Ga naar inhoud

Wie doet ook het boek dicht (wens voor 2e kindje)


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hoi allemaal

 

Vandaag ongesteld geworden na mijn 3e en laatste ivf poging (tevens icsi) Hiervoor eerst 7 iui's gedaan om proberen zwanger te worden van een 2e kindje.

 

Ik ben erg blij met mijn zoontje van 2,5 ('gelukt' met de 3e iui toentertijd) en besef maar al te goed dat we geluk hebben gehad.

 

Niettemin is het verdriet na een jaar proberen erg groot. Had al ingecalculeerd dat het niet zou lukken, maar de werkelijkheid voelt toch anders. Ben een beetje in shock en moet het een plek geven. Misschien dat iemand dit herkent.

 

Veel sterkte en succes allemaal!

Geplaatst

Hoi Mila

 

 

 

Wat een enorme teleurstelling dat je allerlaatste poging mislukt is.

 

Tuurlijk is je verdriet groot na een jaar lang behandelen en moet je het een plekje zien te geven. Het is ook niet niks wat je hebt meegemaakt de laatste tijd.

 

En nu moet je dat boek af zien te sluiten...... wat een moeilijk iets.

 

Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je het uiteindelijk een plekje kunt geven.

 

 

 

Groetjes

 

Daniella

Geplaatst

Hoi Mila,

 

 

 

Het lijkt me vreselijk als het moment werkelijk daar is.

 

Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen voor nu en voor de toekomst heel veel liefde en geluk met elkaar.

Geplaatst

Mila wat een teleurstelling moet dit zijn.

 

Ik hoop dat jullie het een plekje kunnen geven.

 

Veel liefde en gezondheid voor de toekomst met je gezin.

Geplaatst

Mila,

 

 

 

moeilijke stap. Het boek dicht doen.

 

Een grote teleurstelling dat de 3e poging niet is gelukt.

 

 

 

Heel veel sterkte

 

 

 

Dikke knuffel van ons

 

Rubster:hugg:

Geplaatst

Wij zijn ook voor een tweede kindje bij het laatste hoofdstuk aanbeland.

 

Eigenlijk hebben we net onze "laatste" poging gehad maar we hebben besloten nog 1 keer te proberen.

 

Ik denk dat het moeilijk is, maar ook wel rust geeft.

 

Het voelt wel leeg.

 

Je bent er zo mee bezig het is echt ons doel geworden en als dat wegvalt val je in een gat.

 

 

 

Heel veel sterkte.

 

 

 

Rachel

Geplaatst

Hoi Mila,

 

 

 

Wat triest dat alle pogingen tot niet hebben geleid...

 

Ik snap dat je al heel dankbaar bent dat t 1 keer gelukt is maar weet ook uit eigen ervaring dat een wens voor een 2de ook soms wel 2 keer zo groot lijkt. Je gunt je zoontje graag een broer of zusje...

 

Mila en man ..ik wens jullie heel veel sterkte met dit grote verdriet te verwerken en t een plaatsje te geven.

Geplaatst

Hei mila!

 

Heel veel sterkte meid. Je hebt een droom om een groter gezinnetje en het is zo jammer dat alle moeite die jullie het afgelopen jaar hebben gedaan niet is beloond.

 

 

 

Wij zitten nu na te denken over een brusje, vanwege mijn leeftijd (36) wil ik er niet te lang mee wachten. Mijn grootste angst is jouw verhaal. Dat je weer tegen zo veel teleurstellingen oploopt, weer die rot ongesteldheid iedere keer ziet doorbreken. Ik weet niet of ik dat wel aan kan/wil. Had jij het daar vantevoren moeilijk mee? Of ging je vol goede moed weer de mmm in?

Geplaatst

Wat balen meid... pfff zucht...

 

 

 

Wij hebben ook onwijs geluk gehad ik ben zwanger geworden van de eerste TP... wel hou ik in me achterhoofd dat het de volgende keer wel heel anders kan gaan....

Geplaatst

wij gaan ook voor een brusje(9 sept intake) en ik zou er niet aan moeten denken dat het niet gaat lukken! we hebben Julian naar 3 volledige icsi behandelingen gekregen, en nooit hadden we cryo's! Dus nu weer volledig een poging doen, we hebben ook niet al te veel pogingen meer want dan is het ingevroren zaad echt op! en mijn man heeft geen teelballen meer dus daar is niks meer te vinden!!..

 

 

 

De wens van een Brusje kan net zo sterk zijn als de wens voor een eerste!!

 

 

 

PS: mochten wij ooit nog het geluk hebben dat we een meisje krijgen dan is Mila wel een optie als naam;)

 

 

 

sterkte iig

 

 

 

Knuff

 

Desiree

Geplaatst
Hei mila!

 

Heel veel sterkte meid. Je hebt een droom om een groter gezinnetje en het is zo jammer dat alle moeite die jullie het afgelopen jaar hebben gedaan niet is beloond.

 

 

 

Wij zitten nu na te denken over een brusje, vanwege mijn leeftijd (36) wil ik er niet te lang mee wachten. Mijn grootste angst is jouw verhaal. Dat je weer tegen zo veel teleurstellingen oploopt, weer die rot ongesteldheid iedere keer ziet doorbreken. Ik weet niet of ik dat wel aan kan/wil. Had jij het daar vantevoren moeilijk mee? Of ging je vol goede moed weer de mmm in?

 

Ik ging echt vol goede moed het traject in. Elke poging was ik weer gemotiveerd. Het opstarten van een poging was op het laatste wel moeilijk. Ik kon geen injectienaald meer zien! Maar na een 1e echo zie je toch weer resultaat en daarmee hoop. na elke teleurstelling gunde ik mezelf een dag verdriet, en weer door naar de volgende poging.

 

wat echt tegenvalt is dit moment. Het accepteren van de situatie en de grote teleurstelling. Heb het ingecalculeerd maar voel desondanks een soort shock. Realiseer me dat mijn zoontje een heel gelukkig mannetje kan worden, maar er zijn verder ook geen neefjes en nichtjes (wel 2 puberneven in het buitenland die de NL taal niet spreken) en vind dat een eenzaam idee. Ik zou er zeker voor gaan! je weet maar nooit. Elke vrouw en elke situatie is anders. Ik ben zelf bijna 40 en daar zal het ook wel mee te maken hebben.

 

 

 

Dank voor jullie steun!

Geplaatst

Ik weet wat je voelt, voel het zelf ook!

 

 

 

Onze zoon is geboren na 7x IUI en 3x IVF. Toen poging 1 én 2 voor een brusje mislukten was er dus geen man overboord. Zoon was immers ook pas na poging 3 ontstaan. Tot ook poging 3 mislukte.

 

 

 

Verstandelijk gezien kan ik het allemaal prima bevatten. Ik ben héél erg ziek geweest door complicaties na een punctie en dat wil ik niet meer meemaken. Heb echt een jaar van onze zoon gemist. Ik ben 39 en zoon is bijna 4. Beiden niet meer echt de ideale leeftijd om nog een baby te krijgen. En zo zijn er nog tig redenen om te snappen dat het zo goed is.

 

 

 

Maar emotioneel ligt het toch soms echt anders. Afgelopen weekend zijn we naar een pretpark geweest. Papa met zoon in een attractie en ik in mijn uppie wachten op een bankje. Ik had daar willen zitten met een baby in de kinderwagen of aan de borst. En niet in mijn uppie....

 

 

 

Natuurlijk ben ik blij dat ik uberhaupt moeder ben mogen worden want zelfs dat is niet iedereen gegund. Maar ik gun het onze zoon zo om broer te worden en dat gaat nooit gebeuren.

 

 

 

Neem je tijd en houd je niet groot naar de buitenwereld. Want ook een onvervulde kinderwens voor een 2e is erg verdrietig. En daar gaan mensen weleens aan voorbij.

 

 

 

Heel veel sterkte!!

Geplaatst

Hoi Mila,

 

 

 

Ik heb het boek nog niet dicht gedaan en vrees het moment dat dit misschien toch moet. Ik snap wat je bedoelt over eenzaam voor je kind. Ik heb een dochter van 6 die ik zo graag een broertje of zusje gun, ook voor later. Ik heb zelf 1 zus en die heeft geen kinderen. Ze is 44 en heeft geen man dus dat zal er ook niet meer van komen. Ik vind het ook een vervelend idee dat ze alleen is, hoewel ze er niet onder lijkt te lijden. Ze heeft veel vriendinnetjes en is ook graag alleen, wil helemaal niet altijd met anderen spelen, maar toch. Ze vraagt soms wel wanneer ik nou zwanger word en dat is pijnlijk.

 

 

 

Manoah ik heb ook regelmatig van dat soort momenten die jij had in het pretpark. Gister in de speeltuin 2 gezinnen met een hele kleine baby en een zusje van nog geen twee... Zij wel, denk ik dan.

 

 

 

Ik wil je/jullie heel veel sterkte wensen in de toekomst! Een dapper besluit om te stoppen...

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Moet eerlijk zeggen dat er soms door mijn hoofd schiet: toch maar een 4e poging? De kansen zijn echter klein een 4e x laat mijn ziekenhuis zelfs niet toe al zou ik dat willen. Vind ook dat er rust in de tent moet komen en was altijd erg overtuigd van stoppen na de 3e ivf. Het zal me tijd kosten om het boek te sluiten.

 

Fijn om jullie verhalen te lezen (en dat bedoel ik op een goede manier hoor)

 

Liefs, Mila

Geplaatst

Hoi Mila,

 

 

 

Ik vind het heel rot voor jullie dat het na 3 keer voor jullie ophoud.

 

De hoop dat het nog een keer met hulp zou kunnen lukken, want het is al eens eerder gelukt, moet je nu laten varen.

 

En dat is heel verdrietig.

 

 

 

Onze eerste zoon is geboren na bijna 3 jaar zelf proberen, toen 6x iui en 2x ivf.

 

Ook wij zijn de mallemolen weer ingestapt voor een brusje.

 

Bij de tweede keer ivf trad er helemaal geen bevruchting op en ging, achteraf gezien, "de deur" in de maanden erop, gevoelsmatig, al stukje bij beetje dicht. Toen de derde keer ivf ook mislukte, ging voor ons de deur op slot.

 

 

 

Na 8,5 jaar vanaf de start van onze kinderwens waren we er ook wel aan toe om het af te sluiten. En we hadden ten slotte het geweldige geluk om in ieder geval een kindje te krijgen.

 

Alleen net na het mislukken van onze laatste ivf begon onze oudste zoon over een broertje of zusje, en dan breekt je hart toch echt wel even!

 

Ik vond het dan ook erg zielig voor hem, maar als je een beetje gaat rondgooglen over enigstkinderen, dan kom je er ook achter dat het echt niet zielig is of hoeft te zijn. En misschien in bepaalde gevallen zelfs wel beter? Het gaf mij in ieder geval behoorlijk wat rust.

 

 

 

(De maand erop raakte ik trouwens spontaan zwanger en hebben we nu alsnog twee kindjes. Maar daar gaat het nu niet om.)

Geplaatst
Hoi Mila,

 

 

 

Ik vind het heel rot voor jullie dat het na 3 keer voor jullie ophoud.

 

De hoop dat het nog een keer met hulp zou kunnen lukken, want het is al eens eerder gelukt, moet je nu laten varen.

 

En dat is heel verdrietig.

 

 

 

Onze eerste zoon is geboren na bijna 3 jaar zelf proberen, toen 6x iui en 2x ivf.

 

Ook wij zijn de mallemolen weer ingestapt voor een brusje.

 

Bij de tweede keer ivf trad er helemaal geen bevruchting op en ging, achteraf gezien, "de deur" in de maanden erop, gevoelsmatig, al stukje bij beetje dicht. Toen de derde keer ivf ook mislukte, ging voor ons de deur op slot.

 

 

 

Na 8,5 jaar vanaf de start van onze kinderwens waren we er ook wel aan toe om het af te sluiten. En we hadden ten slotte het geweldige geluk om in ieder geval een kindje te krijgen.

 

Alleen net na het mislukken van onze laatste ivf begon onze oudste zoon over een broertje of zusje, en dan breekt je hart toch echt wel even!

 

Ik vond het dan ook erg zielig voor hem, maar als je een beetje gaat rondgooglen over enigstkinderen, dan kom je er ook achter dat het echt niet zielig is of hoeft te zijn. En misschien in bepaalde gevallen zelfs wel beter? Het gaf mij in ieder geval behoorlijk wat rust.

 

 

 

(De maand erop raakte ik trouwens spontaan zwanger en hebben we nu alsnog twee kindjes. Maar daar gaat het nu niet om.)

 

Dank voor je persoonlijke verhaal. Is erg herkenbaar. En wat super dat je toch nog verrast werd met een zwangerschap (1 maand later!!). Dat is toch iets waar ik natuurlijk stiekem op hoop (maar natuurlijk direct probeer uit mijn gedachten te verbannen). Hoe ging dat bij jou aan het eind? Voor mij is 'het boek sluiten' echt iets wat tijd kost.

 

Groetjes, Mila

  • 3 weken later...
Geplaatst

Hoi Mila,

 

 

 

Lijkt me moeilijk om je beslissing om te stoppen te accepteren. Het is een groot verlangen dat je opgeeft, ondanks het feit dat je al 1 kindje hebt. In de wereld om ons heen lijkt het zo vanzelfsprekend en makkelijk: zwanger raken en kinderen baren. Het is pijnlijk als dat bij jou niet zo is.

 

 

 

Ik las laatst in Psychologiemagazine een mooi en ontroerend artikel hierover, het was gebaseerd op het boek 'Een onzichtbaar verlies' van Odile van Eck. Het gaat over hoe je afscheid kunt nemen van je kinderwens op een mooie manier. Geen idee of je er wat aan hebt, maar ik dacht: stel dat ik in die situatie ga komen, dan koop ik dat boek om ermee om te gaan.

 

 

 

Veel zachtheid en kracht gewenst!

Geplaatst

Hallo Mila en anderen

 

 

 

Ook wij zijn met goede moed begonnen aan een kans voor een brusje.

 

Immers was het al een keer gelukt, dus waarom niet nog een keer?

 

 

 

Helaas nu na 6 TP van "oude" cryo's in het afgelopen jaar zijn we een illusie armer. Nu na bloedonderzoek mogen we door.

 

We hebben nu samen gezegd van : waarom niet?

 

Maar nog niet definitief de knoop doorgehakt van nu gaan we bellen, want de teleurstelling is steeds zo groot. En ik heb nu nog iets "op de plank liggen".

 

Maar de tijd tikt door en ik word al bijna 39, dus mag niet te lang wachten van de gyn.

 

 

 

Ik kan me je teleurstelling enorm goed voorstellen. En vind het dapper dat je nu de grens trekt.

 

Heel veel sterkte met alles een plaatsje geven.

 

 

 

Liefs Nel

Geplaatst

Hoi Mila

 

 

 

 

 

wat ontzettend jammer dat het tot nu toe nog niet gelukt is! je hebt het over een mogelijke 4de poging maar dat jullie ziekenhuis daar niet aan mee wil werken, kunnen zij dat ook onderbouwen of ies het gewoon, wij zien er geen heil meer in? als je toch door wilt gaan dan zou ik zegge, orienteer je op een ander ziekenhuis!!!

 

 

 

maar wat betreft het besluit om het bij een mopoi knd te laten, ik heb begrepen van de psychologe dat het stoppen met behandelen, of het nu is als de wens geheel of gedeelelijk vervuld is, een heel proces is wat je moet vergelijken met een rouwproces. Kan me ook levendig voorstellen dat het heel wat met mensen doet hoor!

 

 

 

sterkte met alles

 

 

 

liefs

 

Babeth

Geplaatst

Jeetje...wat een herkenbare verhalen. Ook wij hebben inmiddels drie mislukte icsi pogingen achter de rug voor een brusje.

 

Aangezien ik nog hoop en vertrouwen heb op een brusje en er gevoelsmatig nog niet aan toe bent op dit definitief af te sluiten, hebben wij besloten om hard te gaan sparen voor een vierde poging. Wij gaan inderdaad dan wel naar een ander ziekenhuis toe (overwegen dusseldorf ivm de extra technieken).

 

Ook wij gingen met goede moed van start voor de behandelingen voor een brusje. het was immers al eerder gelukt. Ook had ik gelezen dat uit onderzoeken was gebleken dat je een grotere zwangerschapkans als je al eens zwanger was geweest. Het mocht dus helaas niet zo zijn. Ik realiseer mij dat wij al zoveel geluk hebben gehad door zo'n mooi en gezond manneke te mogen ontvangen, echter ik merk ook dat de wens voor een brusje nog veel sterker is geworden na de geboorte van ons zoontje. Het verlangen is nog heviger. Ik heb hierdoor tijdens de afgelopen behandelingen wel gemerkt dat ik mijzelf er heel (te)veel mee bezig hield. Terwijl ik juist tijdens de behandeling van ons zoontje er onbevangen en open in ging. Heb dus nu een beetje het idee dat ik mijzelf op die manier nu blokkeer ofzo om zwanger te worden. ga dan ook nu proberen om de druk voor mijzelf iets te minderen, weet echter nog niet geheel hoe......zucht.

 

Ik vind het wel heel moedig en knap van jullie om de beslissing te nemen om definitief te stoppen. Daar is veel moed voor nodig, want een intensief verlangen opgeven is echt niet makkelijk!

 

Wensd jullie dan ook heel veel sterkte en alle goeds toe in de toekomst!!!!

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden