Ga naar inhoud

Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hi Diane,

 

Misschien een rare vraag, maar die vraag stel ik aan mijzelf....wanneer ben ik er klaar mee?

Wanneer ben jij er klaar mee?

Is je prinses niet super gelukkig met een lieve pa en ma? Ik denk dat je dochter daarvoor zou kiezen ipv een pa en ma die geestelijk en lichamelijk op zijn. Misschien wat hard gezegd, sorry daarvoor!

Geplaatst

Hi Tiktak en Diane

 

Bedankt voor jullie open mening en eigen verhaal.

 

Op zich heb ik er vrede mee dat de mmm gestopt is. Geen hormonen meer, geen vreselijke puncties, geen twijfels en zeker geen geregel en heen en weer geren.

Dit alles beheerste mijn leven ook wel heel erg. Vandaar dat ik altijd rust tussendoor nam. De ene keer langer dan de andere keer.

Maar als dan definitief de deur dicht gaat, begint pas echt het verwerken.

Het enige wat ik en wij allemaal hier willen, is gewoon zwanger worden en blijven. Waarom moet dat nou zou moeilijk?

 

Via de IVF arts heb ik een goede psychologe aangewezen gekregen om in ieder geval 1x te praten als afsluiting van het traject.

Dat heb ik inmiddels gedaan en ik ga met haar verder.

Het is niet alleen IVF, maar alles wat ik de afgelopen 10 jaar in de wacht heb gezet, want misschien word ik wel zwanger.

Ook mijn werk is emotioneel erg zwaar en nu is dus mijn hoofd vol.

 

Zoals zij het uitlegde klonk mij heel herkenbaar in de oren.

Ook dat je een rouwproces door moet gaan, ook al heb je lijfelijk niets om afscheid van te nemen. Die innige wens is in je hoofd al zo vaak een zoon of dochter geworden.

En als er iemand overlijd dan mag je wel huilen (liefst ook niet te lang treuren, want je moet toch verder?!) Maar ook hier mag ik om huilen, dat heb ik de afgelopen jaren nog zelden gedaan.

Want de kans dat het lukt is niet groot en we gaan gewoon maar weer door.

Kortom, ik ben klaar met het gedoe aan mijn lijf. Maar ik ben nog niet klaar met verwerken en afscheid nemen van mijn fictieve zoon/dochter.

 

Maar "fijn" om te lezen dat er meer zijn die in ongeveer dezelfde situatie zitten.

Want dat bedoel ik met tussen wal en schip. Je hebt wel een website voor mensen die helemaal een onvervulde kinderwens heeft, maar ik heb er nog niet een kunnen vinden voor mensen met een gedeeltelijke onvervulde kinderwens. En dan denk ik al gauw dat ik niet zo moet tuttebellen en het gewoon zo moet accepteren. Klaar.

 

Het is een heel verhaal geworden, maar wel fijn om te leren om van me af te schrijven..

 

Liefs

Geplaatst

Beste Tiktak,

je hebt helemaal gelijk hoor. En nee, het is niet hard. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn kleine meid.

3 jaar geleden dacht ik dat ik nooit moeder zou worden dus het is al heel bijzonder dat ik nu aan de andere kant 'van de lijn' mag staan.

En mijn vriend probeert me ook te laten focussen op wat ik wel heb en ik zit elke dag nog steeds op een roze wolk. Dus dat gevoel neemt niemand me meer af.

 

Maar het verhaal van Nel is ook herkenbaar: je gaat maar door en door, zonder om te kijken, zeker omdat je biologische klok zo hard doortikt.

En als dan toch het moment komt dat de mmm stopt dan begint het verwerken en besef je pas hoe moe je bent.

Ik heb nog geen professionele hulp gezocht, maar misschien moet ik dat ook maar doen om alles goed af te kunnen sluiten en een plek te kunnen geven.

Al heb ik ook veel aan verhalen van lotgenoten: op dit forum maar ook via Freya. Een woord is dan toch al vaak voldoende. Toch heel anders als een psycholoog die niet uit eigen ervaring spreekt wellicht.

En ik denk dat het ook een verschil maakt of je zelf besloten hebt om te stoppen of dat het ziekenhuis dat voor je doet. Omdat het ziekenhuis dat nu voor mij heeft gedaan moet ik hier zelf ook nog een goed gevoel over krijgen.

  • 4 weken later...
Geplaatst

Ook voor ons zit het er op. Onze grens was alleen de vergoede pogingen doen. WE hadden de hoop opgegeven maar net op de valreep werd ik van de laatste cryo tp zwanger!!! WAt een geluk. Tot ons grote verdriet is dit geeindigd in een miskraam met 8 weken. Ik zit nog volop in de verwerking doordat het eerst opgewekt moest worden en daarna alsnog een curettage. Vrijdag heb ik de nacontrole en dan hoop ik dat ik dan nu helemaal schoon ben en we ons op de toekomst kunnen richten.

 

Jullie verhalen zijn heel herkenbaar. Wij zijn ook dolgelukkig een zoon te hebben mogen krijgen maar we voelen ons nog niet compleet. Ik kan me er niet bij neerleggen. Voor de laatste cryo poging had ik wel het idee dat ik het geaccepteerd had maar nu ik toch nog een keer zwanger ben geraakt ga je toch weer twijfelen. Wij ( vooral ik) overweeg toch nog een betaalde poging maar dat hangt ook van het eindgesprek af of het nog wel zin heeft.

Geplaatst

Ik vraag me af of er que verwerking veel verschil zit tussen geen kindje en geen 2de kindje.

Ik denk dat daar wel verschil in zit.. het is heel erg als je geen 2e kindje kan krijgen, maar het geluk van een eerste kindje is er wel! Dat zijn lichte verzachtende omstandigheden (denk ik). Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat het verdriet van het niet kunnen krijgen van een 2e kindje ook enorm groot kan zijn! Maar helemaal geen kindje betekent nooit moeder, nooit oma, nooit moederdag enz enz.. accepteren dat je met zijn tweetjes moet blijven. Dat heb je met 1 kindje natuurlijk allemaal niet erbij te verwerken...

 

Sterkte voor iedereen die in dit topic schrijft, want het verdriet ligt wel heel dicht bij elkaar..

Geplaatst

Kriskras: dat ben ik helemaal met je eens hoor. Het doet ons vreselijk veel pijn dat er nooit een 2e wondertjes bij mag komen maar wij hebben het in elk geval wel al allemaal mogen ervaren. Ik vind het verdriet daarom ook niet te vergelijken.

Op een ander forum waar ik schrijf heeft iemand net gehoord dat ook zij een missed abortion heeft van haar allerlaatste poging. Hetzelfde verhaal als ons maar zij heeft helemaal niks! Wij hebben tenminste een gezonde zoon. Haar verdriet is vele malen erger dan dat van ons.

Geplaatst

Hoi Linda

 

Wat enorm verdrietig!

Zo dichtbij, zo mooi je hoop in werkelijkheid zien veranderen en dan toch weer die enorme schok!

En ieder zijn verdriet is er en mag er zijn.

Hopelijk is je lichaam hersteld van de miskraam? Hoe is het gesprek geweest?

 

@ allemaal

Ik ben het er zeker mee eens dat als je een kindje hebt, dit licht verzachtende omstandigheden zijn bij de verwerking dat er geen 2e kindje komt.

Maar ik merk dat mensen zo geneigd zijn om andere mensen in hokjes te stoppen en dat je jezelf gaat spiegelen aan anderen.

Er is altijd ergens iets erger dan bij jezelf, maar dat is geen goede referentiekader. Je eigen verdriet is op dit moment het grootst en het mag er zijn.

Ook ikzelf doe dat hoor!

Dat was mijn grootste struikelblok.

Ik vond dat ik niet mocht "zeuren". Ik heb een mooie meid. Dat wordt ook door verschillende mensen me onder de neus gewreven.

En ja ik ben niet kinderloos. Ik heb het geluk dat ik allerlei stappen van ontwikkeling mag meemaken en misschien zelfs wel oma worden. Hopelijk lukt het bij me dochter makkelijker dan bij mij.

Ik heb echter wel verdriet van het feit dat ik een kinderwens heb voor een 2e kindje.

En dat het niet lukt. Ik kies niet bewust voor 1 kind!

En dan wil je ergens een soort bij horen. Maar ja. Je hebt al een kind, dus je hoort niet bij de meiden die helemaal met lege handen staan.

Logisch, want het is toch een ander gevoel.

Maar wat dan. Ik merk dat doordat ik met een psycholoog praat, ik leer naar mezelf te kijken en daardoor meer open sta naar anderen toe.

Ik heb recht op mijn verdriet en anderen mogen weten dat ik verdriet heb, maar soms wil je wel eens gedachten sparren met meiden die ongeveer hetzelfde voelen en ervaren.

 

Ik vraag me af of het een idee is om op deze site een kopje te vormen voor onvervulde secundaire kinderwens?

Ik weet niet of er meer meiden daar behoefte aan hebben?

 

Dikke knuffel voor iedereen

Geplaatst

hoi Linda,

oh, jeetje, wat verdrietig. Ben je toch weer 8 weken 'op weg' geweest...... en dan ineens wordt hoop weer wanhoop. Heel veel sterkte!

 

En Nel, ja, ik heb wel behoefte aan een 'apart' topic! Het is inderdaad anders als voor iedereen die nog geen kindje heeft.....Dus niet minder verdriet maar ander verdriet ....

dus als je een topic opent: graag!

 

hopelijk zien we velen dan daar terug voor steun en raad!

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden