Wel of geen ICSI? Hoe heftig is de behandeling????

[Armanda]

Ik zal eerlijk zeggen: vond t wel zwaar. Elke x wordt zwaarder. Ik ben pas bij icsi5 zwanger geworden en had altijd maar 1 tp.

 

De injecties waren echt wennen. Van bijwerkingen geen last, maar wel moeite om me in mijn omgeving op mn gemak te voelen. Geen alcohol of sigaretje, op tijd thuis zijn voor de injecties. En dat jaren lang.

De puncties deden bij mij erg pijn helaas. Toch na een paar dgn altijd weer aan t werk. Ging prima. Maar die smoesjes op t werk voor controle enzo... Ik vond t lastig.

 

En mensen die er van wisten, deden alsmaar alsof t aan mij lag. Dat mn baarmoeder niet goed was, dat ik te veel mee bezig was, dat ik te oud was..! Pfff Terwijl mn man onvruchtbaar was en ik alles moest ondergaan!

Je merkt al, dat alles vond ik zwaarder dan de behandeling

zelf.

Toch geen spijt gehad. Ik was er klaar mee, maar met de laatste x toch zw geworden! Niet alles voor niets.

Nou heel veel sterkte iig!

[Frannie]

Lieve meiden

 

Heel hartelijk dank voor jullie reacties. Ik heb er erg veel aan gehad.

Gisteravond hebben mijn man en ik een erg goed gesprek gehad. (Gebruik gemaakt van een droge periode en lekker in het bos gelopen. Dat praat veel makkelijker.) Hij wilde van mij graag weten waarom ik het wilde doen. Dus een onderbouwing van mijn keuze.

 

Ik heb de afgelopen tijd er veel hierover gelezen. Hier op het forum en de halve bibliotheek. Ik ben nu bezig met 2 boeken over mensen die kinderloos gebleven zijn. Heel heftig om te lezen. Soms lees ik mijn man er stukjes uit voor. Een van de redenen die ik hem gegeven heb om dit te willen doen is dat het accepteren dat het niet lukt veel moeilijker zal zijn als we niets proberen. Hij merkt ook wel dat ik realistisch genoeg ben om rekening te houden met het niet lukken. Natuurlijk hoop ik dat het wel lukt. En verder ben ik nu nog niet zover om het rouwproces in te kunnen gaan. Toen we het een jaar geleden gingen proberen had ik me ingesteld op 2 jaar en daarna zou ik langzaam moeten gaan accepteren als het dan niet was gelukt. Van die twee jaar is er pas een om.

 

Ik kan hem nu niets garanderen over hoe ik op de behandelingen zal reageren en of ik het aankan. Maar we kunnen er wel, met alle informatie in ons achterhoofd, rekening mee houden en er ruimte voor maken. En de afgelopen maanden werd de teleurstelling elke keer dat het niet gelukt was steeds heftiger en moeilijker om te verwerken. Dus daar heb ik al ervaring mee.

 

Het stuk waar ik nog wel mee bezig ben is het verwerken dat ik bezig ben om grenzen te verleggen die ik vroeger gelegd heb. Die hebben te maken met hoe ik ethisch en religieus denk. Dat vind ik eigenlijk nog het lastigste. Over 4 weken hebben we een gesprek met de priester die ons heeft getrouwd. Ik hoop dat dat ook helpt om hier weer wat helderheid in te krijgen. Dit moet nog tot rust komen, anders gaat het straks misschien spoken.

 

Ondertussen heeft mijn man met diverse mensen op zijn werk hierover gepraat - voor namelijk vrouwen - en die hebben allemaal gezegd: DOEN. Mijn man heeft er gelukkig geen moeite mee dat het probleem bij hem ligt. Het heeft hem zelfs meer rust gegeven omdat het dus niet komt omdat we te laat zijn begonnen. (Hij heeft er een tijd voor nodig gehad om de stap te zetten om er voor te gaan.)

 

De reden dat mijn man twijfelt of ik het wel aankan komt omdat ik diverse voedselovergevoeligheden heb en overige intoleranties. Ik reageer dus heftig op vreemde stoffen. Daarnaast heb ik een burn-out en de ziekte van Pfeiffer gehad waardoor ik snel door mijn energie heen ben. Daarom zijn zorgen.

De positieve kant is dat we samen al het een en ander hebben meegemaakt en veel steun hebben aan elkaar. We kunnen goed praten.

We hebben ook naar adoptie en pleegzorg gekeken. Voor adoptie zijn we te oud. Mijn man is bijna 45. Voordat we door het traject heen zijn is hij bijna 50. Pleegzorg hebben we wel bekeken en daar staan we wel voor open. Maar voor mij is het echt een volgende stap. Ik merk dat ik me daar pas voor open kan stellen als dit is afgerond. Maar de kans bestaat dat we dat met of zonder eigen kindje zullen gaan doen.

 

Dus het gaat er op lijken dat we het gaan doen. Nu eerst volgende week weer naar de gyn voor de uitslagen van het bloedonderzoek. En dan horen op welke termijn we zouden kunnen starten.

 

Degenen die hebben aangegeven dat ik altijd kan komen praten, heel erg bedankt daarvoor. Het aanbod houd ik voorlopig lekker warm en daar ga ik misschien nog gebruik van maken.

[Yola]

Mooi om te lezen Frannie. Sterkte en succes samen!

[Huisje]

Hoi Frannie,

 

Ook mijn man en ik waren aangewezen op ICSI. Ik sluit mij aan bij de andere vrouwen die zeggen dat het per vrouw verschilt. Ik heb zelfs ervaren dat het per poging kan verschillen. Ik heb 2 ICSI behandelingen gehad. De eerste behandeling was heel zwaar. Ik had heel veel last van zware hoofdpijn (het was achteraf gezien wel migraineachtig te noemen). Naarmate de punctiedatum dichterbij komt, had ik ook veel last van mijn buik. De punctie ging niet makkelijk. Rechts was het zeer pijnlijk, maar links viel het wel weer mee. De IVF-arts gaf aan dat de punctie bij mij moeilijker ging dan bij de gemiddelde vrouw (stuggere wanden) Ondanks veel eicellen ging het in het laboratorium hard achteruit met de eicellen. Velen bleken niet rijp te zijn en toen waren er nog maar 3 eicellen over. 1 ging kapot tijdens het injecteren en 2 bleken niet bevrucht te zijn. Een enorme domper,omdat de kans op geen bevruchting bij ICSI zeer klein is. Psychisch kregen we een flinke klap te verwerken. De artsen stonden voor een raadsel en de hoop was dat het we vreselijk veel pech hadden gehad. De 2e behandeling heb ik als minder zwaar ervaren. Toen had ik veel minder last van hoofdpijn. Alleen had ik toen juist vreselijk veel pijn in mijn buik door de opgezette eierstokken. Ik kon 1 dag voor de punctie nauwelijks nog lopen. De punctie was vergelijkbaar met de 1e keer. Gelukkig bleek dat er dit keer wel 4 eicellen bevrucht waren. Ik heb terugplaatsing gehad. De wachtweken waren moeilijker dan ik dacht. de 1e week ging wel snel, maar de 2e week kroop voorbij. Psychisch viel het voor beiden niet mee. dolgelukkig waren we toen bleek dat ik in verwachting ben! Inmiddels ben ik 15 weken zwanger. Ik ben zwanger en laat het ICSI gebeuren langzaam achter mij, maar heel soms denk ik er wel weer aan en kijk ik nu ook na lange tijd weer eens op het forum.

 

Lichamelijk kan het heel zwaar zijn, maar dat hoeft niet. Psychisch is het denk ik altijd zwaar. Juist omdat er zoveel onzekerheid is: het is afwachten of de (zware)behandelingen succesvol zijn.

 

Heel veel sterkte met het maken van een keuze.

[Huisje]

Sorry Frannie, had je laatste bericht over het hoofd gezien. Veel succes!