Jump to content

Gestopt en dan?


Recommended Posts

Mijn vriend en ik hebben net een behandeling in Gent afgerond, onze vierde IVF. De test afgelopen zaterdag was helaas weer negatief. Deze poging viel ons nog weer zwaarder dan de vorige keren. We hebben besloten te stoppen met de behandelingen en ons te richten op een leven samen.

 

Maar nu? Er komen zoveel emoties op me af. Ik had verwacht dat het heftig zou zijn maar pfff, wat een verdriet komt er weer omhoog. En angst, onzekerheid, woede. Herkent iemand dit? En hoe gaan jullie hiermee om?

Link to comment
Share on other sites

Moeilijk meissie. Herken je gevoelens, voor manlief en mijzelf is het nu een half jaar geleden en het is helaas niet iets wat je op een regenachtige zondag verwerkt ( vertelde de gyn) nou dat klopte, zo'n rouwproces kent verschillende fases en het gaat ook nog wel eens door elkaar heen, en ook met goede periodes. Luister naar elkaar gevoelens en neem de tijd voor verwerken. Mij helpt lotgenoten contact via een forum ( zeer herkenbaar) en alle steun van manlief en vriendinnen. Het fiom is een organisatie die ook lotgenotencontact en hulp verzorgt en freya heeft hier ook aandacht voor. Mij heeft het lezen van boeken over dit ow ook gesteund, met name van odile van eck, onzichtbaar verlies. Hoe jullie ook verder gaan, samen of misschien adoptie of pleegzorg of vrijwilligerswerk, dit is iets wat echt een heftige verlieservaring genoemd kan worden en wat rouwtijd nodig heeft, zorg goed voor jezelf en je man, heel veel sterkte meis xxx van een lotgenoot

Link to comment
Share on other sites

Ohw meis het is zo moeilijk. Wij hebben hetzelfde. Doe wat jij denkt wat goed is om het te verwerken. Wij zijn begonnen met de verbouwing van ons huis. 4 jaar lang niets gedaan. Praat met mensen die je vertrouwd en vooral die je begrijpen. Het is nu een half jaar geleden, maar ik zat sinterklaasintocht te kijken en het overviel me weer. En lekker laten gaan die tranen. Krop het niet op. Blijf ook praten met je man/vriend. Want door de behandeling kan je uit elkaar groeien maar ook naar elkaar toe. Heel veel sterkte meis. Maar voor jou gaat ook de zon weer schijnen ook al is het nu donker om je heen.

Link to comment
Share on other sites

Bedankt voor jullie reacties, Eef en Rubster. “Fijn” dat het herkenbaar is; dan voel ik me minder alleen, hoewel ik het eigenlijk niemand gun natuurlijk.

Het is inderdaad heel heftig. Heb gewerkt deze week en dan moet je het gevoel even ‘aan de kant’ zetten. Nu is het weekend en komt al het verdriet in volle kracht naar boven. Ik weet dat ik nu het verdriet de ruimte moet geven maar ik vind het wel moeilijk om dat te doen. Eigenlijk wil ik gewoon lekker genieten van mijn weekend. Ben er zat van om steeds te moe en te verdrietig te zijn om de leuke dingen te kunnen doen.

Tegelijk weet ik dat er na dat verdriet wel ruimte is om te genieten dus ik probeer het nu maar te laten komen.

 

Tussen mijn vriend en mij gaat het heel goed tot nu toe, gelukkig. We praten veel, steunen elkaar en laten elkaar de ruimte om alles op onze eigen manier te ervaren. Ik ben zo dankbaar voor onze relatie.

We hebben besloten geen adoptie te doen. Pleegzorg misschien ooit, in de toekomst maar nu nog lang niet.

 

Op welk forum schrijf jij, Eef? Misschien zou ik het ook wel fijn vinden om ervaringen uit te wisselen, want dit is toch weer iets heel anders dan wat je ervaart tijdens de behandelingen.

Het boek dat je noemt, ken ik, heb ik al eens gelezen. Een heel goed boek inderdaad. Ik ga het gelijk bestellen en nog eens lezen. Weet je nog meer titels?

 

Ik zei mijn vriend ook al dat ik weleens naar zo’n “Samen verder”-dag wil van Freya. En zelf loop ik al jaren bij een haptonoom. Dat helpt me ook ontzettend om ruimte te geven aan het verdriet maar me er niet door te laten neerhalen.

 

Eef en Rubster, jullie ook veel sterkte met de verwerking. Ik lees ook wel over jullie ervaringen in het Dik&Dun-topic en haal daar veel steun uit. Maar omdat ik daar nooit meeschrijf, vond ik het zo stom om daar ineens in te breken. Vind het wel heel fijn dat jullie op mij hebben gereageerd hier.

 

P.S. Mijn handtekening klopt uiteraard niet meer maar ik weet niet meer hoe ik deze kan aanpassen.

Link to comment
Share on other sites

Dankjewel Freya, heftige tijd om zo mee te maken, en ook erg herkenbaar wat je schrijft over eindelijk wel eens in het weekend opgewekt te willen zijn en iets leuks te willen doen. Manlief en ik werken ook beiden doordeweeks, en wij merken ook dat de verwerking zich in periodes aandient, en dan inderdaad in het weekend : ( zit je niet altijd op te wachten, juist dan wil je ook wel eens echt een leuk weekend te hebben. Helaas, dit verdriet hoort en mag er ook zijn, en ontkennen is niet goed, dus daar gaan we weer, soms met mooie momenten, en verdieping, maar ook wel eens moe van alles hoor ; -) dan wil je gewoon wel eens even niets! ook goed ; ) Dat vind ik wel het fijne van het forum waar ik meeschrijf, het is besloten, dus het is het handigste eerst een mailtje aan de moderator te sturen met een kleine introductie, en dan kun je toegang krijgen.

 

http://zeerherkenbaar.forum2go.nl is het forum waar ik op meeschrijf freya, behalve dit boek heb ik nog niet echt andere aanraders gelezen. Wat ik wel kan aanraden is het boek beschuit zonder muisjes, van Carine Davelaar.

Nog niet zolang geleden is zij bij omroep max geweest voor een interview (waar ik echt van onder de indruk was) iemand had een link er van op het andere forum geplaatst, weet niet zeker of ie nog werkt, maar wel goed om te zien, Carine doet het zo goed, ze staat als een huis, ga het boek ook zeker bestellen!

http://www.uitzendinggemist.nl/index.php/serie?serID=3750&md5=f04aebb774ba4db7f756835f801836ed

 

 

ps volgens mij is geen een topic echt besloten hoor, en staat schrijven vrij! Verder kun je je handtekening aanpassen via de gebruikersinstellingen helemaal rechtsboven aan volgens mij....het is even zoeken...

 

fijn avondje en toch hopelijk tot schrijfs xxx

 

 

 

 

 

 

Link to comment
Share on other sites

Fijn om weer iets van je te lezen, Eef. Nu even een korte reactie van mij, ben erg moe. Over het forum ga ik even nadenken of ik langere tijd intensief mee kan schrijven op zo’n forum. Op zo’n besloten forum lijkt me dat extra belangrijk.

 

“Onzichtbaar verlies” heb ik inmiddels besteld. Ik heb het al eens gelezen dus, maar vind het fijn om het zelf te hebben.

Het boek van Carine heb ik gelezen! Ik vond het mooi en herkenbaar, voor een deel. Ik las het toen wij nog wel behandelingen deden, dat is toch anders dan de situatie waar zij over schrijft. Als ik het nu lees, zal ik het wel weer anders ervaren.

Voor het boek verscheen, las ik de blog van Carine. Daar zaten ook echt pareltjes tussen. Ik las ze in de periode na mijn miskraam en heb er toen veel aan gehad voor mijn verwerking.

Het interview wil ik graag zien, bedankt voor de link!

 

Zoals gezegd, ben ik nu erg moe. Heb van het weekend mezelf wel toegestaan minder te doen maar onder sommige zaken kom je niet uit. En ik merk dat ik toch nog geneigd ben ‘door te gaan’. Dan vind ik dat ik leuke dingen moet doen; ik sta mezelf moeilijk toe niets te doen en te ‘bankhangen’. Ben een beetje bang dat ik erin weg zal zinken, maar de haptonoom zei vandaag ook dat het blijkbaar toch is wat ik nodig heb nu. Dus dat moet ik mezelf dan toch maar toestaan. Nu dus ook nog even niets doen en dan op tijd mijn bed in.

 

O ja, en ik zal mijn handtekening binnenkort aanpassen. Heb het nu gevonden inderdaad! Snap niet dat ik dat eerder niet zag. Vast niet goed gekeken. ;-)

 

Fijne avond en tot schrijfs! X

 

Edit: Mmmm, kort valt ook wel weer mee, geloof ik, haha.

Link to comment
Share on other sites

Twee weken sinds ons besluit. Wat een verdriet steeds maar. Op mijn werk loopt het daarnaast even niet zo lekker dus dat helpt ook niet erg. Ik heb het gevoel dat mijn leven bestaat uit moetdingen, mislukkingen en verdriet. Weet wel dat dat niet werkelijk zo is en dat ik me eruit moet trekken maar pfffff, heb even de moed niet.

Link to comment
Share on other sites

Hoi Freya,

Voel met je mee, wij hebben afgelopen maart de laatste icsi poging gehad, en ook daaruit geen zwangerschap...

Wij hebben besloten niet meer verder te gaan, omdat we al vele jaren bezig zijn geweest met proberen en dan min of meer ons leven stil hebben gezet.

Uiteindelijk zullen we samen verder moeten en dan kun je beter proberen er wat van te maken.

Bij mij op het werk loopt het ook niet lekker meer, terwijl ik het altijd met hart en ziel heb gedaan. Lijkt dan alsof heel de wereld tegenzit.

Maar wat mij heeft geholpen, is mijn lieve man, met wie ik echt oud wil worden. Ok, we hebben dan geen kids maar het kan altijd erger denk ik dan maar. Afgelopen jaar ook een zwager kwijtgeraakt aan kanker, en mijn schoonzus nu ook diagnose terminale kanker. Zij hebben wel kinderen en laten die dan ook alleen achter, buiten hun schuld, maar toch.

Heb ook een tijdje bij een psycholoog gelopen, maar die was hoogzwanger, en dat helpt dan ook niet echt:-(

Het is moeilijk, maar er is nog zoveel meer in het leven om je op te richten. Natuurlijk doet het elke keer pijn als iemand je verteld zwanger te zijn, of de aanblik van een stralende zwangere op straat.

Maar als je daar jezelf elke keer door laat blokkeren, krijg je nooit een kans om gelukkig te worden.

Nogmaals ik weet hoe moeilijk het is, maar wij hebben ook wel besloten dat het niet de bedoeling is om een leven lang te treuren om iets wat niet komt.

Uiteindelijk zal je dan op latere leeftijd spijt krijgen dat je niet meer van de tijd samen hebt genoten. Heb het namelijk gezien bij familie in de zelfde situatie. Zij zijn ondertussen uit elkaar, en verwijten over en weer, maar nog steeds geen kids.

Probeer te voorkomen dat je naast het niet krijgen van kids ook nog eens een leven lang ongelukkig bent daarom. Geniet van de mensen om je heen, dat is zoooo belangrijk!!!

Hoop dat jullie er ondanks alle pijn ook bovenop komen, het leven is de moeite waard, en tenslotte heb je elkaar om van te genieten!

Wij kunnen ondertussen ook echt genieten van nichtjes en neefjes die komen logeren, blij dat we dat in ieder geval wel hebben...

Sterkte, en geniet van elkaar!

Link to comment
Share on other sites

Inmiddels zijn we weer een weekje verder. Deze week ging het weer iets beter gelukkig. Schapenwolkje, jij benoemt precies de redenen die ons uiteindelijk hebben doen besluiten te stoppen. We wilden ons richten op de mooie dingen in ons leven, op vooruitgang in plaats van stilstaan en niet langer wachten op iets dat misschien (waarschijnlijk) nooit gebeurt. Inderdaad beter proberen er nu samen iets van te maken. Niet langer uitstellen om onder ogen te zien dat we kinderloos zullen blijven.

 

Mijn vriend en ik hebben het ook zo goed met elkaar. Daar ben ik zo dankbaar voor. Tijdens het hele traject hebben wij ook steeds onze relatie op nummer één gezet. Wat de uitkomst ook is, je moet tenslotte samen verder. Samen verder zonder kinderen kunnen wij ook, dat weet ik. En ook dan kunnen we een gelukkig en rijk leven leiden. Verder heb ik een heel mooi vak waar ik veel voldoening uit kan halen (al is het in dit soort tijden ook erg zwaar).

 

Door jouw verhaal voelde ik weer waarom we deze beslissing hebben genomen, Schapenwolkje, dankjewel. Naast het verdriet, had ik daardoor deze week ook weer iets meer ruimte om de fijne dingen te zien. Ik moet me (nu nog even) richten op veel kleinere dingen. Voor mijn hobby heb ik te weinig energie dus probeer ik te genieten van andere dingen: iets moois op tv, een lolletje met mijn vriend, lekker kroelen met mijn kat, iets liefs dat iemand zegt, een mooie uitspraak op twitter, de zon op mijn rug. Niet streven naar goede dagen maar naar goede momenten.

 

Ik ga naar een haptonoom (al heel lang) en dat helpt me ook erg. Dat is een man dus die kan niet zwanger raken gelukkig. Dat moet moeilijk zijn geweest voor jou zeg, je verdriet over je kinderloosheid delen met iemand die gaat krijgen wat jij zo vurig verlangt. Fijn om te lezen dat je het nu zo goed redt en kunt genieten van je neefjes en nichtjes en van elkaar.

 

Ik weet dat ik dat ook zal kunnen. Maar ik weet ook dat ik tussendoor nog dipjes zal krijgen zoals vorige week. Momenten dat ik er geen gat in zie en me afvraag waarom ik nog door moet gaan. Dat hoort erbij en mag er ook zijn. Zolang ik mezelf er daarna maar weer uittrek en verderga, moment voor moment, dag voor dag.

 

Vandaag ben ik weer heel moe, gevloerd na een intensieve werkweek, met koppijn en een verkoudheid die maar niet weg willen. Toch heb ik zin in deze dag. We gaan Sinterklaas vieren met ons neefje en nichtje, bij ons thuis. Er zullen vast verdrietige momenten zijn maar ook veel om van te genieten!

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Hoi Freya en andere meiden hier,

Ik herken alle gevoelens die jullie beschrijven. Mijn vriend en ik hebben 1,5 week geleden in UZ Gent te horen gekregen dat het vrijwel uitgesloten is dat ik nog zwanger kan raken. Mijn eicellen zijn te slecht (tot voor kort wisten we alleen van verminderde eicelreserve). Ik herken het gevoel van verdriet, mislukkingen, maar ook aan het vast willen houden aan wat er wel is. Ik overtuig mezelf er steeds van dat er zoveel is om dankbaar voor te zijn, wat ook echt zo is, met een vriend met wie ik oud wil worden en nog meer goede dingen. Maar met alle zwangerschappen (HEEL VEEL! Het worden er steeds meer!) om ons heen is het soms lastig aan die overtuiging vast te houden, ik word steeds heen en weer geslingerd.

Fysiek ben ik uitgeput, er was nog wel een heel slecht embryo teruggeplaatst en ik voel dat ik elk moment ongesteld kan worden. Emotioneel ben ik zo verdrietig dat het eerder als lamgeslagen voelt, ik kan meestal niet huilen. Herkennen jullie dit? Het voelt eigenlijk nog erger dan huilen, dit verdriet dat er niet uitgaat.

Mijn zusje kan elk moment bevallen en ik ben veel bij haar geweest de afgelopen dagen. Een heel raar contrast, die blijheid en het verdriet door elkaar.

Ik denk er ook aan om op het forum 'zeer herkenbaar' te gaan meeschrijven, heb me al ingeschreven maar moet nog een stukje naar de beheerder sturen. Tot nu toe was het me nog niet gelukt om iets over mn situatie op het forum (hier of daar) te schrijven. Maar misschien helpt het, vinden we steun aan elkaar.

Ik ben het net als jullie zo ontzettend zat om altijd maar hiermee bezig te zijn. Ik wil het leven weer door laten gaan. Ik zou het verwerken over willen slaan, kan dat?;)

Hebben jullie altijd door kunnen werken tijdens de behandelingen? Deze laatste behandeling was fysiek zwaar, veel migraine, veel napijn van de punctie (spoeling). Herkennen jullie dit?

Ik vind het erg moeilijk te accepteren maar wij moeten stoppen met IVF. Ik vind het moeilijk dat ik nooit echt op het wachtbankje ben beland, want het ene embryo was zo slecht dat het eigenlijk niet kon lukken. Ik voel dat ik elk moment ongesteld kan worden. En ik ben moedeloos op dit moment terwijl ik steeds sterk probeerde te blijven.

We denken nu heel voorzichtig na over eiceldonatie. Hoe denken jullie daarover of moet ik dat op een ander topic vragen...

Sterkte allemaal...

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Hallo dames. Dank je wel dat ik mee mag lezen.

Allereerst veel sterkte allemaal.

Ik ben op dit moment stuk. Mijn schoonzus zwanger na mijn beste vriendien. Mijn man en ik zaten op een lijn. Maar nu wil hij naar zijn zus en ouders en ik kan deze confrontatie niet meer aan. En nu starten de discussies. Daarbij kan hij doorgaan en ik kan hrt niet meer. Weet niet hoe ik het een plekje kan geven..

Link to comment
Share on other sites

Ymkeh, veel sterkte meis. Iedereen verwerkt het verdriet en de pijn op een andere manier. En zeker ervaar ik bij ons zelf, maar ook lotgenoten dat er een groot verschil zit tussen de man en vrouw. Er over blijven praten is en blijft het belangrijkste en beiden een beetje geven en nemen... En soms even de wegen splitsen ( dat hij naar zijn zus gaat en jij even thuis blijft) Maar heel herkenbaar, het is een horror.... Ik wens jullie toch veel liefde, geluk en gezondheid toe ....

Link to comment
Share on other sites

Hi Sunlight.

 

Kan wel janken om je berichtje. BAH!

Misschien weet je het wel. Ik heb 1xIUI gedaan en 2x IVF, allemaal voortijdig afgebroken ivm te weinig eitjes. Kans was sowieso klein ivm hoge FSH-waarde. Ander ziekenhuis wil mij daarom ook niet gaan behandelen (nov. heen geweest).

Misschien nu eiceldonatie, als ik alle moed weer bij elkaar heb geraapt. Een vriendin van mij wou doneren, maar die heeft zich bedacht. Neem ik haar niet kwalijk, maar wel weer een tegenslag.

Heb jij ooit aan eiceldonatie gedacht?

Was is vrijwel uitgesloten bij jou?? Ze geven mij 5% kans op een spontane zwangerschap.

 

Sterkte Sunnie! K* is dat als de hele wereld om je heen zwanger is of een kleintje heeft. Ik ken dat, mijn zus en schoonzus zijn zwanger. Is moeilijk om gelukkig te zijn en voor hun te zijn. Maar we slaan ons er wel door heen, toch Sunlight!!!

Link to comment
Share on other sites

  • 3 weeks later...

Hoi Tiktak,

 

Ik zie je berichtje helaas nu pas! Dank je voor je reactie. Helaas zitten we, net als veel anderen hier, in hetzelfde schuitje. De eerste weken nadat we hoorden dat het definitief over was, ben ik me als een gek gaan gedragen alsof alles best goed ging. Ik was het zat om steeds een soort slachtoffer te zijn en ik besloot dat het goede leven weer mocht beginnen, met hier en daar een terugval dan. Maar nu ben ik dan toch in het onvermijdelijke gat gevallen. Gister kwam ik op de verjaardag van mijn zusje, er zou alleen familie zijn maar er zaten veel zwangere vriendinnen en vrouwen met pasgeboren baby's. Hier was ik niet op voorbereid en ik voelde me al heel slecht, ik kon me geen houding geven en was zo verdrietig!

Wij zijn nu ook over eiceldonatie aan het nadenken. Ik vind het lastig hoor, ik ben er nog niet helemaal over uit. Vooral nu ik zie dat het toch veel gaat over 'lijken op' als ik kijk naar andere vrouwen met baby's.

Vrijwel uitgesloten betekent bij ons dat we nog niet eens 1 % kans hebben. Mijn eicellen blijken te slecht te zijn.

Ik ben nu op zoek naar een praatgroep hierover... had nooit gedacht dat ik dat nog eens zou doen, maar ik heb er behoefte aan omdat ik merk dat ik in mijn omgeving toch niet echt begrip ervaar. Ik praat wel al met iemand uit het ziekenhuis maar nu wil ik dus proberen zo'n lotgenotengroep te proberen.

Nu blijkt dat nog helemaal niet zo makkelijk te zijn: in Amsterdam is er via Freya of Fiom niets te vinden! In Alkmaar is er op dit moment geen groep en misschien wordt er later een groep samengesteld met mensen uit Alkmaar en Leiden. Maar dat klonk behoorlijk vaag en ik wil niet een paar maanden hoeven te wachten.

Heb jij of iemand anders een tip?

Hoever ben jij met denken over eiceldonatie?

Hoe gaat het met je Tiktak?

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Hallo dames,

ik lees hier alle reacties en ik weeet dat ik neit kan zeggen, hoop dat het intussen beter met jullie gaat. Er zullen momenten zijn dat het misschien beter gaat en dan weer niet. En wanneer stopt dat. Wij hebben na 3.5 jaar besloten, nog eenmaal een second opinion te nemen in het VU in Amsterdam. Het duurt daar allemaal een eeuwigheid, en in maart krijgen we een echo, en kunnen we misschien in juni ergens starten met de ivf poging. Ik moet zeggen dat ik dit eigenlijk niet meer wil, omdat ik er niet meer in geloof en het gevoel tussen hoop en wanhoop te zitten trek ik niet meer. Ik wil het ook weer wel, want anders heb ik het idee er niet alles aan gedaan te hebben. Maar ik ben het zo beu. Ik kan eigenlijk niet meer. Ben zo boos op iedereen, op mijn beste vriendin die na een keer zwanger werd en zelfs op mijn schoonzus die zegt dat ze hetzelfde heeft doorgemaakt met 3 x iui en die wel zwanger is, zelfs zonder hormonen. Ik wil niemand zien die zwanger is en ben boos op mijn man dat hij wel naar zijn zus kan, ik kan dat niet aan. Oneerlijk, ik weet het, maar zo voel ik het. Ik ben boos, verdrietig, en voel me zo verloren, ik zit in een gat en weet niet hoe daar uit te komen. Ik wil verder. Ik heb behoefte aan een praatgroep voor paren, al weet ik niet of mijn man het wil, maar waar ik mijn woede en verdriet kwijt kan, ik wil zo graag verder, maar ben zo bang dat je dat nooit echt kunt. Kent iemand een praatgroep in Den Bosch? En kom je hier ooit over heen? lieve groet....

Link to comment
Share on other sites

Ik zit niet in dezelfde situatie als jullie maar weet wel wat verdriet, gemis en boosheid is.

Die gevoelens zijn heel herkenbaar.

Ik geloof niet dat het over gaat, maar het wordt wel minder.

Wij hebben ook een hele tijd het idee gehad dat het er voor ons niet meer in zat.

 

Het gemis en het verdriet is nu een enorme vuurbal.

Gedurende de tijd wordt het vuur kleiner, maar uit gaat het nooit.

Er blijft altijd een vlam over....

 

Heel veel sterkte allemaal

 

Liefs

Francis

Link to comment
Share on other sites

  • 3 weeks later...

Hallo dames...

 

Fijn hier lotgenoten te vinden. Ik heb dit een fijn forum gevonden tijdens onze 1e ICSI poging in mei 2011. Daarna heb ik het gevoel qua forum en vruchtbaarheidsbehandelingen "in niemandsland" terechtgekomen te zijn. Ik vond de aansluiting hier niet..Slecht zaad waardoor er geen/of niet genoeg zwemmers waren op de dag van de punctie. Vervolgens zijn we doorverwezen naar het VU in A'dam op zoek naar oorzaken en oplossingen. Daarnaast zijn we zelf in de alternatieve hoek ook aan de slag gegaan en hebben we het besluit genomen om tot overstappen naar A'dam. ICSI vanuit ons 1e zh zagen we niet zitten, het vertrouwen was echt geschaad. We wilden er nog voor gaan om de eitjes uit de 1e icsi poging evt nog uit de vriezer te halen.In januari was het zaad goed genoeg. Parallel liepen inmiddels trajecten met pleegzorg en adoptie.

 

We voelen ons erg rijk met onze zoon. Maar een wens voor een 2e zit ook heel diep. HEtoer-gevoel, maar ook omdat we er veel waarde aan hechten dat hij niet als enigskind opgroeit. Omdat hij nu in de fase zit waarin sociale vaardigheden bepaald worden en ivm mijn leeftijd voelen we een flinke tijdsdruk. nog gaan voor de eitjes inde vriezer kan mogeiljk nog 1,5 jaar optellen bij de andere trajecten. Door een combinatie van de tijdsdruk (pleegzorg en adoptie kan vanaf een bepaald punt niet meer parallel lopen met behandelingen) en een steeds sterker gevoel van weerstand tegen de emotionele achtbaan en het hele organisatorische stuk eromheen (werk, reizen en opvang voor onze zoon) die bij verdere behandelingen horen hebben we 2 weken geleden besloten te stoppen met de mmm. Het voelt aan de ene kant goed. Het geeft veel rust...maar het verdriet komt ook flink boven.

 

Zeker met overlappende "staart" van voorlichting voor pleegzorg en de "kop" van de voorlichting voor adoptie maakt het veel los. Erg confronterend dat adoptie zo duur is en lang duurt(tenzij je voor een zware special need gaat) en dat pleegzorg altijd anders zal zijn dan bij je eigen kind. O.a. contact bio ouders en de risico's tav aangeklaagd worden door gefrustreerde bio ouders als ze ook maar iets van aanleiding voor fysieke of sexuele mishandeling zien. 1 feb hadden we gesprek met pleegzorg waaruit kwam dat na stoppen met mmm in principe een jaar lang geen plaatsing plaatsvindt ivm het rouwproces. De week erna hebben we de knoop doorgehakt te stoppen. Maandag hadden we de 1e bijeenkomst van de adoptiecursus en gisteren de 3e bijeenkomst van pleegzorg. Bewust voor gekozen om het zo te doen, maar het is wel veel nu. Het voelde fij maar ook heel raar dat de pleegzorgbegeleider ons feliciteerde met het besluit te stoppen...

 

Vandaag was het zo erg dat ik door de tranen heen naar mijn werk aan het rijden was. Ik heb besloten me ziek te melden onder het motto van migraine. Ik kon er zo niet heen...Thuis kon ik mijn gang niet gaan. Mijn schoonouders kwamen ca 1,5h nadat ik thuiskwam bij ons ivm opvang van onze zoon en bleven tot 19h. Ik had mijn dagen geruild ivm de adoptie cursus. Ze wonen 1,5 h rijden bij ons vandaan dus ze naar huis sturen en vragen of ze Tim een middagje mee wilden nemen zat er niet in. Mijn man geeft vanavond les tot half 9 kortom een lange dag alleen met mijn emoties.....mensen waarmee ik dit kan bespreken waren overdag aan het werk of hadden zelf hun kinderen om zich heen...blij dat het nu bijna half negen is.

 

Hoe moet het verder? Is dit een uitschieter van een dag? Ik had zelf het idee dat het rouwproces al flink begonnen was na de mislukte icsi in mei. Toen had ik al duidelijk een punt waarop ik niet meer durfde hopen dat het nog ging lukken. Na vandaag is het me in ieder geval wel heel duidelijk dat het in ieder geval nog lang niet klaar is..

 

Ik heb een jaarcontract en werk in een onwijze mannenwereld. Dat de mmm nog liep is daar niet bekend. Mijn leidinggevende weet wel dat we in mei 2010 een icsi poging gedaan hebben en dat nu de adoptie en pleegzorg trajecten lopen. Hij gaf aan vanuit zijn omgeving te weten hoe belastend dat kan zijn (van zijn zus in de mmm en een collega die een kindje geadopteerd heeft). Dus er is wel begrip..maar in hoeverre dat blijft als ik niet functioneer...pffff..geen idee...durf nog niet te melden dat het geen migraine was die 1x per ca 1,5 jr voorkomt is, maar dat dit het is.

 

Ik wil een leuke vrolijke mama en partner zijn en niet een emotioneel wrak/huilebalk. Ik wil genieten van wat we wel hebben en me niet verliezen in wat er niet is. Maar ook goed voor mezelf zorgen. Want dit verdriet helemaal wegstoppen gaat niet...

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...
Wij zijn ook gestopt naar icsi 4 i.c.m tese. Heb me ook aangemeld op herkenbaar ben benieuwd. Wij willen ons nu richten op adoptie

 

sterkte met je alles een plekje geven en de nieuwe koers vinden..

 

Op het "zeer herkenbaar" forum kan ik jullie niet opzoeken. Ik hoor niet bij de doelgroep omdat we al een kindje hebben....

Link to comment
Share on other sites

  • 1 month later...

Hallo allemaal

 

Toch de stoute schoenen aangedaan en hier een stukje schrijven.

Want ik merk dat ik vast zit met mijn gevoelens. Sinds februari weten we dat er echt geen mogelijkheid meer is om via de medische weg een kans te krijgen op een 2e kindje.

De kans op natuurlijk is niet nul, maar de afgelopen 10 jaar nog maar 1x gelukt en dit werd een miskraam. Dus verwacht ik er eigenlijk niet veel van.

 

Maar dan.....

We hebben een mooie dochter, zijn we ongelofelijk blij mee en dankbaar voor. Maar er knaagt ook het verdriet van een onvervulde 2e kinderwens.

Dat heb ik flink weggestopt, maar het komt nu weer steeds vaker boven.

Ik ben de laatste jaren steeds somberder geworden en niet meer mezelf.

Zijn er hier meiden die ook een onvervulde 2e kinderwens hebben? En misschien dit willen delen?

Ik voel me zo tussen wal en schip zitten.

Eigenlijk heb ik geen klagen, we hebben een dochter, maar het doet toch zeer.

 

Groetjes Nel

Link to comment
Share on other sites

Hi Nel,

 

Ik denk dat als je een verwachting hebt, het op den duur gaat knagen. Je gaat je toch afvragen waarom het niet lukt, waarom het je niet gegunt is etc.

En wegstoppen heeft geen zin. Dingen die je probeert weg te stoppen, stop je nl energie in. En waar je energie in stopt, komt terug.

 

Voor iedereen loopt het verwerkingsproces anders. Ik probeer de opties die ik nog heb te volgen, dan heb ik als laatste strohalm eiceldonatie. Als dat ook niet werkt, ik weet niet ik denk dat je maar 1 kans hebt, moet ik mij daar ook in gaan berusten.

Misschien wat werkt, is praten met lotgenoten, professionele hulp oid.

Genieten van de dingen die je wel gegund zijn. Gezondheid bijv. En van de dingen om je heen. Als je later in het bejaardenhuis zit heb je er denk ik spijt van als je dat niet hebt gedaan en te veel in de 'stront' bent blijven zitten.

 

Ik vraag me af of er que verwerking veel verschil zit tussen geen kindje en geen 2de kindje.

Link to comment
Share on other sites

hoi Nel,

ik zit met hetzelfde dilemma: mijn vriend is klaar met medische molen. Ik op dit moment ook: ben zowel geestelijk als lichamelijk op....

Ik word 43 over 2 maanden, dus al zou ik zwanger zijn geworden dan is het nog maar zeer de vraag wat dit voor gezondheid van kindje zou betekenen. Mijn vriend houdt me voor te focussen op wat we wel hebben. Dit hou ik me allemaal maar voor en probeer ik verstandelijk te beredeneren. Maar het gevoel trekt ook...een andere kant op. Nee, ook ik ben er nog niet klaar mee......

Misschien toch nog op zoek naar ander ziekenhuis die me toch nog een kans willen geven op mijn leeftijd....of nadenken over pleegzorg ook al is dat toch weer anders. Vervult niet de wens om nog een keer zwanger te mogen zijn en een broertje of zusje op de wereld te zetten voor onze prinses....

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use