Ga naar inhoud

Uitgerekend december 2011


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Kyra, shit zeg! Morgen dus nog een keer?

 

Hoop, het is stil van jouw kant ... Gaat t goed met jou, je man en de kleine Desley? En met je schoonpuders..?

 

Ik ga naar een KDV kijken nu. Het is open dag

Maar mijn man en ik moeten omstebeurt want Sera mag nog niet naar buiten. Effe wennen is dat.

 

We kibbelen nog steeds veel, mn man en ik.

Wel minder, maar ik vind m evenveel irritant als lief.

Ik hoop dat t beter zal gaan. Vind t nog niet echt happy family zo.

  • Reacties 3,7k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Armanda: vervelend is dat als je kind nog niet mag buiten mag. Dat hebben wij nu ook. Wanneer mogen jullie wel naar buiten met jullie meisje? Nanne weet haar warmte steeds beter vast te houden dus twijfel of we nu naar buiten kunne nof niet.

 

KDV is bij ons gelukkig allemaal al geregeld. We hoeven hun alleen nog maar door te geven vanaf wanneer ze zal komen en dan is er zeker een plaatsje voor ons.

 

Wat vervelend dat jullie zo kibbelen. Hier ook wel zo hoor. Ik zit de hele dag binnen en ben alleen maar met onze meid bezig. Dit is erg leuk, maar de enige waar ik me een beetje op uit kan kuren is dan mijn man.

Het komt vast wel goed met jullie

Geplaatst

hier nog geen teken van weeen oid

gisteren bij het onderzoek is wel gebleken dat ik 2 cm ontsluiting had, maar dit zegt niks omdat het de 2e zwangerschap is

baarmoedermond was nog niet helemaal verweekt

sinds vanmorgen slijm van de slijmprop, maar dit kan ook al 2 weken voor de bevalling dus zegt ook niks

de gyn. zei wel dat het geen 2 weken meer zou duren

heb de hele nacht in spanning op de weeen gewacht hihi

 

denk dat ik kyra nog ff voor moet laten gaan

 

armanda succes met het uitzoeken van de kdv

hier niet zo moeilijk er is hier maar 1 en die kan ik bijna zien vanuit mijn woonkamer zo dicht bij

 

 

yolande gelukkig gaat het beter met het spugen

 

elke zit niks anders op dan wachten, jij had trouwens toch ook zo'n last van maagzuur?

de gyn. zei dat karnemelk een wondermiddel was

dat ik dat nu net zo ontzettend vies moet vinden

Geplaatst

Heej ladies!

 

@Kyra, Niets meer gebeurt gisteren?

@Hope, Hoe gaat het met jullie? Lekker aan het genieten??

@Armanda, Kibbelen is nooit leuk... Maar volgens mij gaat het wel wat beter dan eerst, toch? Hoop dat jullie snel het familie gevoel gaan krijgen met z'n 3e

@Sandra, ja hier nog een die ontzettend veel last van maagzuur heeft. Ik eet Rennies als snoepjes (3 a 4 per dag). Karnemelk? Nee, dat lust ik ook niet, hahaha

 

Hebben jullie in de gaten dat het vandaag vollemaan gaat zijn?! Dus wie weet gaat we vandaag/vannacht met zijn alle aan de gang, hahaha.

 

Liefs Elke

Geplaatst

elke

klinkt goed laten we dan met zijn allen bevallen vanacht

ik ben dr kaar voor

alles is gekamd en geschoren hihi

heb vanmorgen lekker lang gedouched en een gezicht en haarmasker genomen

mijn tas staat klaar vol kleding en snoep, koekjes en drinken

incl. strip rennies hihi

 

ik neem geloof ik de laatste dagen wel 8 rennies

Geplaatst

ELKE, nee helaas nog steeds geen voortekenen van een bevalling. Maar wie weet morgen hè. Die volle maan, daar hoop ik ook op, zeker nu er een maansverduistering is vanavond.

 

ARMANDA, meis geef het even tijd. Je hebt echt wel wat meegemaakt de laatste tijd en ik weet van mijn vorige bevallingen dat de hormoontjes echt nog wel een paar weken of maanden nodig hebben om weg te gaan. Het heeft bij ons ook wel even geduurd voordat we aan onze nieuwe rollen als papa en mama gewend waren en dan had ik helemaal niks dramatisch meegemaakt als het overlijden van je dierbare papa of een vroeggeboorte. Dikke knuffel voor jullie.

 

DEES, hoe is het met jou?

 

SANDRA, bleegh vies dat maagzuur. Ik heb zowel boven als beneden een flesje met maagzuurremmers staan, zodat ik dat zo snel mogelijk kan innemen. Enne, laat die weeën maar komen hè? Hier nog helemaal geen tekenen van een naderende bevalling.

 

YOLANDE, wat fijn dat het toch geen reflux was en het spugen nu veel beter gaat. Ik vind af en toe maagzuur al bleegh, laat staan na elke maaltijd. Zooooo sneu voor de kleintjes die het wel hebben.

 

Hier gaat het weer wat beter. Heb een beroerde dag achter de rug gisteren, veel gehuild (en dat voor het eerst tijdens de zwangerschap) en de kindjes en mijn man waren zo lief voor me. Ook de lieve reacties hier en vanuit mijn omgeving deden me erg goed. Weet je, iedereen die mij persoonlijk kent ziet gewoon dat ik er helemaal doorheen zit (zelfs de buurvrouw, waar ik alleen een kort kletspraatje contact mee heb had tegen mijn man gezegd dat ze zag dat ik het zo zwaar had.) en snapt niet dat ze niet door zijn gegaan met inleiden. Maar goed morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik laat het jullie weten.

Geplaatst

hee meiden!

 

Nog geen bevallingen..... hoop dat het voor sommigen van jullie nu echt snel gaat komen! Inderdaad, die volle maan, het viel me gister op hoe groot de maan is. Zou wel bijzonder zijn als jullie vannacht met z'n drietjes bevallen :-)

 

Armanda: komt dat omdat ze te vroeg is geboren, dat z enog niet naar buiten mag?

 

Wij hebben vanochtend borstvoedingscursus gehad. Was erg nuttig, veel gehoord, veel geleerd, nu maar hopen dat het in de praktijk straks ook goed zal gaan, is natuurlijk altijd afwachten. Verder mega brakke nacht gehad, meer niet geslapen dan wel, dus ga nu even lekker mijn bedje in. We gaan vanavond nl op stap met wat mensen, zou het wel erg leuk vinden om een paar uurtjes mee te gaan.

 

Geniet van jullie weekend!

IVFSH

Geplaatst

Yolande

Wij gaan pas op zn vroegst met kerst naar buiten met Sera.

En dan alleen maar naar de auto met de maxi cosi denk ik, als t zo koud is.

 

Ivfsh

Ja dat komt omdat Sera nog tot kerst in mn buik had horen te zitten. Ze kon zich in t zhs goed warm houden, maar hier thuis, waar t kouder is, gebruiken we twee kruiken en blijft ze zelfs nog onder de 37 graden

 

Meiden

Wat zou dat cool zijn, als er drie bevallingen tegelijk zouden zijn! Hoop t ook echt voor kullie want het klinkt echt zwaar.

Dees, Kyra, Sandra, Elke nog even volhouden.

 

Poezebeest

Hoe gaat t met jou en je gezinnetje?

 

Kelebek

Trek jij t allemaal nog?

 

Ik heb net mn middagslaapje gehad, en heb nu migraine, om te nog leuker te maken.

Terwijl mn man en ik samen naar kerstbuurtborrel zouden gaan mbv babyfoon.

 

Jessie

Net als jij kom ik niet buiten en dat trek ik ook slecht.

De KS is nu een maand geleden maar ik voel steeds steken nu en kan wel goed lopen en bukken maar heb nu toch weer te veel gedaan.

Ik ga ook niet naar winkels want ben snel moe en kan toch niet sjouwen. Pfff niet leuk.

 

Maar gelukkig heb ik zon wolk van een baby die alles goed maakt. Ik ga dr nu verschonen en flesje met bv geven. Oh shit, bijna vergeten... Eerst natuurlijk weer... Kolven! Ook al zo leuk, not!

Zo, lekker klagen.

Geplaatst

Weet je, eigenlijk is dit de kern (ontdek ik net na de zoveelste discussie):

Ik voel me niet genoeg gewaardeerd, door mijn man dan. Hij weet niet half wat ik allemaal wel niet doe! Voor hem, voor ons kindje, in het huis, voor de administratie, regeldingen, etc. Serieus, ondankbare en blinde vent is het.

Gelukkig is tie geweldig met onze kleine, dat wel.

Maar ik vind hem steeds meer een nare vent, dat is echt een rotgevoel. Hij houdt geen rekening met me en vaak lijkt Hij degene die het zwaar heeft, terwijk Ik degene ben die alles moet doorstaan.

Alles rondom de icsi's, de injecties, puncties, zwangerschap, lichamelijke veranderingen die ik moeilijk vond, ziekenhuis opname (men wat had ik t zwaar daar, vooral omdat ik zo machteloos was en nix meer kon), keizersnede, pijn, verdriet om mn vader, miljoen x kolven op een dag, duizenden keren alles schoonmaken en stereliseren, zere borsten, nog steeds onzeker over mn uiterlijk, en ga zo maar door!

En wat heeft hij nou eigenlijk waar ie t zwaar mee heeft??

Oke, ik heb sinds de geboorte last van de hormonen.

Maar mag ik ook s labiel zijn alsjeblieft? Of moet ik altijd alleen maar sterk zijn.

Gelykkug voor hem had ik tijdens alle icsi's en tijdens zwangerschap geen last van hormonen.

Dus dat geklaag van hem... Moe... Zwaar... Pfff dat wil ik gewoon niet horen.

Heb t echt gehad met die vent van mij. Me waarderen voor alles wat ik voor hem en om een gezin te krijgen heb moeten doen (terwijl hij degene is die onvruchtbaar is), is toch wel t minste wat ie kan doen.

Voel me er echt gekwetst en verdrietig door.

Geplaatst

Armanda, ik lees veel mee maar reageer niet vaak, maar nu MOET ik ff wat zeggen: je-hebt-gelijk!!!

 

Een kind op de wereld zetten is zo heftig, zwar, intens etc etc. Daarvoor verdient iedere moeder respect! En jij helemaal met icsi's, ks en het verlies van je vader. Kun je er met hem over praten? Is er iemand anders die hem er fijntjes op kan wijzen?

 

Aan de andere kant ging het bij ons bij 1e geboorte ook niet zo makkelijk. Het hoort er een beetje bij, je draai moeten vinden enzo. Voor hem ook niet makkelijk. Maar voor jou is het heel duidelijk het moeilijkste en je verdient steun aandacht en waardering. Hang in there!

 

Liefs

Toverstafje (oktoberforum).

Geplaatst

@ armanda.. wat jij schrijft zo voel ik me dus ook vaak.. net alsof ik thuis ben en alleen maar op de bank zit en niks doe.. het huis wordt niet vanzelf schoon,Julian verzorgd zich zelf (nog) niet aan.. Ik heb alle icsi moeten doorstaan de pijn van de puncties, elke keer je weer blootgeven letterlijk en figuurlijk en die tegenslag als het niet gelukt is.. elke ochtend een maand lang spuiten in jezelf zetten.. nou ik kan zo wel even doorgaan.. deze zwangerschap valt me ook behoorlijk tegen, en ik heb het nu ook echt wel gehad...ik kan bijna niks meer doen, en wil graag nog zoveel en alles netjes voordat de baby komt..en alles op zijn plek zodat als ik terug van het ziekenhuis dat de kraamverzorgster alles weet te vinden.. en alle was bij houden, alleen ik KAN het niet meer.. en als ik iets aan mijn man vraag zucht hij al, en vindt dat ik me niet moet aanstellen, maar goed ik weet gewoon dat ik straks lekker wil genieten en dat kon ik bij Julian niet omdat me enorm heb geiriteerd aan alle rommeltjes,de was, alles zelf moeten doen want de kraamhulp trok alles uit de kasten!! Kon ik alles weer opruimen na die tijd.. hoop dat ik nu wel een leuke kraamhulp krijg hoor.. en ik ga alles zeggen want anders ga ik me irriteren en dan ook aan mijn man.. Ik zie er wel tegenop, Ik wil gewoon een relaxte tijd hebben en kunnen genieten van Julian en de Baby. maar daar hoop ik ook steun bij te krijgen van mijn man.. maar als het zo gaat als nu dan weet ik het zo nog niet, hij is ook gespannen, en al die ziekenhuisbezoeken vallen ook niet mee.. dat begrijp ik dan ook weer wel. We hopen op het beste, moeten er maar postief in staan.. alhoewel ik nu wel echt mega zenuwachtig aan het worden ben!!

 

maar goed armanda ik begrijp dus helemaal wat je bedoelt en ik hoop dat jullie snel een ritme vinden, en elkaar ook weer 'terug' vinden..

 

ik ga lekker slapen, ben snot snot snot verkouden, en moe.. slaap slecht van de spanning.. maandag weer vk, bloed was niet goed, en nu dus weer bloed prikken. en bloeddruk controle. mocht het niet goed zijn, maken ze een plan.

 

dames, als jullie gaan bevallen. heel veel suc6 en geniet!

 

liefsss

Geplaatst

Toverstafje

Wat lieief! Dankjewel voor je begrip en woorden.

 

Dees

Ook jij bang voor spanning met je man. Vervelend he?!

En jij hebt t al eerder meegemaakt , dus jij weet een beetje wat je kan verwachten. Hoop dat t dit x beter gaat.

 

Het is dat mn kindje bij ons op de kamer ligt. Anders was ik op zolder gaan liggen vannacht ;-)

 

Sterkte meiden!

X

Geplaatst

Lieve DEES en ARMANDA,

 

Ach meiden even een hele dikke knuffel voor jullie. Het is soms zo ontzettend moeilijk dat alle inspanningen die je verricht niet gewaardeerd worden, zeker door de persoon waarvan je dat het meeste zou willen. Weet je, ik ben nu al ruim 5 jaar thuisblijfmama en nog steeds heb ik periodes dat ik me totaal niet gewaardeerd voel voor alles wat ik voor de kinderen, het huis en mijn gastkindjes doe (en dat dan niet door mijn man, want die waardeert me gelukkig wel, hoewel ik hem er soms wel even op moet wijzen). Na al die jaren probeer ik me er maar bij neer te leggen en probeer ik de fijne gevoelens van waardering uit mezelf te halen als ik zie hoe blij mijn kinderen zijn dat ik thuis ben en met ze speel, hoe ik het steeds beter voor elkaar krijg om het huishouden op rolletjes te laten lopen en dat ik daarbij ook nog tijd voor mezelf overhou (ik heb geen druk sociaal leven).

 

Nogmaals een hele dikke knuffel en hopelijk zien jullie mannen snel in dat waardering ook een belangrijk onderdeel van een relatie is.

 

Liefs van Kyra

Geplaatst

Lieve Armanda en Dees,

 

Wat vind ik dit verschrikkelijk om te lezen!! Het enige wat ik kan zeggen is; probeer er over te praten samen. Met nadruk op praten. Het zal niet makkelijk zijn denk ik, maar toch.

 

Heel veel sterkte in deze situatie.

 

Liefs Elke

Geplaatst

Helaas heeft de volle maan bij mij niet geholpen... Helemaal niets aan het handje.

Oh meiden, ik ben het zo beu. Ik word al moe van niets doen!!

 

Ik ben niet goed in wachten en geduld heb ik al helemaal niet!! Ik word regelmatig van binnen in elkaar gerammeld/geschopt! Vind het niet grappig meer.

Ik wil ons menneke nu eindelijk wel eens ontmoeten!!

 

Zo, dat was mijn beklaag. En hoe is het met de andere dames?

 

Liefs Elke

Geplaatst

Ik begrijp jullie in wat jullie zeggen maar denk er toch even iets anders over.

Ik denk dat mijn man ook heel wat heeft doorstaan afgelopen 5 jaar. Ook voor hem was het allemaal heel erg moeilijk.

Het is al vreselijk voor hem om te weten dat wij niet zwanger konden worden doordat hij een probleem had.

Hij heeft een operatie ondergaan om zijn sterilisatie ongedaan te maken en daarna krijgt hij het nieuws dat het in eerste instantie goed gegaan was maar in de loop der tijd toch weer dichtgeslipt was. En dan heeft hij daarna nog de pesa ondergaan. Een spuit in je ballen. Je zal het maar moeten doen. Het is voor de man ook emotioneel erg zwaar om te weten dat je je vrouw geen kind kan geven al zeggen ze dat niet. Ze houden dat voor zichzelf. Daarna zijn we verder gegaan met donorzaad. Dat is ook zwaar volgens mij om als man te accepteren. Maar zoals hij nu naar onze dochter kijkt. Hij voelt het helemaal als zijn dochter. Wat natuurlijk ook zo is. Daarnaast moest hij toch al die behandelingen en onderzoeken omgaan met mijn hormonen. En nu heeft hij ook nog niet de geboorte mee mogen maken.

Ik heb zoveel respect voor hem hoe hij hiermee om gaan. Ik wil hiermee gewoon even aangeven dat de man toch ook wel veel moet meemaken in het hele proces en dat we dat niet moeten onderschatten.

En nu werkt hij de hele dag en als hij thuiskomt moet hij ook nog het huishouden doen. Hij vind dat ook niet altijd leuk, en dat levert soms wel ruzies op, maar uiteindelijk doet het het toch wel allemaal.

Ik weet dat wij als vrouw veel moeten doormaken, maar als man ook.

Geplaatst

hier heeft de volle maan ook niks uitgevreten helaas

 

armanda en dees zo als jullie het beschrijven heb ik het vorig jaar ook gevoeld

was mijn man toen ook liever kwijt dan rijk

de bui is over gewaaid en we zijn ontzettend gelukkig met elkaar en de kleine meid

nu ik me weer zo belabberd voel denk ik oook wel eens dat moet hij voelen

weet hij ook dat ik me niet aan stel

was donderdag ook wel ergens blij met het ziekenhuis een bevestiging dat ik me niet aan stelde

mijn man zucht ook al voor dat hij iets moet doen en geeft ook snel op

ik moet dan ook doordrammen maar uiteindelijk doet hij wel alles wat ik hem vraag

denk dat we op dit moment als zwangere vrouw ook niet normaal kunnen doen door alle hormonen

en dit geld ook voor alle nieuwe mama's

 

hoop dat jullie je mannetjes ook snel weer een beetje lief vinden

Geplaatst

Poeh dames, vIND het lastig te reageren. Wat naar dat een aantal van jullie het zo naar ervaren met manlief...

Ik ervaar het eerlijk gezegd andersom, mijn man is juist een schat in het meehelpen en we genieten samen nu juist heel erg. Normaal is hij best wel een stoer type en nu is het een hele zorgzame man en papa. Hoop dat jullie er snel met de mannen over kunnen praten want dan kan jet echte genieten beginnen!

Geplaatst

Hey jessie

Goed dat je t zegt. En natuurlijk heb je ook voor een deel gelijk. Maar mijn man heeft al die dingen die jij noemt niet ondergaan. Bij hem was t gelijk al duidelijk waar t aan lag.

Daar kan hij ook niks aan doen. Maar ik heb wel wat begrip en waardering nodig, en dat is precies wat ik mis nu.

 

Sandra, jij ook al. Nou dat t dit x maar beter mag gaan dan he.

 

Ik moet snel weg dus ik hou t kort.

Geplaatst

Hoi lieve meiden!

 

Sorry dat ik even niet heb gereageerd, maar de afgelopen week was ergemotioneel door mijn traumatische bevalling. Graag zou ik mijnbevallingsverhaal hier willen schrijven, al was het alleen maar dat het helptte verwerken. Niet schrikken, want dit is een zeldzaamheid, en jullie gaanallemaal op een normale manier bevallen!

 

Zondag 4 december

's Morgens om 07:00 uur belden we naar het zh of er een plekkie was voorinleiden. En dat was er, we mochten om 08:00 uur komen. Daar aangekomen kregenwe een mooie verloskamer toegewezen, werd ik aan de CTG gelegd, en deze wasprima. Ook getoucheerd, en zoals verwacht nog steeds voor de helft verweekt enverstreken, geen ontsluiting. Eerste gel om 09:00 uur. Het brandde vreselijk.Ik kreeg er harde buiken en weeen van, maar die deden niets. Ik mocht na 'n uurvd CTG af en lekker lopen in het zh enz. Om 13:00 uur terug en werd weergetoucheerd, baarmoedermond was nu verstreken en verweekt maar geenontsluiting. Om 15:00 uur de 2e gel. Ik bleek er vreselijk allergisch voor tezijn. Mijn schaamlippen/vagina alles was helemaal dik en gezwollen en opgezet,10x zo erg! Weer uur CTG en toen mocht ik er vanaf. 's Avonds werd ik steedsgetoucheerd maar er verandere niets. De laatste keer was om 23:00 's avonds.Nog steeds geen ontsluiting en ik werd naar de verpleegafdeling gebracht om teslapen, en maandagochtend zou verder worden gekeken. Ik lag nog geen kwartierin mijn bed, en mijn man was nog geen kwartier weg, en ineens voelde ik eenhele harde knap/pang, en mijn vliezen braken. Ik had waanzinnig veelvruchtwater, alles was zeik en zeik en zeiknat. Het hele bed, de vloer enz. Ikwerd direcht weer teruggebracht naar de verloskamer.

 

Maandagochtend 00:30 uur

Getoucheerd, en halve cm ontsluiting, en nu was het afwachten. Ik kreeg weeendie wat pijnlijker waren, maar was ook al erg moe. Om 03:00 kwam de vk, er werdbesloten dat ik direct een ruggeprik kreeg, en aan de weeenopwekkers. Toen hetinfuus werd geprik werd mijn man al niet lekker. En eerder had ik verteld datmijn man was flauwgevallen tijdens mijn ruggeprik. Pfff.....wat was datvreselijk. De ruggeprik werkte niet goed. Mijn hele rechterbeen was verlamd,kon er niets mee, net zoals mijn rechterheup. Maar op de linkerkant zat geenverdoving. De weeen wilden niet opgang komen. En ondertussen is hetmaandagmorgen 08:30 uur. Mijn moeder was er inmiddels ook. De monitor van deweeenopwekker werd opgeschroefd, en ik had enorme pijn. De anesthesist werderbij gehaald. Hij snapte er niets van en om me te helpen kregen een bolus. Datis een spuit met extra verdoving. Normaal krijgt iemand 4 cc, en ik kreeg8cc!!! Ik was helemaal van de kaart, ik werd misselijk, en ik kon niet heldermeer zien en praten. Maar de pijn bleef!!!! Na een aantal uur, ik meen rond 12:00kwam de anesthesist weer en probeerde het slangetje van de ruggeprik eruit tehalen en anders in te brengen, zodat links ook verdoofd zou worden. Mijnbaarmoeder reageerde nog steeds niet op de weeenopwekker en werd opgeschroefd.Ik schreeuwde het uit van de pijn en die ruggeprik hielp niet op links.Zooooooo'n pijn!! Achteraf is stand 6 op de monitor voor de opwekkers al fors,maar bij mij stond hij al op stand 16!!!! Jullie kunnen je voorstellen wat vooreen helse pijn dat moet geven. Een normale wee maar 50x erger!!

maandagmiddag 13:00 uur

Ik werd getoucheerd, en ik bleek maar 2 cm ontsluiting te hebben, fucking 2cm!!! En inmiddel al 11 uur verder na breken vliezen!! De moed zakte me in mijnschoenen, en ik raakte in paniek....De anesthesist kwam weer. En hij overlegdemet zijn supervisor. De ruggeprik moest opnieuw worden gedaan, en ik werd voorde 2e keer geprikt maar nu 'n wervel hoger. Die ruggeprik werkte maar 1 uurtje,en weer kreeg ik vreselijke pijnen, GESCHREEUWD heb ik van de pijn. Anesthesistbleef bij me, evenals een team van vk en vp. Anesthesist overlegde weer metzijn supervisor. Want rechts was wel verdoofd, maar links weer niet. Ik kreegnog zo'n bolus, en weer was ik naar de klote van die spuit. Ondertussenreageerde mijn baarmoeder nog steeds niet op die wee opwekker. De monitor werdopgeschroefd naar stand 18! ACHTTIEN!! terwijl stand 6 zo ongeveer voldoendeis!!!!!! Die bolus begon uit werken. Ik kon alleen maar op mijn linkerzijliggen. Ik schreeuwde en schreeuwde en schreeuwde het uit. Ondertussen was ikzooooooo moe! Ik viel tussen de weeen door in slaap, zoooooooooo moeeeee....

Maandagmiddag 15:00 uur

Ik werd weer getoucheerd en ik had nog steeds maar 5 cm.....Ik raakte nog meerin paniek! Anesthesist stond met zijn rug tegen de muur omdat ik al hetmaximale had gehad, vk en vp wisten het ook niet meer. Maar de monitor bleef op18 staan. Vanaf dat moment kreeg ik weeenstormen. Ik GILDE EN GILDE EN GILDE!!Anesthesist nog 1x overlegd met zijn supervisor, ik mocht voor de allerlaatstekeer 1 shot verdoving. Deze hielp niet. Ik ving weeen op die jullie je absoluutniet kunnen voorstellen. Ik kon dat alleen maar op mijn linkerzijde, kokhalsendvan ellende, mijn moeder huilde, mijn man huilde. Zelfs de anesthesist bleeferbij terwijl dat zeer ongebruikelijk is. Om 16:00 uur gilde ik: ik MOETpersen!!! Maar niemand die me geloofde. De tranen stromen nu echt weer overmijn wangen..

Maandagmiddag 18:00 uur

EINDELIJK werd ik weer getoucheerd, en ik had 10 cm ontsluiting die ikwaarschijnlijk al eerder had. Maar......het hoofdje zat nog te hoog! Desley waswel ingedaald, maar toch weer teruggeschoten. Ik moest nu op mijn rechterzijdede persweeen wegzuchten! Wegzuchten!! Au au au au au....Inmiddels werd degyneacoloog en de supervisor van de gyneacoloog erbij geroepen. En die blevener ook bij. Dus in de verloskamer stonden 2 gyneacologen, 2 verloskundigen, 2verpleegsters, 1 anesthesist. Desley zijn ademhaling ging ook steeds achteruitdoordat ik door de helse pijn verkeerd ging ademen.

Maandagavond 18:45 uur

Ik moest op mijn rug liggen en mijn benen in de beugels. Ooooh mijn God wat eenhel was dat! Ik had rugweeen. En niet de normale rugweeen, maar gestimuleerdeweeen. Want wat bleek: ik had namelijk geen enkele perswee van mezelf! En demonitor stond inmiddels op stand 20! Ik schreeuwde het uit van: zet datkloteding uit!! En ik was in staat mijn infuus uit te trekken. De stand was ooksnel weer wat naar beneden gedaan. Maarja, ik moest uit mezelf persen zonderwee. De gyneacoloog deed zijn vingers erin en daar moest ik naar toe persen.Iedereen stond versteld met wat voor een kracht ik nog had. De monden vielengewoon open. En ik perste en perste en perste. Dwars door de pijn heen!! Desleywas ook vaginaal met een draadje op zijn hoofdje verbonden aan de monitor omzijn hartslag beter te registreren.

Maandagavond 20:00 uur

De gyn en supervisor waren even weg. Bij elke keer persen schreeuwde de vk ende vp: kom op met alle kracht, handen in je knieholtes, kin op je borst enpersen!! MAAR IK KON NIET MEER! Ik schreeuwde, huilde en zei: ik heb geenkracht meer op mijn handen in mijn knieholtes te doen, help me asjeblieft, snijhet kind eruit, ik kan niet meer enz. De vk rende naar buiten om te overleggen,want dit KON ook niet meer. De gyn en supervisor kwamen om 20:15 uur. Je zagDesley zijn hoofdje zitten, maar je zag ook dat hij op 'n een of andere manierniet verder kwam. Er kwam een echo apparaat erbij om te kijken of hij eensterrekijkertjes was. Maar volgens de gyn niet. Ik MOEST van hem nog een paarkeer proberen. Mijn moeder was overstuur, mijn man trok het niet meer, en ikwilde dood....Na een half uur was het klaar.

Maandagavond tegen 20:45 uur

Ik moest direct afgekoppeld worden en door naar de O.K. Kindje lag klem. Er wsnu grote spoed bij. Want Desley lag wel hartstikke klem voor en achter mijnschaambeen, sterrekijker maar best wel erg. De sensor aan het hoofdje vanDesley werd afgeknipt, en alles was in rep en roer. Ik werd met een noodgangover de gang gereden, en ik toevallig een perswee uit mezelf die ikwegschreeuwde. Toen hup in de O.K., ik werd op een ander bed geloodst, mijn manin een pak gehezen. Ik moest ineens rechtovereind zitten ivm mijn VIERDEruggeprik! Maar ik viel flauw, de baby tussen mijn benen, de pijn en ineens overeindzitten, pfff...Ik zag mijn man weer wit wegtrekken, en ik kon me alleen nogmaar zorgen maken om hem. Ik schreeuwde: let op mijn man, hij gaat onderuit! deanesthesist was er net op tijd bij, en bracht mijn man naar een kamer ernaast.Bij mij werd alles gereed gemaakt, en mijn pijn verdween als sneeuw voor dezon, heeeeeerlijk! Later hoorde ik dat mijn man in die kamer ernaast vreselijkmoest huilen, en een verpleegster heeft hem echt getroost. Mijn man en huilen?Dat de tranen over zijn wangen stromen? Dat heb ik zelf in 6 jaar tijd nog maar1x meegemaakt....Toen ik gereed was kwam mijn man naast me zitten, en moest nogsteeds erg huilen, ik troostte hem. En ineens....ineens hoorde we het eerstehuiltje! Ik brak echt in duizend stukjes! EINDELIJK WAS HIJ ER!! Hij werd overhet doek heen getild, en hij moest ineens plassen, precies in een boogje overhet doek, precies in mijn gezicht en rechteroog, hahahahaha! Daarna is mijn manmeegegaan, hij kreeg 2x een apgar score van 9/10!! Daarna bracht mijn man hembij mij, wauuuw!! Toen ging hij weg want ik werd dichtgemaakt. Jemig wat voeldeik me eenzaam.....maar de gyneacologen en anesthesist bleven lekker met mijpraten, heel lief. Daarna naar de verkoeverkamer. Ik werd gecontroleerd opalles, en toen dat goed was, kwam mijn man met Desley. Wat emotioneel, watmoest ik huilen en huilen, hij werd direct aangelegd. En hij hapte direct goedaan en dronk gelijk fantastisch!!!!!!!!

 

De dagen in het zh waren erg moeilijk. Vooral de dag erna, de dinsdag. Alleverloskundigen, gyneacologen, 3 anesthesisten, alle verpleegkundigen kwamenallemaal stuk voor stuk aan mijn bed. Iedereen zei': wat heb jij een bevallingvan hel gehad, een monsterbevalling. Iedereen moest me zien om te kijken hoehet met mij ging, om voor hun zelf die dag ook een plekje te geven. Dezebevalling had namelijk NOOOOIIIT zo mogen gaan. Ze hebben een totaal onrijpebaarmoeder geforceerd en geforceerd! Mijn ontsluiting duurde alleen al 17 uur!!Persen 2,5 uur zonder eigen persweeen!! Ze hadden niet gezien dat hij klem lag,dus ik perste met zo ellendig veel pijn. Probeer maar een baby eruit te persendie klem ligt, en steeds verder klem komt te liggen door het persen! Achterafbleek dat hij zo klem lag, dat hij echt uit mijn geboortekanaal was getrokkenen gedraaid! Hij had ook een enorme punthoofd, oogjes en oortjesgezwollen....De ruggeprikken, 4x, werkte niet, geen enkele pijnstilling werkte.En dan een spoedkeizersnede, een jaap van 15 centimeter! Mijn hele buik isbeurs en blauw. Ze hebben lucht in mijn buik laten komen, dus mijn buik is nugevuld met lucht en bol. Dit verdwijnt met de weken, maar gaat erg langzaam. Deruggeprikken hadden ook zo zijn consequentie. Ze hebben namelijk botvliesgeraakt, dus ik heb elke keer een stroomstoot door mijn rug heen. Zo'n zelfdegevoel als jij je stroombotje in je elleboog raakt. In botvlies zitten veelzenuwen, zondoende. Dit verdwijnt ook wel, maar duurt weken....We hebben ook desupervisor aan mijn bed gehad, want mijn moeder, mijn man en ik hadden zoveel vragen.Zoals, waarom zoooooo lang doorgegaan? Waarom mij zooooooo lang laten lijden,waarom niet direct een keizersnede?? Een duidelijk antwoord hebben we nietgekregen. Tja, dat een keizersnede alleen voor uiterste noodzaak was, lekkerdan....

 

En dat is nog niet het enige. In het ziekenhuis hebben ze mijn borstvoedingtotaal verkloot door verkeerd aan te leggen. Ik had bloedblaren op mijn tepels.3 Dagen later kwam de vk en ik had de keus: 24/7 kolven, of flesvoeding. Metpijn in mijn hart heb ik voor flesvoeding gekozen. Op de 4e dag mocht ik naarhuis. 8 december.

 

De kraam kwam, maar ik had het zooooo moeilijk. De hele bevalling blijft alseen film door mijn hoofd spelen. De verloskundige uit Amersfoort komt dagelijkslangs voor controle. Toen zij de 1e keer kwam, waren mijn ouders er ook. Zevroeg natuurlijk naar mijn bevalling. Ik heb alles verteld, totaal huilend,samen met mijn moeder en man, mijn vader die had ook de tranen in zijn ogen,want het was de 1e keer dat hij het uit mijn mond hoorde...De verloskundigewist niet wat ze hoorde. Ze zei: dit is een horrorbevalling, ze hebben diebaarmoeder totaaaaal geforceerd, dit had nooit mogen gebeuren. Uberhaubt dat demonitor op 18 stond, ze zei: stand 6 was al fors. Nu heeft de vk geregeld datwe extra zorg krijgen. Kraam blijft 3 dagen langer, en de vk komt elke daglangs. Ik heb een trauma opgelopen, en ik moet veel, heel veel van me afpraten, en dingen vragen, want sommige stukken ben ik echt kwijt. Werken zit ereffe niet in. Want die wond is nu te groot, en mijn buik te beurs. Normaalgesproken staat er 6 weken herstel, maar dit gaat zeker 12 weken duren. De vkgaat me helpen met verwerken, en met het uwv. Ook wil ik heeeeel erg graag mijnlijf terug, ik ben 11,5 kilo aangekomen en ben er nu al 6,5 kwijt, Maarja, diedikke bolle buik met veel lucht, schaam me zoooo...

 

Oja, nog 1 ding. Ik vertelde eerder dat Desley een draadje op zijn hoofd hadaan de monitor voor zijn hartslag. De dag na de bevalling had ik zo'nschrijnend gevoel in mijn vagina. Ik dacht: vast nog die allergische reactievan die gel, of al dat gevoel, of miscchien een schimmelinfectie. Toen ikdonderdag thuiskwam, moest ik laat in de middag plassen. Ik kom langzaam vandie wc af, en ineens hoorde ik op de vloer 'klonk' Ik keek naar de vloer, en ikzag een draag liggen van 8 centimeter, Ik riep naar mijn man, en hij en dekraam kwamen verschrikt kijken. Dat touwtje was vlak voordat ik naar de O.K.ging afgeknipt. toen Desley gehaald werd, is dat touwtje eraf gegaan. Maar zehebben daar nooit meer naar gekeken, en goed schoongemaakt!!! Dat scherpetouwtje is er dus gewoon uitgevallen! het is gevlochten draad, met een hardstukje, de sensor. Ongelooflijk!!!! Als dat was blijven zitten.....morgen belik dit kutgyn die dat heeft laten zitten!!

 

Maar natuurlijk hebben we eindelijk een prachtige wondertje, oooooh mijn Godwat is het genieten. Wat zijn we intens intens intens gelukkig. Mijnmoedergevoel overheersd alles. De bevalling kan ik niet vergeten, maar ik kanhet wel heel goed splitsen. Wat zijn wij gelukkig nu, het is compleet. Onsleven is compleet. Ik zal een foto van Desley plaatsen. Wat is hij mooi!!!!!

 

Dus, tja dit is mijn verhaal, ik zal de komende tijd niet veel op het forumzijn, heb even mijn tijd nodig om alles te verwerken, ik moet nu echt bij mijngezin zijn. Na de feestdagen zal ik er weer zijn.

 

Voor iedereen die nog moet bevallen, heb geen schrik meiden! Dit is echtuitzonderlijk, alles komt goed. Voor degene die bevallen zijn, van hartegefeliciteerd!!!!! Ik heb verder niet bijgelezen, maar ik hoop dat alles goedgaat en dat jullie lekker genieten. Fijne feestdagen allemaal, en in januarikom ik weer terug!

 

 

Heel veel liefs Hope

Geplaatst

Hope... Wat verschrikkelijk.

Tranen in mn ogen. Schat wat heb jij t belachelijk zwaar gehad. Echt heel erg. Weet niet wat ik moet zeggen.

Heeeeel veel sterkte. En een dikke digi knuffel...

Geplaatst

De tranen rollen over mijn wangen Hope, wat hebben ze jou onnodig lang pijn laten lijden! Wens je alle geluk & liefde van de wereld meis.. Sterkte met het verwerken van deze horrorbevalling!

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden