ivfmoeder

Dit is de twaalfde dag van mijn cyclus. Het is een feit. Ouderdom heeft toegeslagen. Niet alleen was ik te laat voor mijn afspraak, maar ik had ook de helft minder eitjes dan verwacht. Ik melde me vanochtend bij de balie, en was blij dat ik vijf minuten voor tijd was, toen de baliemedewerker me vertelde dat ik een uur te laat was.! Hoe heeft dat kunnen gebeuren? Tijdens mijn laatste echo voelde ik me niet helemaal lekker. Was dat misschien de reden dat ik het niet goed had gehoord? Ook telde de arts rechts zes follikels en links slechts twee! Drie jaar geleden kon ik dertien tot zestien follikels op de monitor zien. Dat is nu de helft minder. Mijn linkereierstok is na achtentwintig dienstjaren al half met de VUT. En dat geeft mij het gevoel dat ik oud ben. En ik sla meteen aan het rekenen: 8 follikels, 5 eicellen, 2 bevruchtingen... Als alles goed gaat! Ik lees het op het forum, en ik zeg het ook tegen anderen: Je hoeft maar een goeie te hebben. Maar diezelfde woorden helpen bij mij niet. Ik denk: Zal ik het forum afstruinen op berichten van vrouwen die met weinig follikels zwanger zijn geworden? Maar dat heeft toch geen zin, want we zijn allemaal anders. Wat voor de een geldt hoeft voor de ander niet zo te zijn. Aan de andere kant ben ik van die grote aantallen follikels niet zwanger geraakt. Laat ik mezelf maar troosten met de woorden: Niet kwantiteit maar kwaliteit dat geldt. Maar dan nog moet er wel een bevruchting van een eicel plaatsvinden! Pfff... Ik denk dat mijn hoop toch iets te 'optimistisch' was.

Wauw, dit is echt een grove fout. Goed dat je het nog even bevestigd wilde hebben. Tijdens de informatieavond van het EMC werd gezegd dat het IVF-lab gesloten is van 5 maart t/m 25 april.

@Caroline Tjee, wat vreselijk voor jouw vriendin en haar twee jonge kindjes om haar man/hun vader te moeten verliezen. Ik vind het bijzonder om te lezen dat jij jouw priorieiten omgooit om er voor jouw vriendin te zijn. Heel mooi om te lezen. @Saskia Nee, niet in het buitenland maar het EMC. Je kan daar tot je 43e terecht.

Het is de tiende dag van mijn cyclus. Afgelopen maandag (CD 8) had ik mijn 1e echo, en daaruit kwam voort dat ik zowel links als rechts follikels heb. De grootste aan de ene kant is 8mm en aan de andere kant 10mm. De follikels groeien langzaam. Het gaat gelukkig een stuk beter met me. CD = cyclusdag

Ik lees de berichtjes, maar ben niet zo actief. Toch wil ik even reageren @Jeanine Bedankt voor jouw verhaal. Het was een lange en zware weg met een mooi resultaat. Ik heb veel bewondering voor de kracht en doorzettingsvermogen die je hebt. En wat hoopvol om te lezen dat een zwangerschap ook kan plaatsvinden met weinig eitjes. Er hoeft idd alleen maar een goeie erbij te zitten. Mijn eerdere IVF-ervaringen (ik was toen nog een dertiger) waren veel eitjes, veel van mindere kwaliteit, en dus zonder resultaat. Het is de kwaliteit en niet de kwantiteit die telt; natuurlijk moet je op z'n minst een eitje hebben, anders werkt het niet. Ook hoopvolgevend is het lijstje met zwangere 40-ers. Ik hoop dat dit lijstje zich uitbreid met nog meer zwangeren.

"iemand die vaak in contact komt met ouders..." Jullie kunnen contact opnemen met een IVF-centrum. Ik denk dat veel IVF-centra een psycholoog, maatschappelijk werkster of iets dergelijks hebben om met mensen te praten die IVF ondergaan. Als een behandeling niet lukt, of als we er even doorheen zitten, dan kunnen we bij zo'n persoon terecht. Verder zou je de ouders zelf vragen kunnen stellen? Je kan ook jullie vragen hier stellen, en proberen reactie hierop te krijgen?

Het is de 5e dag van mijn cyclus, en de 4e dag van mijn hormoongebruik. Zoals je aan het onderwerp van mijn blog al kan zien: Ik ben ziek. Mijn man was de week hiervoor ziek, en ik was boos en voelde me machteloos. Nu ben ik zelf ziek. Ik hoop dat dit geen negatieve invloed zal hebben op de behandeling, temeer omdat we de behandeling zelf betalen. Verder zijn we druk met de verbouwing van ons huis. Zoveel beslissingen. Soms over hele kleine dingen. Op welke plaats komen de wandcontactdozen en de lichtpunten en dat soort zaken? En dan hebben we het echt over cm's. Ik voel me de laatste dagen dan ook niet echt ontspannen. Ons zoontje gaat ook bijna naar school. Naar een school dat niet onze voorkeur heeft. Hij staat op een wachtlijst bij een drietal andere scholen! Ja, het is te gek voor worden. Dus dat brengt ook de nodige zorgen met zich mee. Ik hoop dat ik snel weer beter word. Dan kan ik hier beter mee omgaan.

Morgen ga ik de spuit er voor de 1e keer erin zetten. Ik ben blij om te lezen dat je er niks van voelt. Ik had een instructie CD bij de pen gekregen, en daarin werd hetzelfde laten zien als "mala" schrijft. De pen gewoon op 250E instellen, en de pen geeft zelf aan wat je nog moet spuiten (de knop blijft als het ware hangen op de hoeveelheid dat je nog moet spuiten). Maar, wat jij doet kan ook, lijkt me. Succes verder met spuiten.

Het is de 1e dag van mijn cyclus. Ik ben blij dat mijn ongesteldheid niet is uitgebleven. We zijn druk met verbouwen, en dit brengt de nodige kopzorgen en stress met zich mee. Mijn lichaam is daar heel gevoelig voor. Ik heb vanochtend de IVF-poli gebeld, en ik kan morgen starten met de hormonen. Puregon. Dit is voor mij een nieuwe hormoon. Eerdere behandelingen kreeg ik Gonal-F voorgeschreven.

Kijken ze naar je gewicht ivm met de hormonen? Bij meer gewicht is meer homonen nodig, en dat is niet goed? Wel fijn dat spieren een groot aandeel hebben in jouw gewicht. Vroeger trainde ik ook (fitness), en woog ik zwaar met een laag vetpercentage. Nu is het andersom :-) Zou dat ook wel willen (meer spiermassa), maar heb die motivatie gewoon niet meer. Ik vind het wel knap van je dat je met die moeheid jouw werk nog kan doen. Je moet altijd het goede voorbeeld geven voor je leerlingen, lijkt me.

Dag 16 Eindelijk was het zover. Vandaag mochten we naar het ziekenhuis voor ons intakegesprek. Ik vermoedde dat ik een echo kreeg, en schoor nog even mijn benen onder de douche. Au, het goedkope wegwerpmesje schaafde zo een lapje vel ter grootte van 4 cm van mijn been, en de wond begon hevig te bloeden. Gelukkig kwam mijn man net thuis van het werk, zodat hij een pleister voor me kon halen. Normaal gebruik ik deze mesjes niet, maar er was geen tijd om mijn benen te epileren met het epileerapparaat. We konden met het KDV niks regelen voor ons zoontje, dus ons zoontje ging ook mee. We wonen sinds vier maanden in R'dam, en we hebben hier geen familie die even op ons zoontje kon passen. Nou, toen we weg wilden gaan, verzette hij zich. Die kleintjes voelen op de een of andere manier dat er iets aan de hand is. Gelukkig duurde zijn verzet niet lang. Toen we bij de parkeergarage van het ziekenhuis kwamen, stond er een flinke file. De parkeergarage was vol, en we moeste netjes op onze buurt wachten. Het duurde zo'n 15-20 min, voordat we onze auto konden parkeren. We melden ons bij de receptie, en gingen zitten. Ik moest - van de zenuwen, denk ik - naar het toilet, en toen ik hiervan terug kwam was ik aan de beurt. De arts vroeg naar de formulieren, die tijdens de informatiebijeenkomst waren uitgedeeld, en vertelde me welke hormonen ik ging gebruiken. Puregon en Orgalutran. Dit zijn voor mij onbekende hormonen. De hormonen kreeg ik zo mee, ik hoefde hiervoor niet naar de apotheek met een recept. Ik vroeg naar de kosten van de behandeling. 3500 - 4000 EUR, antwoordde ze. Ze zei dat ze ervoor zou zorgen dat ik niet teveel hormonen meekreeg, zodat we niet teveel zouden betalen. Ze wilde ook een echo afnemen. Mijn zoontje en mijn man gingen naar de wachtkamer. Ze zei dat ik een goede AMH-waarde had, en dat alles er goed uitzag. Wel vreemd. Bij het AMC krijg je een uitgangsecho in de cyclus dat je met de hormonen begint. In dit ziekenhuis krijg je een cyclus eerder een echo. Hierna hadden we een gesprek met de verpleegkundige voor een prikinstructie. Ik zei tegen mijn man, dat hij en ons zoontje niet mee hoefden. De verpleegster nam mijn bloeddruk op. Die was laag. Dit had ik nooit eerder meegemaakt. Kwam dit door de stress en zenuwen? Ondanks mijn eerdere IVF-behandelingen waren een aantal dingen nieuw. Ik was niet bekend met Puregon, en ook niet met de pen. Ik gebruikte ook geen alcoholdoekjes om de (Gonal-F) pen te ontsmetten voor en na gebruik. Ook het behandelschema werd uitgelegd. Het was veel informatie. Als laatste lieten we beiden wat bloed afnemen. Mijn zoontje ging mee, en keek belangstellend toe. Hij had dit al eens eerder gezien, en toen was hij ook al zo stil. Van de verpleegster kreeg hij een spuitje mee. Verwacht wordt dat ik omstreeks de 24e zal starten met de hormonen, en dat de punctie in week 6 zal plaatsvinden. Spannend allemaal. Ik hoop dat de hormonen aanslaan. Ik heb deze hormonen nooit eerder gebruikt. En, dat er wat moois uit voortkomt.

succes met deze poging. ik hoop dat er wat moois uit deze 3e poging voortkomt. gek hoe tijd vliegt he? een jaar voorbij zonder resultaat. en de pogingen zo snel vroobij gegaan (zonder cryo's). ik herken dat gevoel. wel goed van je dat er nu alles aan doet (en hebt gedaan) om deze poging te beinvloeden. ik denk ook alternatieve geneeswijze (accupunctuur), maar ik denk dat het nu te laat is.

Ik stond ijverig achter het fornuis te koken, toen mijn man een SMS-je ontving. Het was een berichtje van zijn nichtje. Ze zat nog niet in de trein! Heel even schoot ik in de stress, maar wist dit gevoel snel te onderdrukken. Het is kwart voor zes, en wij moeten pas om half acht van huis, met die gedachte stelde ik mezelf gerust. En, gelukkig kwam ze op tijd, en had ze nog even tijd om te eten, voordat ze ons zoontje in bed stopte. De rit over de Maasboulevard naar het ziekenhuis ging vlot. Dat is overdag wel heel anders. Gelukkig waren we niet te laat, want we liepen naar de verkeerde ingang. Nog voordat we de receptioniste konden vertellen waarvoor we kwamen, zei ze al dat we in het verkeerde gebouw zaten. Uiteindelijk waren we op tijd, en hadden we zelfs nog tijd om ons zelf een bakje koffie in te schenken. De zaal was een stuk kleiner dan die van het VUMC, en ook een stuk minder vol. Ik had het idee dat er ook veel oudere vrouwen (van mijn leeftijd) in de zaal zaten. Ik kan ernaast zitten (misschien lijken ze een stuk ouder dan ze in werkelijkheid zijn!). Dat gaf me een gerust gevoel. Ik was niet de enige 40+. Het voordeel van mijn leeftijd is dat ik zowieso buiten de boot val wb de onderzoeken. Die gaan tot een leeftijd van 38, 39 jaar, en dat ben ik al een tijdje niet meer. Met het IVF-traject van mijn zoontje deed ik aan geen elk onderzoek mee. Ik geloof dat er ook geen onderzoeken waren. Toen we voor een tweede kindje gingen, deed ik dat wel. Extra hormonen om de kwaliteit van de embryo's omhoog te krijgen, een andere manier van terugplaatsing. Achteraf denk ik: Waren deze onderzoeken van invloed geweest op het niet slagen van de laatste IVF/cryo-pogingen? God knows. De volgende stap is het intakegesprek.

Normaal heb ik moeite als de feestdagen achter me liggen, en voel ik me licht depressief. Nu ben ik dat niet. Er spelen nu teveel dingen om me daarmee bezig te houden: De aannemer is vandaag gestart met de verbouwing van ons huis. Deze verbouwing zal 10 weken duren (waarschijnlijk langer). Tot die tijd zitten we in een huurwoning, en een gedeelte van onze spullen in de opslag (in Amsterdam). Vanavond vindt de voorlichtingsavond plaats. Dit is niet onbekend voor ons. Ruim vijf jaar geleden hebben we die ook moeten bijwonen, weliswaar in een ander ziekenhuis. Het nichtje van mijn man zal op ons zoontje van drie (bijna vier) passen. Ik hoop dat hij lekker doorslaapt, en niet gaat liggen spoken. Over twee maandjes gaat ons zoontje naar school (groep 1), wordt mijn man 50 jaar (!), en moeten de spullen van onze huurwoning en de spullen in de opslag naar ons huis verhuist worden. Het geld stroomt sneller naar buiten, dan naar binnen: verhuiskosten, dubbele lasten, verbouwingskosten met -tig toeslagen, het KDV, en andere vaste lasten zoals verzekeringen, opslagkosten, etc. En, nu de kosten voor de behandeling. Het is echter iets wat ik graag wil, en waar ik ook voor wil gaan. Met de feestdagen heb ik de sterke drank laten staan; zelfs van de champagne heb ik slechts een slokje genomen, en ik probeer op mijn voeding te letten. Helaas ben ik wel ziek geworden, en is dat nog steeds niet helemaal over (verkouden, hoesten en moe). Ik heb zin in de voorlichtingsavond. De 1e keer vond ik het indrukwekkend om zoveel stelletjes met 'hetzelfde' probleem te zien. Het getal 1 op de 6 kreeg een gezicht. Na dit krijgen we een intakegesprek, en daarna kunnen we starten met de behandeling!

Gefeliciteerd Moto! :happydance: Wat een fijn gevoel moet dat zijn, en dat zo vlak voor de feestdagen. De komende dagen (maanden) heb je heerlijk gezeldschap van jouw beeb(s). Geniet ervan. En nu de grote vraag... een 1-ling of een 2-ling...

Gisteren een brief van het ziekenhuis ontvangen met een uitnodiging voor de voorlichtingsavond en het intakegesprek. Toen ik de brief las, kwamen er allemaal herinneringen naar boven. In november 2005 woonden wij ook een voorlichtingsavond voor IVF bij. Het was vreemd om te ontdekken dat je niet de enige bent met vruchtbaarheidsproblemen. Cijfers uit de statistieken kregen een gezicht. Dat is vijf jaar geleden. Wat vliegt de tijd. Tja, tijd is wat dit alles kenmerkt. En, het luid getik van de biologische klok overstemt alles. Terwijl ik dit zo schrijf, zie ik vanuit mijn ooghoeken de banner van Human First staan. Ik heb er weleens over nagedacht om een IVF-behandeling in Turkije te ondergaan. Omdat ik het gevoel heb dat ze hier in Nederland wat voorzichtig zijn met hun IVF-procedures. Maar ja, ik ga liever na een TP op vakantie dan voor een TP. Die wachtweken maken het allemaal zo ontzettend moeilijk. En dan met name de laatste week. Volgend jaar gaat het allemaal gebeuren. De komende dagen eerst gewoon genieten van de feestdagen.

Dank je wel, KrisKras. Ja, toch een poging, en gisteren hebben we de brief binnen gekregen voor de voorlichtingsavond en het intakegesprek. We kunnen daarna vrij snel na het intakegesprek starten. Goed he? Wat me wel een beetje dwars is dat er na 5 terugplaatsingen geen innesteling heeft plaatsgevonden. Je vraagt je dan af: Hoe komt het, en is daar niks tegen te doen? Als er iets met het embryo is, dan zal het ook niet innestelen, had ik begrepen. Nou ja, in ieder geval fijn dat we weer verder kunnen. De onzekerheid dat maakt het allemaal zo zwaar he? Misschien is het geen gek idee om alvast een beetje te sparen. Is het niet voor een nieuwe poging, dan is het wel voor een baby-uitzet of vakantie. Ja, het is wel veel geld, en als er niks uit voortkomt, dan is het veel geld voor "niks". Maar, als het lukt, dan is het al het geld waard.

Hoera! De uislag van het bloed- en semenonderzoek was goed, en we hebben groen licht gekregen: de gyn heeft ons aangemeld voor IVF. Dit zal echter pas volgend jaar spelen: voorlichtingsavond, intake-gesprek, etc. Maar, (af-) wachten is ons niet vreemd. Goh, het is alweer bijna drie jaar geleden dat we onze laatste IVF-traject in gingen. Echter zonder resultaat. 5 terugplaatsingen (zelfs van twee embryo's), die alle tot geen innesteling leidden. Waaraan het ligt? I have no idea. En, niemand die weet of aan ons kan vertellen hoeveel pogingen er nog nodig zijn om weer zwanger te raken. En, of dat uberhaupt wel zal lukken. Dat is zo'n vreemde gedachte. Je gaat het traject in met alleen hoop eigenlijk. Niet wetende wat je te wachten staat. Ik ben blij dat we weer een stap dichter bij de behandeling zijn. Een stap dichter bij het begin, dat maakt me blij, maar de gedachte aan een stap dichter bij het einde? Dat maakt me bang. Bang, omdat er verder niks is. De eerste tekens van een nieuwe menstruatiecyclus, het telefoontje van de verpleegster met de slechte boodschap: "Helaas, je bent niet zwanger'. De gedachte aan dat moment, maakt me bang (en we zijn nog geeneens begonnen). Het is zo moeilijk om positief te blijven... CAT negatief AMH 4,3 PROG > 20 "indrukwekkend" veel zwemmertjes

@Caroline Ja, gek is dat he? Op de een of andere manier maak je je je toch altijd een beetje zorgen, ook al is de kans klein dat het mis kan gaan. Succes voor strakkies.

@Claus Ik heb eigenlijk nog geen idee wanneer we gaan beginnen, en of we gaan beginnen. Morgen krijgen we de uitslag van het bloed- en semenonderzoek. Dit jaar zal het zeker niet worden, en dat vind ik ergens ook wel fijn. Ik kan me herinneren dat we 1e Kerstdag bij mijn schoonzus in Friesland vierden, dat doen we elk jaar, en dat ik uitgerekend die avond ongesteld werd na een IUI-poging. Dan fluister je tegen je man dat de poging niet gelukt is, en tegen de anderen blijf je lachen. Ik heb die avond wel wijn gedronken! Dat was wel -tig jaar geleden hoor. @Mees Wat bedoel je met 'baarmoeder klaarmaken'? @Moto Gefeliciteerd met jullie TP. Nu lekker ontspannen, en de kleintjes zich thuis laten voelen. @Caroline Succes met de TP. Vandaag toch? En, dan op naar een mooie Kerst. @Elies Goed dat je je weer onder de mensen begeeft. Een kinderwens kan idd je leven bepalen. Maar afleiding en verder gaan is het beste. Toch wel fijn dat de komende feestdagen je dat een beetje kunnen bieden. Na mijn 5e en voor mijn 6e IUI-poging ben ik motorrijlessen gaan volgen. Ik dacht: Ik geef alles op om zwanger te worden, maar de tijd blijft doorlopen, en ondertussen doe ik niks. Mijn laatste IUI-poging mislukte ook, maar ik was wel een motorrijbewijs rijker. (Ik heb daarna slechts een paar maanden kunnen rijden, omdat ik zwanger raakte van IVF. Maar, ik heb wel de afleiding gevonden die ik nodig had, en ik had er ook iets mee bereikt: een roze-papiertje.) @Rachel Het wachten op de uitslag van de combinatietest was zeker spannend he? Ik zie dat je een zoontje van drie jaar oud hebt. Die van mij is ook drie jaar. Bij welk ziekenhuis ben jij onder behandeling? VUMC? Morgen krijgen we de uitslagen van onze onderzoeken te horen. Ik hoop dat we groenlicht krigjen. Ondertussen zijn we druk bezig met ons nieuwe huis (slopen en behang afstomen). Elke keer komen we wat tegen. Begin janauari zal er 10 weken geklust worden in het huis (door de aannemer). Het is een huis uit 1927, en er is 20 jaar niks aan gedaan (ook niet schoongemaakt). Bij het slopen van de verlaagde plafonds kwam er veel stof vrij. Geen bouwstof, maar gewoon stof! En, met het slopen van de keuken, heel veel muizenkeutels! Het huis zal iig een stuk schoner zijn als we erin trekken. Omdat we ons huis in A'dam al hadden verkochten, zitten we nu in een huurwoning voor een paar maandjes. Dat was ook stress-en. Huis verkocht, maar nog geen nieuw huis gevonden. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen. We wonen nu in R'dam. Da's helemaal nieuw voor me. In Amsterdam woonden we midden in het centrum (zijstraat van een gracht). Dat was vrij anoniem. De mensen kwamen van buiten de stad even naar A'dam. Nu wonen we in een dorpje in een stad (Rotterdam), en da's toch anders. Maar de grachten, en het continue vakantiegevoel (door de aanwezigheid van toeristen) mis ik wel. De uitlaatgassen weer niet. Ach, alles heeft zijn plus- en minpunten moet ik maar denken.

De laatste dagen heb ik de website wat vaker bezocht. Meer als speler dan als toeschouwer weliswaar. Er is een kans dat dit gaat veranderen. Nog twee nachtjes slapen, en dan krijgen we de uitslag van het bloed- en semenonderzoek te horen. Dan komt er een einde aan de ene onzekerheid (wel of niet met de behandeling doorgaan?), en als de uitslag positief is, is dat het begin van een andere onzekerheid (eitjes of niet, zwanger of niet?). Na onze laatste IVF-poging dacht ik: Ik stop ermee. Ik ben bijna 40. Na mijn 40ste houd het op. Toen ik dat hardop tegen mezelf en anderen had gezegd, voelde ik weer rust. Als de eerste dag van een nieuwe cyclus aanbrak, had ik er geen moeite mee. Ik zag dat niet meer als een mislukte poging om zwanger te worden. Ik was er helemaal niet mee bezig. Nu (na een jaar 'pauze') is er een soort onrust over me heen gekomen. Ik herken het van 'vroeger'; ik ben echter banger dan voorheen. Als het nu niet lukt, dan is het definitief. Toch? We hebben een zoontje uit een eerder traject (6 x IUI en 1 IVF). Na 3-IVF pogingen (d.w.z. 5 tp's) zijn we niet zwanger geraakt. Waarom zou ik nu zwanger raken, als het na 5 tp's niet is gelukt? Die vraag brengt me aan het twijfelen. En, hoelang ga je door? Waar trek je de grens? Laat ik dat afhangen van mijn leeftijd, mijn lichaam, mijn portemonnee, mijn incasseringsvermogen? Eerst maar de uitslag afwachten.

@Elies Bah, wat rot. Soms denk ik dat geest en lichaam heel goed met elkaar in verbinding staan. Wil je ongesteld worden, dan word je het niet of later. Wil je een zwangerschapstest doen, dan wordt je bijna op dat moment ongesteld. Sterkte. (Is jouw ongesteldheid echt doorgezet?)

Wij hebben ons bij het Erasmus MC aangemeld, en daar behandelen ze vrouwen tot 43 jaar. Ik ben nu 41 jaar (sinds oktober). Ik zie wel iets over 3 behandelingen staan bij 'basis'.

@Elies Duimen dat dit winnaartje van twee blijft zitten, en je volgend jaar gezeldschap zal houden.