 

dat gekoesterd werd

 

 

 

Hoop

 

die gedragen werd

 

 

 

Toekomst

 

die verwacht werd

 

 

 

Vreugde

 

die droefheid werd

 

 

 

Leven

 

dat nooit leven werd

 

 

 

maar

 

Droom zal zijn in eeuwigheid

 

Uitzaaien in tranen...

 

 

 

 

 

Zo...dit kwam ik tegen op internet en vond het mooi....

 

Moon...zo voelt het idd...voor ons dé manier om hier mee om te gaan. En dat zal voor iedereen weer anders zijn hoor! Wat moeilijk om je vriendin zo te zien lijkt me! Dat realiseer ik me ook vaak als ik denk aan de mensen die van ons houden. Het is moeilijk voor ze. Wanneer doe je het goed als omstander, hoe is het om je dochter zoveel verdriet te zien hebben omdat ze iets gaat missen waarvan je als ouders zo goed weet hoe het is om het te hebben? Je dochter die geen kleinkinderen gaat krijgen? Ik voel vaak verdriet omdat mensen om ons heen verdriet hebben! Wat zitten we toch ingewikkeld in elkaar hé!

 

Wat herkenbaar...die open zenuw!Soms gaat het goed en soms doet het, op onverwachte momenten, zoveel pijn! Ik zie ook op tegen sinterklaas en kerst. A.s. zaterdag gaan we met mijn familie (ouders, 5 broers en zussen plus aanhang, 18 neefjes en nichtjes) sinterklaas vieren. VOrig jaar vond ik het al lastig. Voel me soms zo'n buitenstaander. Dat zal dit jaar w.s. niet anders zijn. Samen sinterklaas vieren...niks aan eigenlijk! Saai! Hoeveel ik ook van mijn man houd hoor! Maar sinterklaas vieren doe je met meerderen! Hoe zal dat zijn in de toekomst? Altijd bij anderen sinterklaas vieren?

 

En kerst...moederdag...vaderdag...noem maar op! Dit jaar zal het allemaal voor de eerste keer pijn doen denk ik.

 

 

 

Moon...snap zo goed dat je die laatste keer uitstelt! Bang voor wat daarna komt! Zo begrijpelijk! Sterkte meid!

 

Henne...we staan ook achter onze beslissing en kunnen er ook mee omgaan maar bewondering...nee joh! niet doen. Ieder doet het op zijn manier! Al die meiden op deze site! We doen wat het beste bij ons past toch? Voor jullie word het ook weer spannend de komende maanden! Ik gun het iedereen maar meiden jullie ZO ENORM!

 

 

 

Lieve groet,

 

Esther

[elinorac]

Nou Esther, ik zit hier weer met een rollende traan... nou gaat dat redelijk makkelijk op het moment maar ik vind het zo erg voor je, nu met Sinterklaas. Waarom gaan jullie eigenlijk? Kun je het niet overslaan en zeggen dat je het te moeilijk vind? Het is nou eenmaal een kinderfeest, de mensen om je heen zullen het je toch niet kwalijk nemen?

 

Sterkte meid!

 

 

 

Caroline

[EDR]

hé caroline...

 

ik bedoel dit topic uiteraard niet als tranentrekker hoor :hmz:

 

Als dat zo overkomt...sorry, niet zo bedoeld...

 

Het is meer dat ik het op z'n tijd heerlijk vind om m'n frustraties van me af te schrijven. Kan ik beter doen dan mensen om me heen om de haverklap down te maken! Ook zo sneu!

 

Maar in elk geval een dikke knuffel voor jou, in deze spannende tijd! :hugg:

[Gast Mart]

Hallo allemaal,

 

 

 

Op de site www.angelsplaza.nl staan heel doeltreffende ervaringsverhalen, gedichten en zelfs een song van ene Mirjan. Misschien hebben jullie de site al eens gevonden, anders is het zeer de moeite waard eens een kijkje te gaan nemen.

 

Hieronder een van die gedichten, wat ik een mooie herkenning vind van hetgeen Esther schrijft.

 

 

 

Levenslang

 

 

Levenslang verbannen

 

naar een onzichtbaar eilandje

 

gelegen in mijn Stille Tranenzee

 

Wreed verbannen

 

Dringt het genadeloos tot me door

 

Op feestdagen en alle huiselijkheid

 

rondom Goedheilig- en Kerstman

 

baant het venijn zich een weg

 

Treft het zeer diep mijn ziel

 

Hoelang kan ik deze helse last nog dragen?

 

Zoute tranen, pijn en verborgen eenzaamheid

 

vieren hoogtij dezen dagen

 

En stoppen kan ik het helaas niet

 

Tradities beëindigen bij mij hun weg

 

In eren houden, hoezo?

 

Een nageslacht van mij komt er niet

 

Hoe kun je hiermee verder leven?

 

De essentie, het waarom, waarom?

 

Vragen bij mij elke dag opnieuw

 

Welgemeende troost,

 

als een naald in een hooiberg

 

Geven aan anderen kan ik gelukkig nog

 

Laat dit dan mijn leven, mijn zin zijn

 

Mag ik hier dan alsjeblieft mijn voldoening uithalen...

[EDR]

daar heb ik dat gedicht idd ook vandaan!

[Gast Butterfly]

Hoi Esther,

 

 

 

Ik lees dit bericht van je nu pas omdat ik hier niet zo vaak meer kom (nog altijd pijnlijk en confronterend maar net als nu toch even nieuwsgierig hoe het met iedereen is).

 

Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om je neer te leggen bij het definitieve 'geen kinderen', het is zo iets essentieels in je leven, het raakt de kern van ons bestaan en uitgerekend die kern mogen wij niet aanraken, ervaren, beleven.

 

 

 

Ook herken ik je gevoelens rondom de feestdagen, ze zijn vreselijk, scherp en zullen (waarschijnlijk) niet (helemaal) verdwijnen. Mijn ervaring is eigenlijk dat dit soort feestdagen alleen maar moeilijker worden hoe ouder je wordt. Ouders worden ouder en worden mensen van de dag, je broers en zussen doen zo ook hun ding vaak met hun eigen gezinnen en de wereld om je heen neemt de tijd om lekker te socializen met hun kinderen. Je wordt er pijnlijk aan herinnert wat wij niet hebben en zij wel.

 

Ik ben altijd zooooo blij als dat soort maanden voorbij zijn.

 

 

 

Ik wens jou en je man heel veel sterkte en hoop dat jullie dit samen kunnen dragen. Je zult ongetwijfeld troost en hoop uit je geloof krijgen, dat maakt jullie samen nog een stukje sterker.

 

 

 

Geluk voor de toekomst en rust in je hoofd en hart wens ik je toe.

 

 

 

Liefs, Sjanny

[EDR]

Lieve Sjanny,

 

Fijn om wat van je te horen. Zo heel af en toe zie ik je idd voorbij komen hier op de site! Ik weet nog dat wij midden in 2e behandeling zaten toen jullie aangaven dat jullie gingen stoppen. Dat maakte toen veel indruk op me. Jij gaf toen trouwens ook een linkje door naar die ene website voor mensen die gingen stoppen met behandelingen en geen kinderen konden krijgen. Ik kreeg die link laatst ook van iemand maar weet jij hoe het zit want ik kom er niet op. Is die site niet zo actief momenteel?

 

Hoe is het nu met jullie? Confronterend om te lezen hoe jullie het ervaren! Afgelopen weekend hebben we er samen veel over gesproken. Dat je inderdaad mag verwachten dat de feestdagen in gezinnen gevierd gaan worden en dat je je dan toch alleen voelt met z'n tweeen. Afgelopen zaterdag sinterklaas gevierd met mijn familie. Er werd inderdaad afgevraagd of het nog wel handig is om dit met z'n allen te vieren. De gezinnen worden zo groot, is het niet handiger om het in de gezinnen te doen? Dat doet pijn want we hebben geen gezin.

 

Toch wil ik proberen te blijven genieten van de feestdagen. Het lijkt me zo'n rotidee als de feestdagen niet fijn zouden zijn voor ons samen. Het zal anders zijn zonder gezin maar ik wil het niet naar gaan vinden. We gaan er gewoon onze eigen draai aan geven in de toekomst.

 

Nogmaals fijn wat van je te horen hoor! En jullie ook heel veel kracht en geluk gewenst!

 

liefs esther

[Gast Butterfly]

Hoi Esther,

 

 

 

Volgens mij is die site nog wel actief, maar ik ben er zelf weggegaan omdat ik me er niet thuis voelde. In eerste instantie wel een hoop herkenning maar later toch vaak het gevoel dat ik al verder was in ons proces van verwerken. Ik vond het verdriet vaak erg confronterend.

 

 

 

Precies ! Wat je zegt over die sintviering !

 

December is altijd pijnlijk, de extra confrontatie met het gezin dat je niet hebt. Natuurlijk proberen wij ook op andere manieren een draai te geven en het gezellig te maken. Maar niets kan het gevoel en de wens van je eigen gezinnetje en daarmee samen zijn vervangen.

 

 

 

Met ons gaat het verder redelijk goed. We hebben ons onlangs toch op de wachtlijst voor KID laten schrijven. De twijfel blijft daarover namelijk steeds aanwezig, willen we wel, willen we niet. Na onze vakantie leek het even heel erg op niet .. maar eens je leven dan weer zijn gewone gang heeft komt het pijnlijke besef en verlangen toch steeds weer terug en bleef KID 'een optie'. We willen dus eens gaan praten in het Rijnstate om te kijken of ze onze vragen kunnen verhelderen. Maar ik moet heel eerlijk zeggen dat we er vooralsnog nog steeds vanuit gaan dat we samen zullen blijven, zonder kinderen. Tenslotte kan het best zijn dat we straks toch niet doorgaan met KID of dat het niet lukt, de wachttijd is lang en ik denk dat ik 37 ben als we eens kunnen gaan proberen met KID.

 

 

 

We zullen zien, we proberen te leven bij de dag, met de dingen die we nu hebben en kijken wel waar het bootje heen vaart.

 

 

 

Overwegen jullie nog alternatieven, adoptie of pleegzorg bijvoorbeeld ?

[EDR]

Oh...ik had me aangemeld voor die site maar ik hoor maar niks. Ik zie er ook weinig beweging. Ik moet ook zeggen dat ik veel verdriet lastig vind hoor, zo zitten we er zelf gewoon niet in en herken het wel wat je zegt dat dat dan zo confronterend is.

 

Sinterklaas is weer voorbij. VOlgend jaar gaan we het anders doen. We gaan toch samen een dag echt sinterklaas vieren. Ik las ergens hier dat iemand s'morgens lekker naar de film was geweest, s'middags wat leuks had gedaan en s'avonds samen gourmetten of uit eten. Goed idee! We gaan in de toekomst gewoon samen sinterklaas vieren. Niet afhankelijk zijn van anderen, waar ga je het vieren, waar wordt je uitgenodigd...nee, gewoon samen!

 

Ik geloof ook idd dat niets het gevoel en de wens van een eigen gezin kan vervangen. Dat blijft denk ik...

 

Wat spannend zeg dat jullie je toch aan het orienteren zijn op KID. Dat geeft wel even weer een ander 'licht' of niet? Wat ik zo enorm mis is iets om naar uit te kijken (als je het hebt over kinderen krijgen). Altijd was er wel een gesprek, evaluatie etc etc...tijdens de behandelingen. Zelfs na de laatste behandeling was er nog het evaluatiegesprek, ergens een open deur. Nu is dat er niet meer. Ik mis de ritjes naar utrecht (met de hoop die die ritjes met zich meebrachten).

 

Ik het echt zo dat er voor KID zo'n lange wachttijd is?

 

Ik heb me afgelopen zomer uitgebreid verdiept in adoptie. In januari was ik daar in mijn hoofd al wel mee bezig. Echter momenteel kom je niet eens op een wachtlijst als je je in laat schrijven. De gemiddelde adoptieprocedure is ong. 6 á 7 jaar. Dat is ons echt te lang. Daar komt ook nog bij dat ik al die keuzes die je moet maken met adoptie heel erg moeilijk vind. Het liefst zou ik een gezond babytje uit afrika adopteren. Maar de kinderen die ouder zijn dan vier blijven massaal zitten in de kindertehuizen...evenals special need kindjes. Dan kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen om een gezond babytje te adopteren terwijl we alles in huis hebben voor oudere kindjes met een handicap? Ik vond dat zo moeilijk! En dat in combinatie met de lange wachtlijsten heeft gemaakt dat we hier niet mee verder gaan. Ik ben me daarna gaan verdiepen in pleegzorg. We zijn jong, hebben een hart vol liefde, plek in huis, materieel gezien hebben we het goed...waarom dan een kind wat geen veilig plekje heeft dit bieden? Papa en mama van een biologisch kindje worden we niet meer. Wel is er leegte in huis...zo graag willen zorgen voor een kind...

 

Maar na de derde behandeling hebben we besloten om alles voorlopig in de ijskast te zetten en geen overhaaste dingen te gaan doen. Eerst weer eens en periode genieten samen...dingen een plek proberen te geven. Daarna kijken waar onze weg naar toe gaat. Maar uiteindelijk hoop ik dat ons huis een veilig thuis wordt voor kinderen die dat juist missen. Daarbij me realiserend dat pleegzorg heel veel moeilijke dingen in zich heeft hoor! Ik ben niet naief...realiseer me dat zo'n kindje nooit je eigen kind wordt, je afscheid zult moeten nemen vroeg of laat.

 

Maar voor nu...lekker werken, fijne dingen doen en genieten van elke dag!

[Erika]

Zit hier al een poosje de verhalen te volgen. Weet even niet meer goed waar ik bij hoor. Geen wachtbankje, pauzemeisje misschien ook niet meer, gaan we stoppen?

 

 

 

Een poosje geleden heb ik eens gereageerd op het feit dat jullie gingen stoppen, Esther, en nu staan wij op een kruispunt.

 

Onze 7e poging is mislukt. Hoe nu verder? We zijn allebei heel rustig. Dat had ik niet verwacht. Af en toe wel eens verdrietig, maar niet eens zo heftig dan na de 6e poging. Voelt een beetje vreemd.

 

Mijn gevoel is heel rustig en mijn verstand zegt, moet je niet meer verdriet hebben ofzo. Omgekeerde wereld??? Meestal is het andersom...

 

Wij hadden ons al verdiepd in de pleegzorg. En daar gaan we zowieso mee aan de slag. Waarschijnlijk gaan we in februari de cursus volgen.

 

In januari hebben we een evaluatie gesprek in het AMC.

 

We weten allebei nog niet goed wat we willen. Deze rusttoestand bevalt ons wel....gewoon nog geen knoop hoeven doorhakken, even geen polonaise aan mijn lijf. Even niets hoeven...

 

 

 

En sinterklaas was dit jaar hier ook een ramp. Ik vind het altijd supergezellig om te vieren met familie....maar sinds vorig jaar heeft de fam. er geen zin meer in. En tot overmaat van ramp werd mijn vrouw opgeroepen om te werken.....zit je daar in je eentje. Heb even heel hard gehuild. En verder heb ik Ik hou van Holland gekeken om toch maar een beetje Sintgevoel te krijgen.

 

Volgend jaar gaan we dat zeker anders doen!!!

 

 

 

Liefs, Erika

[ursela]

Hei,

 

ik las over de moeite die jullie hebben met feestdagen. Ik woon in noorwegen en mis het sinterklaas vieren. Is toch een van mijn favoriete feesten. Ik heb hier nu drie keer succesvol sinterklaas gevierd door vrienden uit te nodigen en een hebzuchtspel te spelen. Misschien een idee? Natuurlijk is het niet hetzelfde als een sintviering met een eigen gezin maar het is fijn om je eigen traditie op te bouwen en je te omringen met mensen die je lief hebt.

 

Sterkte

[EDR]

hai erica,

 

Ik heb idd gelezen dat jullie zevende poging mislukt is. Meid wat knap uberhaupt dat jullie zeven pogingen hebben gedaan, doorzettingsvermogen hoor, petje af. En nu...tja, wat is dat moeilijk hé! je omschrijft het wel mooi...even niks hoeven, geen beslissingen hoeven te nemen, rust nemen en kijken naar welke kant de weegschaal op slaat. En wat fijn dat jullie zo'n rust ervaren. Wat bizar hoe een mens toch elke keer weer anders reageerd hé! Dus ik begrijp dat jullie gewoon 'wachten' tot het evaluatiegesprek en dan kijken hoe het verder gaat? Even een maand rust. Geniet ervan.

 

Wat zou jullie reden zijn om evt. te kiezen voor pleegzorg? Ik heb wel her en der gezocht naar een forum ofzo daarover maar ik kan niks vinden.

 

Hé jak wat heb jij een rotsinterklaas gehad. Verdrietig kun je je dan voelen hé!

 

Wat voor werk doet je vrouw dat ze opgeroepen werd?

 

 

 

Ursula...Natuurlijk is het idee prima om met vrienden sinterklaas te vieren! We hebben het er ook al wel eens over gehad maar eigenlijk alle vrienden vieren het nog samen met familie. Ze hebben allemaal kleine kinderen. Een eigen traditie opbouwen is wel een punt hoor! Het op zo'n manier doen dat het iets eigens wordt van je samen. Of dat nou samen is of met vrienden...om het even eigenlijk dan. Er in elk geval een leuke avond van maken!

 

Bedankt hoor!

[Gast Butterfly]

Toch wel fijn om hier weer enigzins een beetje herkenning te vinden ;).

 

 

 

Wat een dilemma's waar we vaak voor komen te staan niet dan. Alles wat mogelijk is voor een biologisch eigen kind, dan daarnaast alles wat nog kan voor een uniek 'ander' kind om voor te zorgen. Maakt het soms niet eenvoudig.

 

 

 

Ja gelukkig de sintviering weer achter de rug. Wij zijn wel lekker naar de bios gegaan hoor. De zaal zat helemaal vol met stellen, haha. Ik kan me dan niet onttrekken aan de gedachte; zouden die mensen allemaal (nog) geen kinderen hebben ?? :P

 

 

 

Ja die KID optie geeft alles wel weer een andere richting maar nogmaals de wachttijden zijn lang en ik hoop en verwacht daar op dit moment niets van. We zullen wel zien.

 

Maar jeeeeeeeeeeeeeetje wat jij zegt van die wachttijden voor adoptie, zo ver had ik me er nog niet in verdiept ! Wat ontzettend lang !!!

 

Wat ik moeilijk vind aan adoptie is de hele geschiedenis van zo'n kindje, hoevaak kan je een baby adopteren ? Ik heb geen idee, zijn het niet vaak 2/3/4 jarigen ?

 

Pleegzorg lijkt me wel heel mooi om te doen, al is het maar tijdelijke opvang of vakantiepleegzorg. Ik zal dit ook zeker niet uitsluiten voor de toekomst, al moet ik eerlijk zeggen dat ik mezelf hier nu toch nog wel te jong voor vind. En omdat we onze eigen kinderwens toch ook nog niet helemaal hebben afgesloten, blijft dit even voor de toekomst open staan.

 

Maar idd wat je zegt; weinig actieve fora op internet mbt pleegzorg.

 

 

 

Goh, Erika ... 7 pogingen ... wat een teleurstelling steeds weer. Ik denk dat je toch wel een beetje verdoofd bent na al die tijd, vandaar mss wat je zegt over die rust die je voelt.

[Erika]

Esther; op de www.denvp.nl zit wel een forum. Daar zit ik nu ook geregeld te lezen. Staan wel hele oude berichten op, maar de info is waardevol. Je krijgt wel een beeld van alle positieve en negatieve kanten.

 

Het is alleen niet zo actief als deze site.

 

Maar..wie weet als wij daar gaan zitten babbelen, worden er misschien wel meer mensen acitef??!

 

 

 

Tja, 7 pogingen. Het voelt nu weer als 3x aan...in deze relatie heb ik er 3 gedaan. Het voelde toch even heftig aan als de eerste 4x. Dus echt sprake van vervlakking of gewenning, neu...., niet echt.

 

Maar t bevalt wel...die rust.

 

 

 

Vandaag weer eens naar de kerk geweest...3e advent....ging over Maria en Elisabeth...die in verwachting waren. En daar ging het over. Dat werd lekker uitgediept hoe dat moet voelen etc. Sjongejonge...hoe confronterend, een teken?

 

Ik weet t niet. Maar ik schoot eigenlijk in de lach hiervan; van toe maar, komt u maar!!!

 

Mijn vrouw had het er wel wat moeilijker mee, die was het liefst de dienst uitgelopen, maarja...dus elkaars hand maar vastgegrepen en de dienst uitgezeten.

 

 

 

Butterfly; wij zitten bij het AMC, maken gebruik van donorzaad, wij kregen ruim een jaar geleden te horen dat er maar 3 maanden wachttijd was en we waren ook zo aan de beurt! Weet niet hoe het er nu voor staat....misschien es informeren aldaar???

 

Succes met alle keuzes maken!

[Moon74]

Hey Esther, ik zocht je topic... gevonden. Het is ook zo druk op het forum aan het worden en er wordt zoveel gepost.

 

 

 

Hoe is het nu met je? Wat lief dat je zo warm en vol steun reageerde op mijn bericht dat de mmm voor ons onverwacht snel weer start. Einde struisvogel- periode. Moment van de waarheid nadert; dubbel voelt dat. Enerzijds wil ik een evt. definitief 'nee' niet horen, anderzijds ben ik ook dit afgelopen jaar lang en intens verdrietig geweest (en boos en machteloos en...) en wordt het tijd om te weten waar wij aan toe zijn in ons leven.

 

 

 

Hoop dat het met jullie goed gaat. Vind het altijd fijn om wat van je te horen/te lezen.

 

Sinterklaas is geweest, nu op korte termijn Kerst en jaarwisseling nog... One down, two more to go... Gaat best lukken. We hebben allemaal, maar jij zeker, al zo veel veerkracht getoond. We komen er wel.

 

Soms zitten we even diep of buigen we heel ver door onze knietjes, maar steeds rechten we onze rug weer en blijkt dat we ons mannetje staan.

[EDR]

Hier ben ik weer eens! Ik post zo af en toe wel eens wat maar ben niet zo bijzonder actief momenteel. Wel blijf ik elke dag meelezen! Pfff....wat is dit forum toch verslavend! Mijn man zegt regelmatig...wat zoek je er toch nog? Op de een of andere manier kan ik het niet loslaten, of kan ik iedereen hier niet loslaten. Er zijn zoveel mensen die je ondertussen kent en waar ik zo nieuwschierig naar ben hoe het ze vergaat! Het is wel een beetje zelfkwelling moet ik zeggen, het blijft zo trekken op deze manier! Toch is het goed hoor maar regelmatig denk ik...wat zou ik graag nog een keer willen!

 

Ik ben blij dat de decembermaand weer voorbij is en het 'normale' leventje weer is begonnen! Ik vond het een vervelende maand, maar goed daar heb ik al voldoende over gezegd! Volgend jaar gaan we het anders doen! Verder gaat het hier wel goed eigenlijk. Ik werk iets minder dan dat ik graag zou willen maar volgende week vrijdag heb ik een sollicitatiegesprek op trauma\maagdarm chirurgie. het gaat om een functie voor 36 uur en ik wil deze baan heeeel erg graag! Hoop dan dus ook dat ik hem krijg!

 

We zijn samen veel aan het nadenken over de toekomst en we merken allebei dat adoptie wel heel erg blijft trekken. De afgelopen weken heb ik me daar weer wat meer in verdiept en nu blijkt dat bepaalde landen weer open zijn! Vannacht een paar uur hier samen over liggen praten. Het lijkt me zo geweldig om zo'n klein donker kroeskoppie hier rond te hebben lopen! tegelijkertijd zou ik heel erg opzien tegen de lange tijd dat je moet wachten. We gaan alles nog eens even goed overdenken en kijken naar welke kant de weegschaal doorschiet. Ik blijf het lastig vinden dat je bij adoptie zoveel keuzes moet maken...welk land, hoe oud, special need of geen special need en ga zo maar door. en waarom adopteren als er zoveel kinderen in nederland zijn die geen veilig plekje hebben...lastig allemaal!

 

En Butterfly wat leeftijden betreft...je kunt ook echt wel baby's van een maand of zes adopteren hoor maar dan zijn de wachttijden wel langer. Ik vind het hele adoptiegebeuren nog wel een groot doolhof. Er is me nog zoveel niet duidelijk.

 

Erika...bedankt voor die site! Ik heb er al verschillende uurtjes op doorgebracht en er veel info vandaan gehaald! Hoe is het met jullie?

 

En moon...het gaat dus redelijk met ons. voor jou is het weer berespannend zeg! Enerzijds heerlijk om weer in de race te zijn anderzijds zoooo eng lijkt me! Ik merk inderdaad dat het wel prettig is om te weten waar je aan toe bent maar toch...afgelopen maand tegen beter weten in maar weer eens geklust . frustrerend hoor, dat kan ik nog niet goed loslaten!

 

en wat die veerkracht betreft...een mens kan veel hebben hé!

 

Dit weekend ga ik weer eens genieten van neefjes en nichtjes. Ik ga er straks weer twee ophalen die komen logeren! Ik hoop dat er nog een flink pak sneeuw valt dan gaan we morgen nog met ze het bos in met de slee. Heerlijk!