Jump to content

Zwangeren in je omgeving


Nika

Recommended Posts

Hoe gaan juliie met zwangeren in je omgeving om? Wij hebben nu zo'n beetje iedere maand min. 1 geboorte dit jaar. Zo'n beetje onze hele vriendenclub is zwanger, paar familieleden, (oud)-collega's etc. Degene die niet zwanger zijn zitten in de kleine kinderen. Ik ontwijk nu zo'n beetje iedereen. Ga alleen op de kraambezoeken die echt 'moeten', maar de rest skip ik. Sowieso heb ik afspraken met zwangere vriendinnen op een laag pitje staan, want heb geen zin om tegen een dikke buik aan te kijken. Mijn agenda is inmiddels aardig leeg, maar ik 'verzin' dat ik geen tijd heb om af te spreken. Ik weet dat dit ook niet helemaal goed is, maar ik weet even niet wat ik anders moet. Hoe doen jullie dat?

Link to comment
Share on other sites

  • Replies 86
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Heey Nika,

 

 

 

Ik ken het vorig jaar kreeg ik te horen dat mijn beide schoonzussen zwanger waren, dat was echt een klap en heb het dara best moeilijk mee gehad.

 

Nu is er een van geboren 6,5 week te vroeg en ben dara gister geweest, maar ik vond het best goed gaan, wel dacht ik van ik wil nu ook wel eens, maar je kan er weinig aan veranderen helaas. binnen nu en een week is de andere uitgerekend, dus dan gaan we ook weer kijkne.

 

Heb me er wel al maanden op voor kunnne bereiden maar het blijft moeilijk om zo geconfronteerd te worden met zoiets moois wat ik graag ook zou willen.

 

 

 

Groetjes suus

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nika,

 

 

 

meid, ik begrijp hoe je je voelt, ik zit diep in mijn geheugen te graven hoe ik op dit soort dingen reageerde en hoe ik ze aanpakte;

 

 

 

2 jaar geleden, toen ik zwanger was van mijn 2e, maar en mk kreeg was ik kapot, maar idd in de omgeving ging het zwanger worden/zijn en bevallen gewoon door met heel veel geluk en roze wolken.

 

Mensen hadden in de gaten dat het een moeilijke tijd voor mij was en brachten het goede nieuws over hun prille zwangerschap via mijn man door aan mij. Hij vertelde dan dat die en die zwanger waren, leuk hoor, niet dus! En dat kon ik dus helemaal niet hebben, dat mensen zo deden, en ik voelde me buitngesloten, maar ja, dat kwam door mezelf kwam ik achter.

 

Ik kon het niet aanhoren en wilde het ook niet, dit heb ik best een tijd vol gehouden met een maskertje op en pas sinds een jaar kwam daar verandering in.

 

 

 

Die mensen kunnen er ook niks aan doen dat het bij hun zo op schema gaat, maar dat is best moeilijk te verkroppen.

 

Ik gunde het ze wel, maar ontweek ze en ook hier heb ik verandering in gebracht. Ik vond dat het zo niet langer kon, hield er trouwens ook niet echt een leuk sociaal leven aan over.

 

 

 

En zo kwam er verandering in;

 

Ik vertelde de mensen in een later stadium van hun zwangerschap dat

 

ik het ze dus wel gun, maar het er echt heel erg moeilijk mee heb, ook omdat het nu ook niet wil vlotten met zwanger worden, nou en toen ging er een wereld open.

 

Ze begrijpen het, ik vind het fijn dat ik er gewoon open over kan zijn en het gaat emotioneel gezien wel goed.

 

 

 

Vind het nog steeds niet echt leuk als ik hoor dat iemand zwanger is in echt een korte tijd, maar ja, that's life en die drol moet ik eens doorslikken.

 

 

 

Ik hoop gewoon dat het snel mag gebeuren en wij ook een kleintje vast mogen houden.

 

 

 

Het is een heel verhaal geworden, maar hoop dat je er wat aan hebt.

 

 

 

Succes!!

 

 

 

Liefs,:icon_flower:

 

Bianca

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nika,

 

 

 

Ik begrijp hoe je je voelt. Ik heb het vorig jaar met mijn schoonzusje gehad. Toen ze me in december 2008 vertelde dat ze zwanger was dacht ik echt dat de grond onder me voeten weggleed. En helemaal toen ik hoorde dat het direct raak was. Dat deed ontzettend zeer. Ik heb haar in het begin ook echt ontweken en deed net of ik niet lekker was enzo. Later nog geprobeerd mee op vakantie maar voelde me echt doodongelukkig en het verpeste ook het gehele weekend. Ik was totaal niet boos op haar maar gewoon op de situatie. In augustus 2009 is Leandro geboren en ik aarzelde geen moment en wilde er naar toe. Toen ik hem vasthield brak ik echt letterlijk. De pijn die toen voelde was echt onbeschrijflijk. Zo'n lief klein manneke ligt daar in je armen terwijl je zo wenst dat je zelf moeder word. Heel pijnlijk. De eerste week nadat ie uit het ziekenhuis kwam ben ik niet geweest en heb ik bewust van de gehele familie afstand gedaan. Ik moest echt helemaal opnieuw opladen. Daarna ging het weer beter en wilde ik graag naar hem toe. Ik werd een paar weken later gevraagd door mijn broer en schoonzusje of ik en Jurgen (mijn man) peetouders van Leandro wilde worden ik hoefde er echt geen seconde over na te denken en mijn antwoord was direct volmondig JA! Nu kan ik me geen leven meer zonder het manneke voorstellen hij is zo lief gewoon een perfect kind. En in mijn omgeving zijn meerdere dames zwanger en daar ben ik heel anders mee. Ik vind het echt niet leuk en kan er ook helemaal niet tegen als we bij elkaar zijn en er wordt alleen maar over buiken en kinderkamers gepraat word. Dus ook ik vermijd het zo veel mogelijk en dat is eigenlijk niet goed maar je moet jezelf ook beschermen denk ik. Dus ga er mee om zoals jij denkt dat goed is en laat je vooral niet opdringen dat gaat je tegenwerken. Heel veel sterkte meis het is heel oneerlijk allemaal.

 

 

 

Liefs,

 

Nathalie

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nika,

 

 

voor mij was dit in het begin ook heel moeilijk. ik had gelukkig niet veel zwangere vriendinnen, maar op straat leek iedereen wel zwanger. Het blijft toch een soort rouwproces. Ik probeer het ook te mijden maar soms kan nu eenmaal niet.

 

 

Mijn "beste" vriendin is nu ook zwanger, gelukkig woont ze ver weg. heeft hierover gelogen, dat vond ik nog wel het ergste.

 

 

Soms kop in het zand steken werkt het beste, bij mij persoonlijk wordt dit makkelijker, ook omdat ik er niet meer zo mee bezig ben.

 

 

Het is wel herkenbaar.

 

 

Groet Sylvie

Link to comment
Share on other sites

Hoi Nika,

 

 

 

Ook ik begrijp hoe je je voelt... toen ik begon met prikken vertelde mijn schoonzus dat ze net zwanger was van de 2e. Ik kreeg het wel heel snel al te horen en hoopte echt zo dat de 1e icsi gelijk zou lukken bij ons! ( dan zouden we tegelijk zwanger zijn) Maar helaas...

 

Ze zoekt wel toenadering en geeft me veel troost, maar vorige week stond er op haar hyves een www-tje met: lekker aan het 'zwangeren' @ thuis....

 

Dat stak echt behoorlijk en ik merk nu dat ik me steeds meer terug trek. Heb er ff helemaal geen zin in om te kletsen enzo.

 

 

 

Verder ook alle meiden in mijn omgeving in 1 x raak.... Niet cool! Maar zo hoort het wel te gaan hou ik mijzelf voor, zoals wij moeten wachten dat hoort niet en dat wens ik ook niemand toe... Maar waarom moet ik dan wel zo lang wachten??

 

 

 

Het is niet eerlijk, maar je doet er zo verrot weinig aan...

 

 

 

Sterkte & je bent niet alleen al voelt dat vaak wel zo!

 

 

 

Judith.

Link to comment
Share on other sites

Guest sidney

Het kan oh zo pijnlijk zijn. Ik kwam zaterdag een oud collega van mijn man tegen. Ik weet nog (via mijn man) dat we tegelijktijd een kinderwens hadden. Het verschil is alleen dat bij hun nummer twee al in de maxi cosi ligt.

 

 

 

Vooral nu de zomer in aantocht is, en de dikke buiken tevoorschijn komen is het moeilijk.

 

 

 

Wat zou ik graag met een dikke buik de straat opgaan. Maar ik weet nu al dat ik als ik ooit nog een keer zwanger zal raken ik nooit zal kunnen pronken met mijn dikke buik.

 

 

 

Zwangerschapskleding is aan mij niet besteed. Het enige wat ik hoef te kopen zijn pyama's voor in het ziekenhuis en een badjas. En een gemakkelijke joggingbroek.

 

 

 

Misschien zijn de technieken sterk verbeterd maar tijdens de zwangerschap van mijn zoon heb ik vanaf de 12e week in bed gelegen en ben er vervolgens pas na de geboorte weer uitgekomen. Godzijdank is het me gelukt en ben ik na 32,5 week bevallen, maar het doet pijn oh zo'n pijn om niet onbezorgd zwanger te kunnen raken en te blijven.

 

 

 

Het doet pijn............

Link to comment
Share on other sites

hoi

 

ik kan hier ook helemaal niet mee omgaan

 

mijn nichtje heeft in okt. een zoontje gekregen

 

vind dit natuurlijk fantastisch voor haar maar heb toch heel lang moeite gehad met haar dikke buik

 

ik was gewoon jaloers

 

nu de kleine er is heb ik er niet meer zoveel moeite mee

 

mede omdat zij mij er ook gewoon bij betrekt

 

geeft me het jochie ook gewoon aan zo van nu is ie ff van jou red je er mee

 

ik heb er meer moeite mee als mensen mij willen ontzien en daarom juist de beeb bij mij vandaan houden

 

 

 

een collega van mij heeft in feb een zoontje gekregen, hier kan ik dan helemaal niet mee omgaan

 

ben daarom ook bewust niet op kraamvisite geweest

 

misschien heel egoistisch maar kan me dan geen houden geven en wil dan alleen maar weg vluchten

 

 

 

hoop hier in de toekomst beter mee kunnen omgaan, maar de tijd zal het leren

Link to comment
Share on other sites

Bedankt voor jullie reacties dames. Ben altijd wel weer 'blij' te lezen dat ik niet de enige ben die dit heeft, want ik voel me ook wel weer schuldig. Ik misgun het niemand, maar ik wil zelf ook zo graag. Ik ben een aantal jaar geleden zwanger geweest, maar dat is met 6 maanden misgegaan. Heb nog heel veel kleding van toen, voor de baby en mezelf. Heb het altijd bewaard omdat ik dacht het ooit nodig te hebben, maar weet niet of die dag ooit zal komen. Weggeven wil ik het ook niet, wil niet dat een ander in mijn spullen loopt.

 

 

 

@Sylvie, vervelend dat je beste vriendin heeft gelogen. Wij hebben vrienden die iedere keer zeiden dat ze twijfelden en er nog niet aan doe waren. Tijdje niet gesproken en toen bleek zij al behoorlijk zwanger. Dus al die gesprekken die wij hadden gehad waren eigenlijk ook niet waar. Niet leuk.

 

 

 

@Bianca, bij mij begrijpen de meeste mensen het ook wel hoor. Durf alleen niet te zeggen dat ik het er moeilijk mee heb.

 

Geen leuk sociaal leven meer, inderdaad heel herkenbaar. Maar goed, ik heb ook niet zo'n zin om mezelf te 'pijnigen'.

 

 

 

@Balu, als de baby's eenmaal geboren zijn heb ik er meestal niet zo veel moeite meer mee. Is meer de zwangerschap zelf.

 

 

 

@Suus, heftig he als er baby's in de familie worden geboren. Ik heb het hier ook hoor, schoonzusje en zusje.

 

 

 

@Sidney, ik vind dat ook zo vervelend, als mensen dan al een tweede hebben inmiddels.

 

 

 

@Sandra, ontzien is ook niet goed, maar heel overdreven krijsen dat je zwanger bent vind ik ook verschrikkelijk.

 

 

 

@Zjoediezzz, hyves is echt een killer wat dat betreft. Dat soort berichtjes lees ik ook heel vaak. Zo irritant.

Link to comment
Share on other sites

Hey,

 

Hier ook een bekend verhaal. Bij ons in de vriendengroep is ook een ware babyboom op gang gekomen. Gelukkig weet iedereen van onze situatie af en vertellen ze het ons het eerst. Wij zijn heel open geweest in wat wij willen van onze vrienden en met de kinderen en dat gaat goed. Wij worden niet ontlopen en veel betrokken bij de kinderen. Dit neemt echter niet weg dat het geen pijn doet. Vrienden die er moeilijk mee om konden gaan zien we bijna niet meer... Het blijft gewoon lastig en klote omdat je het zelf ook zo graag wilt.

 

Ik heb de oplossing niet, hoop dat het uiteindelijk gemakkelijker wordt of dat ik ook zwanger wordt.

 

Waar ik trouwens wel veel last van heb: bijna alle vrienden hebben nu kinderen of zijn zwanger. STATISTISCH gezien moet er een kinderloos stel in de groep zitten en hoe meer er zwanger raken, hoe meer ik ga denken: dat zullen wij wel zijn.

 

 

 

Succes meis!!

 

 

 

Liefs Nathalie

Link to comment
Share on other sites

Ook ik begrijp precies hoe je je voelt en dat is soms heel zwaar.

 

Bij ons is alleen edc mogelijk, en de meeste vriendinnen weten hiervan omdat ik de oudste ben van de groep en op een gegeven moment komt dan toch DE vraag.

 

En toen dacht ik hoe moeilijk ik het ook vind ik moet toch maar eerlijk zijn en dus de situatie uitgelegd, er reageerde hier begripvol op.

 

1 vriendin is al moeder van een dochter die in juni 2jr wordt, en een vriendin die nu zwanger is van de eerste en is uitgerekend in juli.

 

En ik was en ben heel blij voor hun maar ik ga ze niet ontwijken hoe zwaar ik het ook vind maar vriendschap vind ik ook heel belangrijk. ( niet verkeerd bedoeld voor degene die wel ontwijken want dat is ook logische maar ieder gaat er op z'n eigen manier mee om).

 

Wat ik wel hiervan heb geleerd dat je begrip krijgt want toen zij zwanger waren werd ik als eerst gebeld om het te vertellen voordat ze het aan de rest van de groep gingen vertellen zodat het niet rauw op ons dak zou vallen en dat vond ik super tof van ze.

 

En idd sinds wij besloten hebben ervoor te gaan en voor de eerst gesprek bij geertgen zijn geweest lijkt ineens iedereen zwanger of je hoort of zit alles over zwangerschap. Erug frustie.:bottom:

 

 

 

Meis heel veel sterkte kop op, hoe moeilijk het ook is.

 

 

 

Groetjes Corina.

Link to comment
Share on other sites

Hee meiden,

 

 

 

Zit met kippenvel jullie verhalen te lezen omdat ik nog zoo goed weet hoe dit voelt.. Ik vond het altijd een groot verschil maken hoe mijn vriendinnen ermee omgingen. Een persoonlijk gesprek van "Ik vind het heel moeilijk je dit te moeten vertellen maar..." is al zoveel beter te verhapstukken dan een algemene blije email met de eerste echo foto!

 

 

 

En hoe moeilijk ik het ook vond (zoals bij mijn schoonzusje die ongepland zwanger werd op haar 23ste), ik haalde ook wel wat troost en voldoening uit oppassen en kroelen met haar kindje, en het hielp echt om gewoon te zeggen dat ik het moeilijk vond.

 

 

 

Ik ben daar altijd heel eerlijk in geweest en daardoor kreeg ik ook veel begrip en medeleven, wat dan wel weer een beetje hielp. Wat je voelt is namelijk niet meer dan logisch, het is allemaal nogal wat!

 

 

 

Ik kan jullie dan ook alleen maar veel kracht toewensen en dat jullie wens maar zo snel mogelijk uit mag komen!

 

 

 

Liefs,

 

 

 

Pien

 

 

 

Pien

Link to comment
Share on other sites

Hey,

 

Hier ook een bekend verhaal. Bij ons in de vriendengroep is ook een ware babyboom op gang gekomen. Gelukkig weet iedereen van onze situatie af en vertellen ze het ons het eerst. Wij zijn heel open geweest in wat wij willen van onze vrienden en met de kinderen en dat gaat goed. Wij worden niet ontlopen en veel betrokken bij de kinderen. Dit neemt echter niet weg dat het geen pijn doet. Vrienden die er moeilijk mee om konden gaan zien we bijna niet meer... Het blijft gewoon lastig en klote omdat je het zelf ook zo graag wilt.

 

Ik heb de oplossing niet, hoop dat het uiteindelijk gemakkelijker wordt of dat ik ook zwanger wordt.

 

Waar ik trouwens wel veel last van heb: bijna alle vrienden hebben nu kinderen of zijn zwanger. STATISTISCH gezien moet er een kinderloos stel in de groep zitten en hoe meer er zwanger raken, hoe meer ik ga denken: dat zullen wij wel zijn.

 

 

 

 

Wij zijn ook altijd heel open geweest. Niet iedereen kon er goed mee om gaan. Zelfs binnen de familie kan ik er niet met iedereen over praten.

 

Ik denk ook altijd, wij zijn het kinderloze stel van de groep. Begint er wel op te lijken in ieder geval.

Link to comment
Share on other sites

Hey,

 

Ja dat gevoel is heel erg herkenbaar en doet ook altijd een beetje pijn. gelukkig zijn er ook stellen nog niet zwanger maar ja, begint er wel op te lijken. Het stomme bij ons is dat in onze vriendengroep meer mensen zijn bij wie het niet wilde lukken eerst. 1 stel zwanger vlak voor de intake na veel IUI's, 1 stel zwanger bij SLT (na een kindje met Down), 1 stel is nog bezig en wij zijn ook bezig. En mijn moeder werkt bij het Fiom, dus ja, daar kan ik ook altijd wel terecht al behandelt zij me anders dat de stellen die zij in behandeling heeft! Gelukkig maar. Hoe ironisch ook, zij schrijft ook wel eens artikelen voor Freya magazine enzo....

 

Dus wij hebben erg veel geluk gehad met onze omgeving en daar knijp ik mijn handjes mee dicht!!

Link to comment
Share on other sites

 

Bij ons is alleen edc mogelijk, en de meeste vriendinnen weten hiervan omdat ik de oudste ben van de groep en op een gegeven moment komt dan toch DE vraag.

 

 

 

En ik was en ben heel blij voor hun maar ik ga ze niet ontwijken hoe zwaar ik het ook vind maar vriendschap vind ik ook heel belangrijk. ( niet verkeerd bedoeld voor degene die wel ontwijken want dat is ook logische maar ieder gaat er op z'n eigen manier mee om).

 

Wat ik wel hiervan heb geleerd dat je begrip krijgt want toen zij zwanger waren werd ik als eerst gebeld om het te vertellen voordat ze het aan de rest van de groep gingen vertellen zodat het niet rauw op ons dak zou vallen en dat vond ik super tof van ze.

 

En idd sinds wij besloten hebben ervoor te gaan en voor de eerst gesprek bij geertgen zijn geweest lijkt ineens iedereen zwanger of je hoort of zit alles over zwangerschap. Erug frustie.:bottom:.

 

 

 

Sorry, wat is edc?

 

 

 

Ontwijken betekent in mijn geval niet meer bij vrienden gaan eten etc. Ik heb geen zin om tegen bolle buiken te gaan aankijken en hoef ook niet te zien hoe leuk de babykamer is geworden. Kinderverjaardagen ga ik of niet heen of eerder. Overigens vraag ik wel altijd hoe zwangerschappen verlopen, en hoe het met de kinderen gaat. Het is niet dat ik het onderwerp totaal uit de weg ga, maar vraag liever over de mail of telefonisch dan face to face.

 

 

 

Het vertellen aan ons dat verschilt. Sommige vertellen het heel voorzichtig, andere schreeuwen het uit. Mijn vriend had dat een tijdje terug, en het enige wat hij kon zeggen was dat wij (toen) binnenkort met de derde poging gingen beginnen. Toen was de tafel wel stil, maar hij flapte het er gewoon zo uit.

Link to comment
Share on other sites

Hey,

 

Ja dat gevoel is heel erg herkenbaar en doet ook altijd een beetje pijn. gelukkig zijn er ook stellen nog niet zwanger maar ja, begint er wel op te lijken. Het stomme bij ons is dat in onze vriendengroep meer mensen zijn bij wie het niet wilde lukken eerst. 1 stel zwanger vlak voor de intake na veel IUI's, 1 stel zwanger bij SLT (na een kindje met Down), 1 stel is nog bezig en wij zijn ook bezig. En mijn moeder werkt bij het Fiom, dus ja, daar kan ik ook altijd wel terecht al behandelt zij me anders dat de stellen die zij in behandeling heeft! Gelukkig maar. Hoe ironisch ook, zij schrijft ook wel eens artikelen voor Freya magazine enzo....

 

Dus wij hebben erg veel geluk gehad met onze omgeving en daar knijp ik mijn handjes mee dicht!!

 

 

 

Bij ons is er 1 stel (schoonfam) bij wie het niet lukte, maar uiteindelijk maar 1x IUI nodig. De rest was allemaal binnen no time zwanger. Zelfs de 'oudere' dames.

 

 

 

Heeft je moeder het trouwens niet zwaar dat haar eigen dochter ook in de mm zit? Lijkt me best raar als dat je werk is, en je eigen dochter overkomt het ook.

Link to comment
Share on other sites

Pfff... das inderdaad lullig.

 

 

 

Nou, mijn moeder kijkt nu wel heel anders tegen haar werk aan omdat het zo dichtbij is gekomen! Gelukkig is ze heel goed in het scheiden van werk en privé. Ze behandelt mij nooit als cliënt. Maar als dit allemaal niet gaat lukken en er komt een stel bij haar wat hun kindje af willen staan via adoptie dat weet zij wel een stel ;-). Nee grapje, dit mag natuurlijk niet haha!

Link to comment
Share on other sites

Ik heb er soms ook wel moeite mee. Vooral op mijn werk is het in 2008 en 2009 raak geweest met zwangerschappen en bevallingen. Ik probeer mijzelf toch altijd voor te houden dat een ieder die in staat is goed en liefdevol voor kinderen te zorgen recht heeft op dit geluk. Mijn collega's zijn zulke mensen. Ik merk vooral dat ik kwaad wordt als ik berichtjes in de krant of op internet lees van mensen die hun kinderen, soms nog baby's, mishandelen en verwaarlozen. De meeste van mijn collega's weten waar ik mee bezig ben en hebben gelukkig veel begrip. Ik ben het afgelopen jaar ook een paar keer op kraamvisite geweest bij collega's. Dit neemt niet weg dat ik zelf ook graag zwanger wil worden. Dus ja, soms ben ik wel een tikkie jaloers op stellen bij wie het ogenschijnlijk vanzelf gaat. En ik woon op zich ook nog in de " verkeerde" wijk van Zwolle, in de vinexlocatie, waar veel kinderrijke gezinnen zijn en huizen regelmatig versierd zijn wanneer er weer een baby is geboren. Wat dat betreft wordt ik telkens weer met mijn neus op de feiten gedrukt. In onze vriendenkring zijn wij de eersten die aan kinderen willen beginnen. Daar zitten voor mij niet echt de problemen.

Link to comment
Share on other sites

ow zo herkenbaar!!!

 

 

 

op dit moment is er een collega van mij zwanger en die loopt werkelijk dag in dag uit niets anders dan over haar zwangerschap te praten. En ze gedraagt zich heel rebels en zegt dat het door de hormonen komt. Ze zegt dat ze geen werkdruk of stress kan handelen in "haar situatie' dus iedereen moet zich naar haar schikken... pffff soms moet ik echt mijn tong eraf bijten. Ze kan het werkelijk nergens anders meer over hebben.. ben blij dat ze straks met verlof gaat. En ze weet van mijn situatie af he.. maar gewoon geen rekening mee houden.

 

 

 

dan heb ik nog een nicht die de ene zwangerschap na de andere faked. Dan krijgt ze zogenaamd weer een miskraam. Vorig jaar beweerde ze dat de huisarts een versteende embryo zag zitten en die heeft hij toen "even' weggehaald.. zat er al anderhalf jaar... yeah right. Nu zegt ze dat ze weer zwanger is... heb even teruggerekend en dat moet dan sinds cyclusdag 8 zijn... beetje vreemd.

 

 

 

dan is er nog een vriend van mij pas vader geworden. Ik zie hem niet vaak en vorig jaar had ik ook iets van 8 maanden niets van hem gehoord en toen belde hij opeens om te zeggen dat hij weer vader werd bij zn nieuwe vriendin. En of wij kwamen eten.. nou niet dus. Wilde er niet mee geconfronteerd worden en daarnaast, ik hoor je maanden niet en dan moet ik uitgerekend nu opeens langskomen? we hebben toen een heel gesprek gehad en hij zei dat hij het toen wel kon begrijpen en leeft ook heel erg mee met onze behandelingen enzo. Maar nu is zijn zoontje geboren en krijg ik van elke ontwikkeling een sms... begrijp best dat hij opgetogen is maar ik zit er niet op te wachten.. moet ik dat nou WEER allemaal gaan uitleggen?!?!

 

 

 

die www op hyves vind ik ook zwaar irritant dus die blok ik gewoon

 

 

 

tja het is en blijft gewoon klote...

Link to comment
Share on other sites

ik kan het gevoel. ik kan er ook niet mee omgaan ik kan wel zeggen dat het wel zo is maar diep in me hart ben ik altijd misselijk als ik het hoor.

 

zo ben ik van kinds af aan als bevriend en ze iz nu zwanger van een tweeling ze vertelde het na 17 weken iederee wist het behalve wij dacht ze.

 

terwijl je duidelijk het kon zien ik het al tig keer vroeg en ze nee zei

 

. de dag dat ze het vertelde is vreselijk geweest zo van

 

Wat jullie niet gelukt is is mij wel gelukt ben zwanger van een tweeling

 

ik stond aan de grond genageld kon niks zeggen gelukkig zei me man gelijk

 

daar is het gat van de deur deze opmerking is dus exit.

 

ben blij dat die dat gedaan heeft, in de buurt is een dikke babyboom aan de gang alleemaal op we voor nummer 3 of al 4 .

 

wordt er gek van en we denken er dus echt over om te gaan verhuizen.

 

denk dat dat al weergeeft hoe ik me voel.

Link to comment
Share on other sites

ow my God, dat zeg je toch niet?!?! ik blijf me steeds weer verbazen over de botte manier van reageren van helaas best wel veel mensen... mijn overbuurvrouw is ook zwanger. Ik had het al op haar hyves gelezen dus wist het al. Een tijdje geleden stapten ze in hun auto en zei hij "we gaan even naar een nieuw leventje luisteren" ik had die dag ervoor net de punctie gehad en was op van de zenuwen en mn vriend had al zoiets van afkappen dit gesprek maar ze bleven erover doorgaan dus toen zei ik gelijk "wij proberen al jaren zwanger te worden en zijn met ivf bezig, heb net een punctie gehad" zegt zij doodleuk "ow nou ik was binnen no time zwanger dus das lekker" helemaal niet van wat naar voor jullie ofzo... ik ben gelijk naar binnen gelopen en heb vreselijk gejankt... wat een k*twijf. Heb haar direct van mn hyves en gegooid... zo'n koele kikker hoef ik niet.

Link to comment
Share on other sites

Ongelovelijk zeg, hoe sommige mensen kunnen reageren.

 

Het negeren kan ik nog enigszins snappen, dat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. Maar zulke dingen zeggen? Dat doe je toch niet? Kan me niet anders voorstellen dan dat dit heeeel domme mensen moeten zijn, met maar heeeel weinig sociaal/menselijk gevoel. Mensen waarbij alles om ikke draait ofzo.

 

 

 

Ik vond het ook altijd heel moeilijk. Vermijden deed ik zeker, maar dan met name zwangeren. Mensen met kinderen kon ik wel redelijk hebben en de meeste mensen in onze omgevingen hebben al lang kinderen, dus dat was te doen. Maar op kraamvisite ging ik liever niet, tenzij de mensen van onze situatie afwisten en er goed (naar mijn idee goed) op gereageerd hadden.

 

 

 

Nu ik zelf zwanger ben, heb ik het snel gezegd tegen de mensen van wie ik weet dat ze in hetzelfde schuitje zitten. Ik weet dat dat "prettig" is, voor zover het prettig kan zijn om dan te horen dat iemand zwanger is.

 

En nu probeer ik het, zeker met die mensen, ook over andere dingen dan zwanger zijn te hebben.

 

 

 

Ik leef met jullie mee meiden, en hoop dat jullie ook aan de andere kant komen te staan.

Link to comment
Share on other sites

Hoi allemaal,

 

 

 

Zo herkenbaar alle verhalen van iedereen. Ben zelf nogal nuchter ingesteld. Ik realiseer me dus (zoals ook anderen al hebben beschreven) dat als iedereen in mijn vriendengroep zo langzamerhand al kinderen heeft, de kans steeds groter wordt dat wij het stel zijn waarbij het niet gaat lukken. Eerst had ik er wel moeite mee als mensen om me heen zwanger werden. Dan nog niet eens omdat ik het hen niet gun, maar meer omdat mensen voor ons gingen bedenken wat we er van zouden vinden. Wij zijn altijd heel open geweest in onze kinderwens en ons ziekenhuistraject. Waar ik moeite mee heb is als mensen gaan vertellen tijdens een vriendinnenmiddag dat ze zwanger zijn en dat mensen zich dan niet richten op het feliciteren van de zwangere etc., maar naar mij gaan zitten kijken hoe ik reageer. Inmiddels weet ik ook daar wel mee om te gaan. Vrienden weten nu ook dat ze juist niet moeilijk moeten doen en het ons gewoon kunnen vertellen. Uiteraard hoop ik op een dag aan hen te kunnen vertellen dat ik zwanger ben.

 

Ik heb er alleen wel moeite mee als mensen lopen te klagen over hun kinderen of over hun zwangerschapskwaaltjes. Ze klinken dan soms helemaal niet gelukkig met hun kind. Of ook vervelend: mensen die ongewenst zwanger worden. Dat vind ik bijna knap, hoe groot is de kans nou helemaal dat dat je lukt...

Link to comment
Share on other sites

Ik weet nu zo'n 9 jaar dat ik niet spontaan zwanger kan worden.

 

Het is inderdaad een rouwproces waar je in terechtkomt en doorheen moet.

 

In het begin was het heel moeilijk, nu kan ik er mee om gaan en slik ik het weg als het moet...met natuurlijk zwakkere momenten.

 

 

 

Want ja alle jonge meiden halen je op een gegeven moment in en dat steekt nog wel eens.

 

Maar het gevoel van jaloezie en boosheid wordt steeds minder erg.

 

 

 

Wel is het zo, dat nu we zelf sinds vorig jaar weer bezig zijn met de behandelingen, ik niet vooraan sta bij kraambezoekjes en kinderverjaardagen, maar de mensen om mij heen begrijpen dat heel goed (inmiddels is ons probleem wel bekend).

 

 

 

Vaak vraagt men ook aan mij of ik er ook moeite mee heb als ze zelf een kindje hebben gekregen, maar weetje ... het is de natuur en zo hoort het te gaan, dus hoe kan ik dan boos of jaloers zijn. Je kunt maar beter blij zijn voor de ander!

 

Helaas moeten wij leven met deze "handicap", daar kan een ander niks aan doen.

 

Wat wel belangrijk is, is dat men je verdriet en pijn begrijpt wanneer dit weer de kop op steekt.

 

 

 

X, Martha.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.




  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use