Ga naar inhoud

Het Verloop Van De Miskraam,missed Abortion En Bbz


Aanbevolen Berichten

  • Reacties 1,2k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Oh Dublin wat afschuwelijk, ik weet hoe je je voelt en dit gun je werkelijk niemand. Heel veel sterkte de komende dagen en vooral ook daarna. Neem de tijd die je nodig hebt om dit te verwerken.

Veel liefs,

Henne

Geplaatst

Ooo Lieve Dublin wat vreselijk dat het mee moet maken.

Verscheurd door verdriet en de ondraagelijke pijn.

Ik wil jou en je partner heeeeeel veel sterkte wensen en dat je doe moet bijelkaar kan vinden om verder tegaan.

 

Liefs Knuffel Jessica

Geplaatst

Ooooh, nee he!!!

 

Wat vreselijk lieve Dublin.

 

Ik wens je heeeeeel veel sterkte toe.

 

Liefs Guusje

Geplaatst

Wat ik hoopte nooit mee te maken is gebeurd: een missed abortion op 9 weken (het vruchtje heeft vermoedelijk geleefd tot 7 weken). Ik heb niks gemerkt, niks gevoeld maar gisteren bij de gyn was er geen hartje meer te zien bij de echo. Het vruchje was slechts 6 mm.

Ik heb nog niets anders gedaan dan geweend, ik heb voor niets geen moed. Ik kan het met moeite geloven... Morgen onderga ik een curretage.

Ik heb een zoontje (mijn grootste wondertje) van mijn eerste ivf aan 38 jaar. Terug met ivf begonnen aan mijn 39 jaar. Twee maal vroegtijdig moeten afbreken door te vroege eisprong. Dan een terugplaatsing van 2 embryootjes (kwaliteit c) zonder zwangerschap. Daarna een pickup van 3 lege follikels en één eicel, geen bevruchting. Nu 3 embryootjes b kwaliteit teruggeplaatst gekregen waarvan zwanger van ééntje en dolgelukkig geweest, tot gisteren...

Geplaatst

Lieve Joisa, heel veel sterkte met dit verlies. Het is zo verdomde oneerlijk!

Dikke knuffel,

Martha.

Geplaatst

Dank voor jullie lieve reacties, jullie hebben het ook zelf allemaal meegemaakt. Iedereen hoopt natuurlijk dit forumonderwerp nooit nodig te hebben. Toen de gyn me gisteren het slechte nieuws vertelde was het alsof ik er niet echt was, heel bizar. Ik had het gevoel alsof ik midden in een nachtmerrie zat. Nog steeds in feite... Elke moment van de dag was ik dolgelukkig met mijn zwangerschap. We maakten plannen voor de toekomst voor ons viertjes. Ik fluisterde in het oortje van mijn zoontje dat mama nu eindelijk een broertje of zusje voor hem had :-). Ik was zo bang voor een miskraam maar ergens hoopte en verwachte ik toch dat dit mij niet zou overkomen. Enkele mensen in onze omgeving hebben recent een mk gehad dus het kon niet dat ik ook zoveel pech zou hebben...

Ik wil zeker gaan voor een nieuwe ivf poging maar het is zo verdomd zwaar. De behandeling, dan het wachten, dan misschien zwanger en dan terug afwachten of alles goed blijft gaan... Ik vraag me eigenlijk wel af of ik het nog wel aan zal kunnen, alhoewel een deel van me vast van plan is om er terug voor te gaan... Ik heb ook een schuldgevoel tegenover Luca, mijn zoontje... Ik probeer mijn verdriet zoveel mogelijk te verstoppen voor hem maar ja, onrechtstreeks overheerst verdriet en / of spanning. Och waarom toch...????

Geplaatst

Lieve Dublin en Joisa.......

 

wat een verdriet en wat vreselijk rot dat jullie dit mee moeten maken....

 

Ik weet helaas hoe het voelt en het is echt verdrietig.... Ik wens jullie veel sterkte toe, eerst met de curretage, daarna met het verwerken.

 

Ben lief voor jezelf, laat anderen voor je zorgen!

 

Liefs,

IVFSH

Geplaatst

Joisa en partner,

 

Heel veel sterkte voor jullie!!! Het is zo oneerlijk.

Pas goed op jezelf, ook tijdens je herstel... Blijf erover praten, hoe moeilijk het ook is.

 

Lfs

 

En Minoes, inderdaad.... het was ff rustig hier........

Hopelijk wordt 2011 allemaal ons jaar :)

Geplaatst

Hey Henne,

 

Ja, op zich gaat het hier met kleine stapjes vooruit..... Maar elke keer als ik denk dat het weer goed gaat, krijg ik, op wat voor manier dan ook, weer een klap in mijn gezicht.

Ik denk er nog heel veel aan, het laat me in die zin nog niet los. Dat zal ook wel zo blijven, zeker tot en met de uitgerekende datum. Je herkent het vast wel!!!

Op sommige momenten voel ik me heel verdrietig.

 

En hoe is het met jou meid? Pfffff, ik las dat je nog een curettage moest ondergaan, heftig hoor!!! Trek jij het allemaal nog een beetje?

Ik zie dat je in februari waarschijnlijk weer gaat beginnen, spannend hoor!!

Zelf denk ik ook dat ik rond februari weer ga beginnen. Ik wil sowieso eerst wachten op de uitslagen van alle onderzoeken, die krijgen we 19 januari. Ben benieuwd of er iets uitkomt.

Pas als alles uitgesloten is, durf ik er weer voor te gaan!!

 

Lfs

Geplaatst

Hey meiden

 

Ja moeilijk allemaal.

Het gaat hier net zo je blijft er aan denken dat is denk ik heel normaal soms denk ik wel ben ik de enige die daar zo'n last van heeft en nu helemaal ben zaterdag jarig en ben e altijd gek op nu niet en de kerst heb ook zo zitten huilen en ik mis het zo ook al was het 12 weken en doet zo'n zeer.

Maar je moet er over blijven praten ook al is dat heel moeilijk heb het zelf ondergaan en heb nu de klap.

Iedreen heel veel sterkte.

En 2011 word ONS JAAR DAT MOET

 

Liefs en een hele dikke knuffel Jessica

Geplaatst

Sonja en Minoes, moeilijk he.... Ik moet zeggen dat het hier sinds een paar dagen beduidend beter gaat. Tussen de twee curettages in was het vreselijk. Ik voelde me fysiek ellendig en had dan zomaar opeens ook vreselijke huilbuien. Kon bijvoorbeeld niet aan de telefoon zijn, want dan begon het alweer. Denk deels ook doordat mijn hormoonhuishouding natuurlijk helemaal door de war was geschud. Na de tweede curettage voelde ik me veel beter. Heb daarna nog wel een periode van boosheid gehad, dan was ik echt de hele dag sjagrijning en kon iedereen op het dak gaan zitten wat mij betreft. Sinterklaas was ook een heel moeilijke dag zo met de familie en ons kleine neefje. Maar inmiddels kan ik wel weer echt oprecht vrolijk zijn en van kleine dingen genieten. Fysiek gaat het ook steeds beter, ik vloei niet meer, ik ben iets minder moe. Nog wel vaak hoofdpijn. Maar dat zal ook spanning zijn. Van mijn baas en de arbo arts heb ik gelukkig alle ruimte gekregen. Ik ga vanaf volgende week mijn uren weer langzaam opbouwen.

 

En ja, ik weet ook wel zeker dat het moeilijk zal blijven. Hoewel wij ook heel erg hoopvol uit deze ellende zijn gekomen. We zijn zwanger geweest, het was op zich een goede zwangerschap en we hebben nog zes cryo's. Het ziekenhuis geeft ons ook nog alle kans en ziet de zwangerschap op zich ook als een heel goed teken. Dus we proberen vooral vooruit te kijken. Ik ben er nog nooit zo van overtuigd geweest dat we een kindje gaan krijgen als na deze miskraam. Gek genoeg: nu het mislukt is, weet ik zeker dat het lukt.... Merk ook dat ik niet meer automatisch op dinsdag tel 'vandaag zou het xx weken geweest zijn'. Realiseerde me gisteren dat ik daar niet bij stil had gestaan. De uitgerekende datum staat wel in ons hart gegrift, maar ik merk dat ik meer bezig ben met uitrekenen van een volgende poging, dan met narekenen van wat voorbij is. Dat klinkt heel nuchter, maar het is natuurlijk ook maar een overlevingsstrategie....

 

Dus ja, eigenlijk gaat het hier gelukkig wel goed. De hoop en strijdlust zijn terug en dat maakt dat je veel aankan. Hoop dat ik snel weer ongesteld word en we verder kunnen.

Sonja, ik hoop voor jullie dat je na de uitslag van de onderzoeken ook weer vooruit kunt kijken. Als je niet verder kunt, dan is het ontzettend moeilijk merkte ik voor die tweede curettage. Je moet toch een beetje een nieuw doel hebben om het los te kunnen laten en dat kan pas als je meer zekerheid hebt. Wat voor een onderzoeken zijn er gedaan? Bij ons is het vruchtje wel onderzocht (maar niet op chromosomale afwijkingen ofzo) maar verder niks. Daar is trouwens ook niks uitgekomen. We zien het vooralsnog dus maar gewoon als 'pech' hoe simpel dat ook klinkt. Moet wel zeggen, dat is mijn énige angst: dat we nooit verder dan die 10/11 weken zullen komen. Maar op dit moment is er geen enkele reden om dat aan te nemen. Positief blijven dus, met af en toe een dip....

 

Dikke knuffel,

Henne

Geplaatst

Mag ik me hier ook aansluiten? Net als jullie allemaal heel hard gehoopt hier nooit terecht te komen maar helaas....

 

15 november; positieve bloedtest met hoog HCG

6 wkn, 4 dgn; geen hartslag

7 wkn 2 dgn; nog steeds geen hartslag maar vruchtzak groeit door

7 wkn 6 dgn; foute boel, nog steeds geen hartslag. Er wordt ons verteld dat er waarschijnlijk binnen een week tot 10 dagen een miskraam op gang komt.

 

Vandaag 8 wkn en 4 dgn; misselijk, zwangerschapskwaaltjes en op wat steken in mijn zij (eileiders?) totaal geen tekenen van een miskraam.

Is dit herkenbaar? Hoe lang duurde het bij jullie van het slechte nieuws tot de miskraam op gang kwam?

Wou eigenlijk maar dat het startte, weet niet goed wat ik kan verwachten maar begreep dat het heftig en pijnlijk is.

 

Heel veel sterkte en liefs voor iedereen hier! Dat 2011 eindelijk ons jaar mag worden!

Geplaatst

Zara, het kan wel een aantal weken duren voordat een mk op gang komt.

Zelf ben ik gecuretteerd, spontaan laten komen was geen optie volgens de gyn. Ik was al te ver en het waren er ook nog eens 2.

Ik moest een nachtje blijven en kreeg die avond voor de curettage 3 tabletten Cytotec.... pfffff wat er die nacht uitkwam, een uitzondering volgens de verpleegster..... zoveel was het.

Maar goed, je moet doen waar je je 'goed' bij voelt. Het is natuurlijk al erg dat je een beslissing in deze moet nemen, maar beslis niet té snel hoor.

Ik heb geen ervaring dat de vruchtjes zelf uit je lichaam komen, hierover zijn de meningen ook erg verdeeld. Ik weet niet of curettage ook een optie voor je is, maar dan heb je wel een deadline voor jullie zelf gesteld. En kun je daarna herstellen zowel lichamelijk als emotioneel.

Maar nogmaals meid, doe waar jullie je het beste bij voelen.

 

Heel veel sterkte de komende tijd, ook met je herstel!

 

lfs

Geplaatst

Hoi Zara,zulke berichten wil niemand lezen,helaas....

Bij mij is het ook zo gegaan,geen hartslag.Ik heb wel pillen gekregen om de miskraam op gang te krijgen....Dus het was heel erg pijnlijk en heftig,maar somige vrouwen hebben niet veel pijn heb ik gehoort.

Alleen bereid maar voor voor veel bloedverlies,ik las toen dat het meer dan normaal menstruatie zal zijn,maar ben in bloedbad waker geworden(sorry voor de uitleg)

Door de pijn ben de hele nacht waker gebleven en uiteindelijk in slap gevallen voor 2 uur en toen schrok ik van de hoeveelheid.Zorg dat je wat pijnstillers in huis hebt,maar dan nog zeg ik het weer sommigen vrouwen hebben weinig pijn!

 

Ik wens je heel veel sterkte! En laat je emoties ook lekker los.Het helpt!

Liefs,Violeta

Geplaatst

Zara wat een rotnieuws, bah. En heel erg naar dat het niet vanzelf op gang komt. Bij mij was het net als Sonja al te ver om spontaan op gang te laten komen dus ik heb al vrij snel een curettage gehad. Is dat voor jou een optie? Je loopt nu al twee weken met onzekerheid en angst, dat lijkt me sowieso al vreselijk.

Heel veel sterkte in ieder geval de komende tijd,

Henne

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden