Ga naar inhoud

Wie start er ook in Januari 2011!


Aanbevolen Berichten

  • Reacties 991
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Inderdaad hard duimen draaien!! Ben wel een beetje onzeker. Wat mag wel, wat mag niet. Ben vandaag weer gaan werken. In de lunchpauze heb ik een half uur rustig gewandeld en na die tijd toch wel wat last van buikpijn. Hadden jullie dit ook? Of hebben jullie nog langer rustig aan gedaan of niet gewerkt?

 

Kris, spannend hoor!! Hoop voor je dat het een positief gevoel is!!

 

Armanda, ook van mij nogmaals veel sterkte!! Ik hoop dat ook jij binnenkort een positief resultaat in handen hebt!! Het is je gegund!!!

 

Liefs Lianne

Geplaatst

Ik had het ook dat ik na een tijd lopen pijn kreeg, maar ik den dat het ook met de punctie nog te maken heeft, alles is toch beurs.. nie te veel belasten nog ;)

Succes!!

Geplaatst

thx lianne

ja wish, ik heb zeker een masker op naar de buitenwereld, behalve goede vrienden en familie

maar zelfs daar heb ik net gedaan alsof ik nog niet wist dat ik niet zwanger was... had gewoon geen zin in 'oooh wat zielig'...

 

ik had vanavond met een vriendin afgesproken. belt ze me net op... 'ik kom niet, ik voel me niet lekker... dat heb je als je zwanger bent he!'

ja hoor, net getrouwd, sinds een paar maanden aan het proberen, en NU al zwanger!

dus ik weer oooh en aaahh en wat leuk joh en hoe voel je je, terwijl ik alleen maar kan denken 'wat is mijn buik toch leeg en waarom toch!'

wat zou het vet zijn als ik kon zeggen 'ik ook!!!'

maar ja, het mag niet zo zijn (wie bepaalt dat eigenlijk??!!)

 

xx

Geplaatst

Kan me goed indenken hoe je je voelt Armanda, ik denk iedereen wel. Ik heb ook heel lang wanneer iemand enthousiast vertelde dat ze zwanger is gedacht waarom zij wel en ik niet!!

En ik probeerde dan maar zo leuk en lief mogelijk terug te reageren. Zo moeilijk. Nu na zoveel jaar weet je al bijna niet beter, maar soms komt dat gevoel echt boven. Dan is een masker niet altijd prettig, maar soms wel nuttig. Zeker wanneer andere mensen je niet snappen en alleen bezig zijn met wat in hun cirkeltje is.

Wie bepaalt het dat wij NOG niet zwanger zijn, ja dat is dan denk ik moeder natuur.....

 

x

Geplaatst

Hey Armanda...toen ik jouw berichtje las moest ik meteen aan een berichtje van mezelf denken wat ik vorig jaar mei heb geschreven, wilde het wel even delen:

 

21-5-2010 - Wie?7.gifMijn stemming tijdens het schrijven van deze blog:

Waarom!!

 

 

Wie bepaalt wanneer het onze tijd is?

Vandaag zou de menstruatie doorbreken...dan voel ik altijd van alles..teleurstelling, boosheid, verdriet! Hormonen gieren door mijn lijf. Ik voelde me niet lekker in mijn vel.

Komt er op mijn werk een vriendin/collega naar mij toe om me te vertellen dat ze 11 weken zwanger is.. Ze had geen fouter moment uit kunnen kiezen om het me te vertellen.. Kon zij ook niet weten.. volgens mij heb ik best leuk gereageerd...al kon ik wel door de grond zakken!! Al weer een vriendin die al een tweede kindje krijgt in de tijd dat wij deze wens hebben!

In de auto, op weg nar huis heb ik vreselijk gejankt.. waarom!! Thuis gekomen heb ik in bed ook nog een stevig potje liggen huilen. Met mijn vriend er over gepraat.. "Onze tijd komt nog wel", zegt hij. Maar wie bepaalt wanneer het onze tijd is? En wanneer is het dan onze tijd? Of is onze tijd niet gewoon al voorbij??!! Ik geloof er niet in.. Ik vind het zo gemeen!!

Als ik er achter kom wie het is die onze tijd bepaalt dan zou ik diegene graag even een flinke knal voor zijn/haar kop willen geven!! Het is zo vreselijk oneerlijk... ik voel me zoo machteloos, en wat ik vooral mis is dat ik eens flink boos zou kunnen worden op iets, iemand of whatever het is dat ONZE TIJD BEPAALT!! Niemand kan er iets aan doen..niemand kan de situatie veranderen...ik kan dus ook naar niemand mijn boosheid uiten..

 

 

Ik voelde me toen ook al zo.. en nu is er nog niets veranderd..weer bijna een jaar later.. Het is soms erg bitter..

Geplaatst

wow kris, dat is echt ongelofelijk!

wat naar joh, je zat er echt door heen he, ik snap het echt, ik voel me ook vaak zo

ook ik kan het niet echt met iemand delen, want zelfs mijn man is gewoon toch anders met zijn gevoelens en de momenten waarop hij zich rot voelt.

ik heb vanavond echt een paar flinke potjes gejankt. ook op de wc, men wat ben ik het zat, elke keer weer maandverband en tampons.

hoe vaak heb ik al gedacht dat ik ze nooit meer hoefde te komen (nou ja, niet nooit meer, maar je snapt het wel).

dat machteloze gevoel dat je beschrijft, en dat niemand er wat aan kan doen, terwijl je soms toch even pissig wordt (van binnen dan) op anderen, bij wie het allemaal zo makkelijk lijkt te gaan.

 

lieve kris, hopelijk is deze nachtmerrie voor jou snel voorbij...

 

xx

Geplaatst

Hey Armanda.. ja het is zo moeilijk en bij mij staan de tranen ook al weer in de ogen...heb vanmorgen een test geprobeert, maar deze is weer helemaal wit.. Dan denk ik weer.. :"waarom mag ik nou niet eens". Die vriendin die vorig jaar vertelde dat ze zwanger was heeft inmiddels drie maanden geleden haar kindje gekregen, en ik heb de moed nog niet op kunnen brengen om bij haar op kraamvisite te gaan.. Ik vraag me vaak af waarom het leven toch zo oneerlijk is..

Geplaatst

Hey Armanda,

Huil het maar flink uit hoor. Bij mijn laatste mislukte poging heeft het zeker een week geduurd eer ik er weer wat doorheen was. Ook heel veel gehuild, en triest en leeg gevoeld. En zelfs als het wat langer zou duren bij jou, geef jezelf maar alle tijd. Gun het jezelf ook en voel je je niet schuldig. Dat je vriend er anders mee omgaat is normaal. Het is dan ook een vent he. Maar ook hij zal verdriet hebben, daar twijfel ik niet aan. En als het een troost mag zijn: een nieuwe behandeling geeft nieuwe hoop en energie. Want elke kans is er één, nietwaar..

 

KrisKras,

Hou de moed erin he! De pregnyl is er toch al uit, en nu nog nagelbijtend afwachten tot je genoeg hcg aanmaakt..

 

liefs,

Ellen

Geplaatst

tis hier helemaal stil geworden

en ook op het wachtbankje van feb is het rustig

 

best raar om 'klaar' te zijn, val qua forum een beetje in een gat, haha

meiden, thx 4 everything

c u around

x Armanda

Geplaatst

Heej Kriskras,.... ik lees dat ook jullie eerste icsi niet gelukt is.

Kan me best voorstellen dat je er af en toe helemaal doorheen zit. Het kost toch altijd weer energie om je weer op te laden voor een nieuwe poging he.

 

Bij ons zijn er ook al heel veel babytjes geboren in de tijd dat wij bezig zijn met zwanger worden. Er zijn zelfs mensen die elkaar nog niet eens kenden toen wij begonnen (bijna 5 jaar geleden) en nu al weer 2 kids hebben. En dat blijft toch altijd een beetje steken. Je wilt niet jaloers zijn, maar stiekem ben je het toch.

Wat ons altijd op de been houdt is om vaak tegen elkaar te zeggen dat we het toch ook wel heel goed hebben samen en ook veel lol maken. Onze relatie zit in ieder geval goed in elkaar en ik ken ook een heleboel mensen met kinderen waar dat absoluut niet het geval is.

Geplaatst

Armanda,

wachten is toch zo vreselijk en het leven staat stil zolang er geen zwangerschap bevestigd is. Ik heb ook een dikke maand moeten wachten vooraleer opnieuw te mogen beginnen met spuiten en dergelijke. Wel, ik heb mezelf heel hard voorgehouden (wat natuurlijk niet altijd lukte) om het hele gedoe zoveel mogelijk achter me te laten, en die periode te vullen met etentjes, vrienden weer opzoeken, naar buiten komen en mezelf te verwennen. Kortom, het leven weer heel even omarmen. Want eenmaal je weer begint te spuiten, staat alles weer in het teken van de behandeling. En die is zwaarder elke keer opnieuw. Dus probeer nu even aan jezelf te denken. Heel even, en dan zal je zien dat je weer wat gelooft in jezelf.

 

Topics sterven inderdaad uit, omdat de tijd niet stilstaat en eenmaal weer een nieuwe behandeling start, er ook een nieuw topic geopend wordt. Maar ik spiek wel telkens mee hoor. We zaten er tenslotte samen op, nietwaar. Ook KrisKras en Elke en alle andere meiden bij wie het verdomme niet gelukt is (sorry, ik vind het bijna even frustrerend als jullie), hoop ik met heel m'n hart dat jullie binnenkort een beebje in de armen mogen omsluiten. Ik ben zelf nog heel onzeker, met m'n 7 weken, en alles kan nog mis gaan natuurlijk. Maar voel desondanks ik zwanger ben, nog heel erg mee met jullie.

 

dikke knuffel en veel liefs,

Ellen

Geplaatst

Wannabemom,

heel herkenbaar.. morgen hebben we een eerste verjaardagsfeestje van het tweede kindje van vrienden van ons...pff wij waren al bezig toen de eerste werd geboren! Maar ja.. toch wennen die dingen. Ik weeet nog dat ik heb gehuild toen ze me vertelde dat ze zwanger was van de tweede..maar nu vind ik het zo'n lekker mannetje en ga ik er graag naartoe. Zij kunnen er immers ook niets aan doen dat onze kinderwens maar niet uit komt.. en ze leven met ons mee.

Ellen, wat lief dat je nog mee voelt, het is ook nog niet zo lang geleden voor jou en je weet precies hoe het voelt om die teleurstelling te ondergaan. het is jou ook zo gegunt, geniet van je zwangerschap!

Het is allemaal ontzettend frustrerend, maar toch willen we door en geven we niet op!

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden